Opinions

Op veel fronten is een film als Drag Me To Hell niet bepaald uitzonderlijk, gewoon een dertien in een dozijn horrorfilmpje voor tussendoor. Maar het gaat hier om de terugkeer naar het genre van Sam Raimi, die zich de afgelopen jaren vooral met een webslingerende superheld heeft beziggehouden. Maar blijkbaar is hij het allemaal nog niet verleerd en met Drag Me To Hell keert de maker van de Evil Dead trilogie terug naar het horrorgenre. Hiervoor gebruikte hij een script dat hij al jaren had liggen, welke schijnbaar vooral is gebaseerd op de film Night of the Demon uit 1957. Mij deed het uitgangspunt overigens ook veel denken aan Thinner.

De film heeft op zich alles in zich om een vrij standaard tussendoortje te zijn. En het lijkt in het begin ook allemaal vrij gewoontjes. Eendimensionale personages. Simpel uitgangspunt. Gewoon een niets-aan-de-hand horror. Maar op een gegeven moment trekt Raimi zijn bekende trukendoos open en worden de wat serieus getinte scènes ineens afgewisseld met typische over-the-top Raimi momenten. Dus rondvliegende ogen, een kotsend lijk en rondspuitend bloed passeren de revue. Een nogal vreemde gewaarwording om dit ineens voorbij te zien komen, zeker voor kijkers die niet zo bekend zijn met het werk van de regisseur. Deze humoristische over-the-top momenten voelden vaak nogal vreemd en ongepast aan, maar aan de andere kant zorgden ze wel voor leven in de brouwerij. Want verder is Drag Me To Hell toch vooral gewoon de zoveelste horror die met jump scares aan elkaar zit geplakt en nergens echt bijzonder wil worden.

3,5 sterren.

Na Battle of Gods probeert men de fans nog meer in te palmen door hun favoriete schurk terug te laten komen. Toch voelt deze Resurrection F meer als die matige films met zijn zogenaamde broer Cooler dan een waardig vervolg op de Frieza saga, veruit het tofste deel uit de hele serie.

Eerst krijgen we uiteraard een hoop henchmen, zodat alle personages naast Goku en Vegeta ook nog wat te doen krijgen. Alleen waarom Master Roshi ineens mee kan vechten is me volstrekt onduidelijk. Verder wordt er nog een nieuw - totaal oninteressant - personage geïntroduceerd. Maar het meest frustrerende is dat Gohan zo aan de zijkant is geschoven. De hele serie - vanaf dat we hem voor het eerst zien - is al duidelijk dat hij ooit zijn vader ver voorbij zal gaan en dat hij ongelofelijke krachten heeft. Nu is het een nerd met bril en groen trainingspak, dat moeite heeft met een paar hulpjes verslaan. What's next, gaat hij in de volgende film armpje drukken verliezen van Yamcha?

En verder is het weer een hoop transformeren, wat ik doodzonde blijf vinden. Destijds was het fantastisch toen Goku de ultieme status van Super Saiyan bereikte in het gevecht met Frieza. Inmiddels krijgt iedere vechter een Super Saiyan upgrade bij een pak hagelslag, geloof ik. De gevechten an sich zien er best ok uit (dat is wel een verbetering op die eerdere non-canon films) en sommige personages als die Beerus en Whis zijn nog best aardige toevoegingen. Verder is deze film jammer genoeg vooral een hoop 'meh'.

2,5 sterren.

Met een plot over orcs, goblins en draken verwacht je toch op zijn minst een paar spectaculaire gevechten. Maar nee, hier lijkt men zich liever bezig te houden met wandelende en pratende karakters. Maakt niet uit of ze bij een kampvuur zitten of door een bos lopen, de eendimensionale karakters uit Dragon Hunter raken niet uitgepraat over het gevaar dat op de loer ligt. Alleen wij mogen dat schijnbaar niet zien. En als er dan wel een keer een groepje orcs op het toneel verschijnt, mag meneer de cameraman (om het gebrek aan special effects en goede choreografie te verbloemen) de camera hevig heen en weer schudden om het spectaculair te maken. Maar spectaculair wordt de film geen moment. Maar op zich ook niet zo vreemd als je grote draak na 82 minuten een keertje verschijnt, in je film van 85 minuten.

