Opinions

Eerste seizoen van de actie-serie 24, waarin de gebeurtenissen zich in real-time afspelen. Dit gaf de serie wat extra’s en maakte van 24 een groot succes zowel in Amerika als daarbuiten.

Kiefer Sutherland maakte na een reeks flops op het witte doek, met deze serie zijn grote comeback (zij het op het kleine scherm). De serie was zo’n groot succes, dat er nog 8 seizoenen volgden. Dit eerste seizoen is zeker een goede start, zij het dat de serie nogal veel plotwendingen heeft, waarvan er een aantal behoorlijk ongeloofwaardig zijn. Naar het einde toe ontspoort het verhaal helaas een beetje. Niettemin speelt Kiefer Sutherland een goede rol en is de serie spannend van begin tot eind.

In de bijrollen zien we onder andere Dennis Hopper verschijnen als de terrorist Victor Drazen.

Tweede seizoen van de uiterst succesvolle serie 24. Dit tweede seizoen overtreft zijn voorganger op vrijwel alle punten. Hoewel het verhaal langzaam op gang komt, wordt het wel uitermate spannend wanneer het daadwerkelijk op gang is gekomen. Sutherland is wederom in vorm als CTU agent Jack Bauer, net als Dennis Haysbert als de president. Xander Berkeley steelt de show en het is jammer dat ze zijn karakter uit de serie hebben geschreven. Daar waar het eerste seizoen naar het einde toe steeds ongeloofwaardiger werd, sluit dit seizoen nog enigszins geloofwaardig af. Eén van de betere seizoenen die ik van een serie heb gezien.

Band of Brothers is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Amerikaanse schrijver Stephen E. Ambrose. Gefilmd als een miniserie van 10 afleveringen, mocht Band of Brothers destijds als één van de meest prestigieuze tv-projecten ooit heten. Met een budget van 125 miljoen dollar was ze destijds tevens de duurste tv-serie ooit.

De serie is gemaakt in opdracht van het Amerikaanse HBO televisie betaalkanaal, in samenwerking met het Britse BBC en werd geproduceerd door Steven Spielberg en Tom Hanks. Band of Brothers doet dan ook veel denken aan Saving Private Ryan. Maar Band of Brothers oogt veel realistischer. Dankzij de speelduur van bijna 12 uur is er ook voldoende tijd om de karakters goed uit te diepen. Helaas wordt dit te weinig gedaan en dat is ook het enige minpunt van een verder voortreffelijke serie. Aan het einde van de 10 afleveringen weet je eigenlijk nog betrekkelijk weinig over de diverse karakters en kun je ze met moeite uit elkaar houden. Damian Lewis speelt Captain Winters, die min of meer het centrale figuur uit de serie is.

Meer dan drie jaar werd er aan Band of Brothers gewerkt. Aan het begin van elke aflevering vertellen de nog in leven zijnde mannen van Easy Company over hun ervaringen tijdens de oorlog. Het geeft de serie een authentiek gevoel. Visueel ziet de film er prachtig uit en doet deze miniserie qua vormgeving niet onder voor dure Hollywood-films. De serie won talloze prijzen, waaronder 6 Emmy Awards en een Golden Globe.

In de jaren ’50 deed de tv zijn intrede in menig huishouden en waren talloze superhelden zoals Superman, Zorro en The Lone Ranger de hoofdrolspelers in succesvolle tv adaptaties. Midden jaren ’60 sloot DC Comics een deal met de Amerikaanse tv-studio ABC om de held Batman ook naar het kleine scherm te brengen. In 1966 verscheen de eerste aflevering en de serie was van meet af aan een succes en is dat tot op de dag van vandaag gebleven.

In deze serie passeren diverse Batman schurken de revue. De meest opvallenden zijn Cesar Romero als de Joker, Burgess Meredith als de Penguin, Frank Gorshin als The Riddler en Julie Newmar als Catwoman. Hoewel de serie vooral als camp wordt gezien, staat de humor van de serie nog steeds als een huis. Adam West en Burt Ward zijn hierbij behoorlijk geestig als Batman en Robin. De decors ogen tegenwoordig wat oubollig, maar toentertijd was Batman één van de duurste tv-series ooit, wat ook één van de redenen was om de serie na 3 seizoenen stop te zetten. De muziek is uitstekend en het tv-deuntje van Neal Hefti is inmiddels legendarisch.

