Opinions

Zo pulp als een pulpfilm hoort te zijn!

Demonic Toys is één van de meest smakelijke en vermakelijke Full Moon trashfilms. Fuck subtiliteit en spanningsopbouw, wat je ziet is wat je krijgt. Dus we krijgen een stoere politievrouw, een over de top schurk en een kipverkoper die het opnemen tegen dat joch uit Children of the Corn III: Urban Harvest en zijn leger van levende poppen, waaronder een hyperactieve Jack in the Box, een robotje dat lasers schiet, een gewelddadige grizzlybeer en een zeer vulgaire baby. Van de scenarist van The Dark Knight.

De film klopt van geen kant, maar dat maakt geen hol uit; Demonic Toys is puur dom entertainment en dat gaat regisseur Peter Manoogian goed af. De film komt dan ook uit de tijd waarin Charles Band en zijn Full Moon nog enige moeite staken in hun projecten, wat niet lang na deze film volkomen verdween. Over kwaliteit valt te twisten, maar taferelen als in Demonic Toys zie je niet overal; meisjes met gasmaskers op kinderfietsen, naakte dames en duivelse babylijkjes; alles komt voorbij en ondertussen schieten de politievrouw en kipmeneer in het rond met een shotgun. In een vrij vroege scène zien we een dikke beveiligingsmedewerker (waarvan ik had kunnen zweren dat het George Buck Flower was), die het aan de stok krijgt met baby Oopsy-Daisy. De pop vertelt hem dat hij kan lopen, praten en in zijn broek kan poepen. Waarna de baby de beveiligingsmedewerker vraagt of hij ook in zijn broek kan poepen. Yes, van de scenarist van The Dark Knight.

Ik hou van deze film. 3.5 sterren.

Je hebt vermakelijke pulp en je hebt gewoonweg slechte pulp. Je hebt Demonic Toys en je hebt zijn langverwachte opvolger Demonic Toys 2. Als je uiteraard de twee vrij beroerde spinoffs, waarin het speelgoed het opneemt tegen kleine detective Dollman en de poppen van Andre Toulon, niet meetelt. Demonic Toys 2 van William Butler is een direct vervolg op de eerste film en de openingsscène lijkt dan ook verdacht veel op die van alle Child's Play vervolgen, waarin de slechterik weer wordt opgelapt, zodat ie opnieuw kan toeslaan. In het geval van Demonic Toys 2 gaat het echter enkel om Baby Oopsie Daisy en Jack in the Box, de beer Grizzly en de robot Static uit het origineel keren jammer genoeg niet terug. In plaats daarvan zien we een flauw houten duiveltje met vooral een erg irritant stemgeluid. Ditzelfde is trouwens te zeggen voor Baby Oopsie Daisy, wiens stem ook enkel op de zenuwen werkt.

In Demonic Toys 2 volgen we een groep idiote personages, waaronder een excentrieke professor, een klein, begaafd vrouwtje (Demonic Toys' eigen Tangina Barrons, if you will), een bitch met de hoofdletter B en een homoseksuele Woody Allen. Dit terwijl er uiteraard ook een sympathieke, jonge, mooie en vooral doodnormale jongeman én jongedame (die elkaar niet kennen) in het verhaal worden betrokken. Wie wil er drie keer raden wie dit filmpje gaan overleven? Van al deze personages is de kleine Woody Allen nog wel het leukste, overigens. Maar goed, in films als dit is het enkel wachten tot dit slachtvee op idiote wijze om zeep wordt geholpen. Met behulp van verschrikkelijke CGI effecten. Waar de eerste film nog vooral practical effects had (die er best ok uitzagen), daar lijkt alles in Demonic Toys 2 wel een introductieles After Effects van middelbare scholieren. Daarnaast zagen de poppen er ook niet echt uit, hun Bride of Chucky metamorfose is niet echt geslaagd.

