Opinions

Nao ’t Zuuje is een documentaire van Rob Hodselmans. Hodselmans is geboren in Belfeld en verdient zijn brood vooral als cameraman. Samen met producent Pieter Kuijpers en programmamaker Lex Uiting maakte hij een intieme documentaire over de Venlose Vastelaovend (carnaval). De documentaire staat symbool voor hoe Vastelaovend in het Zuiden wordt gevierd. Het beeld dat het uitsluitend een ordinair drankfeest is, wordt hier met klem tegengesproken.

Aan de hand van tien Vastelaovendvierders en hun persoonlijke verhalen wordt de kijker duidelijk gemaakt dat Vastelaovend vooral een feest is van verbroedering. Programmamaker Lex Uiting werd in 2017 door het Venlose Vastelaovend gezelschap de Jocus, uitgeroepen tot de stadsprins van Venlo. Samen met zijn broer Dick Uiting en zijn beste vriend Martijn Peters vormde Lex het dreej-span (trio) van Venlo. Nog voordat hij officieel werd benoemd, liep hij rond met het idee om hierover een documentaire te maken. Hij benaderde hiervoor de filmmaker Pieter Kuijpers, die geboren is in Tegelen en natuurlijk ook bekend is met de Vastelaovend in het Zuiden.

Naast het Venlose dreej-span worden in Nao ’t Zuuje diverse personen gevolgd. Niet alle verhalen zijn even boeiend, maar het verhaal van oud-prins Jeroen van den Ham en zijn terminaal zieke vader Hay van den Ham (eveneens oud-prins en ook bekende Venlose Vastelaovendzanger) weet een gevoelige snaar te raken en laat ook zien hoe intens sommige mensen de Vastelaovend beleven. Ook het verhaal van bekende Venlose zanger Sjraar Peetjens blijft je als kijker bij.

Natuurlijk worden in Nao ’t Zuuje vooral de die-hard Vastelaovendvierders gevolgd, voor wie het feest een belangrijk onderdeel van hun leven is. Dat niet iedereen de Vastelaovend op een dergelijke manier beleeft, moge duidelijk zijn. Voor mij als Venlonaar was deze documentaire een feest der herkenning. Een ontroerende documentaire welke een enorm succes was in de bioscopen (met name in het Zuiden). In Venlo werden alle records verbroken en is ze daar met ruim 20.000 bezoekers de meest succesvolle bioscooprelease ooit!

Na de fantastische 4K Blu-ray uitgave van The Shiver Of The Vampires, was ik wel benieuwd naar de overige Jean Rollin-films die het Britse label Indicator heeft uitgebracht.

The Night Of The Hunted is de 2e film van Jean Rollin die ik heb aangeschaft. En hoewel ik minder enthousiast ben over deze uitgave, zal dat meer te maken hebben met de kwaliteit van de film dan met de kwaliteit van de restauratie. Want ook The Night Of The Hunted is weer prachtig gerestaureerd en is er ook de nodige aandacht besteed aan de verpakking van de film, waardoor dit soort edities echte collector's items worden.

Maar als film is The Night Of The Hunted (of La Nuit Des Traquées, zoals de originele titel luidt), niet heel bijzonder.

Rollin heeft een uitzonderlijk talent voor het creëren van een macabere sfeer met beperkte middelen en daarin stelt hij hierin ook niet teleur. De locatie van een gesloten inrichting in een wolkenkrabber speekt misschien minder tot de verbeelding dan een afgelegen kasteel of landhuis, maar toch haalt Rollin hier weer het maximale uit. The Night Of The Hunted is een uiterst sfeervol geschoten horrorfilm.

Het verhaal is echter vlees nog vis. Dat is een bekend euvel bij de films van Rollin. Hij begint vaak al met draaien nog voordat er een (voltooid) script aanwezig is. The Night Of The Hunted heeft wel enkele leuke ideeën, maar meer dan dat ook niet. Na het floppen van de horrorfilm Fascination wilde Rollin weer terugkeren naar het pornogenre, waarmee hij midden jaren '70 wel successen wist te boeken. Toch besloot hij om wederom een horrorfilm te regisseren, maar dan met de productiewaarden van een pornofilm. Met een bijzonder laag budget werd The Night Of The Hunted in slechts 9 dagen geschoten. Het gros van de acteurs zijn bekend binnen de pornowereld, dus goed acteerwerk hoef je hier niet te verwachten.

Ondanks de mysterieuze sfeer, weet The Night Of The Hunted verder als horrorfilm niet te overtuigen. Voor liefhebbers van het erotische genre zal ze bovendien te weinig bloot bevatten. De film kan zich dan ook niet meten met Rollin's eerdere werk.