Opinions

The Amityville Horror is een film uit 1979 en dat valt eraan te zien. Het spookhuis ziet er vanbuiten lekker onheilspellend uit, maar vanbinnen lijkt het op een kleurloze studioset. Het verhaal verloopt erg traag en het acteren voelt nogal onnatuurlijk aan. Brolin acteert lusteloos en priester Rod Steiger doet juist enorm aan overacting. Margot Kidder loopt er soms bij als een schoolmeisje, compleet met staartjes in d'r haar en een kort geruite rokje. Ze laat ook haar borsten wat bewonderen in haar nachtjaponnetje. De film is nergens spannend of eng. Op sommige momenten zelfs eerder onbedoeld komisch, bijvoorbeeld als het huis met een schorre stem "Get out!" tegen de priester zegt. Dat deed mij meteen denken aan het huis in de Simpsons aflevering Bad Dream House (Treehouse of Horror I), dat liever zichzelf vernietigt dan de Simpsons familie als bewoners te tolereren.

Inderdaad, er lijkt nogal wat uit deze film gejat te zijn in latere horrorfilms.


Het einde is inderdaad erg mak te noemen en er gebeurt bitter weinig in het zogenaamde spookhuis. Maar ik vermoed dat de filmmakers zich aan het oorspronkelijke verhaal van de familie Lutz en het boek dat daarop volgde wilden houden, zonder er andere dingen bij te fantaseren. De familie Lutz had eigenlijk al genoeg dingen bij elkaar gefantaseerd. Naar ik vernam hebben ze met hun verhaal zo'n 30000$ verdiend. En de advocaat van de familie gaf later toe dat ze samen en tijdens het nuttigen van enkele flessen rode wijn, het hele verhaal hebben verzonnen.

In tegenstelling tot de eerste verfilming uit 1979 worden in deze versie enorm veel fantasietjes toegevoegd aan het oorspronkelijke verhaal. Dochter Chelsea was nooit op het dak van het huis, haar imaginaire vriendje was niet de dochter van de DeFeo's, vader George Lutz heeft nooit getracht om zijn familie te vermoorden en heeft ook de hond niet gedood, de echte vader van de kinderen was niet gestorven maar gescheiden van hun moeder, de familie vluchtte niet in een boot maar in hun busje, de verborgen kamer in de kelder was geen indiaanse martelkamer maar slechts een klein berghokje waar de DeFeo's het speelgoed van hun kinderen opbergden enz. Als je dit alles als kijker weet, dan storen al deze onwaarheden toch wel een beetje. Daarnaast kan ik Ryan Ryenolds moeilijk serieus nemen. Hij straalt geen bedreiging uit en kan geen emotioneel diepe rollen neerzetten. Ik zie in hem toch meer een komische acteur zonder veel diepgang. Melissa George doet het dan weer beter, en daarnaast ziet ze ook heel leuk uit.

85 minuten die ik nooit meer terug zal krijgen. Wat een saaie film zeg! De special effects voor de metamorfose van het lichaam van die broer waren nog wel redelijk goed, maar voor de rest vond ik deze film erg saai en nergens spannend. Zelfs Jennifer Jason Leigh, die nochtans schitterde in The Hateful Eight (2015), kon de boel niet redden. Maar de hoofdrol was eigenlijk weggelegd voor Bella Thorne, die het er als emo girl nog wel degelijk vanaf bracht. Het ontbreekt deze film vooral aan een goed verhaal en spanningsopbouw. Zelfs de schaarse schrikmomenten zijn zodanig terloops en plichtmatig, dat ze mij helemaal niets deden. Dit is duidelijk een geval van een poging tot horror, maar er absoluut niet in slagen.

Deze film is helemaal zo slecht nog niet, als je een B-film verwacht met een leuk idee dat op hilarische wijze is uitgewerkt met slechte acteurs en nog slechtere CGI. Ik vond bepaalde scenes best wel eng als jongeling, nu kan ik er vooral om lachen! Verwacht je echter een film die aux serieux te nemen is, met goede acteerprestaties en goede special effects, dan kan dit alleen maar tegenvallen.

John Voight speelt uitstekend de gluiperd die je maar al te graag ziet opgegeten worden door een reuzeslang, met zijn stem die klinkt als een combinatie tussen iemand met een hete aardappel in zijn mond en... Marlon Brando. De mooie Jennifer Lopez zag er in die tijd nog uit als een echte Latina, en ze acteert eigenlijk behoorlijk goed. Owen Wilson speelt het domme blondje en Ice Cube laat zien wat voor waardeloze acteur hij is, hij verdient gewoon het etiket 'acteur' niet.