Al met al kent Demonic Toys 2 wel wat vermakelijke momenten, maar is vooral gewoon een rommelig en slecht vervolg, dat nergens ook maar in de buurt komt van de eerste film. Het speelt hier en daar leentjebuur bij andere horrorfilms (Evil Dead, Child's Play), maar in tegenstelling tot de poppen komt de film nergens echt tot leven, ik had continu het gevoel dat er met meer humor, zelfspot of geweld er een veel vermakelijker filmpje van te maken was. Nu mag Demonic Toys 2 zich echter gewoon aansluiten bij de rest van de crappy spinoffs en sequels die Full Moon de laatste jaren heeft uitgepoept.

1,5 sterren.

Redelijk sympathiek, maar niet bepaald hoogstaand. Het gegeven is op zich leuk en Brunner doet het best aardig, maar de film slaat op teveel vlakken de plank mis. Zo is en blijft Hüpscher niet mijn actrice en ook hier wist ze me totaal niet te overtuigen. Maar eerlijk is eerlijk, haar rol was ook niet bijster sterk geschreven. Het script faalt overigens sowieso op het gebied van personages uitdiepen, want het hele gedoe rond Brunner en z'n ouders kwam ook niet uit de verf. Het leverde enkel wat belabberde scènes rond de keukentafel op.

Vroeg me verder af wat de film nu precies wilde zijn. De ene keer leek Dennis P. een lichtvoetig drama met dan weer wat romantiek en dan weer (een klein beetje) komedie, maar af en toe werd het ineens een klucht. Vooral de over-the-top rol van Edwin de Vries als Brunner's baas paste totaal niet bij de rest van het plaatje. Als laatste erg jammer van de voice-over van Brunner aan het begin en eind, erg lelijk. Blijven er wat mij betreft wat (toch wel erg) vermakelijke scènes rondom Brunner en de roof over. De film is gelukkig vlot, kleurrijk en houdt het allemaal redelijk luchtig. Maar geestig is de komedie nooit. Nou ja, of het zou de rol van Sjoerd Pleijsier moeten zijn. Die was wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

2,5 sterren.

Jeugdsentiment moet je eigenlijk nooit op latere leeftijd terugkijken. Maar heel soms zorgt zo'n film van toen ook nu een vrij aangename verrassing. Dennis the Menace was vroeger een grote favoriet, maar de kinderfilm blijkt voor mij weinig aan kracht te hebben verloren. Met andere woorden; ik heb nog steeds prima genoten van de streken van het blonde eigenwijze rotjochie.

Dennis the Menace bevat een alleraardigst sfeertje. Visueel is het allemaal erg kleurrijk en de film is tevens lekker vlot, mede dankzij de sterke muziek van Jerry Goldsmith. Beetje de sfeer die Home Alone, ook geschreven door John Hughes, uitstraalt. Overigens houden de vergelijkingen met die populaire kerstfilm daar nog niet op, want de bekende slapstick van Home Alone is ook hier aanwezig. Daarnaast bevat de film een paar alleraardigste vertolkingen. Matthau is als vanouds uitstekend op zijn plek en wordt bijgestaan door een bijzonder sympathiek-ogende Joan Plowright als zijn vrouw. Stanton en Thompson doen het verder leuk als Dennis' ouders en Christopher Lloyd is noemenswaardig als schurk Switchblade Sam, mede door zijn eigen geweldige theme. Hij ziet er overigens ook erg tof uit.

Nu heeft Hughes in de jaren '90 zeker niet zijn beste films afgeleverd als scenarist, maar wat mij betreft valt Dennis the Menace nog binnen zijn alleraardigste latere films. Een heel pak beter dan de films die rond diezelfde tijd van zijn hand kwamen. En met de enige echte Michael Myers in de regiestoel en een uitstekende cast voor de camera is er een prima kinder/familiefilm afgeleverd. Zo blijkt maar weer dat een jeugdsentiment toch nog erg kan meevallen op latere leeftijd.

Een aangename herziening. Verhoogt naar 3,5 sterren.

Niet zo sterk als deel 1, de verrassing is er een beetje af. Film doet er behoorlijk lang over om goed op gang te komen. Gelukkig maakt het gruwelijke trek- en boorwerk, waar iedereen toch een beetje op zit te wachten, nog het één en ander goed. Niets meesterlijks, maar echt slecht vond ik het ook weer niet.

