Opinions

Back To The Beach is een flauwe surfkomedie met Frankie Avalon en Annette Funicello in de hoofdrollen. Als acteur is Avalon vooral bekend van zijn Beach Party films uit de jaren ’60 en Funicello werd bekend als Mouseketeer en speelde later ook samen met Avalon in diezelfde Beach Party films. In wezen is Back To The Beach dan ook een opvolger van die reeks.

Het geheel is echter te flauw voor woorden, met overdreven karakters die veelal uit stereotypes bestaan. Avalon en Funicello werken vooral op de zenuwen, alsmede zoonlief Slade die hier niet bepaald laat zien over enig acteertalent te beschikken. Zelfs een jonge Lori Loughlin (die een jaar later zou doorbreken met de tv-serie Full House) in bikini kan deze film niet redden. Back To The Beach is doorspekt met diverse cameo’s van bekende (Amerikaanse) figuren als gitaristen Dick Dale en Stevie Ray Vaughan en de komiek Pee Wee Herman (in een tenenkrommend slecht nummer).

Er waren maar liefst 6 schrijvers betrokken bij het script, maar dit hangt als los zand aan elkaar en is niets meer dan een 13-in-1-dozijn surfverhaal. De enige die nog een beetje voor een glimlach kan zorgen is John Calvin als playboy van middelbare leeftijd, die denkt dat hij onweerstaanbaar is voor de vrouwen, maar in feite achter zijn rug om vierkant wordt uitgelachen. Hij speelt zijn rol zo overdreven, dat er toch nog wat te lachen valt. Een ander punt waar je tegenwoordig om zult lachen zijn de enorm foute kapsels uit de jaren ’80. Met name de kapsels van Dick Dale en Frankie Avalon zullen niet misstaan in de categorie: foutste kapsels ooit!

Back To The Beach was de laatste film van Annette Funicello, die tijdens het filmen erachter kwam dat ze leed aan Multi Sclerose (MS).

Na 30 jaar de film weer eens herzien. Ditmaal op 4K Bluray.

De laatste keer dat ik de film zag was toen ze net verscheen op huurvideo. Het enige wat me daarvan is bijgebleven is het sentimentele einde, wat ik destijds behoorlijk overdreven vond.

Een herziening in 4K doet de film veel goed, want Backdraft moet het vooral van de plaatjes hebben en minder van de inhoud. De actiescènes zijn goed in beeld gebracht door regisseur Ron Howard. Dat het allemaal erg overdreven is, is de film vergeven. Op actiegebied stelt ze zeker niet teleur.

Inhoudelijk is de film echter middelmatig. Het plot is voorspelbaar, karakters kennen weinig diepgang en bepaalde verhaallijnen (zoals de relatie tussen Brian en Jennifer) leidt helemaal nergens toe. Het acteerwerk is wisselend. William Baldwin valt als hoofdrolspeler door de mand. Hij heeft te weinig charisma om een film als deze te dragen. Gelukkig is er ook nog Kurt Russell, die deze film nog enigszins weet te redden. Opvallende bijrollen heeft de film niet te bieden en met name grote namen als Robert DeNiro en Donald Sutherland voegen weinig toe aan het geheel.

Backdraft is visueel zeker geslaagd, maar inhoudelijk stelt ze teleur.

Wederom een klassieker van Walt Disney. Het is een verfilming van het boek “Bambi. Eine Lebensgeschichte aus dem Waldevan” van de Oostenrijkse schrijver Felix Salten. De productie startte reeds in 1935 en het was oorspronkelijk de bedoeling dat Bambi de 2e avondvullende tekenfilm zou worden. Maar omdat het tekenen van de bosdieren behoorlijk ingewikkeld was, werd dit idee uitgesteld, zodat de tekenaars eerst voldoende konden oefenen. Daarna ontstonden er enkele problemen met de filmrechten van het boek waardoor de film uiteindelijk pas in 1942 het levenslicht zag.

Op animatiegebied is Bambi fantastisch en zette ze de standaard voor de vele animatiefilms waarin dieren de hoofdrol spelen. Helaas is Bambi inhoudelijk wat minder geslaagd. De film is voornamelijk gericht op het wat jongere publiek en er gebeurd betrekkelijk weinig in de film. Toch bevat de film enkele klassieke scènes, waaronder de scène waarin Bambi probeert te lopen op een ijsbaan en de climax waarin Bambi en zijn vader proberen te vluchten voor een vlammenzee die het bos langzaam maar zeker opslokt. De dood van Bambi’s moeder is één van de meest droevige scènes in de filmgeschiedenis en dat is opmerkelijk omdat de scène zelf vrij kort duurt en eigenlijk niet in beeld wordt vertoond. Hier toont Disney dan ook z’n kracht als filmmaker. Het zijn die kleine scènes die van Bambi een klassieker maken. Het is misschien niet de meest boeiende film die Disney ooit gemaakt heeft, maar wel één van de meest vertederende.

The Banker is een goedkoop ogende thriller die de talenten van acteurs als Robert Forster en Duncan Regehr verspeelt. De jacht op de psychopathische killer is totaal niet spannend en bovendien behoorlijk knullig in beeld gebracht. Zelden een film gezien waarin de geluidsmicrofoon zo vaak in beeld te zien is. Dit belabberde camerawerk zorgt ervoor dat de film meermaals niet om aan te zien is. Tel daarbij de zwakke regie van regisseur Webb, het middelmatige acteerwerk en het vergezochte plot en je hebt alle ingrediënten te pakken voor een slechte film. En helaas niet zo slecht, dat hij weer leuk wordt.