Het is moeilijk om te beslissen wie in deze film de grootste en meest slijmerige schurk is, de slang of John Voight. En dat is toch een verdienstelijke prestatie van de vader van Angelina Jolie (die waarschijnlijk de looks van haar moeder heeft geërfd). Ook vind ik het passend dat Lopez geen overmatige make-up draagt in de jungle. Een grappig detail: de stem van de slang werd ingesproken door acteur Frank Welker... jawel, deze film is zo belachelijk dat de slang een stem kreeg!

De eerste film viel nog mee, ik kon er nu en dan wel eens om gniffelen, maar dit overbodig vervolg is te kinderlijk en ongrappig. Vooral Steve Carell doet het toch al bedenkelijke niveau zakken tot beneden alle peil. Hij staat de hele tijd een constiperend gezicht te trekken en luid te schreeuwen: "MY PIPI IS HARD!!" Plaatsvervangende schaamte geeft mij dat!

Inderdaad, die pop doet helemaal niets. Ik zat de hele tijd met geknepen billen te wachten totdat het hoofdje ineens zou bewegen of ze tenminste met haar ogen zou rollen, maar nee... er gebeurde helemaal niets. Het eerste deel van de film vond ik erg zwak, met flauwe acteerprestaties en weinig spanning. Ik begon mij zelfs af te vragen: is deze film wel van dezelfde maker als The Conjuring, James Wan? En het verwondert mij totaal niet dat deze film dus niet van zijn hand komt, net als die andere spin-off The Nun. Je merkt ook dat Annabelle een heel andere sfeer uitstraalt dan The Conjuring, hij doet eerder denken aan een film uit de jaren '80, zoals iemand in dit topic ook al opmerkte. Maar goed, de scène in de kelder met die demon en de lift vond ik nog wel spannend. Ook de scène waarin de moeder bijna haar eigen kind vermoordt vond ik redelijk emotioneel geladen. En wat voor positiefs kan ik nog zeggen? Boekenwinkels zijn altijd wel leuk.

Meer fantasy dan horror of sci fi, overgoten met pseudo-wetenschappelijk en filosofisch/intellectueel geneuzel over mutaties in de fauna en flora, overbodige flashbacks die de kijker uit het verhaal halen en onnatuurlijk gedrag (traag praten alsof elke zin veelbetekenend zou zijn) van de acteurs. Vooral Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh (die nog schitterde in The Hatefull Eight) stellen nogal teleur.

Portman lijkt geen gezichtsuitdrukkingen te hebben, behalve een lege blik alsof ze iets niet helemaal begrijpt. Leigh spreekt en gedraagt zich alsof ze een badass is, terwijl ze hier toch een psycholoog speelt en geen militair. Ook Gina Rodriguez, die de paramedicus Anya Thorensen speelt, probeert erg badass over te komen (bijvoorbeeld als ze de anderen wil overtuigen om terug te keren). Maar Oscar Isaac is de zwakste schakel, hij speelt zijn rol erg onbewogen. Sonoya Mizuno (als Katie/de humanoïde), speelde net als Isaac ook al mee in Ex Machina (2014), een veel betere film van dezelfde regisseur.

De ideeën voor deze film lijken uit veel andere films te zijn gestolen, wat op zich natuurlijk niet altijd een slechte zaak is indien er iets nieuw en interessant mee gedaan wordt. Soms zijn films heel diepzinnig en doen ze je nadenken, maar soms ligt de poging om diepzinnig te doen er veel te dik op zoals in deze film.

De CGI en special effects zien er af en toe kleurrijk en mooi uit, maar vaak ook heel fake en cartoonish. Erg vreemd dat een groepje vrouwelijke wetenschappers op hun eentje en zonder duidelijk plan (en zelfs geen beschermend pak tegen chemische besmetting) in The Shimmer worden gestuurd om de zaak uit te zoeken. En waar hebben zij automatische machinegeweren leren hanteren, aangezien enkel Lena (Natalie Portman) een militaire opleiding heeft genoten?

