Opinions

Niet best natuurlijk, maar ook niet het slechtste deel. Er zat zelfs bijna een verhaal in, tussen de gebruikelijke blote borsten parade, een immer vervelende wordende Stifler en dubieuze seksuele activiteiten, waarbij ditmaal een broodje pindakaas, een bejaard hoertje en een eland de hoofdrol spelen. Mijn probleem is dat ik een serie altijd af moet kijken, dus ja ook voor het onvermijdelijke deel 8 zit ik weer paraat.

1,5*.

Zwak deel in de American Pie serie, simpelweg niet grappig. Feitelijk een ongeneerde blote borsten parade, gelardeerd met ranzigheid (honkballen met je penis, werkelijk) en irritant geschreeuw (OMG wat was deze Stifler irritant).

1*.

Heel aardige romantische film (normaal niet echt voor mij) waarin de cast er iets moois van maakt. Ben het met lalaguna eens, de chemie spat van het scherm!

3,5*.

The Rules of Attraction vond ik al vreselijk, maar American Psycho is al helemaal niet aan mij besteedt. Ik heb geen van beide boeken gelezen, maar ik denk dat Ellis' humor en stijltje me gewoon totaal niet ligt. Door deze film heb ik een tijdje een hekel gehad aan Bale, en pas dit jaar is het weer goed gekomen tussen ons.

0,5*.

Als sucker voor vervolgen heb ik deze ook maar gekeken, ook al vond ik deel 1 echt vreselijk. En hoewel iets amusanter dan het origineel, had ik dat beter niet kunnen doen.

1,5*.

Oscargenomineerd en tegelijkertijd fel bekritiseerd: dat doet het altijd goed natuurlijk. Ik snap de kritiek op deze verering van Kyle daarbij erg goed: Eastwood laat inderdaad na 'the big picture' mee te nemen en focust slechts op de eenduidige, relativeringsloze redenaties van de American Sniper zelf: Amerika wordt aangevallen en ik ga overzees om mijn land te beschermen. En als mijn mannetjes in gevaar zijn ben ik rücksichtslos en knal er op los. End of story. Voor politiek heeft Eastwood geen oog omdat Kyle dat ook niet heeft, daar valt wat voor te zeggen. De twijfel over de oorlog komt overigens intussen wel bij andere karakters naar voren, al blijft het dus wat op de achtergrond.

Een echt goede film kan ik American Sniper helaas niet noemen. Het personage Kyle is niet erg boeiend, zijn gezinssituatie hangt van clichés aan elkaar (wat is Miller vervelend als huilerige huisvrouw) en de jacht op zijn sniper-tegenstander was nogal geforceerd (zeker het moment dat Kyle hem eindelijk te pakken heeft). Het is allemaal wel redelijk in beeld gebracht zonder al te veel hoogstandjes, of het moet de zandstormscene zijn maar ik had nu juist het idee dat daar meer in zat. Zeker gezien het heftige onderwerp een redelijk droge vastlegging van de gebeurtenissen met een opvallend (zwak) einde.

Film neemt min of meer revanche voor het wel erg flauwe 2e deel, en is een stuk beter te genieten. Niet voor de fijnproevers, maar wel met een paar geslaagde grappen.

2,5*.

Ik ben het met m'n bovenbuurman eens; die beginscenes zijn echt vreselijk leuk, spannend en sfeervol. De 2e helft van de film kan daar niet helemaal aan tippen. Wel mooie transformaties.

3*.

Ik zag deze eerder dan 'London', en heb me wel vermaakt. De scene in de nachtclub is heel aardig. 3*.

Onnozelheid troef in dit snoozefest van Hollands hoop in bange dagen. Ongeloofwaardige verwikkelingen (Baba Chui noemt er een paar), nietszeggende karakters (op het hoertje na misschien) en een miniem verhaaltje dat ik morgen al weer zal zijn vergeten. Kunstzinnige shots a-me-hoela (ik zag ze althans nauwelijks), maar toegegeven met half-open ogen (gaat vanzelf met The American) is het ook lastig kijken. Saai, doelloos, nietszeggend, een mislukking.

1*.