The Banker is een echte B-film. Volgens hoofdrolspeler Robert Forster was deze film echter één van de favorieten van regisseur Quentin Tarantino, toen deze nog werkzaam was bij een videotheek. Het zou deze film zijn, waardoor Forster een rol wist te bemachtigen in Tarantino’s film Jackie Brown.

Bankier Van Het Verzet is een verfilming van het waargebeurde verhaal van Walraven (Wally) van Hall. De film kreeg kritiek vanwege de vele historische fouten. Zo wordt in de film het idee gewekt dat het Nationaal Steunfonds dé financier was van het gehele verzet, maar daarmee worden andere stichtingen, zoals de Landelijke Organisatie voor hulp aan onderduikers behoorlijk tekort gedaan.

Voor effectbejag hebben schrijvers Marieke van der Pol en Thomas van der Ree het verhaal bewust gedramatiseerd om zo het grote publiek te paaien. Dat is overigens niets nieuws onder de zon. Dat wordt zo’n beetje bij elk historisch verhaal gedaan. Het is vooral bedoeld om het grote publiek te paaien. In het geval van Bankier van het Verzet, heeft dit enigszins gewerkt, want met 406.015 bezoekers was Bankier van het Verzet na Bon Bini Holland 2 de best bezochte Nederlandse film van 2018.

Bankier van het Verzet is dan ook een goed verzorgde film met prima camerawerk en mooie decors en kostuums. Barry Atsma speelt een degelijke rol, maar het is vooral Jacob Derwig die opvalt. Hij kreeg hiervoor een Gouden Kalf als Beste Acteur (hoewel zijn personage een bijfiguur is). Ook Fockeline Ouwerkerk kreeg een Gouden Kalf voor haar bijrol als de bezorgde vrouw van Wally en de film zelf werd ook bekroond met een Gouden Kalf.

Met een budget van 125 miljoen dollar was Batman & Robin de duurste Batman-film tot dan toe. George Clooney nam de rol van Bruce Wayne/Batman over van Val Kilmer, die het al na één film voor gezien hield. Arnold Schwarzenegger kreeg het astronomische bedrag van 25 miljoen dollar om de schurk Mr. Freeze te vertolken. Zijn schurkenrol domineert de film nogal, waardoor de overige schurken (Poison Ivy en Bane) er bekaaid vanaf komen. De film bevat een overdaad aan karakters en het verhaal is vrij mager.

Nadat Tim Burton het genre wat volwassener had gemaakt met zijn eerste twee Batman-films, keert Schumacher weer terug naar de stijl die vooral doet denken aan de tv-serie uit de jaren '60 met Adam West. Helaas mist deze film de humor en zelfspot die de tv-serie zo kenmerkte.

Visueel ziet Batman & Robin er nog wel aardig, doch kitscherig, uit. Met de trucages is niets mis en ook de groteske decors zijn vrij aardig. De film had een indrukwekkende cast, maar de vele personages zijn dusdanig slecht uitgewerkt dat het talent van die acteurs hier nauwelijks tot uiting komt. Arnold Schwarzenegger steelt de show als Mr. Freeze en krijgt ook al ruimte hiertoe. De rest helaas wat minder. Zoals gezegd krijgt Uma Thurman weinig te doen en ook de karakterontwikkeling van Robin (gespeeld door Chris O’Donnell) die in Batman Forever werd ingezet, wordt hier helaas niet voortgezet. De rol van Alicia Silverstone als Batgirl lijkt er in alle haast zijn bijgepropt en Silverstone weet dan ook niet te overtuigen. De verhaallijn rondom het sterven van butler Alfred is nog wel aardig, mede dankzij de immer uitstekende Michael Gough. George Clooney is een goede acteur, maar heeft hier ook te maken met het bekende Batman-euvel en dat is dat de schurken interessanter zijn dan de helden. Tot op heden wordt Batman & Robin gezien als de slechtste Batman-film ooit en dat is in mijn optiek ook volledig terecht.

Nadat de Batman-reeks met de film Batman & Robin uit 1997 bijna de das om was gedaan, kreeg de serie in 2005 alsnog een nieuwe start met deze film. De voorgaande films werden hierbij buiten beschouwing gelaten en voor het eerst krijgen we in de bioscoop te zien hoe Bruce Wayne verandert in Batman.

De film is grauwer, realistischer en beter uitgediepte karakters. Dit moest ervoor zorgen dat de Batman-reeks nieuw leven werd ingeblazen en daar is Nolan met vlag en wimpel in geslaagd. Net als Tim Burton in de jaren 80 was ook Nolan niet de meest voor de hand liggende keuze om een Batman-film te maken. Hij had tot dat moment nog geen enkele grote film op z’n naam staan, maar was wel al bij een schaars publiek bekend vanwege z’n films Memento en Insomnia. Batman Begins was z’n eerste echte commerciële film.