Leuke horrorfilm, die eens iets anders laat zien dan gemaskerde moordenaars die achter gillende blote tieners aanrennen (hoewel daar ook niks mis mee is ). Door de goeie sfeer kijkt de film wel plezierig en bevat een paar behoorlijk gruwelijke scenes. Desondanks nog steeds geen geweldige horror, overigens.

2,5 sterren.

Ook na een herziening blijft The Departed vrij ongeschonden overeind staan als een uitmuntende en goed gemaakte misdaadfilm. Scorsese laat de ruim twee uur durende film voorbij vliegen alsof het niets is, dankzij zijn manier van vertellen blijft de kijker de gehele film het puntje van zijn stoel warm houden. En ook zijn acteurs gaan voluit met charisma-bom Nicholson in de bekende (maar uitstekende) schurkenrol, de man straalt één en al gezag uit. Verder een hoop prima bijrollen en een sterke rol van Damon, maar het is toch DiCaprio die eruit springt. Sterke rol van een acteur die nog steeds aan het klimmen is. En bijzonder sterke projecten uitkiest.

Verder een prima soundtrack (Comfortably Numb ), een voortreffelijk tempo en een heerlijk eind, de film stopt precies op het juiste moment. Hoor geregeld fans die The Departed als "commerciële troep" afdoen en steevast terugwijzen naar Scorsese's vroege werk. Prima, maar ik moet zeggen dat ik toch prima te spreken ben over Scorcese's werk van de laatste jaren. Wat mij betreft gaat hij nog even op deze voet verder. Zeker zolang ie DiCaprio voor uitdagende rollen blijft casten.

4,5 sterren.

Met Sideways en About Schmidt heeft meneer Alexander Payne de lat voor zichzelf bizar hoog gelegd. Dan is het wel goed om te zien dat zijn nieuwste werk niet bizar tegenvalt. The Descendants is in mijn ogen wellicht de minste van die drie, toch lijkt Payne weer zonder moeite een meesterwerkje van jewelste uit de mouw te schudden. Het verhaal is klein en simpel, maar wordt voortreffelijk uitgevoerd. Een grote troef is Clooney, die wederom bewijst wat hij als acteur allemaal in huis heeft. Erg sterke rol, Payne bewijst wederom het allerbeste uit zijn acteurs te kunnen halen. Verder is The Decendants gewoon een erg lieve, ontroerende en hier en daar ook zeer geestige film. Kan nu al niet wachten op Payne's volgende parel.

4 sterren.

Eerst waren soldaten aan de beurt, nu maakt regisseur Marshall de vrouwen het moeilijk. En hoewel ik Dog Soldiers binnenkort nog eens moet herzien, vond ik deze toch heel wat leuker dan Marshall's (niet onaardige) speelfilmdebuut.

The Descent was wat mij betreft een prima en erg sfeervol horrorfilmpje. Had misschien nogal lang nodig om de personages te introduceren en het verhaal van start te laten gaan, op den duur gingen de remmen behoorlijk los.

Erg aardig acteerwerk van de dames, een aantal effectieve schrikmomenten, goede make-up effecten en ook een uitstekend en origineel slot. En hoewel de effecten niet altijd even mooi waren en er ook behoorlijk wat cliché's uit het genre de revue passeren, The Descent weet al met al uitstekend te vermaken!

3,5 sterren.

Had het vermakelijke Once Upon a Time in Mexico gezien, maar deze voorganger viel me behoorlijk tegen. Sure, de actie was vermakelijk en een paar geinige bijrollen (met Buscemi voorop) maken een hoop goed, maar het boeide me allemaal maar erg weinig. Vond Once Upon a Time in Mexico toch leuker.

3 kleine sterren.

Standaard 'kat en muis' politiethriller met Silence of the Lambs waarschijnlijk als grote inspiratiebron. Het script is redelijk bespottelijk en geen moment ook maar een beetje geloofwaardig, maar het acteerwerk en een aantal vermakelijke scènes maken Desperate Measures gelukkig nog best kijkbaar. Briljant is Keaton niet, maar hij steelt wel de show met zijn rol als psychopaat. Leuke laatste shot ook.