Dankzij het succes verscheen er in de zomer van 1966 een speelfilm en volgden er nog twee tv-seizoenen.

Na het uiterst succesvolle eerste seizoen, verscheen dit extra lange tweede seizoen. Met 60 afleveringen is dit één van de langste tv-seizoenen uit de geschiedenis (soapseries niet meegerekend).

Een hoop schurken uit het eerste seizoen keren wederom terug. De acteur John Astin heeft hierbij de rol van The Riddler overgenomen van Frank Gorshin die om contractuele redenen niet terugkeerde voor het tweede seizoen. De rol van de bloedmooie Julie Newmar als Catwoman is aanzienlijk uitgebreid nadat zij uitgroeide tot één van de meest populaire schurken uit het eerste seizoen. Nieuwe schurken zijn o.a. Shelley Winters als Ma Parker, Vincent Price als Egghead, Liberace als Chandell en Otto Preminger als Mr. Freeze.

In dit tweede seizoen werd ook de nieuwe actieserie van ABC gepromoot: The Green Hornett. In een dubbelaflevering vechten Batman en Robin zij aan zij met The Green Hornett en zijn sidekick Kato (gespeeld door de legendarische Bruce Lee). Dit tweede seizoen is wellicht nog beter dan het eerste seizoen.

Derde en laatste seizoen van de populaire tv-serie Batman. Na de uitstekende eerste twee seizoenen stelt dit derde seizoen enigszins teleur. Het budget werd voor dit derde seizoen flink teruggeschroefd en dat valt er helaas ook aan af te zien. Met name de decors zien er behoorlijk nep uit.

Na een eenmalig optreden van John Astin als The Riddler in seizoen 2, keerde Frank Gorshin wederom terug in dit derde seizoen. Actrice Julie Newmar keerde om onduidelijke redenen niet terug voor dit derde seizoen en werd vervangen door actrice Eartha Kitt. Helaas verdween hierdoor ook de seksuele spanning tussen Batman en Catwoman, want een interraciale relatie (Adam West was blank en Eartha Kitt was zwart) was iets te controversieel voor eind jaren ’60. Yvonne Craig maakt hier haar debuut als Batgirl en is een welkome aanvulling. In één van de bijrollen zien we ook een jonge Joan Collins als de schurk The Siren. Gezien de kosten en de dalende kijkcijfers werd de stekker er na dit derde seizoen uitgetrokken. Tot op de dag van vandaag blijft de serie echter populair en zowel Adam West als Burt Ward zijn nooit meer van hun Batman en Robin personages afgekomen.

Believe Nothing is een Britse komedieserie met Rik Mayall in de hoofdrol. Deze is beter bekend van z’n rollen in The Young Ones en Bottom. Z’n rol in Believe Nothing lijkt veel op die van The New Statesman, waarin hij 4 seizoenen lang de rol van een corrupte politicus speelde. Erg origineel is het allemaal niet, maar niettemin is ook Believe Nothing op sommige punten wederom hilarisch. Met name de eerste aflevering springt eruit. Michael Maloney speelt een leuke bijrol als de bediende Albumen.

De serie werd gefinancierd en vertoond door de Britse tv-zender ITV, maar door tegenvallende kijkcijfers werd de serie al na één seizoen stopgezet.

Blackadder was vroeger één van mijn favoriete komedieseries. Maar ik moet bekennen dat ik de serie niet meer gezien heb, sinds ik in 2003 de dvd had aangeschaft. Mijn review die ik hier in 2019 heb geplaatst is dan ook een kopie van de review die ik in 2003 voor mezelf had opgeschreven.

In 20 jaar kan een persoonlijke smaak nogal eens veranderen. Toch wist ik wel dat ik dit eerste seizoen veruit het minste vond van de totale reeks. Laten we hopen dat dit na 20 jaar nog altijd het geval is, want de herziening van seizoen 1 was uiterst teleurstellend. Eind vorig jaar heb ik de Blu-ray aangeschaft van de complete serie en ben nu pas door het eerste seizoen heen. Ik heb er dus 3 maanden over gedaan om 6 afleveringen van een half uur te bekijken. Dan kun je wel stellen dat het me niet echt wist te boeien. De humor is uiterst flauw en op meer dan een paar glimlachen kon ik mijzelf niet betrappen. Eigenlijk vond ik alleen aflevering 4 met die Spaanse koningin grappig. Maar verder was de serie uiterst flauw.