Dit eerste deel van de Batman-trilogie is een goede start, maar bevat nog wel wat startproblemen. De film opent uitermate sterk met de dood van Bruce Wayne's ouders en hoe hij langzaam maar zeker verandert in de held Batman. Maar wanneer Batman daadwerkelijk ten tonele verschijnt, verliest de film aan kracht. Dat is met name te danken aan het feit dat de film een goede schurk ontbeert. De hoofdschurk Ra’s Al Ghul komt veel te weinig voor in beeld om echt te intimideren en de Scare Crow is eigenlijk een beetje te kinderachtig voor woorden en doet een denken aan de schurken uit de Batman-films van Joel Schumacher. Nolan is er wel ingeslaagd om van Bruce Wayne een interessant personage te maken (iets wat in de vorige filmreeks nergens het geval was). Zijn karakterontwikkeling is het sterkste punt van de film en het is jammer dat Nolan deze ontwikkeling niet doorzette in de twee vervolgen. Al met al is deze film een prima begin van een nieuwe Batman-reeks die later zou uitgroeien tot één van de meest succesvolle filmtrilogieën aller tijden.

Batman Returns is en blijft mijn favoriete Batman-film. Visueel gezien onovertroffen en op vrijwel alle punten beter dan de eerste Batman-film van Tim Burton.

Na het gigantische succes van Batman in 1989, kreeg Tim Burton vrij spel voor dit vervolg en de hand van Burton is hier dan ook meer aanwezig dan dat dit bij deel 1 het geval was. Gotham City heeft in Batman Returns meer weg van een sprookjesstad dan van een daadwerkelijke stad. De art-direction is overduidelijk geïnspireerd door de oude films uit de jaren twintig van regisseurs als F.W. Murnau.

Batman kende met de Joker een geweldige schurk en het was natuurlijk moeilijk om deze te overtreffen. Dat is hier helaas ook niet gelukt. Michelle Pfeiffer is onweerstaanbaar als de verleidelijke Catwoman en steelt de show. Danny DeVito vind ik echter lichtelijk teleurstellen en ik vond het personage van Max Shreck (ongetwijfeld vernoemd naar de beroemde Duitse acteur Max Schreck uit de jaren 20) veel interessanter. Ook Batman zelf blijft helaas een houten klaas en er wordt wederom nauwelijks aandacht geschonken aan enige karakterontwikkeling bij de held van het verhaal. Inhoudelijk is de film dan ook niet altijd even sterk, maar zoals gezegd is ze visueel gezien een meesterwerk. Prachtige kostuums en dito decors, fenomenale make-up, goede trucages en een schitterende filmscore van Danny Elfman.

Batman Returns blijft één van mijn favoriete superheldenfilms.

In de voorbije jaren heeft Marvel Comics enorme successen geboekt met hun Avengers-reeks op het witte doek. Dit heeft de makers van DC Comics ongetwijfeld doen besluiten om hun eigen Justice League ook naar het witte doek te verplaatsen. Het huzarenstukje van Marvel weet DC echter in geen velden of wegen te bereiken. Hiervoor is de opbouw veel te vluchtig verlopen. Het universum van Marvel kende een rustige opbouw, waarbij alle leden van de Avengers eerst hun eigen film kregen, alvorens ze met z’n allen in één film verschijnen. Hier heeft alleen Superman zijn eigen film gekregen en worden er in dit vervolg diverse Superhelden bijgegooid. De film focust zich vooral op de twee titelhelden: Batman & Superman. Misschien wel de twee meest bekende superhelden ooit.

Helaas is deze film geen ode geworden aan deze twee iconen. Batman v Superman is vooral één lange actiescène, waarbij niet of nauwelijks aandacht wordt besteedt aan de personages en hun achtergronden. Dit is jammer want Ben Affleck doet het niet slecht als Bruce Wayne en zijn alter ego Batman en wordt hierbij goed ondersteund door Jeremy Irons als diens butler Alfred. Henry Cavill lijkt qua uiterlijk als twee druppels water op de Man van Staal, maar veel diepgang of emotie geeft hij het personage niet mee. Het zou hem niet misstaan als hij iets meer humor in zijn rol bracht, net zoals Christopher Reeve dat ooit deed. Nu is zijn Superman vooral een saaie piet en wordt hij in deze film volkomen in de schaduw gezet door Batman.

Het ongeduld van DC werkt hier in het nadeel van Batman v. Superman, want de film probeert in korte tijd zowel de achtergronden van Batman als Wonder Woman uit te leggen, maar de poging is vooral halfslachtig te noemen. Dit had voorkomen kunnen worden door beide figuren eerst een stand-alone film te geven, alvorens ze beiden te koppelen aan Superman. Dit alles zorgt er helaas voor dat de film gehaast overkomt en eigenlijk nauwelijks een verhaal te vertellen heeft. De beweegredenen van Batman worden nog wel toegelicht, maar over de motieven van Lex Luthor tast ik hier volledig in het duister. Het eindgevecht met Doomsday lijkt ook alleen maar te zijn toegevoegd voor het spektakel, zonder dat hiervoor enige opbouw plaatsvond.

Het begint me aan dit soort films ook een beetje te storen dat de makers zich meer schijnen bezig te houden met een opbouw naar toekomstige films en hierdoor bewust bepaalde verhaallijnen niet afronden. Ik had nog wel verwachtingen bij deze film, maar helaas is Batman v. Superman de zoveelste comicbook verfilming geworden die mij niet weet te bekoren. Ik zie liever een nieuwe Batman-film (met Affleck) dan een film over de Justice League.

De jaren ’80 waren een waar broednest voor de zogenaamde “Sword & Sorcery” films, een subgenre van Fantasy-films. Alleen al in 1982 verschenen er maar liefst zes films, waarvan Conan The Barbarian ongetwijfeld de bekendste is. Als kind was ik een enorme fan van dit genre en Conan The Barbarian blijft één van mijn favoriete films. De meeste films heb ik echter buiten mijn kindertijd nooit meer gezien en ik moet bekennen dat een herziening na zoveel jaren de meeste films geen goed doen. The Beastmaster behoort helaas ook tot die categorie.

