Opinions

Verfilming van de gelijknamige bestseller van Tatiana de Rosnay, die hier in Nederland onder de naam “Haar naam was Sarah” meer dan een miljoen keer over de toonbank ging. Het boek was dan ook een sterk staaltje drama, waarin de gruwelen van de oorlog wederom worden belicht en ditmaal zijn het niet de Nazi’s die de boosdoeners zijn, maar ook het doodgewone volk was destijds niet allemaal even braaf.

De ontroering die het boek teweeg bracht wordt in deze film echter danig gemist. De zoektocht naar Sarah komt hier nauwelijks uit de verf en ondanks het uitstekende acteerwerk is dit een rechttoe rechtaan boekverfilming. Het einde van de film komt echter wel iets beter uit de verf dan het einde in het boek, maar voor de rest blijft het niveau van Tatiana de Rosnay’s roman ver buiten bereik.

The Emperor’s New Groove is de 40e avondvullende tekenfilm van Disney en losjes gebaseerd op het beroemde sprookje “The Emperor’s New Clothes” van de Deense schrijver Hans Christian Andersen, maar zoals gewoonlijk heeft de Disneyfilm weinig gemeen met haar bronmateriaal.

De productie van The Emperor's New Groove begon reeds in 1994 en verliep uiterst moeizaam. Oorspronkelijk zou ze Kingdom of the Sun gaan heten en zou ze meer in lijn liggen met de animatiefilms uit de jaren ’90. De film zou oorspronkelijk worden geregisseerd door Roger Allers (één van de regisseurs van The Lion King), maar na lauwe reacties van testpubliek, werd regisseur Mark Dindal aangetrokken om de film te voorzien van de nodige humor. Die laatste is daar met vlag en wimpel in geslaagd, want The Emperor’s New Groove is één van de grappigste Disney-films ooit.

David Spade is perfect gecast om de stem van de verwaande keizer Cusco in te spreken en ook Eartha Kitt is uitstekend. De show wordt echter gestolen door Patrick Warburton als de oliedomme krachtpatser Kronk en in een kleine bijrol schittert ook een klein eekhoorntje. De tekenstijl van The Emperor’s New Groove lijkt veel op die van Hercules uit 1997, maar de toon van de film is compleet anders. Voor het eerst sinds The Rescuers Down Under uit 1990 is The Emperor’s New Groove geen musical. Dit kwam het succes van de film dan ook niet ten goede. De film was namelijk een teleurstelling in de bioscopen.

Hoewel de film als komedie geslaagd is, laat ze op andere punten nogal wat te wensen over. Het verhaal heeft weinig om het lijf en ook op animatiegebied kan The Emperor’s New Groove zich niet meten met de uitstekende animatiefilms van de jaren ’90. Wanneer je dat echter door de vingers kunt zien, is deze film uiterst vermakelijk.

The English Patient is een verfilming van het beroemde boek van Michael Ondaatje. En met succes want de film werd op handen gedragen door de critici en hierdoor stroomde ook het publiek in drommen naar de bioscoop. De film werd uiteindelijk bekroond met 9 oscars: Beste Film, Regie, Vrouwelijke Bijrol, Montage, Kostuums, Geluid, Drama Muziek, Decors en Fotografie.

De film is dan ook een lust voor het oog met prachtige fotografie en zeer fraaie decors en kostuums. De film is wat aan de lange kant, maar dankzij het zeer goede script is ze nergens saai of vervelend.

Ze is veel vergeleken met de klassieker Lawrence Of Arabia en die vergelijking weet ze goed te doorstaan. Al mogen we nu concluderen dat The English Patient zelf niet is uitgegroeid tot een klassieker, ondanks de vele Oscars en het succes in de bioscopen.

Toch is het voor mij wel een klassieker. Het acteerwerk van Ralph Fiennes en Kristin-Scott Thomas is uitstekend. De rol van Juliette Binoche maakte bij mij weinig indruk en tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom ze hiervoor een Oscar kreeg. Haar verhaallijn met de Arabische bommenmaker (gespeeld door Naveen Andrews, vooral bekend van de tv-serie Lost) haalt vaak het tempo uit het verhaal. Maar dat is ook het enige kritiekpunt dat ik kan opnoemen.

In mijn ogen één van de beste films uit de jaren 90.

L’Envahisseur is de eerste lange speelfilm van de Belgische regisseur Nicolas Provost, die hiervoor uitsluitend korte films regisseerde. Hij is in zijn eigen land vooral bekend als een beeldend kunstenaar en dat laat hij met zijn eerste speelfilm ook duidelijk zien. Al in de openingsscène grijpt de film je bij de keel. Het Belgische fotomodel Hannelore Knuts (tevens de vriendin van Provost) wandelt poedelnaakt over een naaktstrand waarop de Afrikaanse vluchteling Amadou zojuist is aangespoeld. Provost opent de film met een close-up van Knuts vagina. Dit is een duidelijke referentie aan het schilderij ‘L’Origine Du Monde’ van de Franse schilder Gustave Courbet.

De film grossiert in mooie plaatjes, indrukwekkend geschoten door Frank van den Eeden. Een echt verhaal is er niet, maar het is opmerkelijk hoe charismatisch hoofdrolspeler Sawadogo is, ondanks dat hij zich ontpopt tot een obsessieve stalker. De film werd vertoont op diverse filmfestivals en werd hier vooral lovend ontvangen.