De film zit vol met domme uitspraken die de kijker informatie moeten geven of spanning moeten opbouwen, zoals "Another mutation..." Ja, we snappen het nu wel. Het domste stuk van de film was toch wel toen ze de ingewanden van een van de soldaten zagen bewegen als een slang, en de vrouwelijke paramedicus zei: "It's just a trick of the light!" Wat?

Annihilation is een redelijk vermakelijke film als je er niet teveel over nadenkt en het niet serieus neemt. De poging om iets anders te doen is nogal magertjes en de CGI ziet er soms niet goed uit (de twee "My Little Pony" hertjes, zoals Ebenezer Scrooge het zo leuk omschrijft), maar als je je brein even uitschakelt en kunt meegaan met de dromerige beelden dan is het nog wel genietbaar als tussendoortje.

Typisch zo'n filmpje om met je lief of met een vriendin te kijken. Een inhoudsloos verhaal, mooie beelden op het eiland Capri en twee meiden die gezien mogen worden. Vooral Blake Lively dan, die met haar 178m slanke lichaam en mooie snoet een opvallende gestalte heeft. Voor de rest, "You're not going to remember it in T-minus... 1 day! Yep, already forgot."

Een leuke, kleine Marvel film. Een beetje te kinderachtig uitgewerkt, maar wel met mooie SFX en de luchtigheid die superheldenfilms nodig hebben. Michael Douglas, toch een icoon in de filmgeschiedenis, komt nogal routineus over maar Paul Rudd (die ik vooral ken van de man van Phoebe uit de tv-serie Friends) is altijd wel leuk. Het verhaal mocht wel wat beter uitgewerkt worden, het is te onopvallend en simpel. En met de mierenlegers had meer gedaan mogen worden. Het gegeven dat mieren zo goed en gedisciplineerd kunnen samenwerken, wordt wel getoond maar daar had meer mee gedaan kunnen worden. Hetzelfde wat betreft de toch wel interessante korte 'uitstap' naar de subatomaire wereld, opnieuw erg mooi in beeld gebracht. De link die alweer gelegd wordt naar het hele Marvel-universum (de ontmoeting met Falcon) wordt er als verplicht nummertje met de haren bijgesleept, net zoals de vervelende cameo van Stan Lee. Het eindgevecht met Yellowjacket verloopt wel heel snel en gemakkelijk (en opnieuw erg kleinschalig). Corey Stoll is een weinig memorabele aartsvijand. Kortom, een film die vooral gered wordt door de leuke SFX en de sympathiek overkomende Paul Rudd.

Grappig vervolg op het leuke Ant-Man (2015). Wederom een weinig diepgaand verhaaltje, maar een paar goeie grappen en erg leuke special effects (dat kleine autootje). Paul Rudd heeft goede komische timing en ziet er een leuke vent uit. Evangeline Lilly zet een sterke vrouwenrol neer en is best aantrekkelijk in haar pakje. En Michael Douglas speelt zijn rol, net als in het eerste deel, nogal droogjes. Ava/Ghost doet mij een beetje denken aan de twins in The Matrix Reloaded (2003).

Mee eens, eindelijk een Marvel film waarin een intiem verhaal wordt verteld in plaats van al dat over de top bombastisch actiegeweld waarbij een halve stad in de puin wordt gelegd of de wereld moet gered worden. Daarom zijn de stand-alone films van superhelden vaak zoveel beter, het verhaal is veel doelgerichter en minder overdreven ingewikkeld.


Ook mee eens. Ik hou van Marvel films die kleurrijk, vrolijk en luchtig zijn. Ze dienen tenslotte om een mens even uit de harde werkelijkheid te laten ontsnappen, en niet om de harde realiteit van het leven na te bootsen. Deze Ant-Man films zijn echte feelgood movies, voor het hele gezin!

De eerste twee Ant-Man films vind ik wel leuk, maar dit derde deel dat zich zowat geheel afspeelt in de microcosmos heeft veel te veel battles en ontploffingen daar waar de eerste films het meer moesten hebben van de kleinschaligheid. Paul Rudd begint nu eindelijk wat te verouderen, hij heeft dus toch niet heimelijk een levenselixer gevonden. Evangeline Lily met korte haren ziet er niet uit. Michelle Pfeiffer ziet er nog goed uit voor haar leeftijd en ook oldtimer Michael Douglas mag een beetje met de mieren spelen. Dochter Cassie is blijkbaar een genie, iets dat in de genen van de familie zit vermoed ik?