Ze heeft alle elementen van een "Sword & Sorcery film": een prehistorische setting, schaars geklede vrouwen en een gespierde held die het op moet nemen tegen een machtige tiran. Het verhaal is echter uiterst zwak en springt van de hak op de tak. Het helpt ook niet dat het acteerwerk vaak om te huilen is. Hoofdrolspeler Singer doet het nog wel aardig, maar de rest van de cast acteert ver beneden de maat, met als uitschieters Rip Torn als schmierende hogepriester en Rod Loomis als Koning Zed. Het tempo van de film is tergend langzaam en sleept zich naar het einde toe.

Het budget van 8 miljoen dollar was zelfs voor die tijd geen vetpot en dat valt ook aan de film af te zien. De actiescènes zijn weinig spectaculair, de kostuums en make-up ogen goedkoop en ook het camerawerk is belabberd. Soms zijn er nog films in dit genre die worden opgeleukt door opzwepende filmmuziek, maar ook de muziek van Lee Holdridge kan weinig imponeren. Gelukkig zien de decors er nog wel fraai uit en verdienen de trainers van de dieren een pluim.

De film was een bescheiden succes in de bioscopen en zoals zovele “Sword & Sorcery” films uit de jaren ’80 is ze door de jaren heen uitgegroeid tot een cultklassieker. In 1991 en 1996 verschenen er twee weinig noemenswaardige vervolgen, alsmede een tv-serie die liep van 1999 tot en met 2002.

Beauty and the Beast is een verfilming van het klassieke Franse sprookje La Belle et la Bête van Madame Le Prince de Beaumont. De film is echter tevens geïnspireerd door de film La Belle et la Bête uit 1946, van regisseur Jean Cocteau. Het resultaat is een prachtige en betoverende film, die gezien mag worden als één van de beste animatiefilms ooit gemaakt.

De animatie is dan ook prachtig, met mooi vormgegeven decors en fraaie computeranimaties. De muzikale score van Alan Menken en Howard Ashman (die vlak na de opnames van Beauty and the Beast overleed aan aids) is prachtig en werd terecht bekroond met een Oscar. Het titelnummer werd eveneens bekroond met een Oscar. Beauty and the Beast was ook de eerste animatiefilm die werd genomineerd voor een Oscar in de categorie “Beste Film”. Deze Oscar verloor ze uiteindelijk aan de film Silence of the Lambs.

Het scenario van Linda Woolverton is een zéér vrije interpretatie van het beroemde sprookje. De karakters zijn leuk, Paige O’Hara is perfect gecast als de stem van Belle en ook Robby Benson met z’n basachtige stem is ideaal voor de stem van het Beest. Net als de meeste Disney-films heeft ook deze film weer een verborgen boodschap en wel dat schoonheid van binnen zit.

Zonder twijfel de beste animatiefilm sinds SnowWhite and the Seven Dwarfs. De film was een enorm succes in de bioscopen en werd door zowel pers en publiek lovend ontvangen. In Nederland werd de film uitgebracht als Belle en het Beest en bevat ze een uitstekende nasynchronisatie met stemmen van Joke de Kruyf als Belle en Rob Fruithof als Het Beest.

Net gezien in de bioscoop en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben.

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog: de trailers vond ik hondsberoerd en de recensies waren ook niet mals. Dan nog het feit dat deze film anderhalf uur korter duurt dan de versie uit 1959, waardoor er ongetwijfeld behoorlijk in het verhaal geknipt is geworden.

Daarnaast ben ik een groot fan van de twee voorgaande Ben-Hur films. De versie uit 1925 is inmiddels behoorlijk gedateerd, maar dat neemt niet weg dat het voor die tijd een visueel meesterwerk was. De versie van 1959 staat in mijn ogen nog steeds als een huis. Velen zullen de speelduur van 213 minuten een obstakel vinden, maar mij verveelde die film geen minuut. Eigenlijk zat ik helemaal niet te wachten op een remake, zeker niet omdat handwerk in Hollywood vrij schaars is en dergelijke films vrijwel volledig met de computer worden gemaakt. Na het zien van de trailer van Ben-Hur vermoedde ik het ergste.

Gelukkig bleken die vermoedens achteraf ongegrond. Deze Ben-Hur zal zeker geen klassieker worden net als de versie uit 1959, maar toch is deze versie bijlange na niet zo slecht als de meeste critici ons wilden doen geloven.

De film opent sterk met het uitdiepen van de karakters van Ben-Hur en Messala. Ik durf zelfs te beweren dat de relatie tussen deze twee hier beter uit de verf komt dan in de versies uit 1925 en 1959. Het eerste uur is dan ook zeker geslaagd te noemen. In het tweede uur vliegt de film echter enigszins uit de bocht. Hier wordt het duidelijk dat de film anderhalf uur korter duurt dan Ben-Hur uit 1959. Het verhaal wordt op sommige punten snel afgeraffeld en met name het einde vond ik een teleurstelling. het happy end zagen we ook in de versie van 1925, maar hier gaan de makers wel erg ver. Met name de opbouw naar de wagenrenrace verliep hier behoorlijk vluchtig. Ook de scènes van Ben-Hur en zijn moeder en zus kwamen in het tweede deel van de film totaal niet uit de verf, terwijl ik dat één van de sterkste punten vond uit de voorgaande films.