1*

Wow. Dit was ... slecht.

Ten eerste gaat daarvoor veel eer naar Ben Ramsey, de man van het script, en de mensen die datzelfde script hebben goedgekeurd en besloten er miljoenen euro's aan te spenderen. Het script van Ramsey toont ons de sullige held Goku, wonend bij zijn wijze opa, zo'n gevalletje 'ik wil slim lijken, dus praat enkel in toilet-tegelspreuken'. Vermoeiende man. En op school is onze held de dupe van een stel gemene pestkoppen, uiteraard uitgerust met luxe, glimmende sportauto. Is er iemand die ik nu moet uitleggen hoe dat gaat aflopen? Nou, hilarische taferelen komen voorbij.

Wie echter denkt dat deze introductie het dieptepunt toont, moet nog eventjes wachten tot de grote boze schurk van de film ten tonele verschijnt. Het is Lord Piccolo, een boze, groene man in een idioot pak en met een lading lachwekkende schmink op zijn gezicht. Go go Power Rangers. En natuurlijk komen Goku en zijn vriendjes (of beter gezegd; dat groepje hoogst irritante en totaal oninteressante karakters met het charisma van een bord yoghurt die overal opduiken en zich bij hem aansluiten) deze gemene boef tegen en moeten hem zien te stoppen. Oh jee, zal het ze lukken?

Dragonball: Evolution faalt op veel fronten. Het script is te stompzinnig voor woorden, met name door de mix van kinderachtige flauwigheden en idiote gevechtsscènes, ook nog eens uitgevoerd met oerlelijke special effects. Want ja, ondanks dat flinke budget zien merendeels van de effecten er gewoonweg niet uit. Lelijke blue-screen settings en slaapverwekkende gevechtsscènes, met vooral die belachelijke aanvalstechnieken, ongelofelijk dat ze dat anno 2009 in zo'n productie nog durven te tonen. Maar ongeacht de spuuglelijke effecten is het vooral het verhaal en uitwerking hiervan die de film echt de das om doen. De stereotype karakters hobbelen wat rond en beginnen af en toe, onder een mopje standaard trommelmuziek, een gevecht, waar uiteraard de ene slowmotionscène de ander opvolgt.

Tja, dan is zelfs die Dragonball verfilming uit 1989 nog beter. En dat zegt wat.

0,5 sterren.

In de bioscoop was ik 16 jaar geleden nog redelijk positief over Dreamcatcher, maar terugkijkend is dit eigenlijk gewoon een hele domme film. Destijds was me al duidelijk dat de film sterker begint dan hij afsluit, maar van een echt sterk begin kunnen we niet spreken. De vier acteurs in de hoofdrol - Lewis, Lee, Jane en Olyphant - zijn erg aardig; prima gecast en geinige chemie. Er valt enkel op dat geen van hen praat als normale mensen. Soms poogt Kasdan om ze neer te zetten als 'zo'n typisch normaal groepje mannen', maar ik vraag me sterk af of Kasdan weet hoe mensen praten. Alsnog zou een film waarbij deze vier vrienden enkel opgesloten zitten in een huisje in het bos meteen een veel betere film opleveren. In dat eerste stuk zitten dan ook nog wel een paar prima scènes. Maar dan gaat het álle - en dan bedoel ik ook echt álle - kanten op bij Dreamcatcher.

Oftewel, we krijgen: wormen met scherpe tanden die uit iemands reet komen. Een buitenaards wezen die hoofdpersoon Jones overneemt en met een Brits accent laat praten. Morgan Freeman met énorme wenkbrauwen, die op alien-jacht is. Thomas Jane die telefoneert met een pistool. De lelijkste CGI in een scène die zo uit Independence Day kon komen, waarin helikopters een UFO kapot knallen. Een verstandelijk beperkte jongen, die ook nog leukemie heeft, die een buitenaards wezen blijkt te zijn. Een film die niet de moeite neemt om fatsoenlijk af te ronden, maar gewoon meteen na het suffe eindgevecht het beeld op zwart gooit. Het moge duidelijk zijn; Dreamcatcher is een idiote, domme film, waarbij je je afvraagt hoe men kon denken dat dit enigszins eng of spannend zou worden? Helaas is Dreamcatcher echter niet zo campy en fun als een Sleepwalkers of Maximum Overdrive, dus er valt minder te genieten van zijn slechtheid.

