Opinions

Regisseur Mel Gibson bewees eerder met de film Braveheart capabel te zijn om een grootse film op het witte doek te brengen. Een film over het levensverhaal van Jezus geregisseerd door Gibson zag ik dan ook wel zeten. Helaas viel het resultaat mij enorm tegen.

Over het uiterlijk van de film heb ik weinig te klagen. De decors en kostuums zijn uiterst fraai en ook het camerawerk van Caleb Deschanel is prima. De keuze om de film volledig in het Aramees op te nemen, was een gewaagde keuze, maar pakt achteraf wel goed uit. De make-up effecten zijn briljant en hadden wat mij betreft wel een Oscar verdiend.

Maar de sterke punten kunnen niet verhullen dat het scenario van The Passion of the Christ ronduit zwak is. Mel Gibson besteed het grootste gedeelte van de tijd aan expliciete martelscènes, waarbij de kijker het lijden van Jezus letterlijk moet voelen. De Romeinen lachen er vrolijk bij als ze Jezus letterlijk tot pulp slaan en dat komt de geloofwaardigheid van de film niet ten goede. Aan het uitdiepen van de karakters besteedt Gibson nauwelijks aandacht, waardoor je je als kijker weinig betrokken voelt bij het lijden van Jezus (daar waar de korte marteling van William Wallace in Braveheart wel indruk maakte).

Jim Caviezel vind ik normaal een goede acteur, maar hij krijgt hier te weinig ruimte om van Jezus de charismatische leider te maken die hij eigenlijk zou moeten zijn. De mooiste scènes zijn diegene die hij deelt met zijn moeder Maria, een mooie rol van Morgenstern.

Zeker niet de beste film van Gibson of over het leven van Jezus.

Patrick Vive Ancora is een onofficieel vervolg op de Australische horrorfilm Patrick uit 1978. Het is tevens de laatste film die werd geregisseerd door de Italiaanse regisseur Mario Landi. Ondanks zijn ruime ervaring oogt Patrick Vive Ancora erg goedkoop en bij vlagen zelfs amateuristisch. Het verhaal gaat werkelijk nergens over en het acteerwerk is om te huilen. De vrouwen in de film zijn duidelijk alleen om hun uiterlijk gecast en de film zit dan ook boordevol vrouwelijk naakt. Het pluspunt hierbij is dat de vrouwen er bepaald niet onaantrekkelijk uitzien. De moordpartijen zijn nog best vermakelijk, maar voor de rest is dit een middelmatige Italiaanse horrorfilm.

Prachtige film van regisseur Polanski. De film verteld het indrukwekkende levensverhaal (of beter gezegd overlevingsverhaal) van de Poolse pianospeler Wladyslaw Szpilman, die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn volledige familie verliest en zelf moet zien te overleven in het door de Nazi's bezette Polen.

Adrien Brody levert een briljante tour-de-force af als het titelfiguur en kreeg hiervoor terecht een Oscar. Je voelt als kijker zowaar de pijn die hij te verduren heeft in de barre omstandigheden waarin hij jarenlang moest zien te overleven.

Een bijzonder aangrijpend verhaal die moeiteloos de aandacht voor twee en een half uur vast weet te houden.

Na het succes van SnowWhite and the Seven Dwarfs duurde het drie jaar voordat Walt Disney met z’n tweede avondvullende tekenfilm op de proppen kwam. In 1940 pakte hij echter groots uit met de films Pinocchio en Fantasia.

Pinocchio is gebaseerd op het beroemde kinderboek van Carlo Lorenzini Collodi uit 1883. Op animatiegebied had Disney het nodige bijgeleerd en op technisch gebied zet Pinocchio zijn voorganger dan ook moeiteloos in de schaduw. De animatie is baanbrekend en er werd voor het eerst gebruik gemaakt van multiplane cameratechnieken waarbij er meer diepte gecreëerd werd in de tekeningen. Ook de muziek is weer zeer geslaagd en werd bekroond met een Oscar, evenals het destijds populaire liedje “When You Wish Upon A Star”. Een tijdloze klassieker.

Vierde film uit de populaire Pirates of the Caribbean-serie. Deel 1 was één van de leukste avonturenfilms die ik ooit heb gezien, maar bij deel 2 en 3 viel ik bekant in slaap.

Hier wordt gelukkig weer teruggekeerd naar de bron en ook de speelduur is godzijdank een stuk teruggeschroefd. Het goede nieuws is dat deze film een stuk geslaagder is, dan deel 2 en 3. Het slechte nieuws is dat ze nog altijd niet in de schaduw kan staan van deel 1.