Dan het hoogtepunt van de film: de wagenrenrace. Velen roemen de versie uit 1959, maar die van 1925 mocht er ook zijn, en was misschien zelfs beter. Ook hier vormt de race het hoogtepunt van de film, maar zo memorabel als de vorige edities is ze helaas niet geworden. Het gebruik van de vele karikaturen in de race hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten. Het voegt niets toe en leidt alleen maar af! Dat deze wagenrenrace voornamelijk met CGI is vervaardigt vond ik niet zo storend als ik had gedacht. Over het geheel kwam de CGI in deze film goed tot zijn recht. Dat was in de trailers wel anders.

Eén van de reden waarom Ben-Hur flopte aan de bioscoopkassa's is het ontbreken van klinkende namen zowel voor als achter de schermen. Het succes van Noah en Exodus was ongetwijfeld te danken aan sterren als Christian Bale en Russell Crowe alsmede een talentvolle regisseur als Darren Aronofsky of een gerenommeerde regisseur als Ridley Scott. Ben-Hur heeft geen van beide. En toch is het acteerwerk over het geheel niet teleurstellend. Jack Huston zet een goede rol neer, maar is zeker geen Charlton Heston. Toch wist hij mij als kijker te raken en hoop je gewoon dat hij op het einde zijn wraak zal krijgen op de verraderlijke Messala. Deze rol wordt vrij goed neergezet door Toby Kebbell, die toch wel de beste rol in de film heeft. Omdat de film zich vooral op deze twee karakters focust, komt de rest van de cast er bekaaid vanaf. Morgan Freeman is de enige A-acteur in Ben-Hur, maar helaas komt dit de film niet ten goede. Dat heeft deels te maken met Morgan Freeman zelf. Morgan Freeman is een goede acteur, maar in grote films speelt hij vaak op de automatische piloot. Of hij nou Lucius Fox in Batman speelt, God in Bruce Almighty, de vice-president in Olympus en London Has Fallen, elke rol is zo'n beetje hetzelfde. Ook in Ben-Hur is Morgan Freeman vooral gewoon Morgan Freeman. In mijn ogen een beetje een miscast. Net als de Deense acteur Pilou Asbaek. In z'n korte rol in Game Of Thrones liet hij vele malen beter zien hoe het moet om een tiran te spelen. Hier in Ben-Hur schmiert hij er lustig op los. Z'n rol paste niet echt bij de stijl van het verhaal. Beter geslaagd was de Braziliaanse acteur Rodrigo Santoro als Jezus. Maar helaas is z'n rol niet al te groot.

Een ander punt wat deze versie mist, is een sterke filmscore. De versie uit 1959 heeft één van de beste filmscores uit de geschiedenis en paste ook perfect bij een meeslepend verhaal als deze. Hier was de muziek nauwelijks aanwezig. Jammer, want hoe sterk de film ook opent, over het geheel is Ben-Hur weinig meeslepend of memorabel. Toch heb ik me er zeker bij vermaakt en vind ik de vele negatieve recensies zwaar overtrokken. De film opent sterk, en zakt in het tweede uur een beetje in. Maar gelukkig maakt de wagenrenrace weer wat goed. Geen klassieker, maar wel één van de betere films die ik dit jaar in de bioscoop heb gezien. En dat had ik vooraf zeker niet verwacht.

Destijds één van de meest grootse producties aller tijden. Een budget van 4 miljoen dollar was voor die tijd astronomisch hoog en ondanks het grote succes was de film destijds niet winstgevend.

Niettemin was de film baanbrekend voor die tijd en de vele massascènes die ze rijk is, weten zelfs op de dag van vandaag nog te imponeren. Ook de wagenrenscène is subliem in beeld gebracht.

Ben-Hur is bijna 90 jaar oud en dat is er helaas wel aan af te zien. De film is zonder geluid en teksten worden middels kaderbalken weergegeven. Dit haalt wel enigszins het tempo uit de film en voor generaties die geluidsfilms gewend zijn, zal deze film een behoorlijke zit zijn. Ook is ze nog voor het grootste deel in zwart-wit en het acteerwerk is behoorlijk uitbundig. Hierdoor zal deze versie uit 1925 tegenwoordig dan ook alleen echte filmliefhebbers aanspreken.

Maar als je de film puur beoordeelt op het tijdstip waarin ze is uitgebracht, dan kan je niet anders concluderen dat Ben-Hur: A Tale of the Christ een visueel meesterwerk is, die toch een behoorlijke invloed had op films die hierna kwamen, niet in de laatste plaats de versie uit 1959 met Charlton Heston.

Verassend onderhoudende verfilming van het beroemde Oud Engelse gedicht “Beowulf”. Op locatie geschoten in het mooie IJsland. Ondanks het beperkte budget ziet de film er prima verzorgd uit. De filmmakers wilden een film zonder CGI-effecten, en dat blijkt achteraf een goede zet te zijn geweest. De decors zien er prima uit, evenals de kostuums en make-up. Gerard Butler overtuigd in z’n rol als Beowulf, en kon deze rol een jaar later nog eens overdoen in het CGI-spektakel 300. In de bijrollen vallen vooral Skarsgård op als de Deense koning Hrothgar en Martin Delaney als een Christelijke priester. Wellicht één van de betere verfilmingen van het beroemde Oud Engelse verhaal.