2 sterren.

Dreamscape is een beetje van alles. De poster doet denken aan een Indiana Jones film (en eerlijk is eerlijk, Dennis Quad doet ook wat denken aan Harrison Ford) en de plot is een combinatie van The Dead Zone en Brainstorm, twee films uit 1983. Daarnaast heeft de film veel overeenkomsten met A Nightmare on Elm Street uit datzelfde jaar. Zeker als we David Patrick Kelly ineens zien met lange nagels. Leuk detail; producent en scenarist Chuck Russell schreef en regisseerde later Nightmare 3: Dream Warriors.

Los dat Dreamscape overeenkomsten kent met andere titels, ook qua genre is het een beetje van alles. Soms leunt het meer op de actie en avontuur, soms wordt het behoorlijk sci-fi en fantasy en ook vleugjes horror komen voorbij. De special effects zijn voor een groot deel gedateerd, maar de gevechten en achtervolgingen zijn nóg stukje knulliger. De stopmotion en foute green-screen heeft nog wel zijn charme, maar het rondrennen, vallen en knokken in deze film is vrij lullig. Die charme van de effecten is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met een voorliefde voor het tijdperk, en dat zit hier wel goed; het kapsel van Capshaw en de muziek uit de synthesizer schreeuwen jaren 80. Het acteerwerk is daarentegen opvallend ingetogen, een Christopher Plummer lijkt zijn teksten soms praktisch te fluisteren. Dreamscape is verre van een meesterwerk, maar anderhalf uur vermaak leveren, dat lukt gelukkig zonder moeite.

3,5 sterren.

Heb de versie met Stallone en Rob Schneider nooit gezien, maar kan me alsnog goed voorstellen dat fans blij zijn met deze verfilming. Deze titel duikt steevast op als het gaat om ondergewaardeerde films die een vervolg moeten krijgen, maar bracht helaas te weinig geld op. Uiteindelijk is Dredd niets meer en niets minder dan kleurrijk en amusant explosief vuurwerkje met een paar geestige lompe kills en een hoop slo-mo. Dredd vermaakt en dat is ook zijn voornaamste doel, maar uiteindelijk blijft er toch beetje een gevoel van ontevredenheid bij de kijker achter, met name door het uitblijven van een sterke of spannende climax. Echt een stijgende lijn zit er niet in, de film knalt erin en knalt simpelweg 90 minuten door. Niet overal even effectief, maar als pretentieloze actiefilm doet de film het prima.

Kleine 3,5 sterren.

De traagste snelle film ooit. Of de snelste trage film ooit. Hoe dan ook een Interessant ding, deze Drive, maar de film had echt veel tijd nodig om me goed bij de les te krijgen. De eerste 50 minuten hadden voor mij in ieder geval een hoog 'mwoah' gehalte. Best aardig, maar kon er verder vrij weinig mee. Zag er in ieder geval niets bijzonders in. Gelukkig begint de film wat op te leven tijdens de tweede helft, en dan niet enkel omdat dan ook de actie en het geweld toeneemt. Want ook (of zelfs vooral) het drama en zaken als de shots en score lijken in het tweede deel van de film sterker en mooier te worden en beter uit de verf te komen. Er komen een paar zeer sterke scènes voorbij, de film bevat een intrigerend retro-sfeertje, de soundtrack is zonder meer uitstekend en de casting van Bryan Cranston kan ik enkel toejuichen, zonder meer de leukste rol van de film. 'Het grote meesterwerk' heb ik echter niet echt gezien, daarvoor deed het me allemaal net te weinig. En ook dat eeuwige gestaar en gemompel van Gosling ging me vrij snel tegenstaan.

3,5 sterren.