Teveel lelijke CGI, minder leuk en grappig dan de vorige delen. Denk ik er te diep over na of is het wat vreemd dat men vrij en zonder bescherming kan rondlopen en ademhalen in de microwereld? Waarom zijn sommige wezens in de quantumwereld (subatomic universe) humanoids terwijl anderen rare Star Warsachtige wezens zijn? Wel erg handig dat er overal drankjes voorradig zijn waardoor de helden van dit verhaal de taal van de vreemde wezens kunt begrijpen. En wat gaan die pakjes van Ant-Man, de Wasp en Ant-girl (dochtertje Cassie) makkelijk aan zeg, gewoon op een knop op de borst drukken, en hoppa!

"It's beautiful! We're outside, it's like camping, we love camping!"
"Dad, we never went camping."
"But we always talked about it!"

Veel wit, ik hou normaal wel van een minimalistische insteek maar dit is zo leeg. Iedereen lijkt ook dezelfde klederdracht aan te hangen, veel zwarte pakken met witte hemden. Harde muziek die doet vermoeden dat er iets bijzonder gebeurt. Een goed idee, origineel alhoewel nogal onzinnig, maar slecht uitgewerkt. Inspiratieloos!

Deze film stond op mijn lijst met filmvoornemens voor 2022. Nu dus eindelijk gezien. De sfeer zit in ieder geval goed, een klein stadje in Oregon met duistere, natte bossen en onheilspellende grijze bewolking. Vooral in het begin van de film wordt de duistere, mysterieuze sfeer goed versterkt door de geluiden (krakende takken en oerkreten vanuit de grot) en sobere, bijna afwezige muziek. Eigenlijk leunt de film meer aan tegen een sociaal drama dan een rasechte horrorprent. Af en toe krijgen we een afgrijselijk beeld van uiteengereten slachtoffers en dode dieren voorgeschoteld. Het indianenverhaal over de wendigo maakt een en ander duidelijk. Moeder natuur is blijkbaar boos op de mens. Maar eens het monster (de wendigo) volledig in beeld komt, is de geheimzinnigheid een beetje weg en dan stevenen we snel af op een typisch actievol einde. De manier waarop lerares Julia afrekent met de wendigo gaat wel heel makkelijk. Ook raar dat er blijkbaar maar twee politieagenten in deze stad aanwezig zijn. Had men gekozen om het sociaal, psychologisch gedeelte meer uit te werken in plaats van simpelweg het monster doden, dan had er meer in gezeten.

Daar ben ik het volkomen mee eens. Bij superheldenfilms heb ik sowieso altijd het gevoel dat elke film die boven het gemiddelde uitstijgt al een succes is, terwijl de film op zich niet zoveel voorstelt. Een goed voorbeeld hiervan is Wonder Woman, een van de betere films in dit genre en daar zijn we al erg blij om, maar als film die op zichzelf staat is het eigenlijk niet erg bijzonder en snel weer vergeten.

Nu ben ik geen DC fan en kende ik Aquaman helemaal niet, maar in deze film is hij blijkbaar een soort superman met kieuwen? Want hoe vaak hij ook beschoten wordt met machinegeweren, niets lijkt hem te deren, zelfs geen granaatwerper. Zijn verhaal wordt gelukkig niet te diep uitgespit, deze ontstaangeschiedenissen zijn immers nooit boeiend. Je krijgt wel de verplichte routine waarbij de held zich waardig moet bewijzen om de koning te zijn en zijn wereld te redden van de ondergang tegen een karikaturale aartsvijand. Maar who cares? Allemaal erg zwart/wit natuurlijk. Het gaat in dit soort filmpjes om de actie en het spektakel en Aquaman zit vol met zinloze actie, soms spectaculair maar vaak ook heel doorsnee en veel te ongeloofwaardig. Aquaman kan wel een duikboot optillen, maar niet zich bevrijden van een ijzeren ketting? Ook de vertraagde beelden met bijpassende slowmotion muziek zijn zo cliché! Alsof het zo goed is dat we er geen detail van mogen missen.

Er is zoals vaak in dit soort films een overdaad aan CGI, eigenlijk zit je als toeschouwer te kijken naar een green screen met computeranimatie er overheen gegooid. Zelfs de acteurs worden met de computer bewerkt. Wat ik ook vreemd vind, is dat ze onder water kunnen praten maar je ziet geen luchtbellen uit hun mond komen. En hoe verplaatst geluid zich ongestoord voort onder water? Ook de manier van zwemmen lijkt niet echt op zwemmen. Hoe kunnen die aquamensen als een raket door het water schieten alsof er een straalmotor in hun reet zit?