Bernard And The Genie is een vermakelijke tv-film van de makers van Black Adder en Mr. Bean, met wederom een glansrol weggelegd voor komiek Rowan Atkinson. Ook Lenny Henry speelt een leuke rol als de doldwaze geest uit de oudheid die terecht komt in de moderne wereld en alhier kennis maakt met dingen als een telefoon, een hamburger, een bioscoop, een toaster, etc. Alan Cumming speelt de nerdy Bernard, en het is een beetje ongeloofwaardig dat de mooie vrouwen uit de serie als een blok voor hem vallen.

Het geheel is allemaal goed geschreven, met enkele leuke grappen. Een echt Kerstgevoel wist de film niet bij mij op te wekken, maar niettemin een leuke film.

Blade Runner wordt algemeen beschouwt als een klassieker binnen het SF-genre. In de jaren 90 zag ik de film voor het eerst, maar toen kon ze me niet bekoren. Omdat ik het vervolg Blade Runner 2049

heb gekocht op 4K Blu-ray was deze film ook wel toe aan een herziening. En helaas, nog altijd is Blade Runner niet aan mij besteed.

De film is losjes gebaseerd op het boek “Do Androids dream of electric sheep?” uit 1968 van de Amerikaanse schrijver Philip K. Dick. Deze heeft de film echter nooit in zijn volledigheid kunnen zien, want hij stierf aan een beroerte nog voordat de film werd uitgebracht. Toch was hij uiterst te spreken over de scènes die hij wel heeft mogen zien en met name de vertolking van Rutger Hauer werd door de auteur geroemd.

De productie van Blade Runner verliep alles behalve vlekkeloos. Na een lange casting periode werd uiteindelijk Harrison Ford gecast in de hoofdrol. Het boterde echter totaal niet tussen hem en regisseur Ridley Scott. Jarenlang beschouwde Ford Blade Runner als de meest pijnlijke film uit zijn carrière en weigerde hij zelfs interviews te geven over deze film. Wie wel enorm te spreken was over zijn rol in Blade Runner was Rutger Hauer, die dankzij deze film voet aan de grond kreeg in Hollywood. Dit ondanks dat Blade Runner het vrij matig deed in de bioscopen. SF-films waren in die tijd enorm populair dankzij films als Star Wars en E.T. – The Extra-Terrestrial.. Maar Blade Runner past ook niet echt in dat rijtje. De film is meer een ode aan de film noirs uit de jaren 40 en 50, maar dan gesitueerd in de toekomst. Inmiddels zitten we al in het jaar 2019 en is het altijd grappig om te zien in hoeverre de werkelijkheid afwijkt van het toekomstbeeld wat hier wordt geschetst.

Want Ridley Scott schetst een behoorlijk grimmig toekomstbeeld. Vrijwel de gehele film speelt zich af in het donker en in de regen. Het ziet er allemaal prachtig uit en Blade Runner is visueel gezien, misschien wel de beste SF-film van de jaren 80. Inhoudelijk is ze helaas een stuk minder geslaagd. Het tempo van de film is tergend langzaam en de speelduur van bijna twee uur zijn hierdoor een enorm lange zit. Harrison Ford is vooral kleurloos als Rick Deckard en weet de aandacht gewoonweg niet vast te houden. Hij mist hier de charme van karakters als Indiana Jones en Han Solo. Maar ik denk dat Ford niet weer de koene held wilde spelen. Normaal ben ik wel een fan van Ford, maar in deze film komt hij bij mij vooral uitgeblust over. Geslaagder is de rol van Rutger Hauer, die als de leider van de replicants de show steelt. Hij wordt een beetje neergezet als het monster van Frankenstein (en Daryl Hannah als zijn bruid). Hauer gaf hiermee zijn visitekaartje af en speelde misschien wel zijn beste rol in een Amerikaanse productie.

Visueel gezien geef ik de film 5 sterren, maar buiten de mooie plaatjes en de goede rol van Hauer kon deze film me totaal niet bekoren. De kans dat ik deze film ooit nog een 3e keer ga bekijken acht ik dan ook nihil. Ben benieuwd of het vervolg me wel zal bekoren, aangezien deze nog 50 minuten langer duurt.

Blade Runner 2049 had ik reeds in 2019 op 4K Bluray gekocht, maar na een teleurstellende herziening van de film Blade Runner, bleef dit vervolg voor mij lange tijd op plank liggen.

Blade Runner 2049 is een laat vervolg op de SF-klassieker Blade Runner uit 1982. Die film was destijds geen succes in de bioscopen, maar is in de loop der jaren wel uitgegroeid tot een heuse klassieker. Die status heeft ertoe geleid dat er na zoveel jaren alsnog een vervolg wordt uitgebracht. Ditmaal niet geregisseerd door de oorspronkelijke regisseur Ridley Scott (die wel als uitvoerend producent fungeerde), maar door de Franse regisseur Denis Villeneuve, die zelf een groot fan van het origineel was. Acteur Harrison Ford keert na 35 jaar ook terug in zijn rol van Rick Deckard. Eén van de andere hoofdrollen is weggelegd voor de Nederlandse actrice Sylvia Hoeks, die hiermee in de voetsporen treed van acteur Rutger Hauer, die de slechterik speelde in het origineel.

Net als het origineel is Blade Runner 2049 visueel een pareltje, met prachtige trucages, mooie decors en fraai camerawerk. Maar net als bij het origineel is ook dit vervolg weer een lange zit. Het verhaal komt tergend langzaam op gang en geen enkel personage weet echt te boeien, met als dieptepunt de oersaaie Ryan Gosling, die letterlijk door deze film heen slaapwandelt.