Van de makers van Jason X en Dracula III: Legacy. Eerlijk is eerlijk, daar verwacht je ook geen hoogstaande cinema van. Maar je wil op zijn minst toch een beetje kwaliteit krijgen, lijkt me. Tijdens de eerste paar minuten van Drive Angry 3D lijkt er best wat hoop te zijn. Ik bedoel, het leek allemaal heerlijk fout en zonder enige vorm van poeha. Gewoon Nicholas Cage die in een auto mensen overhoop schiet. Meer niet. Gevolgd door explosies, bloed, overal tieten ... zo'n rasechte verstand-op-nul mannenfilm zonder enige vorm van logica. En ja, Drive Angry bevat deze elementen allemaal. Maar het is helaas zó slecht gemaakt, dat daar eigenlijk nauwelijks van te genieten valt.

De plot van de film blijft niet bij het eenvoudige hak- en schietwerk, maar gaat op een gegeven moment alle kanten op met uitleg en subplots. Met een hele hoop bijbehorend geleuter en gezeik. Oninteressante rotzooi, waarvan het soms erg sterk leek alsof de film het allemaal zelf nog serieus wilde nemen ook. Verder een hoop rampzalig slechte acteurs bij elkaar en de acteurs die wel iets kunnen, krijgen een rol waarin ze geen seconde iets interessants te doen krijgen of iets toevoegen. Cage zelf ... is gewoon Cage zelf. Met verveeld gezicht komen al twijfelachtig mompelend de zogenaamd hippe one-liners er stuk voor stuk uit. Verder is de film totaal niet grappig op de momenten dat zij dit poogt te zijn. De gescripte grappen vallen totaal dood en enkel de onkunde van de makers gaat op de lachspieren werken. Met als belangrijkste element; de special effects. Zelden zie je in een hedendaagse film nog zulke belachelijk slechte special effects voorbij komen. Die scène met de vrachtwagen of een aantal momenten op het einde zien er zo lachwekkend wanhopig uit, het leek wel een lesje After Effects voor beginners.

Wat dat betreft erg jammer, ik had enigszins verwacht (en gehoopt) dat dit toch wel wat beter zou zijn dan bijvoorbeeld een Death Proof (zo'n andere throwback naar de grindhouse jaren én met snelle auto's), maar zelfs die was beter. En dat zegt wat. Wat betreft Drive Angry zaten voor mij de geslaagde momenten enkel in de rol van William Fichtner en het kapsel van één van die kerkgangers. Die waren dan nog wel weer geestig.

1,5 sterren.

Erg jammer dat het bekende "zo slecht dat ie gewoon leuk wordt" maar bij een paar kleine scènes van toepassing is bij deze film. Want verder is Drive In uiteraard flinke prul met uitermate slecht acteerwerk en effecten.

Het uitgangspunt is op zich best geinig en valt best wat mee te doen, maar de uitwerking is bijzonder matig. De moorden zijn verre van origineel en amusant weet de film haast ook nergens te worden. Het leukste van de film zijn inderdaad de heerlijk idiote clips uit Troma films als Beware: The Children at Play en Terror Firmer.

1 ster.

Veruit de minste van de films van de Duivelse Dilemma's reeks uit 2011. Het onderwerp van Drone biedt mogelijkheden tot een interessante film en discussie, maar het komt allemaal niet echt van de grond - no pun intended. Men wil vooral veel te veel vertellen in 40 minuten. Om een enorme verandering bij het hoofdpersonage - een op zich prima rol van Raymond Thiry - te laten zien moet alles wat simplistisch worden neergezet. Dus krijgen we eerst taferelen die in een gemiddelde boter-reclame zouden passen om te laten zien hoe gelukkig familie Thiry is. Ook de rol van Monic Hendricx is op z'n zachtst gezegd nietszeggend. Het script van Drone rammelt aan alle kanten en het drama kwam amper aan. De paar prima vertolkingen en een handjevol oké shots redden de film niet.

2 sterren.