Oei oei, niet al te best. Verwaand Amerikaans dansmeisje vertrekt naar Moskou om het Bolshoi te halen, maar komt van een koude kermis thuis. De gebruikelijke thema's op dit gebied (ondervoeding, overtraining, fysieke en mentale uitputting) worden weer keurig opgelepeld, het verrassingselement zit hem erin dat het ditmaal gaat om een Amerikaanse in Rusland. Ze krijgt natuurlijk te maken met discriminatie en nationalisme, maar het is moeilijk om voor haar te duimen want zo sympathiek is ze niet.

Verder vooral een hoog dik hout / planken gehalte. Met name de kolderieke scenes met de stars and stripes moeder, die zo nu en dan het vliegtuig inhopt om als reddende engel dienst te doen, zijn van het beschamende soort. Ook de volop schmierende Kruger, hier rechtstreeks weggelopen als villain slash femme fatale uit een jaren '70 Bond-film, kan dit schijnbaar op feiten gebaseerde werkje niet redden.

Reynolds valt niet tegen in een film overladen met goede schrikmomenten, maar ook met een mager verhaaltje/uitleg, te weinig screentime voor Hall en een afgeraffeld einde. Spooky film.

George ziet er misschien iets te jong en weinig doorleefd uit als moeder van 3 kinderen, maar ach... who cares

3*.

Een op een vervelende manier bevreemdende film die me slechts in enkele scenes kon boeien (dan heb ik het met name over de flashback). Verder bijzonder matigjes, ook van de cast.

2*.

Hmm, hij staat hier wel érg hoog, maar Amores Perros is natuurlijk wel gewoon een zeer goede, rauwe film van debuterend regisseur Iñárritu. Het ene verhaal is wat interessanter dan het andere, maar echt saai wordt deze lange film eigenlijk nergens.

3,5*.

Drie horrorverhaaltjes voor de prijs van 1, met een aanvullende (tegenvallende) climax erbovenop. Het eerste verhaal is leuk gedaan, het derde te dom voor woorden, maar waar iedereen het na de film natuurlijk over heeft is De Clown!

Een magnifiek staaltje spanningsopbouw dat een nuchtere noorderling, de 30 gepasseerd, als een pre-tiener bakvisje met heftig zwetende handpalmen naar het scherm deed staren; zelden was iets zo spannend op het grote scherm.

De film stelt verder niet al te veel voor, maar De Clown alleen al verdient 3*...

Flutfilmpje die door de A-cast verward wordt met een lekkere cultfilm. Daarvoor moet je echter bij deel 2 zijn, die dit deel op vrijwel alle gebieden verslaat. 1,5*.

Amusante B-film die het qua vermaak ruimschoots van deel 1 wint. De effecten vallen feitelijk niet eens tegen, in tegenstelling tot het soms werkelijk tenenkrommende acteerwerk (Strickland)...

2,5*.

Deel 1 heb ik nog niet gezien, maar Analyze That nodigt daar ook niet echt toe uit. Veel mensen kunnen misschien lachen om De Niro's rol vol zelfspot, ik zat me alleen maar af te vragen wanneer er nu eens leuke grappen zouden komen. Met zo'n geweldige cast moet toch meer te maken zijn?

2*.

Rechtbank-klassieker haalt het niet bij 12 Angry Men (1957), Witness for the Prosecution (1957) of To Kill a Mockingbird (1962) uit dezelfde tijd. Daarvoor is de film te lang en zijn de personages en eigenlijk ook de verwikkelingen simpelweg niet boeiend genoeg. Verder is het einde opvallend afgeraffeld, we krijgen nota bene niet eens de slotpleidooien te zien. George C. Scott steelt overigens de show als hot-shot van het OM.

2*.

Nee, geen fan hier van Anchorman. De eerste was al niet veel soeps en deze is van hetzelfde laken een pak. Soms zelfs letterlijk, zoals bij de uit de klauwen lopende vechtpartij tussen de diverse rivaliserende NewsChannels. De enigszins bijtende kritiek op de onzinnigheid en dubieuze keuzes van de diverse 24-uurskanalen (en dan met name Fox lijkt me zo) is nog wel aardig, een enkele absurditeit ook wel (chicken of the cave) maar het is allemaal wat weinig voor 2 uur ongein.

Halfje hoger dan deel 1, ik word milder met de jaren. 2*.

Blech, wat een vervelende Saturday Night Live film. Hier heb ik totaal niet om kunnen lachen. Nu ja, 1 of 2 keer dan (de knokpartij)... nee, echt een teleurstelling want normaal ben ik wel een fan van de SNL ongein.