Als de beeldkwaliteit van dit 1e seizoen tevens model staat voor de rest van de serie, dan een dikke middelvinger naar diegene die deze serie gerestaureerd hebben. Het lijkt namelijk nergens op. Wanneer de dvd uit 2003 een betere kwaliteit heeft dan een Blu-ray uit 2023 dan weet je dat er iets goed mis is.

Zie hier enkele screenshots. De bovenste shot is van de dvd en de onderste van de Blu-ray.

S01-E01-1

S01-E01-2

S01-E02-1

S01-E02-2

S01-E03-1

S01-E03-2

S01-E04-1

S01-E04-2

De buitenscènes zijn wel van een betere kwaliteit, maar van een upgrade t.o.v. de dvd is hier echt geen sprake. Met afstand de slechtste Blu-ray die ik ooit heb gezien.

Na een niet al te geslaagde herziening van het eerste seizoen, is dit tweede seizoen een stuk aangenamer. Betere humor en leukere personages.

De upgrade van de Blu-ray is helaas net zo waardeloos als bij het eerste seizoen. Totaal geen verbetering op de dvd uit 2003. Sterker nog ik vind de dvd er bij vlagen mooier uitzien. Het lijkt wel alsof ze bij de Blu-ray alleen het contrast omhoog hebben gegooid.

S02E01 - 1

S02E01 - 2

S02E02 - 1

S02E02 - 2

S02E03 - 1

S02E03 - 2

S02E04 - 1

S02E04 - 2

S02E05 - 1

S02E05 - 2

S02E06 - 1

S02E06 - 2

Derde seizoen van de populaire Britse tv-serie Black Adder en waarschijnlijk ook de leukste, mede dankzij de hilarische rol van Hugh Laurie als de oliedomme prins-regent. Ook de rest van de cast is uitstekend en de dialogen zijn hilarisch.

Elke aflevering is van een hoog niveau, maar de uitspringers zijn toch wel “Dish and Dishonesty”, waarin BlackAdder de lokale verkiezingen probeert te vervalsen en “Amy and Amiability” waarin de prins-regent verliefd wordt op een jongedame, die later de meest gezochte bandiet van Engeland blijkt te zijn.

De serie werd bekroond met een BAFTA-award voor beste komedieserie in 1988.

Vierde en laatste seizoen van de populaire komedieserie Black Adder. Net als het derde seizoen, is dit vierde seizoen ook weer meesterlijk, met hilarische afleveringen als “Corporal Punishment”, “Private Plane” en “General Hospital”. De serie won een BAFTA-award voor beste komedieserie in 1990 en ook Rowan Atkinson werd bekroon voor z’n rol als Captain BlackAdder. De bijrollen van Tony Robinson, Hugh Laurie, Tim McInnery en Stephen Fry zijn wederom hilarisch en de serie kent enkele meesterlijke cameo’s van Rik Mayall en Miranda Richardson. Ondanks het grote succes is een vijfde seizoen er nooit van gekomen. Wel verschenen er in de loop der jaren diverse tv-specials. Ook bekend als BlackAdder goes Forth.

Laatste aflevering inmiddels gezien. Zoals ik eerder al zei, vind ik het schrijfwerk van deze serie echt middelmatig.

Nu ik de hele serie heb afgekeken, heb ik het gevoel dat dit complete verhaal ook in een aflevering of twee verteld had kunnen worden, maar dat de serie onnodig is opgerekt door diverse flashbacks en cameo's die uiteindelijk weinig aan het verhaal hebben toegevoegd.

Aflevering 7 was vrij vermakelijk, maar het oogt allemaal wel erg kleinschalig. Dit moet dan een grootse oorlog voorstellen, maar qua aantallen heeft het meer weg van een straatgevecht! Dat gezegd hebbende, moet ik wel toegeven dat deze serie er visueel prachtig uitziet. De special effects doen zeker niet onder voor de dure spektakelfilms, en zijn op sommige punten zelfs beter.