Maar goed, je moet dit soort films waarin octopussen op drums spelen natuurlijk niet serieus nemen, het is tenslotte geen Man van Atlantis. Dit is eerder een sci fi flick, star wars onder water zeg maar. De verwijzing naar Pinokkio is wel grappig en de walvissen zijn indrukwekkend, leuke dieren zijn dat. Voor de rest zit er niet veel geslaagde humor in de film. Ik vind dat deze Aquaman genietbaar als tussendoortje door de kleurrijke visuals en stompzinnige actie, maar het duurt allemaal wel veel te lang. 143 minuten naar kleurrijke en flitsende beelden met oorverdovend geluid zitten kijken, is wat teveel van het goede.

Een sterke, spannende film gebaseerd op ware feiten. Een leuke sfeerschepping (ik vind films die zich in de jaren '70 afspelen altijd wel leuk) en goede acteerprestaties. Af en toe een beetje humor ook, vooral met Alan Arkin en John Goodman. Ook Ben Affleck, die er leuk uitziet met een baardje, doe het goed. Ik vond het bijzonder leuk om een stukje Dire Straits te horen in deze film, één van mijn favoriete bands.

Dit deel in de Evil Dead serie had duidelijk een hoger budget ter beschikking, dat zie je aan de prachtige SFX en een erg goed uitgewerkt script. Bruce campbell is duidelijk een hoogstaande acteur, een bedreven vakman die zich gemakkelijk kan scharen naast reuzen zoals Brando, Olivier, De Niro en Hopkins. Army of Darkness is de perfekte afsluiter voor dit magistrale drieluik, een klassieker in de filmgeschiedenis. Heil to the king!

Dawn of the Dead (2004) is een vermakelijke zombiefilm en na het zien van de trailer had ik goede hoop voor dit 'vervolg' Army of the Dead (2021). Maar er is zoveel mis met deze film. Om te beginnen duurt hij veel te lang. Langer is niet altijd beter, zo blijkt maar weer. Er mag gerust 40 minuten uitgesneden worden. De zogenaamde karakterontwikkelingen en de vele dialogen die we te zien krijgen voordat het groepje ongeregeld aan het casino aankomen bijvoorbeeld. Duidelijk niet het sterkste punt van Snyder. Ik kreeg trouwens na een half uurtje hoofdpijn want de cameraman lijkt de lens niet scherp te kunnen zetten. Geen enkele van de personages is interessant of weet sympathie op te wekken. Daar zijn de acteurs in de eerste Zack Snyder zombiefilm toch beter in geslaagd.

Hoofdrolspeler Dave Bautista kan duidelijk op zijn brede schouders geen hele film dragen, zijn enige kwaliteiten bestaan uit zijn pectorale spieren. Over humor beschikt hij duidelijk niet. Wat dat betreft doet die andere krachtpatser Dwayne Johnson het toch beter. Hij knijpt ook de hele tijd z'n oogjes dicht alsof hij zijn bril kwijt is geraakt. Zijn pogingen om het goed te maken met dochterlief (die niet boos op hem is omdat hij haar mama heeft vermoord, maar omdat hij daarna niet genoeg aandacht aan de dochter gaf), laten meteen zijn beperkte acteerkunde zien. En dan dat gezeur over kreeften, tofu en de voedseltruck. Gaap!

Ook de nodige stoere chicks die altijd in dit soort films voorkomen, zijn weer van de partij. De helikopterpiloot die denkt dat ze Tom Cruise is bijvoorbeeld. Geef mij dan maar een stoere Riley, die is tenminste nog leuk om naar te kijken en ze kan acteren. Het hele verhaal omtrent de roof in het casino, daar kon iets mee gedaan worden. Maar eigenlijk boeit het maar weinig. Het leidt alleen maar af van de storyline met de zombies, voor zo ver die er is

Nu de goede punten van Army of the Dead: er zit af en toe wat humor in de film, net als in de voorganger (bijvoorbeeld die zombie die "boe!" roept en even later tussen de kluisdeuren geplet wordt). Alleen is de humor heel spaarzaam en niet altijd even geslaagd. Dat Duitse verwijfde ventje (Dieter) is bijvoorbeeld niet grappig terwijl hij duidelijk voor de comic relief moet zorgen. Het schminkwerk van de zombies ziet er wel indrukwekkend uit. Hoewel het een beetje vreemd is om zombies te zien met een koning en koningin, die dan nog baby'tjes maken ook. En de zombiekoning rijdt zelfs rond op een zombiepaard. Zombies die mensen gevangen houden is ook een nieuwigheid. Maar goed slimme zombies, hoe kom je er ook op Zack Snyder? Sommige zombies lijken zelfs martial arts (capoeira) onder de knie te hebben.