2,5 sterren.

Teleurstellende King. Als velen deel ik de mening dat de film sterk begint met een uitstekende Perlman. Heerlijke schoft, deed me soms wat denken aan R. Lee Ermey in de TCM remake. Verder zijn de standaard King elementen weer aanwezig; een klein Amerikaans stadje, een groep onbekenden bij elkaar en een bizarre situatie. Maar zodra de plot zich gaat ontwikkelen, gaat de film alle kanten op. Behalve de goede.

Garris heeft een aantal prima acteurs bij elkaar weten te rapen (Weber, Skerrit, Frewer), maar hun personages worden maar matig uitgewerkt. Ze weten totaal niet te boeien en het blijven slechts eendimensionale karakters. Maar het gaat niet enkel om de personages, het hele script is ronduit zwak. Met dat oeverloze gezeur van dat verschrikkelijke ventje dat maar rond liep te blaten als een gereformeerde zwarte-kous, voorop. Tel daar het verschrikkelijke einde en de belabberde computereffecten bij op en je zou het begin bijna vergeten. En dat gun je Perlman niet.

2 kleine sterren voor het begin.

Het is inderdaad zo dat de schurkenrollen in films bijna altijd het leukst zijn. Daarom was het ook zeker geen slecht idee om die schurk eens een hoofdrol te geven. Despicable Me is een bijzonder vermakelijke film geworden, een stuk beter dan veel animatiefilms van de laatste jaren. De animaties zijn simpel, het plot idioot (en gelukkig lekker klein gehouden) en de timing is veelal erg sterk. Vooral in combinatie met de heerlijke karakters die er rondlopen. Maar hoe geestig Carrel en zijn over the top accent en dat kleinste, aandoenlijke meisje en haar eenhoorn- obsessie ook zijn, die idiote minions stelen toch echt de show. Opvallend is dat Despicable Me, uiteraard, de nodige voorspelbare momenten kent en veelal binnen de lijntjes kleurt (een enkele grap daargelaten). Maar met de juiste bui, en die had ik blijkbaar gisteravond, is dit bijzonder amusant. En goed voor de lachspieren.

Vooruit, 4 sterren.

De eerste film was een aangename verrassing in zijn eenvoud en droge slapstick humor. Logischerwijs gaat een vervolg op precies dezelfde toon en dus mag Despicable Me 2 weliswaar wederom vermakelijk, maar geen verrassing heten. Vooral jammer dat compleet uitgemolken zaken als een love interest erbij gesleept moesten worden, had de film prima zonder gekund. Verder minder aandacht voor de drie meiden en Dr. Nefario en meer voor Gru's geliefde en, uiteraard, de gele hyperactieve wezentjes. Die laatste zorgen wederom voor veel amusement, hoewel hun aanwezigheid toch een stuk minder sterk gedoseerd was als in de eerste film.

3,5 sterren.

In een hele melige bui, misschien met wat alcohol achter de kiezen, is dit nog best te doen, maar nuchter zou ik niet beginnen aan dit product. De meest puberale en niveauloze humor komt voorbij en het is allemaal te flauw en banaal voor woorden. Maar zoals gezegd, in de juiste bui is een glimlach nog wel verzekerd.

Héle kleine 2,5 sterren. Het moet je humor maar net zijn.

Vrij matig, dit. Met Devil kleuren meneer Shyamalan en Quarantine regisseur Dowdle als twee brave kinderen mooi binnen de lijntjes. Een stel uiteenlopende (en grotendeels dodelijk vervelende) karakters komt bij elkaar te zitten in een kleine ruimte. Deze karakters zijn plat, stereotype en meeleven wordt vrij lastig gemaakt. Bepaalde backstories worden op de meest simplistische en idiote wijze in het verhaal getrokken (de claustrofobische bewaker of de detective en zijn drankverslaving/ en het verlies van zijn vrouw en zoon). Daar lijkt in ieder geval niet heel lang over te zijn nagedacht.

