Opinions

Mislukte poging om de populaire tv-serie van de jaren 70 nieuw leven in te blazen. Daarnaast was dit een poging om het Marvel-karakter Thor te introduceren, en er waren plannen om dit personage z’n eigen tv-serie te geven. Na deze geflopte tv-film werd hier echter vanaf gezien.

Nergens weet deze tv-film het niveau van de serie te benaderen. De actiescènes zien er nog steeds knullig uit en het script rammelt aan alle kanten. Ook het acteerwerk is beneden de maat.

Over het geheel dus een erg middelmatige actiefilm.

The Incredibles 2 is een rijkelijk laat (14 jaar!) vervolg op het origineel uit 2004. En ondanks dat de eerste film aan het einde ruimte openliet voor een vervolg, kwam dit er in eerste instantie niet van. Wellicht had Pixar toen nog voldoende creatieve ideeën voor nieuwe films. Sinds de overname door Disney, lijkt het erop dat Pixar meer gaat voor het gemakkelijke geld. En geeft ze eens ongelijk, hun vervolgfilms brengen bakken met geld binnen. Zo ook The Incredibles 2 die in de VS meer geld opbracht dan welke animatiefilm dan ook en ook daarbuiten een groot succes was.

Maar het succes kan niet verhullen dat The Incredibles 2 een teleurstellend vervolg is op het origineel. Ondanks dat de makers 14 jaar de tijd hadden om met nieuwe ideeën op te proppen te komen, spelen ze met deze film behoorlijk op safe. Eigenlijk hebben we alles al een keer eerder gezien in The Incredibles. De keuze om zich bij deze film meer te concentreren op het personage Elastigirl, zal ongetwijfeld te maken hebben met het politiek klimaat van 2018, waar er in de filmindustrie meer gelobbyd wordt voor sterkere vrouwenrollen. Het resultaat pakt echter minder goed uit, want Elastigirl is gewoonweg een minder interessant karakter dan Mr. Incredible. Daar waar Mr. Incredible vaak veel moeite had met het uitschakelen van schurken (en daarbij de nodige brokken maakte), gaat het bij Elastigirl allemaal iets te gemakkelijk. Het verhaal komt daarbij veel te traag op gang waardoor de twee uur durende speeltijd niet bepaald voorbij vliegen. De animatie is in 14 jaar natuurlijk enorm verbeterd, waardoor de superheldenacties er ditmaal nog verbluffender uitzien. Maar op alle andere punten mist deze film de creativiteit en charme van het origineel.

The Incredibles is zowel een parodie op het superheldengenre als een ode aan de oude spionagefilms uit de jaren ’60, waaronder natuurlijk James Bond. Ook de muziek van Michael Giacchino doet sterk denken aan de filmmuziek van die beroemde filmreeks.

De film zet de stijgende lijn van animatie voort en zit bovendien boordevol uitstekende humor. Met name het razendsnelle jochie Dash steelt de show. De actie is voortreffelijk in beeld gebracht.

Vreemd dat de film nog altijd geen vervolg heeft gekregen.

Het verhaal van Independence Day leest zich als een goedkope B-film met de nodige clichès en een voorspelbare afloop. Maar wie had ooit kunnen beseffen dat dit gegeven uiteindelijk zou uitgroeien tot één van de grootste kaskrakers van de jaren ’90. Dankzij een uitgekiende marketingcampagne groeide de film uit tot een enorme hype en verbrak ze tijdens haar release alle records. Na een week bracht de film in de VS al 100 miljoen dollar in het laatje (de eerste film die dat presteerde).

Het helpt ook dat de film er voor z'n tijd indrukwekkend uitzag met uitstekende trucages, waarbij complete wereldsteden in as werden gelegd. De eindstrijd tussen de menselijke strijdkrachten en die van de aliens is eveneens indrukwekkend in beeld gebracht en ziet er tot op de dag van vandaag nog overtuigend uit. De film staat zoals gezegd bol van de clichès, maar is niettemin uiterst amusant.

Naast de bioscoopversie van 145 minuten bestaat er een verlengde versie van 153 minuten waarbij de relatie tussen ex-piloot Russell Casse (gespeeld door Randy Quaid) en z’n drie pleegkinderen wat meer uitgediept wordt.

Indiana Jones is en blijft één van mijn favoriete filmkarakters. De oude trilogie heb ik talloze malen met veel plezier bekeken en sinds midden jaren 90 keek ik dan ook reikhalzend uit naar een vierde deel. Tijdens het lange wachten heb ik mijn honger gestilt met het lezen van diverse Indiana Jones-boeken, alsmede het bekijken van de saaie tv-serie Young Indiana Jones. In de tussentijd verschenen er enkele boeiende Indiana Jones-klonen (o.a. The Mummy), maar in 2008 was het na lang wachten dan eindelijk zover: de vierde Indiana Jones-film verscheen eindelijk in de bioscoop.