Maar verder is deze serie compleet overbodig en hadden ze zich beter kunnen focussen op het 3e seizoen van The Mandalorian. Gezien de extreem hoge waarderingen voor aflevering 5 en 6 zat het publiek daar ook duidelijk meer op te wachten dan op het verhaal van Boba Fett.

Bottom is een Britse komedieserie geschreven door Rik Mayall en Adrian Edmondson, die samen tevens de hoofdrollen spelen. De serie werd mede-geproduceerd door de Britse tv-zender BBC.

Rik Mayall en Adrian Edmondson ontmoetten elkaar eind jaren ’70 en hieruit ontstond een hechte vriendschap. In de jaren ’80 verschenen de twee voor het eerst samen op tv als de Dangerous Brothers in de komische sketches van Comic Strip Presents. Begin jaren ’80 braken de twee definitief door met de populaire tv-serie The Young Ones. In 1987 speelde ze nog samen in de tv-serie Filthy, Rich & Catflap. Deze serie leek echter teveel op The Young Ones en werd na één seizoen alweer stopgezet. In 1991 verscheen de tv-serie Bottom en ook deze serie lijkt in het verlengde te liggen van The Young Ones. Wederom wordt er excessief geweld gebruikt en spelen ze beide een personage die moeite hebben met het verdienen van geld en het krijgen van een vrouw. Toch werd deze serie een daverend succes, zowel in Engeland als daarbuiten. De humor is weinig intelligent, maar de manier waarop Ritchie en Eddie elkaar de hersens inslaan met diverse voorwerpen is hilarisch.

Dit eerste seizoen moet er nog even inkomen en de briljante humor is hier alleen nog merkbaar in de afleveringen Gas (waarin ze een gascontroleur in elkaar slaan) en Apocalypse (waarin Ritchie te horen krijgt dat hij nog 3 dagen te leven heeft). De overige afleveringen zijn eveneens sterk, maar missen nog die typische Bottom-humor. De serie kreeg nog twee vervolgseizoenen alsmede diverse live-show optredens en een onofficiële verfilming in 1999 met Guest House Paradiso.

Dit tweede seizoen van Bottom, bevat meer dan seizoen 1 de typerende humor waarmee Bottom tegenwoordig vereenzelvigd wordt. De 6 afleveringen zijn stuk voor stuk briljant.

In de aflevering Digger schrijft Ritchie zich in bij een datingbureau en krijgt hij ook daadwerkelijk een dame op bezoek (met alle gevolgen van dien).

In Culture spelen Ritchie en Eddie een geïmproviseerd schaakspel.

In Burglary vangen de twee een inbreker en besluiten de buit zelf te houden.

In Parade doen ze mee aan een paardenrenwedstrijd en probeert Ritchie onsuccesvol een bardame te versieren door zich voor te doen als een oude oorlogsveteraan.

In Holy vieren Ritchie en Eddie Kerstmis en krijgen ze ‘speciaal’ bezoek.

En als laatste is er de aflevering ’s Out, waarin Ritchie en Eddie gaan kamperen.

Met name de afleveringen Digger, Burglary en Parade springen eruit en krijg je geheid tranen in de ogen van het lachen. Wegens het succes verscheen er in 1993 een theatertour en kwam in 1995 het laatste seizoen.

Derde en laatste seizoen van de succesvolle Britse tv-serie Bottom. Hoewel dit derde seizoen minder goede afleveringen kent als het briljante tweede seizoen, bevat ze wel twee klassiekers die misschien wel de beste afleveringen van de serie zijn. Het gaat om de aflevering Hole, waarin Ritchie en Eddie vastzitten in een reuzenrad en de aflevering Carnival die zich afspeelt gedurende carnaval. Beide afleveringen zijn briljant en helaas zijn de overige vier afleveringen van een mindere kwaliteit. De aflevering Terror waarin het Halloween is, Break waarin Ritchie en Eddie op vakantie gaan en Finger waarin Ritchie en Eddie zich voordoen als getrouwd koppel om zo gratis een hotelverblijf te krijgen zijn wat aan de flauwe kant. De aflevering Dough waarin Eddie een nieuwe carrière als valsmunter ambieert is wel weer uitstekend.