De houdbaarheidsdatum van Pirates of the Caribbean lijkt verstreken te zijn. De film heeft zo z’n momenten en best een vermakelijk script, maar wederom verzandt ze in diverse melige momenten en zit er wederom een mierzoet liefdespaar in. Ian McShane weet niet te imponeren als schurk en wordt overschaduwd door Johnny Depp en Geoffrey Rush die beiden wel goed op dreef zijn.

Lange tijd leek het erop dat er een vloek rustte op piratenfilms. In de jaren twintig tot en met de jaren ’60 uit de vorige eeuw, waren dit soort films enorm populair, maar na het floppen van peperdure films als Pirates! uit 1986 en Cutthroat Island uit 1995 waren er weinig studio’s die nog brood zagen in een piratenfilm. Toch durfde Walt Disney Pictures het aan om aan het begin van dit millennium wederom een grootschalige piratenfilm uit te brengen. Met een budget van 140 miljoen dollar namen ze dan ook een grote gok.

Het scenario werd geschreven door Ted Elliot en Terry Rossio, die in het verleden ook verantwoordelijk waren voor het scenario van de Disney tekenfilm Aladdin. En die stijl zie je hier ook weer terug: spectaculaire actie, overgoten met een dikke laag humor. Het verhaal is gebaseerd op de attractie “Pirates of the Caribbean” in Disneyland.

De film is een ode aan de oude swashbuckler films uit de jaren ’40 en is misschien wel de meest vermakelijke avonturenfilm sinds Raiders of the Lost Ark uit 1981. Alle ingrediënten zijn aanwezig: een vermakelijk script, spectaculaire actiescènes, exotische locaties en vermakelijk acteerwerk. Met name Johnny Depp is fantastisch gecast als de excentrieke piraat Jack Sparrow alsook Geoffrey Rush die heerlijk over-the-top mag gaan in zijn rol van piratenschurk. Het saaie liefdeskoppel Bloom en Knightley zetten ze hiermee behoorlijk in de schaduw.

Eigenlijk weinig op aan te merken op deze amusante avonturenfilm.

Pocahontas is een losse bewerking van het historische figuur Pocahontas, die leefde aan het begin van de 17e eeuw. Deze animatiefilm richt zich vooral op haar vroegere leven, nog voordat ze vertrok naar Engeland. Ten faveure van het verhaal nam Disney echter een loopje met de geschiedenis en dat kwam de studio behoorlijk op wat kritiek te staan van diverse historici.

Ikzelf heb er nooit zoveel problemen mee als een film een loopje neemt met de geschiedenis. Als ik een historische accurate film wil zien, kijk ik wel een documentaire. Maar zeker geen animatiefilm van Disney.

Op animatiegebied vond ik Pocahontas behoorlijk indrukwekkend, maar inhoudelijk wist de film mij niet echt te boeien. Het verhaal vond ik saai de personages van Pocahontas en John Smith waren behoorlijk ééndimensionaal en ook de komische bijfiguren wisten het hier niet te redden. De schurk Radcliffe vond ik ook vrij teleurstellend, mede doordat zijn rol erg kort was.

De climax van de film is dan wel weer erg goed, waardoor de film ondanks zijn minpunten toch nog goed het bekijken waard is.

Uiterst vermakelijke actiefilm van regisseur John McTiernan (Die Hard).

Predator doet sterk denken aan Alien, maar daar waar Alien zich meer op de spanning richtte, richt Predator zich meer op de actie. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en ook de karakters zijn vrij karikaturaal. De actie is echter spectaculair in beeld gebracht en de Predator, ontworpen door Stan Winston, is inmiddels een klassiek figuur binnen de SF-wereld.

Arnold Schwarzenegger is wederom erg onderhoudend en z’n gevechtscène met de Predator behoort tot de meest spectaculaire scène uit de film. Een klassieker binnen z’n genre!

Gisteren deze film bekeken op Disney+.

Nu staat de Predator-reeks niet heel hoog bij mij aangeschreven. Het is een beetje hetzelfde als bij de Terminator-reeks. Er zit weinig variatie in de reeks en het plot is feitelijk telkens hetzelfde. En Terminator 1 en 2 zijn van een beduidend hoger niveau dan welke Predator-film dan ook.