Het toppunt van droogheid, zo zie ik ze graag. De film bevat vijftig uiteenlopende 'sketches', die stuk voor stuk op een geweldige manier worden neergezet. Die sombere settings, de simpele gegevens in elke scène, die emotieloze gezichten van alle acteurs, de figuranten die enkel stilstaan op de achtergrond; het werkt allemaal ontzettend goed. De film is qua timing en art-direction dan ook van bijzonder hoog niveau. De camera doet niets anders dan observeren, maar de kadrering, het spel en de settings passen zo goed bij elkaar dan het alles ontzettend goed werkt. Vooral op de lachspieren. Leukste momenten waren wat mij betreft de man met de trommel en, vooral, de sequentie rondom het tafelkleed. Prachtig. Erg fascinerend hoe een film zo'n grauwe en deprimerende sfeer kan tonen, maar je tegelijkertijd zo ontzettend vrolijk kan laten voelen.

4 sterren.

Mijn eerste kennismaking met de broeders Marx, een ervaring die een wat dubbel gevoel achterlaat. Vervelen is er in ieder geval niet bij in deze bizar vluchtige film, waarin flauwe woordspelingen, liedjes, verkleedpartijen en ladingen andere soorten slapstick in dozijnen op de kijker worden afgesmeten. De heerlijk foute uitspraken van Groucho en de gigantische meligheid die soms van een scène afdruipt maken het al met al tot een best amusante film.

Desondanks was lang niet alles leuk. De slapstick was hier en daar aardig, maar ging ook vaak net te lang door en was soms wel erg flauw en kinderachtig. Maar het grootste struikelblok voor mij was het gebrek aan een fatsoenlijk verhaal. Er was wel een plot, maar dat had er net zo goed niet kunnen zijn. Het fungeerde nog niet eens als kapstok voor de talloze grappen, de film leek soms meer op een simpele reeks sketches. En dan een reeks sketches van behoorlijk wisselend niveau.

Kleine 3 sterren. Redelijke kennismaking, benieuwd naar meer van de Marx- broers.

Een amusant tweeluik waarin Romero en Argento, twee grote namen in de wereld van de horrorfilm, hun stempel goed op hun eigen product hebben kunnen drukken. Jammer inderdaad dat het vierluik met Craven en Carpenter uiteindelijk niet doorging, maar aan de andere kant hebben we er toch nog twee aardig vermakelijke horrorverhalen van een uur voor teruggekregen.

Het verhaal van Romero is bijzonder rustig opgebouwd en lijkt vooral de nadruk op drama en karakterontwikkeling te leggen. Zeker niet vervelend, maar het had wel ietsjes meer tempo mogen hebben. Tegen het einde gaat Romero een beetje los en samen met Savini weet hij er een horrorwaardig slot aan te geven. Filmpje deed mij net als Halcyon qua vertelstijl, inhoud en looks denken aan Romero's Creepshow uit 1982.

In Argento's verhaal gaat het allemaal een stuk sneller en er gebeuren veel dingen in dat kleine uurtje. Keitel speelt een prima hoofdrol en ook hier is het werk van Tom Savini (tevens te zien in een klein rolletje) weer uitstekend voor elkaar. Argento's verhaal springt hier en daar echter behoorlijk van de hak op de tak. Maar over het algemeen wist dit segment, net als die van Romero, prima te boeien.

Tja, in een toplijst van meest geslaagde horrorfilms zullen we The Black Cat en The Facts in the Case of Mr. Valdemar nooit tegenkomen, maar fans van het genre, en zeker van de twee bovengenoemde heren, zullen zich er waarschijnlijk prima mee weten te vermaken. Sure, beide hebben veel beter werk afgeleverd, maar als hapklaar tussendoortje is Two Evil Eyes helemaal zo slecht nog niet.

Ruim 3 sterren.

Voortreffelijk speelfilmdebuut van Spielberg.

Spanningsopbouw is werkelijk geweldig en het camerawerk is uitmuntend. Tevens is het knap dat de makers een simpel gegeven weten te rekken naar een film van bijna anderhalf uur en het toch zó spannend weten te houden. De film ademt een hoop sfeer uit en vooral het feit dat de chauffeur van de truck nooit zijn gezicht laat zien maakt het allemaal erg sterk. Al met al een uitstekend voorbeeld van een puntje-van-je-stoel achtbaanrit.