1,5*.

Saaie Hostel kloon rond twee tuthola's die als minst geloofwaardige fietsters aller tijden in het enge Zuid-Amerika terecht komen met alle ellende van dien. De spanning is bijna de hele film ver te zoeken, de twists bijzonder voorspelbaar en het verhaaltje weinig overtuigend. Efron had er beter aan gedaan de mooie natuurbeelden anderhalf uur te mixen met de zonnende Heard en Yustman, in plaats van dit slappe hapje voor te schotelen.

1*.

Inderdaad is het einde wat filmvriendelijk gemaakt, ook wel door de oorlogssituatie: al te veel somberheid zou allicht niet goed worden gesmaakt (Christie schijnt zelf met dat argument haar goedkeuring voor deze opkuising gegeven te hebben). Enfin, door naar de film, want die is wel degelijk amusant. Tien vreemden van elkander worden naar een eiland gelokt door een mysterieuze gastheer die zich vervolgens niet laat zien. Terwijl de gasten één voor één het loodje leggen, wordt er uiteraard wel naar elkaar gewezen, maar de sfeer blijft desondanks best luchtig. Het standsverschil met de butler, die nota bene net zijn vrouw ten graf heeft gedragen, blijft uiteraard ook overend!

Met het basisidee van vigilantisme had misschien wel wat meer kunnen worden gedaan, maar het spel is amusant, het verhaal een winnaar en je gaat als automatisch toch mee-who-dunniten.

Een curiositeit is wel het minste wat je kunt zeggen over het honderdjarige (!) Anders als die Andern: je kunt ook gewoon stellen dat het een legendarisch - vergeten - film is die zoals dat dan zo mooi heet, 'zijn tijd ver vooruit was.' Kwam de titel toevallig ergens tegen, had er tot een paar dagen terug nog nooit van gehoord.

Een succesvolle muzikant beleeft, inclusief in een aantal flashbacks, wat homosensuele avonturen waarbij in één scene vlak voor een zoen een jammerlijke knip volgt, maar een mooie scene was het wel. De muzikant wordt heden ten dage echter gechanteerd met alle dramatische gevolgen van dien...

Half verloren gegaan (dwz: vernietigd door de nazi's), met fotomateriaal aangevuld (à la Greed) testament van het Duitsland in het interbellum. Buitengewoon interessant, en ach het overacteren valt dan ook wel overheen te komen...

Aardige schets van Hazes, wiens muziek en levensstijl nou niet echt de mijne zijn, maar goed. De scenes in Benidorm zijn legendarisch om hun triestheid. 3,5*.

M'n derde Tarkovsky en de beste man maakt het de achteloze kijker wederom niet makkelijk. Tijdsbeeld en filosofische overdenkingen kon ik wel waarderen, enkele gestileerde shots ook wel, maar het fragmentarische verhaal weet de aandacht er lang niet altijd bij te houden. De titelfiguur doet er gek genoeg in deze film eigenlijk niet zo veel toe, we zien ook niet hoe hij nu precies tot zijn meesterwerk is gekomen.

3*.

Nogal gekke film die veel te veel thema's in 1 film wil stoppen. Zowel huiselijk geweld, familiegeheimen, het verwerken van verdriet als ook het prille geluk van Lopez en Caviezel komen allemaal aan bod, gelardeerd met schiet- en scheldpartijen. Een ratjetoe dus, die buiten de uitstekende Caviezel niet kan overtuigen. Maar in ieder geval is het tempo wel hoog, zullen we maar zeggen.

2*.

Absurde en saaie film... ik vond het echt een straf om uit te kijken. Het gemiddelde hier, het plot en de acteurs schreeuwen om een herkijking, maar voor nu; 1*.

Bovengemiddeld entertainment. Langdon is als personage niet zo interessant maar gelukkig krijgen anderen ruimschoots de ruimte waardoor het een aangename en ja heus waar soms leerzame zoektocht werd. Had allicht ietsjes luchtiger gemogen al zal dat lastig vallen te combineren met de soms heftige scenes.

De ambitieuze apotheose van het boek komt niet helemaal over op het grote scherm, maar deze Angels & Demons is me prima bevallen en schat ik ook wat hoger in dan de Da Vinci Code.

3,5*.