New Age film met zweverige muziek en vele mooie plaatjes. Een echt verhaal bevat de film niet, evenals echte acteurs. Het Zweedse fotomodel Inger Ebeltoft is echter een genot om naar te kijken, zeker omdat ze de halve film naakt rondloopt. Maar daarmee hebben we ook het enige echte pluspunt te pakken van een verder langdradige en saaie film. De gefilmde locaties zijn echter net zo mooi als de titelvertolkster.

Films over exorsime worden al snel vergeleken met die klassieker uit 1973: The Exorcist. The Exorcism Of Emily Rose is zowaar de enige film die deze vergelijking kan doorstaan, ondanks het feit dat dit eigenlijk geen typische horrorfilm is. Het merendeel van de film speelt zich af in de rechtbank.

De film is losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het Duitse meisje Anneliese Michel. Anneliese Michel was een strenggelovig meisje dat geloofde dat ze bezeten was door diverse demonen. Artsen waren echter van mening dat ze aan epilepsie leed. Nadat meerdere behandelingen niet mochten baten, liet ze door twee priesters een exorcisme uitvoeren. Dit hielp echter ook niet en niet veel later stierf Anneliese aan de gevolgen van ondervoeding. Haar ouders en de priesters werden vervolgens veroordeeld voor nalatigheid.

Een persoon die bezeten is door een duivel klinkt natuurlijk als een fantasieverhaal, en zo brengt The Exorcism of Emily Rose het ook. Advocate Erin Bruner geloofd niet in God of de Duivel en denkt ook dat het verhaal één grote onzin is. Maar naarmate de zaak vordert begint ze te twijfelen en zo begint ze ook haar verdediging. Het lijkt onmogelijk dat een meisje bezeten is door de duivel, maar is het dat ook?

The Exorcism of Emily Rose is niet de zoveelste kopie van The Exorcist. Het is eigenlijk meer een rechtbankdrama, waarbij de horrorelementen naar de achtergrond zijn verplaatst. De film wordt ondersteund door uitstekend acteerwerk en met name Jennifer Carpenter als de bezeten Emily Rose is een ontdekking. Ze had hier best een Oscarnominatie voor mogen ontvangen, want de manier waarop ze gestalte geeft aan Emily Rose is briljant. De spanning in de film is om te snijden en wordt ondersteund door een sterk script en uitstekende fotografie. The Exorcism of Emily Rose is hiermee een ijzersterke film geworden.

Tenenkrommend slecht vervolg op één van de grootste klassiekers uit het horrorgenre. De sfeer en de spanning uit het origineel is nergens meer te vinden. Het verhaal is te belachelijk voor woorden en alhoewel The Exorcist natuurlijk een horror-film met een supernatuurlijk randje was, wordt dit gegeven in Exorcist II wel erg overdreven. Met name de climax is absurd.

Het acteerwerk doet ook enorm onder voor het origineel. De inmiddels 17-jarige Linda Blair is kleurloos in dit vervolg en ook oscar-winnares Louise Fletcher weet in deze film niet te imponeren. Richard Burton doet het nog wel aardig, maar ook hij weet weinig te maken van dit hopeloze script.

Op papier leek de film er nog zo goed uit te zien. Een budget van 14 miljoen dollar, een talentvolle regisseur (John Boorman), een cast met klinkende namen, muziek geschreven door de beroemde Italiaanse componist Ennio Morricone (die overigens ook weer erg goed is). Maar het probleem zit ‘m toch echt in het hopeloze script, welk talloze malen werd veranderd. Ook de montage maakt deze film een lange zit. De film werd een commerciële flop en wordt gezien als één van de slechtste vervolgen ooit!

Eén van de beste horrorfilms ooit, zo niet de beste!

Verfilming van de gelijknamige roman uit 1971 van William Peter Blatty, welke weer was gebaseerd op een duivelsuitdrijving van het Amerikaanse jongetje Roland Doe uit 1949.

De film werd geregisseerd door de gerenommeerde regisseur William Friedkin die een jaar ervoor nog een Oscar won voor zijn film The French Connection. De onbekende en destijds 13-jarige Linda Blair werd voor de hoofdrol gecast en doet dat met uiterste overtuiging. Actrice Ellen Burstyn acteerde voorheen voornamelijk in tv-series, maar weet hier perfect gestalte te geven aan een moeder die een inzinking nabij is. Ze geeft The Exorcist de nodige drama, waardoor de film meer is dan alleen een horrorfilm. Acteur Jason Miller maakt hier zijn speelfilmdebuut als de jonge priester Damian Karras. Eén van de opmerkelijkste rollen is echter weggelegd voor de Zweedse acteur Max von Sydow. Deze was tijdens de productie slechts 43 jaar oud, maar dankzij make-up en een voortreffelijke acteer-prestatie van Von Sydow zelf, werd de illusie gewekt dat zijn personage, de priester Lankaster Merrin, ergens in de 70 is. Wanneer men Max von Sydow tegenwoordig ziet, realiseer je pas hoe goed de make-up in The Exorcist eigenlijk was.

Het zijn niet alleen de acteurs die de film naar een hoger plan trekken, ook de regie van Friedkin past perfect bij The Exorcist. De grauwe sfeer en het claustrofobische karakter maken van The Exorcist één van de meest griezelige horrorfilms aller tijden. Ook de muziek draagt bij aan de sfeer van de film en het deuntje “Tubular Bells” van de Britse musicus Mike Oldfield bezorgt je koude rillingen.

De film werd een enorm succes en kreeg nog twee vervolgen, alsmede een prequel. Die films zou ik echter vermijden als de pest.