De wisselvalligheid van de afleveringen maakt dit seizoen echter minder briljant dan het tweede seizoen, maar niettemin uiterst genietbaar. Er lagen plannen voor een vierde seizoen, maar de BBC besloot de reeks na 3 seizoenen stop te zetten. Hierna verschenen er nog wel vier theatershows tussen 1995 en 2003. In 2012 werd er nog getracht een vierde seizoen van de grond te krijgen, maar acteur Adrian Edmondson had hier geen trek meer in. Dit zorgde uiteindelijk voor een deuk in de goede relatie tussen Mayall en Edmondson, die hierna niet meer met elkaar hebben samengewerkt. Rik Mayall stierf uiteindelijk aan een hartaanval in 2014.

Na twee uiterst succesvolle films, werden de avonturen van de familie Flodder verplaatst naar het kleine scherm. Jongerenzender Veronica produceerde de serie samen met First Floor Features, het productiebedrijf van Dick Maas en Laurens Geels. Huub Stapel en René van ’t Hof hadden echter geen trek om nog langer als Johnny en Kees Flodder door het leven te gaan en werden in de serie vervangen door acteurs Coen van Vrijberghe de Coningh en Stefan de Walle. De rest van de cast keerde wel terug, m.u.v. acteur Jan-Willem Hees die in de film Flodder uit 1986 de rol van Opa Flodder vertolkte. Hij overleed in 1989 op 76-jarige leeftijd en werd in de serie vervangen door Herman Passchier.

De serie is een soort herstart, waarbij veel van de voorgaande twee films buiten beschouwing wordt gelaten. De Flodders hebben sinds kort hun intrede genomen in een leegstaande villa in een rijke wijk. Het botst regelmatig tussen hen en de bekakte buurtbewoners en het is aan gemeenteambtenaar Sjakie de ondankbare taak om de gemoederen tussen beiden te sussen. Aangezien de serie voor het kleine scherm is gemaakt, is het budget ook wat lager en is de serie in z’n geheel ook wat braver dan de films. Toch heeft Flodder niets aan charme ingeleverd en is de verplaatsing naar het kleine scherm een geslaagde zet geweest.

Coen van Vrijberghe de Coningh en Stefan de Walle zijn goede opvolgers van Huub Stapel en René van ’t Hof, maar hun versie van Johnny en Kees Flodder zijn wel een stuk karikaturaler. Verder is de formule ongewijzigd gebleven. Flodder werkt verrassend goed in TV-formaat en de serie was dan ook van begin af aan een groot succes bij het publiek. Dit eerste seizoen is dan ook een prima start, met als hoogtepunten de afleveringen “Goud Geld” waarin Johnny denkt flink te kunnen verdienen aan een 06-sekslijn en “De mooiste dag van je leven” waarin Johnny gaat trouwen.

Na een uiterst succesvol eerste seizoen, werd er algauw groen licht gegeven voor een tweede seizoen. De formule is ongewijzigd gebleven en ook het aantal afleveringen is hetzelfde. Origineel is het allemaal niet meer te noemen en de humor is wellicht ietwat voorspelbaar, maar de avonturen van de familie Flodder houdt zijn charme en verveelt geen minuut.

Acteurs Melle de Boer en Mandy Negerman, die in zowel de film Flodder In Amerika als in het eerste seizoen van de serie, de rollen van Toet en Henk Flodder speelden, werden in dit tweede seizoen opnieuw gecast en in dit seizoen gespeeld door Sander Swart en Scarlett Heuer. Sterke afleveringen dit seizoen zijn: “Dubbelgangster” waarin de buurt Zonnedael een dubbelgangster van Ma Flodder inhuurt om de wijk te terroriseren, om zodoende de echte Ma Flodder erin te tuinen, “Doodziek” waarin Ma Flodder te horen krijgt dat ze nog maar een paar weken te leven heeft, “De Penvriend” waarin Kees Flodder bezocht wordt door een penvriend met wie ze een relatie heeft ontwikkeld, terwijl deze vastzat in de gevangenis, “Onder Hypnose” waarin Kees Flodder met behulp van hypnose probeert meisjes te versieren, “Familie Klikspaan” waarin Johnnie Flodder getuigd tegen enkele kopstukken van de onderwereld en zodoende moet onderduiken en “Zalig Uiteinde” waarbij het Nederlandse leger per ongeluk een uiterst gevaarlijk explosief kwijtraakt in de gemeente Zonnedael. De acteurs hebben er nog altijd overduidelijk lol in en ook dit tweede seizoen werd een groot succes voor jongerenzender Veronica, waardoor er ook al snel een derde seizoen werd aangekondigd.