Maar goed, ook de rest van het script heeft zijn gaten en twijfelachtige momenten. Ik bedoel, al na één van de eerste onverklaarbare momenten roept één van de bewakers al dat men niet gek moeten opkijken wil één van de mensen in de lift de duivel zelve zijn. ... Tja, je hebt realisme en geloofwaardigheid. Vooral als hij dan aan de hand van zijn broodje jam gaat uitleggen hoe het zit . Verder bevat Devil gelukkig een paar effectieve momenten en soms een vrij aardig sfeertje. Maar erg lang houdt men deze spanning niet vol en kiest dan blijkbaar toch liever voor de goedkope schrikeffecten. Qua spel en op visueel vlak valt er verder ook vrij weinig te beleven, dus ook daar hoef je het niet voor te doen. Gelukkig is Devil maar vrij kort en weet het niet te vervelen. Dan heb je tenminste nog een beetje vertier aan deze verder behoorlijk matige thriller.

Vooruit, nipt 2,5 sterren.

Vond dit vroeger een nogal bizarre film. Verhaal is warrig uitgewerkt en het oogt erg amateuristisch. Verder is de film overigens nog best pittig om uit te zitten, lang niet alles weet men boeiend te houden. Wat dat betreft geen aanrader, maar desondanks zou ik 'm stiekem nog wel eens willen herzien. Er zaten in ieder geval zeker wat verontrustende beelden tussen.

Gisteren dus die 2 Disc Special Edition DVD van The Devil's Rejects gekocht en meteen ook even bekeken. En ik kan nu echt niets anders doen dan mijn stem nogmaals met een halve ster te verhogen. Wat een geweldige film is dit toch.

Het acteerwerk en de personages zijn erg in orde, maar de drie hoofdpersonages Spaulding, Otis en Baby blijven toch onvoorstelbaar goed. Bill Moseley zet opnieuw (net als in TCM 2) een schitterend, smerig en heerlijk geschift personage neer en ook Sid Haig is voortreffelijk als het coole en ranzige clowntje Spaulding. Zowel hun vertolkingen als hun personages komen toch beter uit de verf dan in House.

Daarnaast is het verhaal ook niets meer dan geweldig. Niet het zoveelste good guy vs. bad guy- plot. Maar een plot waarin de rolverdeling tussen de moordende Firefly- familie en sheriff Forsythe niet overal echt duidelijk is. Zombie speelt op voortreffelijke wijze met het hele good guy, bad guy gebeuren. En daarnaast maakt hij er voor de horrorfan een waar feestje van met een paar erg leuke bijrollen (Ken Foree, Michael Berryman, PJ Soles). En laten we de ongelofelijk mooie soundtrack niet vergeten (To Be Treated Right van Terry Reid ), zeker in combinatie met een prachtig einde. Lynard Skynard maakt het plaatje helemaal compleet.

En dan ook nog even over de DVD; Een prachtige uitvoering met een schitterende tweede disc, waarop een hoop leuke en interessante dingen te vinden zijn. Maar vooral de zeer uitgebreide documentaire "30 Days in Hell" is fantastisch en zeker een aanrader voor iedere liefhebber van filmmaken in het algemeen. Maar ook de deleted scenes zijn erg leuk om te zien, zo was het leuk om Dr. Satan toch nog even voorbij te zien komen.

Al met al blijf ik erg onder de indruk van regisseur Rob 'kom maar op met Halloween' Zombie; zijn tweede speelfilm is er één waar veel zogenaamde horrorregisseurs (*kuch* Eli Roth) nog wat van kunnen leren. Stond eerst op 3,5 sterren, ging toen naar de 4 en gaat nu zonder twijfel weer een halfje hoger.

4,5 dikke sterren.

Een beetje de Ome Henk onder de horrorkomedies; iedereen wordt om de vijf minuten flink in elkaar geslagen. Lomp geweld en over-de-top sequenties passeren de revue in vogelvlucht. Het begin van de film - van intro t/m de opening credits - zijn eigenlijk het leukst, maar de film heeft genoeg leuke elementen te bieden; stelende pastoors, idiote rituelen, moeders met shotguns en geiten. El Día de la Bestia is een amusante horrorkomedie met goed tempo en een tal van toffe sequenties. Helaas wordt het nergens écht scherp of grappig en kakt het hier en daar wat in. Sowieso wordt het nergens zo leuk als aan het begin.