De vuistgevechten tussen Bautista en de zombies (nadat zijn love interest de nek wordt omgedraaid), alsook het vuurgevecht binnen in het casino, vormen overigens wel een hoogtepunt. De trailer, alsook de scene in het casino tijdens de openingscredits, deden me onterecht vermoeden dat deze film de actie en de komische toer zou opgaan. Die scene doet erg aan Zombieland (2009) denken. Maar uiteindelijk valt er weinig te genieten en de beste stukken zie je al in de trailer. De zombietijgers van Siegfried en Roy zijn ook nog een leuk idee, alleen ziet de CGI er nogal matig uit. Ook het bloed dat in deze film rijkelijk vloeit, ziet er behoorlijk nep uit. De aanval van de tijger op de gluiperd Martin is dan weer lekker bruut in beeld gebracht. Snyder heeft blijkbaar ook goed naar The Revenant (2015) gekeken. De film doet me ook aan andere films denken zoals World War Z (2013) als ze met de helikopter vliegen over die verwoeste stad, en de gele kleurfilter die voortdurend gebruikt wordt. Er is natuurlijk niets mis met het lenen bij andere films, alleen vrees ik dat deze film op zich niet erg gedenkwaardig is.

Net als MindlessAssassin had ik deze film al een hele tijd op mijn lijstje staan, omdat het een film is waarvoor je je moet kunnen concentreren en alles even moet opzij voor kunnen zetten, en het juiste moment is daarvoor belangrijk. En gelukkig ben ik niet teleurgesteld! Arrival is een erg sterke film. De sfeer is drukkend en intens, de acteerpretaties zijn allemaal goed, vooral van Amy Adams dan. En Arrival heeft een interessante boodschap: taal beïnvloedt ons denken. En als nevenboodschap: de mens moet leren samenwerken. Het enige minpuntje is dat zoals gewoonlijk Amerika als de goedzakken wordt voorgesteld, terwijl China en Rusland natuurlijk weer de agressors zijn. In werkelijkheid is het wel even anders! Het is overigens leuk gevonden om de toekomstbeelden in de geest van Louise voor te stellen als herinneringen uit het verleden. Maar het was wel erg voorspelbaar dat Ian de vader van haar dochter is.

Ik heb deze film jaren geleden als tiener gezien en vond hem toen al top! Vandaag heb ik hem nog eens bekeken en hoewel het verhaal het eerste halfuur erg traag op gang komt (en de indruk wekt een romantische komedie te zijn) begint de 'fun' pas echt eens Mortimer Brewster (Cary Grant) erachter komt dat zijn twee lieve tantes eigenlijk seriemoordenaars zijn en dat zijn hele familie eigenlijk uit gestoorde figuren bestaat.

Hoe Grant hiermee omgaat, zijn gezichtsuitdrukkingen en paniekerig gedrag, is echt fenomenaal. Hij is gewoon erg geschikt voor zulke komische, gekke rollen. Zijn reactie als hij zich realiseert dat zijn broer Jonathan de dertiende moord op zijn geweten heeft is ronduit hilarisch!

Raymond Massey doet het dan ook heel goed als Boris Karloff lookalike. Ook leuk om Peter Lorre weer dezelfde rol als geniepige rat te zien spelen die hij steeds speelt.

"I probably should have told you this before but you see... insanity runs in my family... it practically gallops!"

Spectaculaire actie, goede jaren '80 muziek en de knappe, sexy Charlize Theron maken dat deze film veel meer is dan een soort vrouwelijke John Wick-cloon (wat ik dus een beetje verwacht had)!

Ik ben wat oude 'creature features' aan het bekijken uit de jaren '50 en deze vond ik toch leuker dan vele andere, waardeloze films uit dit genre. De krabben zien er redelijk goed uit, behalve dan die ogen...

waarom het special effects team heeft verkozen om de krabben grote mensenogen te geven is mij een raadsel.