Deel 1 blijft veruit de vermakelijkste, maar is ook wel een product van zijn tijd (jaren 80). Gespierde kerels met een hoog testosteron-gehalte en bijbehorende macho-praat (You are bleeding!...I ain't got time to bleed!). De verschillende karikaturen in de film droegen bij aan de positieve kijkervaring en de Predator (ontworpen door grootmeester Stan Winston) is inmiddels een klassiek monster binnen de filmindustrie.

De vervolgen erna wisten geen potten te breken. Sommige zijn nog wel vermakelijk om een keer gezien te hebben, maar echt bijzonder is het allemaal niet. Dat geldt helaas ook voor Prey, waarbij de setting nu is verplaatst naar het Amerika van de 18e eeuw. Dat laatste geeft de film wel wat meer sfeer mee, maar verder komt deze film met weinig nieuwe ideeën. De film is duidelijk voor een niet al te hoog budget gemaakt, gezien de cast met onbekende namen en de matige cgi-effecten. De actie is ook nergens spectaculair te noemen.

Prey is in mijn ogen dan ook geen volwaardige bioscoopfilm en derhalve terecht uitgebracht op Disney+. Geen onaardige film, maar verder ook niets bijzonders.

The Princess And The Frog is de eerste in traditionele handgetekende 2D-animatie sinds Home On The Range uit 2004. De 2D-animatie was een beetje uit de gratie geraakt door de reeks flops aan het begin van het nieuwe millennium. Daartegenover braken de computer-geanimeerde 3D-animatiefilms het ene kasrecord na het andere. Mede hierdoor maakte Disney in 2004 bekend dat Home On The Range de laatste handgetekende animatiefilm zou worden. Een enorm gemis voor de filmwereld natuurlijk en toen John Lasseter in 2006 het nieuwe hoofd werd van de studio, draaide hij deze beslissing ook gelukkig terug. En zodoende werd de weg vrijgemaakt voor The Princess and the Frog. Het regisseursduo Ron Clements en John Musker keerden terug om de oude glorietijd te doen herleven. Ook werd er voor het eerst sinds Aladdin weer een klassiek sprookje als basis gebruikt. In dit geval was dat “De Kikkerprins” van E.D. Baker. De film bevatte dan ook alle ingrediënten waarmee Disney in de jaren ’90 zulke grote successen boekte.

Toch werd The Princess And The Frog niet het succes waarop Disney had gehoopt. Hierdoor zou het goed kunnen dat er een einde is gekomen aan grootschalige 2D-animatiefilms. Het is jammer dat het publiek dit soort films niet meer kan waarderen, want The Princess And The Frog is in mijn ogen de beste Disney-film sinds Tarzan en laat ook menig Pixar film ver achter zich.

Hoewel het een typische Disney-film betreft en daardoor de nodige zoetsappigheid en voorspelbaarheid met zich meedraagt, is het met name de humor, de karakters en de swingende muziek die deze film het bekijken waard maken. Met name de personages Louis, de trompet spelende alligator, de vuurvlieg Ray, de verwende rijkeluisdochter Lottie, en drie oliedomme jagers stelen de show. De animatie is werkelijk oogverblindend en menselijke karakters komen nog altijd beter tot hun recht in traditionele 2D-animatie.

Hopelijk zien we in de toekomst ooit nog een traditionele 2D-animatiefilm van Disney.

The Princess Bride is een leuke fantasy-film die het meer van de humor moet hebben en minder van het sprookjesachtige scenario. Met een budget van 16 miljoen dollar was was er dan ook weinig ruimte voor grote decors, dure trucages of grote massascènes. De film besteedt dan ook meer aandacht aan de karakters dan aan de visuele pracht.

Het scenario is wat aan de voorspelbare kant en ook het einde is ietwat teleurstellend. Het sterke punt is met name de humor en de vertolkingen van bijrolspelers als Mandy Patinkin, Chris Sarandon, Wallace Shawn. De worstelgigant Andre the Giant steelt de show als rijmende reus. Het kleurloze liefdespaar Cary Elwes en Robin Wright staat hierdoor volledig in de schaduw.

The Princess Bride bevat een aantal knap gechoreografeerde zwaardgevechten en in het geheel ziet de film er gelikt uit. Een geslaagde film dus!

De Prooi is een Nederlandse thriller geregisseerd door de destijds 31-jarige Vivian Pieters, die hiermee haar eerste en enige speelfilm afleverde. Ze schreef samen met haar man Ton Ruys het scenario, welke gebaseerd is op de Britse misdaadroman “Henrietta Who?” uit 1968 van de Britse schrijfster Catherine Aird (een pseudoniem van schrijfster Kinn Hamilton McIntosh).