4 sterren.

Blijft een erg aangename komedie, met name met een erg leuk roadtrip-gedeelte. Van de drie films van Carrey uit 1994 is hij hier nog het meest ingetogen en moet de spotlight delen met Jeff Daniels. Dat bleek een sterke combi, ook al was de studio geen voorstander van Daniels, die toch veelal bekend was van de meer serieuzere bijrollen. Maar Daniels is een uitstekende match voor Carrey en kan hem op het gebied van ‘debiel doen’ uitstekend aan. Sterker nog, Daniels doet geregeld een stuk gekker dan Carrey. En dat is goed, het is juist fijn dat Dumb and Dumber geen Carrey-one-man-show is geworden.

De film bevat een eenvoudig plot met een paar aardige bijrollen, maar geen van die zaken doet er echt toe, alle aandacht gaat naar het duo Lloyd en Harry - wiens namen een ode zijn aan komiek Harold Lloyd. Het script van dit regiedebuut van de gebroeders Farrelly bevat - uiteraard - de nodige onderbroekenlol en de scheten vliegen je om de oren. Het spreekt voor zich dat je niet vies moet zijn van de nodige poep- en pieshumor. Ook gekke bekken en slapstick zijn van de partij, maar Dumb and Dumber heeft gelukkig meer te bieden. Het gekibbel en de onderonsjes tussen Harry en Lloyd zijn erg geestig; het worstelpartijtje (‘your hands are freezing’), Mary Samsonite, het blinde jochie, het sneeuwballengevecht, Sea Bass; de film zit te vol met vermakelijke sequenties, dat die paar iets te makkelijke of te platte grappen eigenlijk verwaarloosbaar zijn. Dumb and Dumber staat na al die jaren nog steeds als een huis.

4 sterren.

Oef! Zeker als je deze film meteen ziet na het eerste deel, wordt pijnlijk duidelijk hoe niet-grappig Dumb and Dumber To is. Die eerste film uit 1994 kreeg al een prequel, waar de meningen niet bepaald verdeeld over waren. Maar nu keerden niet alleen de oorspronkelijke regisseurs terug, maar ook de twee sterren, dat móest toch veel beter worden. Het eindresultaat is niet best. Zoals de meeste vervolgfilms leunt ook Dumb and Dumber To op herhaling, veel grappen uit de eerste film zijn opgegeten, uitgespuugd en worden vervolgens opnieuw geserveerd. Soms zijn het niet-onaardige knipogen naar gebeurtenissen uit de eerste film die zeker goed zijn voor een glimlach, maar geregeld worden hele grappen en scènes opnieuw gedaan. Alleen dan een heel stuk minder goed.

‘Comedy is all about timing’, zegt Lloyd vrij aan het begin van de film. Ironisch, want juist qua timing en montage zit deze film er steevast naast. Shots staan te lang, scènes gaan te lang door en - het grootste probleem - de grappen zijn totaal niet grappig. Zo neemt het verhaal een compleet onnodige pauze in een bejaardentehuis voor een vieze grap. Naast dat het totaal niet grappig is, komt de film door dit soort momenten ook volledig op stilstand. Het verhaal heeft - net als de eerste film - weinig om het lijf, maar de flow ontbreekt hier ook. Carrey en Daniels doen hun best met het materiaal wat ze is gegeven, het is dan ook vooral het materiaal dat de schuld moet krijgen. Er waren schijnbaar zes schrijvers nodig om een script te ontwikkelen dat op een paar grappen na totaal niet grappig is. Of je nu kijkt naar Carrey en Daniels of naar de gebroeders Farrelly; in Dumb and Dumber To zie je vooral oude mannen die opnieuw proberen te doen wat ze jaren geleden veel beter deden. Het is eigenlijk een beetje zielig.

To sterren.

