Opinions

Gli Ultimi Giorni Di Pompei is lichtjes gebaseerd op het boek “The Last Days Of Pompeii” van de Britse schrijver Edward Bulwer-Lytton. Dit boek is al meerdere malen verfilmd, met name in Italië. In de jaren ’50 en ’60 was het ‘Peplun’ genre echter ongekend populair in Italië. Dit waren Italiaanse films die zich afspeelden in een historische setting en vaak een Bijbels thema hadden. De hoofdrol in deze film werd vaak vertolkt door een gespierde krachtpatser. De Amerikaanse bodybuilder Steve Reeves is misschien wel het beroemdste voorbeeld hiervan en wordt veelal gezien als de voorloper van acteurs als Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone. Reeves brak internationaal door met de film Le Fatiche Di Ercole uit 1958. Deze film was zo’n enorm succes dat er algauw meerdere films met Reeves in de hoofdrol werden gepland. Gli Ultimi Giorni Di Pompeii is er hier één van. Helaas kan deze film dan ook meer gezien worden als een Steve Reeves-film dan als een serieuze poging het verhaal van Edward Bulwer-Lytton te verfilmen. De film bevat meer actie, maar dit is allemaal behoorlijk knullig gefilmd. De ondergang van Pompeii dankzij de uitbarsting van de vulkaan Vesuvius is dan wel weer mooi verfilmd. Reeves is een imposante verschijning en voldoet zolang hij niet hoeft te acteren. De scène waarin hij zijn verdriet over het verlies van zijn familie probeert te verdrinken en vervolgens dronken door de straten van Pompeii slentert, is eerder komisch dan meeslepend. Zijn tegenspeelster is de Duitse actrice Christine Kaufmann, die ten tijde van deze film slechts 14 jaar oud was. De Italiaanse regisseur Mario Bonnard werd al ziek op de eerste draaidag, waarna zijn assistent Sergio Leone de film afmaakte.

Sterke actiefilm van Steven Seagal, die toendertijd best goede films maakte.

Het plot is niet bijster origineel en kan het beste omschreven worden als “Die Hard op een boot”. De suspense uit Die Hard is hier echter vervangen door de vechtkunsten van Seagal. Wanneer je de film niet al te serieus neemt, is ze uiterst vermakelijk.

Met een budget van 35 miljoen dollar was Under Siege veruit de duurste film van Seagal, die tot dan toe vooral in goedkopere actiefilms te zien was. Dat budget valt ook goed terug te zien in deze film, die bol staat van de spectaculaire actie. Regisseur Andrew Davis, die eerder met Seagal samenwerkte in diens debuut Above The Law, brengt het allemaal gelikt in beeld.

Steven Seagal is hier in topvorm en hoewel hij nooit een goede acteur zal zijn, laat hij hier ook meer zijn vuisten spreken. Tommy Lee Jones en Gary Busey spelen uiterst vermakelijke schurkenrollen en voormalig Baywatch-babe en Playboy Playmate Erika Elaniak zorgt voor het vrouwelijke schoon. Prima actiefilm!

Vervolg op de actiekraker Under Siege uit 1992. Het plot is nagenoeg hetzelfde, met als uitzondering dat de actie zich nu plaatsvind in een voortdenderende passagierstrein.

De geloofwaardigheid is wederom ver te zoeken. Zo stikt het in de trein van zwaarbewapende terroristen, maar kan Seagal vrolijk door de trein lopen zonder ook maar één terrorist tegen te komen. Hij kan ze dan ook vrij eenvoudig één voor één oprollen. Het was leuker geweest als het eindgevecht tussen Ryback en de andere ex-commando (gespeeld door McGill) wat langer zou duren en wat minder eenzijdig was. Nu laat dit gevecht je met een leeg gevoel achter en voelt ze aan als een anti-climax. De actie is wederom spectaculair en is overspoeld met een gezonde dosis humor.

Hierdoor is dit vervolg wederom uiterst vermakelijk, ondanks dat ze het niveau van deel 1 niet weet te evenaren.

Undine is een film van de Duitse regisseur Eckhart Schmidt, die tevens producent was van deze film, alsmede zorgde voor het scenario en de montage. De hoofdrol wordt vertolkt door de Franse actrice Isabelle Pasco die met haar wulpse vormen en weelderige blonde krullen natuurlijk het voornaamste aandachtspunt van deze verder weinig opzienbarende film is geworden. Het verhaal heeft net als Pasco, weinig om het lijf en het acteerwerk is vaak behoorlijk overdreven. Met name acteur Ludwig Dornauer als de slechte broer Frank, geeft een sterk staaltje overacting tentoon. Het camerawerk van Bernd Neubauer is mooi en de locaties in het berggebied van het Italiaanse Waidbruck komen hier mooi tot hun recht.

Vroeger als klein kind was dit één van mijn favoriete films. Een hernieuwde kijkbeurt op volwassen leeftijd heeft mijn waardering voor de film echter wat doen afzwakken.

Deze film is waarschijnlijk dan ook meer genietbaar voor kinderen, dan voor volwassenen. Tegenwoordig is de film behoorlijk gedateerd. De trucages waren voor die tijd misschien indrukwekkend, maar ze hebben niet allemaal de tand des tijds doorstaan. Die pratende bergreus of de reuzenschildpad zien er nog steeds prachtig uit, maar de draak Falkor lijkt tegenwoordig op een goedkope attractie uit een pretpark.

Het verhaal komt behoorlijk langzaam op gang en is alweer afgelopen op het moment dat de film echt aan vaart begint te winnen.

Al met al is The Never Ending Story voor mij niets meer dan een leuke jeugdherinnering.

Het intro van de film, waarin het leven van Carl en zijn vrouw in flashbacks worden vertoond, is één van de mooiste stukjes animatie die ik ooit heb gezien. Daarna daalt het niveau wat, maar niettemin is dit wederom een erg leuke film van Pixar.

Seduction of a Nerd is een echte B-film zoals ze begin jaren zeventig wel vaker werden gemaakt. De film ziet eruit alsof ze voor een appel en een ei is gemaakt, met amateuristisch camerawerk, een flinterdun verhaal en over het algemeen belabberd acteerwerk. Met name hoofdrolspeler Wally Cox speelt een karakter waar geen touw aan vast te knopen is en oogt net zo vreemd als het karakter wat hij speelt. Maar de film wordt gered door 2 acteurs die het helaas nooit echt hebben gemaakt in de filmwereld: Julie Newmar en Victor Buono. Beiden zijn voornamelijk bekend van de tv-serie Batman uit de jaren ’60, waarin Newmar de rol van Catwoman en Buono de rol van King Tut vertolkten.

Newmar is een oogverblindende schoonheid en deze film laat zien waarom, want Julie Newmar in een bikini is al reden genoeg om deze film te bekijken. Victor Buono is een geschoold drama-acteur en wist die stijl wonderbaarlijk goed te combineren met comedy. Hij doet me altijd denken aan Peter Ustinov, want de twee lijken niet alleen qua uiterlijk veel op elkaar, ook hun acteerstijl is nagenoeg hetzelfde. Victor Buono zorgt hier voor de humor. De scène waarin hij met z’n enorme postuur (hij woog ruim 100 kilo) zichzelf in een mini-auto probeert te proppen is hilarisch. Ook de muziek van Quincy Jones klinkt lekker in het gehoor. Zo is Seduction of a Nerd ondanks z’n amateuristische aanpak, toch nog een verassend aangename film geworden.