Samen met 3 vrienden (die ook alle drie Indiana Jones-fan waren) ging ik de film bekijken in de bioscoop en toen we na 2,5 uur buiten kwamen, moet ik bekennen dat geen van ons echt onder de indruk waren van de film die we zojuist gezien hadden. Nergens bespeurde ik de charme van de originele trilogie en ik heb me kapot geërgerd aan de vele CGI-effecten die veel actiescènes behoorlijk verpestte. Als voorbeelden noem ik de scène waarin Shia Labeouf als een soort Tarzan via lianen door de jungle slingert, of de inmiddels veelal bespotte scène met de ijskast. Ook het einde van de film vond ik zwaar teleurstellend.

Op papier zag het er allemaal indrukwekkend uit: Ford keerde terug als Indiana Jones, evenals Karen Allen als Marion Ravenwood (toch wel de leukste love-interest van Indy). In de bijrollen spelen veteranen als John Hurt en Jim Broadbent en daarnaast speelt ook één van mijn favoriete acteurs (Ray Winstone) mee in deze film.

Waar ging het dan toch fout: wellicht omdat de film veels te overdreven is. De stunts zijn ongeloofwaardig, Cate Blanchett acteert ook behoorlijk over-the-top en had beter gepast in een aflevering van Allo Allo. Eigenlijk is deze hele film een beetje over-the-top.

De vorige Indiana Jones-films namen het zeker niet al te nauw met de geloofwaardigheid (met name deel 2 en 3), maar dit vierde deel schoot in mijn ogen iets te ver door.

Na de veelal negatieve recensies rondom het donkere karakter en het expliciete geweld in The Temple Of Doom, besloten Spielberg en Lucas om het karakter van deze derde film een stuk luchtiger te maken.

De formule van Raider Of The Lost Ark wordt hier gekopieerd, waardoor The Last Crusade vaak erg veel weg heeft van de eerste film. Het plot is nagenoeg hetzelfde: Indiana Jones gaat op zoek naar een belangrijk archeologisch voorwerp en hij wordt op de hielen gezeten door de Nazi’s.

Toch weet The Last Crusade iets extra’s toe te voegen, namelijk de bijrol van Sean Connery als Indiana Jones’ vader. De wisselwerking tussen vader en zoon is briljant en zorgt ervoor dat deze film ondanks het bekende plot wederom een vermakelijke avonturenfilm wordt.

De komische, luchtige toon had wat mij betreft wel wat minder gemogen. Af en toe heeft The Last Crusade zelfs iets weg van een slapstick komedie. Het script van The Last Crusade is in mijn ogen ook het minste uit de reeks.

In de proloog van de film zien we River Phoenix als een jonge versie van Indiana Jones. Dit leidde in de jaren ’90 tot een (geflopte) tv-serie rondom de jongere jaren van Indiana Jones. In 2008 verscheen er na 19 jaar het langverwachte vierde deel.

Tweede film rondom de populaire archeoloog Indiana Jones. De gebeurtenissen in The Temple Of Doom spelen zich af voor die van Raiders of the Lost Ark, waardoor deze film niet al vervolg aangemerkt kan worden.

Met The Temple of Doom probeerden Spielberg en Lucas om de ultieme avonturenfilm op het scherm te brengen. Dit betekent nog meer actie en nog meer halsbrekende stunts. De toon van zowel de film als het verhaal is een stuk donkerder dan z’n voorganger. Gelukkig is de humor gebleven, waardoor de film nergens te zwaar wordt. De actie is een stuk extremer, waardoor de film veelal door de pers werd afgekraakt. The Temple of Doom was zelfs verantwoordelijk voor een nieuwe filmkeuring: PG-13, waarbij kinderen jonger dan 13 jaar alleen onder ouderlijk toezicht de film mochten bezichtigen.

De slechteriken in The Temple of Doom zijn ditmaal de Nazi’s, maar een Indiase sekte, genaamd de Thuggee’s. Het verhaal speelt zich ook voornamelijk af in de jungles van India en de grote tempel uit de titel. Hier wijkt de film dan ook behoorlijk af van z’n voorganger, waardoor The Temple of Doom zijn eigen karakter heeft gekregen en geen herhalings-oefeningetje is a la The Last Crusade.

The Temple Of Doom is duidelijk beïnvloedt door de film Gunga Din uit 1939, waarin de Thuggee’s ook een centrale rol speelden. De film neemt het niet zo nauw met de Indiase cultuur, iets waarvoor ze veel kritiek kregen uit Indiase hoek, en de film werd zelfs verbannen uit India. Niettemin blijft Indiana Jones and the Temple of Doom een heerlijke avonturenfilm met een boeiend script en fantastisch gefilmde actie. De achtervolgingsscène met de mijnwagentjes is een sterk staaltje film maken, en tegenwoordig één van de beroemdste scènes uit de Indiana Jones-quadrilogie.

Het tempo ligt wat lager als bij Raiders, maar aan het einde wordt dit ruimschoots goedgemaakt. Hoewel dit tweede deel bij veel films minder in de smaak ligt, is het in mijn ogen toch de beste Indiana Jones-film na Raiders.