De setting van een rustig Engels dorpje is verplaatst naar de Nederlandse polder. Regisseuse Vivian Pieters leerde het vak als assistent regisseur bij bekende films als Pastorale 1943, Ik ben Joep Meloen en Ciske de Rat (geregisseerd door haar broer Guido Pieters). De Prooi is dan ook een vakkundig gemaakte thriller, waarbij de spanning langzaam wordt opgebouwd en de identiteit van de moordenaar pas aan het einde bekend wordt gemaakt. De destijds 19-jarige Maayke Bouten had net haar Gymnasium opleiding afgerond, toen ze een succesvolle auditie deed voor deze film. Het was haar speelfilmdebuut, maar daar bleef het helaas ook bij. Hierna speelde ze alleen nog een klein rolletje in de serie Het bloed kruipt en deed ze nog wat promotiewerk voor Veronica, alvorens ze voorgoed uit de schijnwerpers verdween. Dat laatste is wel een gemis, want Bouten laat hier wel wat talent zien. Dat ze hiermee haar acteerdebuut maakt (ze had hiervoor geen acteer- of toneelervaring), is haar niet af te zien. Op overtuigende wijze speelt ze een meisje dat op zoek is naar haar eigen identiteit. De Prooi is naast een thriller dan ook een soort van ‘coming of age’ film waarbij de hoofdpersoon gedurende de film volwassen wordt. In de bijrollen zien we enkele bekende namen als Rijk de Gooyer en Joop Doderer, die beiden echter nog geen 3 minuten in beeld zijn, maar in de promotie van de film wel groots aangekondigd werden. Het aantrekken van ex-Doe Maar zanger Henny Vrienten voor de filmscore moest het jongere publiek trekken.

De Prooi kende dan ook een uitgekiende marketingcampagne en ging op 7 februari 1985 in 35 Nederlandse bioscopen in première. Het mocht niet baten, want ze werd een flop in de bioscopen en belandde hierna in de vergetelheid. Dit laatste is bijzonder jammer, want het is absoluut geen slechte film. Ze is spannend van begin tot eind en de muziek van Vrienten blijft dagenlang in je hoofd hangen. Bouten speelt een prima hoofdrol en is daarnaast een zeer prettige verschijning om naar te kijken. Zangeres Liesbeth List verzorgde de titelsong ‘Alleen’ die net als de film weinig succesvol was.

De Prooi is in 40 dagen geschoten voor een budget van slechts fl 300.000 (althans volgens wikipedia), maar dat lijkt wat aan de lage kant. Krantenknipsels uit die tijd spraken van een budget van fl 1.000.000, wat een stuk aannemelijker klinkt. Zeker gezien er veel op locatie is geschoten en er toch wel wat bekende namen aan hebben meegewerkt. Er werd ook veel promotie gemaakt voor de film, voornamelijk in de Telegraaf, waarvoor hoofdrolspeelster Maayke Bouten een dagboek bijhield (zie bijlagen hieronder).

Deel 1: Imgur: The magic of the Internet

Deel 2: Imgur: The magic of the Internet

Deel 3: Imgur: The magic of the Internet

Deel 4: Imgur: The magic of the Internet

Deel 5: Imgur: The magic of the Internet

Laatst deze film voor het eerst in ruim 20 jaar weer herzien. Ditmaal op 4K Bluray.

Psycho wordt wel eens genoemd als een inspiratiebron voor het Slasher-genre. Nu heb ik laatst ook de Scream-reeks herzien alsmede het eerste deel van Friday the 13th en dan moet ik toch bekennen dat Psycho van een veel hoogstaander niveau is. De trage opbouw en het beperkt aantal 'kills' komt een film als deze ten goede. De spanning is om te snijden en het acteerwerk van met name Janet Leigh (de moeder van Jamie Lee Curtis) en Anthony Perkins als de schuchtere Norman Bates is uitstekend. Een jonge Anthony Perkins doet me een beetje denken aan Andrew Garfield en als ik op Google kijk, ben ik niet de enige die dit opviel.

Psycho is een klassieker binnen de filmgeschiedenis en dat is in mijn ogen absoluut terecht. Ondanks de leeftijd van ruim 60 jaar, is deze film een schoolvoorbeeld van hoe je spanning moet opbouwen.