Niet goed, maar wel grappig om eens te zien hoe slecht en amateuristisch de films in die tijd werden gemaakt.

Met kop en scharen!

Geen slechte horrorprent, met weinig echte schrikmomenten (behalve dan de autopsie zelf). Het verhaaltje zelf is ook maar flinterdun, maar de enge sfeer, het goede acteerwerk van vader en zoon, en het mooie lijk van Jane Doe maken veel goed.

Dat komt omdat de zoon de vader doodde voordat de 'transactie' volledig was uitgevoerd. De heks kon zichzelf dus niet genezen en haar wonden aan de vader geven, want hij was reeds gestorven. De vader had namelijk aan de heks gezworen dat hij zichzelf zou opofferen als ze het leven van zijn zoon zou sparen.

Eén van de betere superheldenfilms. Het grootste minpunt was voor mij de saaie Captain America en de Hulk die er zo fake uitziet (hoewel de scene waarin hij Loki als een pop tegen de grond smakt het grappigste stukje van de film was). Het grootste pluspunt is veel actie en het leuke snoetje van Scarlett Johansson.

Bijlange niet zo leuk als de eerste Avengers film maar toch iets beter dan het vervolg Infinity War, hoewel ook in deze film al de fout wordt gemaakt om teveel personages in een film te proppen die dan niet goed uitgewerkt worden en er is ook al een overdaad aan nietszeggende, bombastische actiescènes. En dat zal alleen maar erger worden in de talloze vervolgdelen. De Avengers zijn meestal beter als ze hun eigen standalone film krijgen, want in deze chaotische potpourri is het moeilijk om de aandacht erbij te houden.

De eerste tien minuten van de film in het sneeuwlandschap vind ik nog het meest geslaagd. Eenvoudige actie waarin onze helden gewoon lekker ongecompliceerd de vijand in de pan hakken. Gewoon fun en niet teveel gezever! Maar dan verzinkt de film in oneindig geneuzel en hints naar de talloze geplande vervolgdelen.

De leukste figuren zijn Iron Man, Thor, Black Widow en de Hulk. Iron Man brengt als enige wat humor waar de anderen veel te serieus proberen te doen. Chris Hemsworth is perfect gecast als de halfgod Thor. Wel een beetje vreemd die romance tussen Black Widow en de Hulk, vooral als ze zijn grote, groene hand gaat strelen - ik vind dat een beetje 'awkward'. Hawkeye blijft naast captain America de saaiste Avenger in de groep. De mooie Koreaanse Claudia Kim als dr. Helen Cho is een aanwinst voor het team.

Marvel films moeten voor mij vooral kleurrijk en vrolijk zijn, niet deze magere poging om diepgang te brengen in figuren die uit een stripalbum komen. Enkel Iron Man zorgt in deze films soms voor wat humor, maar in Endgame begint hij als een soort uitgemergelde Aids-patient die bijna dood is. Leuk hoor!

Eigenlijk worden in Endgame alle gevolgen van Infinity War ongedaan gemaakt, wat die film dus helemaal overbodig maakt. En opeens is Thanos, de almachtige vijand uit Infinity War, een volslagen verslaanbaar en zwakke tegenstander. Maar geen probleem, we reizen gewoon door de tijd en maken alles ongedaan. De kijkers zullen het wel slikken als we maar de woorden "quantum physics" laten vallen, zullen de makers van deze film waarschijnlijk gedacht hebben.

Ant-Man is de enige leuke Avenger toevoeging, maar ook hij krijgt hier niets aangereikt. De Hulk is ineens een soort halve Hulk die praat als een normale mens. En Thor is een langharige, huilerige dronkaard met een bierbuik. What's up with that? Ik vind deze film nog slechter dan infinity Wars. Alleen van de eerste Avenger film heb ik eigenlijk kunnen genieten. Die was fris, 'entertainend' en niet overdreven gecompliceerd.

Geen horror, niet heel spannend maar wel degelijk gemaakt. Soms gebeurt alles zomaar ineens: Florence spendeert haar hele leven om ghost stories te debunken maar gelooft na enkele vreemde verschijnselen op de kostschool meteen in spoken, Florence wordt na enkele dagen verliefd op Robert nadat er voorheen geen enkele vonkje tussen hen te bespeuren was. De plottwist naar het einde toe deed me ook niet echt uit de zetel vallen.