Tja, de verwachtigen waren al niet bepaald hoog, maar dat een film dan alsnog bijzonder tegen kan vallen, is een behoorlijke prestatie. De twee hoofdpersonen hebben de ondankbare taak twee toppers in het komedievak te immiteren en bakken er zoals verwacht erg weinig van. Maar dat de rest van de film toch zó ondermaats is, verwacht je dan weer niet. Geen enkele grap in het script slaat aan en de personages zijn te triest voor woorden. Verschrikkelijk.

0,5 sterren.

De komst van de remake van Tim Burton leek me een prima moment om me eens aan deze klassieker te wagen. Want ik ben niet opgegroeid met de Disney tekenfilms (The BFG en de Tovenaar van Oz waren mijn getekende jeugdklassiekers), ik ken de personages enkel van naam. Dus interessant om de film op latere leeftijd voor het eerst te zien. Vooropgesteld; het personage Dumbo is een aandoenlijk figuur, het kleine olifantje met z'n grote oren is bijzonder schattig. Ik ben ook blij dat ze hem geen tekst hebben gegeven. Dat de muis, de vogels en alle andere olifanten praten werkt prima, maar de keuze om Dumbo zelf niet te laten praten pakt enorm goed uit.

De film duurt maar een uurtje en dat is fijn, want het verhaal zou oorspronkelijk een filmpje van 30 minuten worden en werd tot een uur gerekt. En dat is wel voelbaar. Erg to the point is de film in ieder geval niet in zijn vertelling. Dat is in het begin nog niet zo storend, de reis van het circus en vooral het visueel erg aantrekkelijke opzetten van het circus is prima, maar daarna gaat het hier en daar toch echt wat slepen. Zo'n droomsequentie met roze olifanten is visueel misschien interessant, maar ging me te lang door. Net als de clowns ervoor en de vogels erna. Maar goed, desondanks is Dumbo een sympathieke tekenfilm. Maar dan vooral vanwege het enorm sympathieke titelfiguur.

3 sterren.

Toch bijzonder dat we inmiddels in een tijd leven waar de naam Tim Burton eigenlijk niets meer zegt. Al sinds eind jaren 90 is de man kwalitatief op z'n retour en hoewel hij nog steeds hits maakt (Alice in Wonderland schijnt financieel z'n grootste succes te zijn), de tijd van originele en creatieve films als Edward Scissorhands en Ed Wood lijken héél ver weg. Als ik het vooraf niet had geweten zou ik geschrokken zijn van de credit 'directed by Tim Burton' aan het einde van deze film. Want Dumbo is nu niet bepaald een film die schreeuwt dat het is gemaakt door een eigenzinnige filmmaker met een eigen stijl. Een inwisselbare - en vaak veel te sentimentele - familiefilm als dit zouden veel regisseurs vrij eenvoudig kunnen afleveren.

Om maar positief te beginnen; met de techniek rondom met name het titelfiguur is niets mis. Dumbo is weliswaar realistischer - en dus minder sprekend - dan in de tekenfilm, maar hij is nog steeds schattig. Alleen heeft het olifantje een bijrol in zijn eigen film. De hoofdrol gaat naar de meest saaie figuren die ik een lange tijd in een film heb gezien; Colin Farrell en zijn twee koters. Wat een zoutloze rollen. En wie verwacht dat als Michael Keaton als schurk langskomt de boel wat meer kleur krijgt, heeft pech; ook Keaton speelt een enorm suffe rol. Eigenlijk is Danny DeVito de enige die de boel nog een beetje levend houdt. Alleen het feit dat hij als circusdirecteur de olifant afwijst omdat hij te grote oren heeft, is natuurlijk te stupide voor woorden. Maar goed, de film gaat amper over DeVito of Dumbo. De film gaat over het dochtertje van Farrell, die van de wetenschap houdt. En daar mag ze blij mee zijn, want haar broertje krijgt helemaal geen karakter; hij is gewoon steeds aanwezig.