Met een speelduur van bijna 3 uur is de film veel te lang en scènes worden vaak tot in het oneindige uitgerekt. Toch kreeg de film lovende recensies van de pers, maar was het publiek duidelijk minder gecharmeerd. Met een opbrengst van 261 miljoen dollar werd het torenhoge budget van ruim 150 miljoen dollar niet terugverdiend en gaat ook dit vervolg de boeken in als een commerciële flop. Niet geheel onterecht, want ondanks de mooie plaatjes, heeft Blade Runner 2049 weinig te vertellen en doet ze een gooi naar de titel van saaiste film van de afgelopen 10 jaar.

Deze film laatst gezien op 4K Bluray. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van deze film gehoord, maar ik zag hem op Amazon voorbij komen als aanbeveling en de hoes trok mijn aandacht. Na het lezen van de plotsamenvatting besloot ik de gok te wagen en deze film te kopen.

En dan loop je wel eens de kans dat je een miskoop doet en dat mag ik bij deze film toch wel stellen. Op zich start de film niet verkeerd, maar echt spannend wil het nergens worden. Er gaat niet echt een dreiging uit van de duivelse aanwezigheid in deze film en de climax is op z'n zachtst gezegd teleurstellend. Dan ben je een hele film bezig om de wederopstanding van Satan groots uit te beelden en dan wordt deze demon binnen enkele seconden kansloos door een rechter met een zwaard uitgeschakeld.

Het acteerwerk van met name de jonge cast is best aardig en de destijds 17-jarige Linda Hayden met haar felblauwe ogen en engelachtige gezicht was een geslaagde keuze voor de bezeten Angel.

Wat betreft de 4K-transfer heb ik ook wel eens betere films gezien. Het wil ook niet helpen dat ik vlak ervoor de horrorfilm The Shiver of the Vampires op 4K had gezien, welke een stuk mooier oogde met een veel levendiger kleurenpallet. Beide films stammen uit 1971 en mogen gezien worden als echte B-films. Maar er straalde veel meer creativiteit uit The Shiver of the Vampires dan bij The Blood on Satan's Claw, die echt een rechttoe-rechtaan horrorfilm zonder al te veel verassingen is geworden.

Goedkope, internationale thriller die desondanks de beroemde acteur Antonio Banderas voor de hoofdrol wist te strikken. En dat is meteen het sterkste punt van deze film, want een mindere acteur had van het personage Matt Guitierrez een emotieloze priester kunnen maken en zodoende de complete film verpest. Banderas is echter uitstekend op dreef en dankzij het boeiende script en het redelijke acteerwerk van de rest van de cast, weet deze film ruim anderhalf uur te vermaken.

Het gekonkel van de katholieke kerk vormt het hoogtepunt van deze film, en je vraagt je af hoe het werkelijkheid zou gaan als het lichaam van Christus daadwerkelijk gevonden zou worden (als dit niet reeds lang gebeurd is). De Britse veteraan Derek Jacobi speelt een mooie bijrol als een priester die aan z’n geloof twijfelt bij het zien van het graf van Christus. De film werd opgenomen in Israël.

Bolt is een leuke animatiefilm van de Disney-studio’s en een enorme verbetering op de twee voorgaande films, Chicken Little en Meet The Robinsons, die net als Bolt volledig met de computer waren vervaardigd. De productie van Bolt startte in 2004 en oorspronkelijk was Chris Sanders aangetrokken om de film te regisseren. Na enige onenigheden met John Lasseter werd hij vervangen door Chris Williams en Byron Howard. Het uiterlijk van de film is geïnspireerd door de schilderijen van Edward Hopper en de fotografie van Vilmos Zsigmond. Voor de film werd diverse nieuwe technieken ontworpen, waaronder Non-Photorealistic Rendering (NPR), welke werd gebruik om de film een speciaal visueel karakter te geven.

Met een budget van 150 miljoen dollar wilde Disney ditmaal een film creëren die op animatiegebied kon concurreren met Pixar. Hoewel dat niveau nog steeds niet bereikt wordt, maakte Bolt wel sprongen vooruit ten opzichte van de vorige twee animatiefilms. Bolt maakt handig gebruik van het gegeven van een filmpersonage welke niet weet dat alles nep is. Een gegeven wat eerder tot veel hilariteit leidde in komische films als The Man Who Knew Too Little en Tropic Thunder. Ook in Bolt zorgt het voor de nodige grappen. Met name Rhino de Hamster steelt de show, maar daarnaast bevat de film ook enkele leuke optredens van een stel duiven. De film werd uitermate goed ontvangen en was bovendien een succes in de bioscopen. Toch haalt deze film het niet bij de oudere Disney-klassiekers en is het in mijn ogen ook geen typische Disney-film.

A Boy Called Christmas is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2015 van de Britse schrijver Matt Haig. Al reeds in 2016 werden de rechten van het boek gekocht door de Britse filmstudio Blueprint Pictures, die samen met StudioCanal het boek naar het scherm zouden omtoveren.

Visueel gezien zijn ze daarin ruimschoots geslaagd, want A Boy Called Christmas ziet er prima uit, met degelijke trucages en fraaie decors. Inhoudelijk is de film minder interessant, maar desondanks is het verhaal best vermakelijk en weet ze wel het kerstgevoel op te wekken. Het acteerwerk is helaas behoorlijk wisselvallig: de jonge cast doet het best aardig, maar bekende acteurs als Maggie Smith en Jim Broadbent spelen op de automatische piloot. Ook de Nederlandse Michiel Huisman weet niet te imponeren.