3,5 sterren.

Het rommelige hak-op-de-tak script dat hier al meerdere keren werd genoemd stoorde mij toch ook wel. De film leek voor mij nergens heen te gaan, de personages komen en gaan en veel momenten voegen voor mijn gevoel maar bar weinig aan het geheel toe. Het plot wist me overigens ook niet de gehele speelduur even goed te boeien. Toch is het acteerwerk van de twee jonge hoofdrolspelers echt óngelofelijk goed en de relatie die tussen broer en zus ontstaat is ook voortreffelijk neergezet. Erg mooi einde ook.

3 sterren.

De film heeft even nodig om op gang te komen, het eerste kwartier (als er nog niets aan de hand is) is dan ook duidelijk het minst. Maar wie even doorbijt krijgt vervolgens een behoorlijk spannende en stijlvol gemaakte thriller. Alles rond de moord en de verdwijning van het lijk is geweldig sfeervol en indrukwekkend. Op een gegeven moment zakt het geheel af en toe weer een beetje in, met name het gedoe rond de gepensioneerde inspecteur, die zich met de zaak gaat bemoeien vond ik niet bij de film passen. Maar gelukkig komt Les Diaboliques behoorlijk stevig terug met een voortreffelijke climax en een leuke eindscène.

4 kleine sterren.

Diarios de Motocicleta bevat mooie plaatjes, goede vertolkingen en een paar sterke scènes, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een aaneenschakeling van scènes. En dat begon me op den duur toch wat tegen te werken. Best wel gek hoe een roadmovie, met twee karakters met een duidelijk doel, voor mijn gevoel eigenlijk zelf nergens naar toe werkte. Het schotelt ons genoeg sterke momenten voor; uit elke fase van de reis van Ernesto en Alberto kwam wel iets moois; soms ontroerend, soms komisch, meestal erg interessant. Maar door de fragmentarische vertelling en de niet erg boeiende hoofdkarakters deed het geheel als film me dan jammer genoeg weer wat minder.

3,5 sterren.

En mijn vertrouwen in Romero als hedendaagse filmmaker lijkt nu redelijk voorbij.

Als een George Lucas lijkt George A. Romero zijn eigen legendarische filmtrilogie om zeep te helpen met belabberde vervolgen. Land of the Dead was al een matige productie, maar had hier en daar gelukkig nog z'n charme. Bij Diary of the Dead is Romero echter helemaal de weg kwijt. Dit leek echt in de verste verte niet op de oude briljante trilogie die de man eind jaren '60 ooit begon en midden jaren '80 netjes afsloot. Dit leek zelfs niet op de remakes van de eerste twee. Nee, dit zat toch meer op het niveau van Steve Miner's remake van Day of the Dead. En dat wil wat zeggen.

Te beginnen bij de personages en het menselijk drama. Waar dit in de originele trilogie nog tot de sterke punten behoorde (in Day of the Dead is dit zelfs briljant uitgevoerd), kwam het hier niet verder dan oeverloos gezeik tussen een paar domme, ééndimensionale tieners. En die moet je dan anderhalf uur volgen? Vermoeiend. Verder pikte ik dat hele 'ook al worden mijn vrienden voor de camera verscheurd, ik blijf gewoon doorgaan met filmen' hier echt niet. Leuk dat opa Romero met de nieuwste trends wil meegaan, maar doe het dan wel een beetje fatsoenlijk. Een klein beetje geloofwaardigheid zou al wonderen doen.

Tja, verder miste ik gewoon een heleboel. Het script, vol met de meest lachwekkende dialogen en pogingen om de kartonnen karakters wel wat diepgang te geven, kon aardig wat originaliteit en een flinke lading Tipp-Ex gebruiken. Verder was er nog minder sfeer dan in Land of the Dead. En dit terwijl de oude serie toch bol staat met sfeer en spanning. En tja, als je dan ook nog eens een paar oerlelijke CGI effecten voorgeschoteld krijgt, is de maat al snel vol. Dan weten die paar redelijke momenten en aardige vondsten de film echt niet meer te redden.