Intouchables is een heerlijke feelgood-movie van Franse bodem. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal rondom de Franse aristocraat Philippe Pozzo di Borgo en zijn verzorger Abdel Sellou, een Algerijn uit een achterstandswijk in Parijs. Hoewel de film behoorlijk afwijkt van Di Borgo’s levensverhaal, blijft de essentie hetzelfde: de verschillen tussen de steenrijke aristocraat Philippe en de straatarme semi-crimineel Driss. Dankzij deze verschillen weten ze elkaar echter te helpen. Philippe geraakt uit zijn depressie en Driss gaat het rechte pad op.

Gezien het onderwerp had de film makkelijk kunnen veranderen in een melodramatische klucht, maar het regisseursduo Toledano en Nakache weten uitstekend de balans te behouden tussen humor en drama. Ze worden hierbij perfect ondersteund door de twee hoofdrolspelers: de Franse komiek Omar Sy steelt de show als de straatwijze Driss en krijgt goed tegenspel van François Cluzet als de verlamde Philippe. Dat de film een aangrijpend verhaal vertelt blijkt wel uit het enorme succes van Intouchables. In het thuisland Frankrijk groeide de film uit tot één van de meest succesvolle films ooit. Met bijna 20 miljoen bezoekers staat ze daar op de derde plaats van bestbezochte films ooit. Dit succes werd ook geëvenaard in andere landen. In Nederland trok de film meer dan 1 miljoen bezoekers, waardoor Intouchables de meest succesvolle Franse film ooit is in Nederland. Wereldwijd bracht de film meer dan 400 miljoen dollar in het laatje. Een ongekend aantal voor een Franse film die slechts 12 miljoen dollar heeft gekost.

Ik moet zeggen dat ik voor deze film nog nooit van Iron Man had gehoord. Toch was zijn bioscoopdebuut één van de meest succesvolle comicbook-verfilmingen in de afgelopen jaren.

De keuze voor Robert Downey Jr. in de hoofdrol was opmerkelijk. Ooit één van de meest getalenteerde acteurs van z’n tijd, maar door drank en drugs raakte hij aan lager wal. Na diverse afkickpogingen leek het erop dat hij sinds 2003 weer ‘clean’ is. Niettemin was het riskante keuze om hem voor zo’n grote productie in de hoofdrol te casten. Zeker ook omdat hij niet echt bekend stond als een A-acteur die mensen naar de bioscoop lokt. De keuze bleek echter een gouden zet, want Robert Downey Jr. is perfect als Iron Man, maar meer nog als diens alter ego Tony Stark. Downey Jr. weet de juiste toon te zetten met zijn gevoel voor humor, zonder dat hij hierbij te ver gaat. Het enige minpunt is dat de rest van de cast hierdoor wat in z’n schaduw staat. Jeff Bridges en Gwyneth Paltrow weten weinig te overtuigen.

Met de actie is het prima in orde. De effecten zijn zeer geslaagd en het tempo van de film ligt hoog. De film bewandelt het bekende pad van een superheldenfilm, maar een kniesoor die daar over klaagt. Een perfecte popcornfilm!

Het pak van Iron Man werd ontworpen door special effects goeroe Stan Winston. Dit zou één van de laatste films zijn waaraan hij meewerkte, want hij stierf een maand na de première van Iron Man.

Iron Man 2 is het teleurstellende vervolg op het uitstekende eerste deel. Op vrijwel alle punten blijft deze film achter bij het origineel. Het verhaal is zwak en ook een groot deel van de karakters weten niet te overtuigen. Mickey Rourke gaat volledig over-the-top met z’n zwaar overdreven Russisch accent en weet dan ook niet te overtuigen. Gwyneth Paltrow is net als in de eerste film vrijwel onzichtbaar en de romantische link met Downey Jr. komt daardoor nauwelijks uit de verf. Robert Downey Jr. is wederom uitstekend op dreef, maar wel minder verrassend als in het origineel. De show wordt gestolen door Sam Rockwell als een louche wapenhandelaar en Garry Shandling als een corrupte senator. Scarlett Johansson is oogverblindend als Black Widow, die later ook deel zou gaan uitmaken van The Avengers.

De effecten zijn wederom uitstekend, maar helaas heeft Iron Man 2 te kampen met een zwak script.

Dit derde deel is beter dan het matige deel 2, maar kan niet tippen aan het amusante eerste deel.

Robert Downey Jr. blijft leuk in z’n rol van Tony Stark en vormt ook hier weer het lichtpuntje. Ook met de actie en trucages is niets mis, maar helaas kan niet hetzelfde worden gezegd over het verhaal en de ontwikkeling van de karakters. Iron Man 3 probeert een serieuze toon te zetten door het karakter Tony Stark een posttraumatisch stresssyndroom te geven. In de eerste helft van de film wil dit nog wel werken, maar in de tweede helft wordt het allemaal een beetje belachelijk.

De film is met ruim twee uur ietwat aan de lange kant en met name de climax is een beetje teveel van het goede. Leuk voor de liefhebbers, maar de rek lijkt er wel uit te zijn.