Opinions

Jan Zonder Vrees is een verfilming van het in 1910 verschenen boek “De Wonderlijke Lotgevallen van Jan Zonder Vrees”, geschreven door de Belgische auteur Constant de Kinder. De film werd gefinancierd door de Belgische TV-zender BRT.

Het plot uit het boek van Constant de Kinder werd aardig ingekort om een tekenfilm van krap 80 minuten te realiseren. Maar de makers zijn er niettemin in geslaagd een uiterst vermakelijke tekenfilm af te leveren, met een lekker vlot verteld verhaal en voor Belgische begrippen zéér degelijke animatie.

Jan Decleir mag met z’n zware stem doorgaan voor de Belgische krachtpatser Jan Zonder Vrees (die verdacht veel lijkt op het personage He-Man, dat destijds razend populair was). De film wordt voorzien van een uiterst vermakelijke muzikale score van Alain Pierre. Een leuke tekenfilm voor jong en oud.

Klassieker uit de jaren 70.

Het concept van Jaws is inmiddels talloze malen geïmiteerd, maar zelden geëvenaard. De kracht van de film zit ‘m in de spanning en gaat gelukkig niet zozeer op goedkoop effectbejag. De haai waar het allemaal om draait verschijnt slechts enkele malen en het duurt ruim een uur voordat de kijker een goede glimp van het beest opvangt.

De spanning van de film wordt mede versterkt door de sublieme montage van Verna Fields alsmede de effectieve muziek van John Williams. Beiden werden hiervoor bekroond met een oscar. Ook het Geluid werd bekroond met een oscar, maar de film zelf moest het doen met een nominatie.

Deze film zag ik voor het eerst op school bij het vak Levensbeschouwing. De film maakte toen geen diepe indruk op mij, maar de liedjes bleven wel in je hoofd hangen.

Jaren later nogmaals gezien en ditmaal wist de film me wel te pakken. Het is een gewaagde keuze om het verhaal van Jezus te vertellen in de vorm van een Rockopera. Maar het werkt wel! De muziek is gewoonweg prachtig en deze film is in mijn ogen de beste versie! Dat heeft te maken met twee personen: Carl Anderson en Ted Neeley. Anderson speelt de rol van Judas en steelt de show met zijn soulvolle stem. Neeley's zangkwaliteiten krijgen gemengde kritieken, maar ik ben wel een liefhebber van zijn ietwat rauwe stem met die geweldig hoge uithalen. Beide heren zingen hun teksten ook alsof ze elk woord menen en zo hoort het ook. Met name het nummer 'Gethsemane' knalt eruit.

De film zelf ziet er tegenwoordig wat knullig uit, met goedkope kostuums en decors en matig camerawerk. Maar de muziek staat als een huis en dat is toch het belangrijkste bij een musical.

Joyeuses Pâques is een amusante actiekomedie met in de hoofdrol de Franse ster Jean-Paul Belmondo. Zoals de meeste van zijn Franse komedies wordt de actie hier op slapstick-achtige wijze in beeld gebracht. De film dient dan ook niet serieus genomen te worden en het is voornamelijk Belmondo’s charme die de film boven de gemiddelde actiekomedie weet uit te tillen. Het verhaal is bij vlagen erg grappig en alles wordt vakkundig in beeld gebracht.

Het mag opmerkelijk heten dat de film geen kritiek kreeg voor het feit dat de hier 50-jarige Belmondo een liefdesrelatie heeft met de destijds 17-jarige Marceau. Maar goed, het is tenslotte een film en daarin speelt Marceau een meerderjarige.

Jurassic Park is gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Crichton uit 1990 en kan tevens gezien worden als een moderne variant op Jaws, de film waar Steven Spielberg beroemd mee werd. Ook in Jurassic Park toont hij z’n kracht in het opbouwen van de spanning. In een film van twee uur, zijn de dinosaurussen slechts 6 minuten te zien op het scherm, maar dit draagt extra bij aan de spanning.

Jurassic Park was een doorbraak op het gebied van computeranimatie. Voor het eerst werden er met behulp van de computer levensechte wezens gecreëerd. De dinosaurussen zien er dan ook voortreffelijk uit en zelfs na ruim 20 jaar hebben de trucages nog weinig aan kracht ingeboet. Helaas kan dat niet gezegd worden van het magere plot dat boordevol gaten zit alsmede de mager uitgewerkte karakters. Het mag gezegd worden dat de echte sterren van deze film de dinosaurussen zijn en dat de menselijke acteurs een stuk minder interessant zijn.

Toch valt er voldoende te genieten in deze erg vermakelijke film. Jeff Goldblum mag als expert in chaos-theorie zorgen voor de komische noot en Sam Neill is lekker nors als de ouderwetse paleontholoog, die alles met een erg nuchtere kijk analyseert. De trucages zijn een mijlpaal in de filmgeschiedenis en de film werd bekroond met 3 Oscars in de technische categorieën: Beste Trucages, Beste Geluid en Beste Geluidseffecten.

Op 11 juni 1993 ging de film in première en dankzij een uitgekiende marketingcampagne, groeide de film uit tot een ongekende hype, die sinds de dagen van Star Wars nier meer werden gezien. In slechts een paar maanden tijd was Jurassic Park uitgegroeid tot de meest succesvolle film aller tijden, met een wereldwijde opbrengst van 914 miljoen dollar. Hiermee liet ze oude klassiekers als E.T., Star Wars en Gone With The Wind ver achter zich. Dankzij het succes verschenen er nog 3 vervolgen.

Derde film uit de Jurassic Park-reeks, die ooit erg sterk begon met deel 1. De vervolgen konden die stijgende lijn echter niet voortzetten. The Lost World voegde bitter weinig toe aan de eerste film en alhoewel er in deze derde film enkele nieuwe dinosaurussen worden toegevoegd, is dit te weinig om een blijvende indruk achter te laten. Daarnaast zijn de computer-animaties van een beduidend mindere kwaliteit dan de eerste twee films, waardoor de dinosaurussen er onnatuurlijk en vooral nep uitzien.

Het verhaal heeft weinig om het lijf en ook de spanning is nauwelijks aanwezig. Met uitzondering van Sam Neill zijn de rest van de hoofdrolspelers behoorlijk irritant (Leoni en Macy), danwel kleurloos (Nivola). Dit derde deel was dan ook beduidend minder succesvol dan zijn voorgangers, en lange tijd leek het erop dat Jurassic Park III de laatste uit de reeks zou zijn. In 2015 verscheen er echter alsnog de langverwachte vierde film.

Net uit de bioscoop! Had niet bijster hoge verwachtingen van deze film, maar achteraf is het me nog gelukkig enigszins meegevallen.

Jurassic Park is zo'n reeks waarbij de eerste film geweldig was, maar waarbij de vervolgen enigszins teleurstelden. Vooral omdat ze maar weinig toevoegden aan het originele concept. Deze vierde film vond ik net iets meer toevoegen dan deel 2 en 3.

De effecten zagen er best goed uit en de film heeft een aantal leuke verwijzingen naar de eerste film. De makers hebben goed begrepen dat deze film voor velen een nostalgie-trip is. Het originele Jurassic Park-deuntje van John Williams is meermaals in de film te horen.

Jurassic World is een vermakelijke actie/sf-film. Het verhaal is te belachelijk voor woorden, maar toch heb ik me er best mee vermaakt.