Na het zien van de laatste aflevering moet ik bekennen dat ook Obi-Wan Kenobi een fikse teleurstelling is en nergens echt weet te imponeren.

Na de belabberde sequel-trilogie, leek Disney op de goede weg te zijn met The Mandalorian. Eindelijk een serie die een Star Wars-gevoel wist op te wekken en ook bijzonder goed in smaak viel bij zowel de Star Wars-fans als het gewone publiek. Die serie was ook een goede mengelmoes van nieuwe ideeën alsmede nostalgie.

Maar toen kwam er begin dit jaar The Book of Boba Fett! Overduidelijk probeerde die serie een graantje mee te pikken van het succes van The Mandalorian, maar blijkbaar hadden de makers verder ook geen andere plannen met dit verhaal. Dit zorgde er uiteindelijk voor dat het plot totaal oninteressant was en bovendien van de hak op de tak sprong.

De serie Obi-Wan Kenobi lijkt te lijden aan hetzelfde euvel als The Book of Boba Fett. Buiten het nostalgische sausje wat ze er overheen hebben gegoten, lijkt deze serie bitter weinig verhaal te hebben. Daarnaast lijken de schrijvers niet te kunnen beslissen welk verhaal ze nu eigenlijk willen vertellen: het verhaal van Obi-Wan of het verhaal van Reva. Het constante geswitch tussen beide verhaallijnen haalt de dynamiek uit het plot en daarmee verpesten ze ook de langverwachte rematch tussen Obi-Wan Kenobi en Darth Vader. En dat was toch wel het grootste verkooppunt van deze serie.

Nu vond ik al dat de sequel-trilogie behoorlijk over-the-top ging met het tonen van de krachten van de Jedi en de Sith. En dat is in deze serie helaas niet anders. De krachten die Darth Vader laat zien in aflevering 5, zijn natuurlijk belachelijk en staan in mijn ogen niet in verhouding met de krachten die hij had in de originele trilogie. Datzelfde geldt voor de laatste aflevering waarin Obi-Wan Kenobi ineens zijn superkrachten terug heeft en Darth Vader weet te verslaan. Als deze serie cannon wordt, dan zal Darth Vader toch weer een plaats moeten zakken op de ranglijst van sterkste Jedi/Sith en moet Kenobi wat hoger gewaardeerd worden.

Dan is er nog die verhaallijn van Reva die totaal niet uit de verf komt. De eerste twee afleveringen vond ik haar nog veelbelovend, maar er zat weinig diepgang in haar personage en de plottwist in aflevering 5 vond ik totaal niet geloofwaardig. Ze wil wraak nemen op Darth Vader en om dat te bereiken wordt ze een beul voor het Keizerrijk en ontvoerd ze kleine kinderen. Lekker logisch! Daarnaast vond ik het acteerwerk van Moses Ingram ook niet bepaald sprankelend, al moet ik toegeven dat ze weinig had om mee te werken. Er had veel meer in dit personage gezeten, maar het komt er niet uit! En dat is jammer want ze neemt wel veel schermtijd in beslag. Het personage Reva werd dan ook niet bijster enthousiast door de fans ontvangen.

Het plot zit vol gaten en onlogische momenten (hoe kwam Reva zo snel op de planeet Tatooine? Kan ze zichzelf soms teleporteren?). Daar waar The Book of Boba Fett haar oninteressante plot nog enigszins wist te compenseren met prachtige visuals, weet ook Obi-Wan Kenobi daarin niet te overtuigen. Ik vond de serie maar een lelijke uitstraling hebben en het merendeel kwam duidelijk uit de computer gerold. Al met al is Obi-Wan Kenobi dan ook niet de serie geworden die ik gehoopt had. De terugkeer van Ewan McGregor en Hayden Christensen maakt nog iets goed, maar verder is deze serie totaal overbodig.

Robin of Sherwood was de tweede Britse tv-bewerking van de beroemde legende. Nadat de BBC hem in de jaren zeventig uiterst succesvol op het kleine scherm bracht, had Robin of Sherwood de zware taak om die serie te overtreffen. Daar zijn ze echter met vlag en wimpel in geslaagd en tot op heden wordt Robin of Sherwood door velen beschouwd als de ultieme bewerking van de beroemde legende.