1,5 sterren. Dan maar hopen op een redelijke afsluiter met Romero's komende Dead.

Met Cohen, regisseur Charles en het typetje van Aladeen verwacht je wellicht iets van een tweede Borat. Helaas ligt het niveau van deze film een heel stuk lager. Je weet sowieso dat je geen subtiliteit of hoogstaande grappen hoeft te verwachten, maar The Dictator is op veel momenten beschamend niet grappig. Af en toe komt de film even geestig uit de hoek ("Oh it's a girl. Where is the garbage can?") en af en toe komen er wat creatieve (en vaak uiterst idiote) momenten voorbij die wel weten te vermaken, maar je krijgt toch veelal het idee dat er meer uit te halen viel. En dat het sowieso wel een heel stuk scherper had gekund. Maar helaas kiest Cohen voor de 'haha, ik zie een penis' reacties in plaats van echt goed geplaatste grappen. De promotietour rondom deze film (Cohen in character op de rode loper) heeft wat dat betreft veel leukere momenten opgeleverd.

2 sterren.

Blijft een ultieme actiefilm én kerstfilm in één. Die Hard komt uit de tijd dat Bruce Willis het acteren nog iets kon interesseren en niet elke actiefilm PG-13 werd en dus geen spatje bloed mocht bevatten. Die Hard is net als zijn titel lekker simpel in opzet. Niet moeilijk doen, maar gewoon een groep terroristen, een paar gijzelaars, wat politie en een badass bij elkaar gegooid. Het werkt als een trein en de film staat na al die jaren nog steeds overeind als een wolkenkrabber.

De soort buddy-cop relatie tussen Willis en VelJohnson is interessant, daar ze elkaar niet kennen en niet ontmoeten. En uiteraard flinke props dat men voor Die Hard aankomt met een charismatische en interessante slechterik, sterk vertolkt door wijlen Alan Rickman. Het is dat Willis als John McClane zo memorabel is, anders had Gruber met gemak de show gestolen en de held van de film ver achter zich gelaten. Het is bijna jammer dat de twee niet meer scènes samen hadden.

4 sterren.

Zonder twijfel de minste van de Die Hard serie. Willis is weer prima als keiharde actieheld McClane en Sandler heeft een aardig rolletje als bad guy. Maar verder is Die Hard 2 vooral een voorspelbaar en clichématig actiefilmpje waar de sfeer en humor nogal ontbreekt.

3 kleine sterren.

Heb het gevoel dat Christopher Nolan goed naar deze film heeft gekeken voor de laatste twee delen van zijn Dark Knight trilogie. Met het personage van Jeremy Irons moest ik geregeld denken aan een combinatie van de Joker en Bane in zijn films.

Het is fijn aan Die Hard With a Vengeance dat het allemaal méteen begint. Sterker nog, na een paar seconden hebben we onze eerste explosie al, dat zet meteen de toon. Geen ellenlange introducties, McTiernan knalt er letterlijk en figuurlijk meteen in. Vervolgens blijft Die Hard 3 lekker over de top, met nonstop actie, explosies, rondscheurende auto’s in een drukke stad en alles gelukkig met de nodige knipogen. Het is fijn om te zien dat het allemaal niet serieus genomen wordt. Ook het gekibbel tussen Willis en Jackson is af en toe erg leuk, hoewel het gaandeweg toch een beetje begint te vervelen, vooral omdat er iets teveel herhaling in zit. Dat is het grootste nadeel van Die Hard With A Vengeance in het algemeen; de film had gewoon 90 minuten moeten zijn. Helaas gaat het allemaal veel te lang door en dan merk je dat je het allemaal wat aan kracht verliest. Korter en krachtiger had een heel stuk gescheeld, want verder is deze derde Die Hard een enorm fijne explosieve film.

3,5 sterren.