De hoofdlijn van Farrell en zijn twee kinderen is dat ze hun overleden moeder missen. Dat wordt ongeveer elke vijf minuten wel eens gezegd. Logischerwijs zaten al deze elementen niet in de tekenfilm; die duurde maar een uurtje en ging puur over Dumbo en zijn vriendschap met een muis. Deze Dumbo is het eerste half uurtje een remake van die originele film, maar daarna doet Burton wat hij ook deed met zijn Alice in Wonderland en is Dumbo een vervolg. Alleen een vervolg waar eigenlijk niets interessants lijkt te gebeuren. Dumbo is een suffe film geworden, helaas. Als je Keaton en DeVito samen op een set van Burton ziet, denk je al snel aan Batman Returns. Maar ook die tijden behoren tot het verleden. Een héél ver verleden.

2 sterren.

Ik ken het boek niet, ik ken de games niet en ik ken de miniserie niet. Desondanks waren de namen van de regisseur en een aantal castleden (Dourif!) al genoeg om mijn interesse te wekken. En dus ging deze film in de speler. Maar waar ik bij het grootste deel van Lynch's oeuvre geboeid heb zitten kijken (en enkel meer wilde), hoopte ik bij Dune dat het na een half uurtje eindelijk afgelopen zou zijn. Ik was bijna vergeten hoe lang een slechte film kan duren.

Anyway, dit gedrocht kon mij dus totaal niet boeien. Plot was niet eens zo heel moeilijk te volgen, maar werd wel bijzonder oninteressant gebracht, waardoor ik al snel genoeg kreeg van al dat gezeur. Verder werd er erg matig geacteerd (MacLachlan zou voor deze film per direct de Keanu Reeves- prijs mogen krijgen), ziet de film er lelijk uit en is het gewoon één grote, chaotische zooi. Vooral dat hardop denken was lachwekkend slecht. Misschien dat de fans van het boek er iets mee kunnen, maar geef mij de Lynch van Twin Peaks, Mulholland Drive en Eraserhead maar. Hier kon ik echt niets mee.

1 ster.

Ongetwijfeld dat Dunkirk een film was die je op het grote IMAX-scherm had moeten zien, met dreunende speakers die de score van Hans Zimmer in je oor tetteren. Op een wat kleiner scherm is Dunkirk in ieder geval niet bepaald indrukwekkend. Uiteraard doet Nolan visueel wat interessante dingen, maar lijkt het audiovisuele zodanig voorop te zetten, dat Dunkirk inhoudelijk en qua personages volkomen leeg voelt. Dat kan een bedoeling zijn geweest - om de oorlog zo anoniem mogelijk te weergeven - maar het gebrek aan een paar boeiende hoofdpersonen breekt de film wel op. Dat Nolan prima spanning en sensatie kan neerzetten weten we wel, maar er is maar bar weinig aan Dunkirk dat echt bijblijft. Vooral de recensies waarin men een acteur als Tom Hardy voor deze rol de hemel in prijst snap ik niet, veel meer dan zitten in een cockpit met een masker op z’n gezicht doet de beste man niet. Dunkirk is geen slechtgemaakte film, maar liet mij in ieder geval bijzonder koud.

2,5 sterren.

Kan me heel goed voorstellen dat men hier niet veel mee kan. Dat dacht ik ook al na Du Levande, het tweede deel uit de schijnbaar trilogie van Roy Andersson (eerste deel nog niet gezien). Die film vond ik fantastisch en ook deze A Pigeon Sat on a Branch was erg leuk. Naar mijn gevoel nog iets meer absurdistisch en vervreemdend dan zijn voorganger, maar wel exact dezelfde kenmerkende stijl. Heerlijk traag met prachtige kaders (al die shots zijn schilderijen), waar je gelukkig lang naar kan kijken, zodat die subtiele dingen in de achtergrond je ook gaan opvallen.

Paar kleine dingen waar ik echt hard om heb moeten lachen (die man die zich aanbiedt om het biertje van de overleden passagier op de boot te willen of die lachende mannen in dat restaurant), maar verder is het geen komedie om je bij te bescheuren. Meer om met een grote glimlach op je gezicht over je heen te laten komen. Voor mij heeft het verder weinig zin om heel lang filosofisch over deze film na te denken (hoewel iedereen daar natuurlijk vrij in is), het is vooral een heerlijk vormgegeven cynische kijk op het leven.

3,5 sterren.