In feite is er ook niets af te dingen op deze serie, die geslaagd te noemen is op vrijwel elk punt. Alle acteurs zijn perfect ingevuld door de vrijwel onbekende cast. Michael Praed heeft het uiterlijk en het charisma om de ultieme Robin Hood te vertolken. Samen met de versie van Errol Flynn blijft hij dan ook de beste Robin Hood. Judi Trott is oogverblindend als de mooie Marion, Nickolas Grace is subliem als de kleine, driftige Sheriff en zijn vertolking werd later dan ook gretig gekopieerd door Alan Rickman in Robin Hood: Prince of Thieves. Phil Rose en Clive Mantle zijn tevens uitstekend gecast als de vatsige broeder Tuck en de boomlange Little John. Ray Winstone steelt de show als de rebelse Will Scarlett, die in deze film een behoorlijk kort lontje heeft. Peter Llewellyn Williams is tevens uitstekend als de ietwat simpele Much en Mark Ryan vertolkt een nieuw karakter in de serie: de heidense Nasir. Een personage dat vanaf die tijd veelvuldig werd gekopieerd in verschillende andere verfilmingen van Robin Hood.

Richard Carpenter was verantwoordelijk voor het schrijven van de serie, en voegde er veel Keltische mystiek aan toe. De muziek werd dan ook treffend verzorgd door de Ierse band Clannad. Dit is overigens het enige punt van kritiek wat de serie in feite aangerekend kan worden. Historisch gezien, zou de serie correcter zijn met Noorse mystiek, maar een kniesoor die daarover klaagt. De serie ziet er prachtig uit, met mooie fotografie, prachtige kostuums en fraaie decors. Je kan zeggen dat Robin of Sherwood een enorme invloed is geweest op de verfilming van de beroemde legende. En deze invloed is duidelijk merkbaar in de verfilmingen die hierna kwamen.

Seizoen 1 is een prachtig begin van één de beste Britse tv-series uit de geschiedenis.

Tweede seizoen van de succesvolle en baanbrekende serie rondom de volkslegende Robin Hood. Na een prachtig eerste seizoen wordt de stijgende lijn in dit tweede seizoen onverminderd voortgezet. De verhalen zijn wederom geschreven door Richard Carpenter.

De dubbelaflevering The Swords Of Wayland is één van de betere afleveringen uit de complete serie. Ook de overige delen zijn van een hoog niveau. Acteur Michael Praed werd dankzij Robin Of Sherwood enorm populair bij het vrouwelijk publiek, maar na twee seizoenen hield hij het voor gezien en kreeg hij de kans om in de Amerikaanse tv-serie Dynasty te spelen. Zijn karakter Robin Hood wordt dan ook op het einde uit de serie geschreven. In het derde seizoen werd de rol van Robin Hood overgenomen door de jonge Jason Connery (de zoon van Sean Connery).

Willow uit 1988 is voor mij toch wel 'holy ground'. Als kind van 8 zag ik die destijds in de bioscoop en het is zonder twijfel mijn favoriete film uit mijn jeugd. Dat gezegd hebbende, zat ik niet echt te wachten op een vervolg. Het verhaal had een prima afsluiting en om daar ruim 30 jaar later nog een vervolg aan te breien, pakt niet altijd goed uit. En Willow heeft bijlange na niet de fanbase van een Star Wars, dus ik vraag me af of Disney hier net zoveel geld in pompt als een Star Wars-serie.

Na 2 afleveringen is het nog te vroeg om Willow als serie af te schrijven, maar de magie van de film weet ze nog nergens te benaderen. De nieuwe karakters zijn oninteressant en dat is mede te danken aan het zwakke schrijfwerk. Wellicht dat het nog beter wordt in de komende afleveringen. Eerlijk gezegd, werd ik alleen maar blij van het weerzien met Warwick Davis en Joanne Whalley, die beiden terugkeerden voor deze serie.

Visueel is er ook nog wel het één en ander aan te merken op de serie, maar het moet gezegd worden dat de locaties wel goed zijn gekozen.

Ik vraag me alleen af wie er in godsnaam voor heeft gekozen om elke aflevering met een vaag popnummer te eindigen. Dat past toch totaal niet bij de sfeer van deze serie!