Regisseur Adam Green maakt een mockumentary- versie van Nightbreed, waarin hij al zijn vrienden uit het wereldje van de horrorfilm vraagt mee te werken. Dus duiken soms ineens Tony Todd, Mick Garris, Kane Hodder en Tom Holland op. Van deze mensen is Ray Wise de enige die een personage speelt (schijnbaar omdat Green wilde voorkomen dat men een echte documentaire zou verwachten). Hij is eveneens de enige die niet de hele film een T-shirt draagt met een vorige film van Adam Green erop.

En daar zit ook een beetje het probleem van Digging Up the Marrow. Het idee is aardig en de uitvoering kent zeker een paar doeltreffende momenten, maar jammer genoeg neigt het te vaak naar een promotiefilm voor Adam Green. Zijn productiebedrijf, zijn vorige films en ook zijn vriendin worden te pas en te onpas erbij gesleept. Daarnaast is Green zelf niet de beste acteur, maar hoort zichzelf duidelijk graag praten, dus heeft hij de hoofdrol en is 9 van de 10 keer aan het woord. De effectieve scènes, kleine knipogen naar het genre en een prima rol van Wise maken Digging Up the Marrow niet compleet mislukt. Maar iets minder Green-promotie en iets meer aandacht voor spanning was beter geweest.

3 sterren.

Dinner for Schmucks, een typisch gevalletje 'zet een paar succesvolle komedie-acteurs bij elkaar en ga maar rustig in een hoekje zitten wachten, het wordt vanzelf grappig'. Het resultaat is echter alles behalve grappig. Dinner for Schmucks is een vervelende film, waarbij lachsalvo's moeten worden ingeruild voor plaatsvervangende schaamte, zelden zie je zoveel kansen die compleet worden verspild. Dan kun je nog een Galifianakis of Carrel aan boord van je project hebben, met een waardeloos script kom je dan nog steeds niet echt ver.

Het script is namelijk één grote warboel en zit vol met erg geforceerde en vergezochte wendingen, die het geheel zogenaamd komisch moesten maken. Maar grappig wordt het zelden. Het hele gedoe rond aardappelzak Rudd, zijn vriendin en John de Mol-baas wil maar niet boeien, maar ook zodra de 'komische' personages als die kunstenaar, de Zwitserse zakenman, de minnares of die tafel vol idioten in beeld komen, blijft het aantal geslaagde grappen op een nulpunt steken. Het is enkel tenenkrommend slecht getimed of de grappen zijn akelig voorspelbaar. Enkel Carrel is met zijn voorkomen en mimiek een aantal keer goed voor een grote glimlach, maar daar blijft het dan ook bij.

1,5 sterren.

Best verrassend, eigenlijk. Ik wist dat de film een voorspelbare feelgoodfilm was - en dat klopte - maar het script en de personages waren zeker niet zo eendimensionaal als ik had verwacht. In mijn herinnering had Dirty Dancing hetzelfde uitgangspunt als een Footloose; zo’n omgeving van strikte klootzakken, met een rebel en het verlegen meisje, die natuurlijk wordt gepest en met een extreem strenge vader, die aan het einde natuurlijk bijdraait. Geestig genoeg klopte geen van dit alles; vaders blijkt de hele tijd een sympathieke gozer, de vrinden van Swayze accepteren Jennifer Grey en zijn zelfs aardig en de enige echte klootzak in het verhaal lijkt die Lonny Price; die ook in Flodder in Amerika al zo’n glibberige geilneef speelde.

Door dit gebrek aan extreme karikaturen merkte ik dat het drama ook beter werkte. De relatie tussen Grey en haar vader was oprecht sterk, resulterend in een mooie emotionele scène tussen beide. Maar de film is bovenal vooral botergeil. Iedereen zit zweterig tegen elkaar aangeplakt en beweegt hijgerig de heupen in het rond. En dat alles onder een soundtrack van kekke jaren 80 muziek als Hungry Eyes van Eric Carmen en natuurlijk het welbekende Time of My Life. De film heeft zeker z’n cheesy momenten en onvoorspelbaar kan de film in de verste verte niet genoemd worden, maar lekker is het wel. En vooral een beter script en uitvoering dan ik in eerste instantie had verwacht. En zo’n verrassing is altijd aangenaam.

3,5 sterren.