A Boy Called Christmas is een leuke Kerstfilm voor tijdens de feestdagen, maar een echte topper is het niet!

Ambitieuze animatiefilm van Pixar, waarin de invloeden van Disney toch wel merkbaar beginnen te worden. Het had namelijk ook zo een Disney film kunnen zijn.

De film bevat dan ook niet de dubbele laag die we van Pixar gewend zijn. De animatie is prachtig, maar het verhaal is erg doorsnee en weinig origineel. Dat veranderen van die moeder in een beer, deed me wel erg denken aan Disney's Brother Bear.

De muziek van Patrick Doyle vond ik wel erg mooi.

Uitmuntend vervolg op het origineel uit 1931. Op veel punten weet deze film zijn voorganger te overtreffen. Het verhaal is beter, de vertolkingen zijn veelal beter (hoewel Una O’Connor met haar komische rol behoorlijk uit de toon valt) en de film ziet er over zijn geheel beter uit. Toch was de vorige film iets griezeliger en natuurlijk is de verassing er ditmaal vanaf.

De film ziet er prachtig uit en net als het Frankenstein monster, werd ook zijn bruid een klassiek figuur binnen de horrorwereld. Karloff is wederom uitstekend op dreef en krijgt ditmaal goed tegenspel van Ernest Thesiger. Ook de rest van de cast acteert verdienstelijk. Acteur Colin Clive stierf twee jaar na de opnames aan de gevolgen van jarenlang alcoholmisbruik. De rol van Frankenstein’s verloofde werd in het origineel vertolkt door Mae Clarke, maar werd hier overgenomen door de destijds 17-jarige Valerie Hobson. De muziek van Franz Waxman is uitstekend, evenals het camerawerk van John J. Mescall.

Een klassieker binnen het horrorgenre!

Na een aantal financiële missers zoals The Emperor's New Groove, Atlantis en Treasure Planet probeerde Disney haar tanende reputatie op het gebied van animatie weer op te vijzelen met Brother Bear. De eerste animatiefilm van Disney sinds The Lion King die zich weer voornamelijk in het dierenrijk afspeelt. Maar dit keer wordt het majestueuze Afrika ingeruild voor een bosgebied ten tijde van de Prehistorie.

Op animatiegebied ziet de film er wederom prachtig uit, met uitstekende animatie en prachtige achtergronden. Het verhaal is echter wat minder spannend en bovendien erg voorspelbaar. Maar ook bij The Lion King lag de kracht niet in het verhaal maar in de komische bijfiguren en de opzwepende muziek van Tim Rice en Elton John. Wat dat eerste betreft is ook Brother Bear geslaagd met grappige figuren als twee oliedomme Elanden en twee nog dommere Rammen. Voor de muziek werd wederom de hulp ingeroepen van Phil Collins, die eerder Tarzan voorzag van diverse geslaagde liedjes. De muziek van Brother Bear weet echter nauwelijk te imponeren.

Brother Bear was de laatste 2D-animatiefilm die werd vervaardigd in Disney-MGM animatiestudio in Florida. De film was een redelijk succes in de bioscopen, maar het succes van The Lion King werd in geen mijlen bereikt.

In Nederland werd de film onder zijn oor-spronkelijke titel uitgebracht, wat opmerkelijk is, want normaal krijgen Disney-films altijd een Nederlands klinkende titel.

I Buchi Neri is de 2e film van de Italiaanse regisseur Pappi Corsicato. Net als in zijn vorige film, Libera, wordt ook hier weer één van de hoofdrollen vertolkt door actrice Iaia Forte (in de rol van Angela). Naast de regie, nam Pappi Corsicato ook de muziek, het decorontwerp en de kostuums voor z’n rekening.

De stijl van Pappi Corsicato roept herinneringen op aan de Italiaanse regisseur Pier Paolo Massini. De film zit boordevol metaforen en enkele absurde scènes, niet in de laatste plaats de humor. Angela is de leidster van een groep prostituees die allemaal wel een bepaalde afwijking hebben. Één prostituee heeft geen handen en een ander leidt aan het Werner syndroom, waardoor ze er als 18-jarige uitziet als iemand van 50. De twee normale dames hebben allebei een onmogelijke liefde. Angela is verliefd op Adamo (gespeeld door Vincenzo Peluso), een verloren ziel met narcistische trekjes en Stella (gespeeld door Paola Iovinella) is heimelijk verliefd op een veroordeelde crimineel die momenteel zijn straf uitzit in de gevangenis.

De beelden van het Italiaanse landschap zetten de sfeer, evenals de aanstekelijke muziek. Het acteerwerk is niet altijd even goed, maar verder is I Buchi Neri een vermakelijke film voor zolang ze duurt.

In 1998 verschenen er twee films over een insectenkolonie: Dreamwork's Antz en Pixar's A Bug's Life.

Antz was vooral gericht op een ouder publiek, terwijl A Bug's Life meer op jeugdige kijkers mikt.

De animatie is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van Toy Story, maar inhoudelijk kan ze niet aan die film tippen. De film is gebaseerd op het oude sprookje “The Ant And The Grasshopper”, van de Griekse dichter Aesop. Ook doet ze denken aan de films The Seven Samurai en The Magnificent Seven, die ook soortgelijke thema’s hadden, waarin een groep buitenstaanders een dorp moeten beschermen tegen bandieten.

De humor vond ik erg tegenvallen in deze film en A Bug's Life had niet die dubbele laag, die Toy Story wel had.