Opinions

Ondanks de populariteit van Ryan Reynolds kan zijn typerende humor best vermoeiend worden. Vooral als het scenario in vijf tegenspelers voorziet die eveneens grappig voor de dag proberen te komen! Je wordt hier doodgeslagen met grappig bedoelde opmerkingen die ook nog eens onderdeel uitmaken van eindeloze actiescènes die op de bekende spectaculaire manier zijn vormgegeven door Michael Bay. Het draait om een groep dood gewaande huurlingen (denk Knight Rider) die in het uiterste geheim gevaarlijke operaties verrichten. Er zal ongetwijfeld iets meer verhaal zijn geweest, maar ik had na 10 minuten al grote moeite om bij de les te blijven. Een stomvervelend onding.

Wat gebeurde er 65 miljoen jaar geleden ook weer in ons heelal? Als je het antwoord op die vraag niet weet, heeft deze afgezaagde SF-actiefilm misschien toch nog een paar verrassingen in petto. Mill [Adam Driver] is de ruimtepiloot van weleer wiens dochter Nevine [Chloe Coleman] ernstig ziek is. Om de behandeling te kunnen betalen accepteert Mills een lange vlucht die echter verkeerd afloopt door een asteroïdenregen. Mills maakt een noodlanding op de Aarde en gaat de met de enige andere overlevende Koa [Ariana Greenblatt], die net zo oud is als Nevine, op zoek naar de reddingscapsule die een eind verderop is geland. Onderweg stuiten ze op de nodige, voor genrekenners bekend gevaren. Driver doet zijn best, maar kan niet op tegen een totaal gebrek aan originaliteit.

Sociaal, relevant en helaas nog altijd actueel drama over drie Egyptische vrouwen met verschillende achtergronden die elk te maken hebben met seksuele discriminatie en intimidatie. Nelly [Nahed El Seba] is een ambitieuze stand-up komiek wiens grappen over de rol van de vrouw in Egypte in het verkeerde keelgat vallen en van haar ervaren broer het advies krijgt om haar humor aan te passen aan de wensen van haar uitsluitend mannelijke publiek. Fayzah [Bushra] is getrouwd met Adel [Basem Samrah] die zeer traditionele ideeën heeft over de relatie tussen man en vrouw. In buslijn 678 naar Cairo wordt Fayzah regelmatig onzedelijk betast door mannelijke passagiers. Zij zoekt hulp bij de vrijgevochten TV-persoonlijkheid Seba [Nelly Karim] die Nelly een wat onbezonnen advies geeft. De paden van deze vrouwen kruizen elkaar wanneer Fayzah besluit Seba's advies ter harte te nemen en daarmee een maatschappelijke rel veroorzaakt. De drie hoofdrolspelers zijn uitstekend en Diab maakt op effectieve wijze gebruik van authentieke locaties.

Håskjold Larsen volgde 86 dagen de familie Kanjo die hun thuisland zijn ontvlucht en hopen een nieuw bestaan te kunnen opbouwen in Europa. Daarbij richt hij zich vooral op de driejarige Lean, die weliswaar kan benoemen wat er aan de hand is, maar door een deels door onschuld te verklaren vrolijkheid een steunpilaar is voor haar wanhopige ouders. Uiteraard levert dat vertederende momenten op, maar het is ook een wat simplistische – en zeer vooringenomen – manier om een complex, geopolitiek probleem te verbeelden. Welbeschouwd is dit pure propaganda. Een hart van steen is een vereiste om niet mee te voelen met Leans volmaakte kinderlijke onschuld.

John Wayne was mede verantwoordelijk voor de productie van deze western en was zo tevreden met het eindresultaat dat hij achteraf gezien graag zelf de hoofdrol had gespeeld! Praise indeed, dus het is niet zo gek dat deze eerste samenwerking regisseur Bud Boetticher en hoofdrolspeler Randolph Scott zou resulteren in een langdurige samenwerking in de vorm van nog 6 zeer behoorlijke westerns. Scott speelt de rol van de voormalige sheriff Ben Stride die nu op jacht is naar de bandieten die verantwoordelijk zijn voor een bankoverval waarbij zijn echtgenote om het leven kwam. Zijn reis brengt hem in vijandig gebied en wanneer hij stuit op het echtpaar John [Walter Reed] en Annie Greer [Gail Russell] besluit hij ze de helpende hand te bieden. De situatie wordt ingewikkeld wanneer twee andere mannen zich bij hen aansluiten: Clete [Don Barry] en Bill [Lee Marvin], die op dezelfde mannen jagen maar uitsluitend voor het geld. De mannen kunnen elkaars hulp goed gebruiken bij hun zoektocht, maar wat gaat er gebeuren wanneer ze de overvallers hebben opgespoord?

Een typische wraakwestern met Scott prima als de held en Lee Marvin zeer memorabel als de schurk. Die dynamiek alleen maakt deze western al de moeite waard, maar scenarist Burt Kennedy voegt meerdere lagen toe aan het verhaal, waaronder de twijfel over de mannelijkheid van John Greer. Boetticher zorgt dat het tempo nooit afzakt en bouwt de spanning flink op in de finale van deze prima western.

In de hoop hun families te kunnen onderhouden trekken zeven jonge mannen naar Sao Paulo waar ze komen te werken voor Luca [Rodrigo Santoro]. Mateus [Christian Malheiros] kent de valkuilen en stelt direct kritische vragen over en eisen aan de arbeidsvoorwaarden. Toch kan ook hij niet voorkomen dat de jongens al snel tot slaaf worden gemaakt. Isaque [Lucas Oranmian] wil het liefst een fysieke confrontatie aangaan, maar Mateus denkt Luca te kunnen misleiden door diens vertrouwen te winnen. Het intelligente scenario van Moratto en Thayná Mantesso toont hoe gemakkelijk het kan zijn om in de val van slavernij te lopen, maar ook hoe mensen als Luca zijn ‘slaven’ tegen elkaar uitspeelt om de status quo te behouden.

Kort na de invasie van Normandië stelt de Britse mr. French [Francis Cox] een eenheid samen bestaande uit 7 Nederlandse verzetsstrijders. Hun opdracht: gezamenlijk een garnizoen binnendringen en een Duitse officier ontvoeren zodat die in Engeland kan worden verhoord over de locaties in Nederland van waaruit de Nazi’s hun V1 Vliegende Bommen lanceren. Een beetje omslachtig, vindt joe niet? Maar verwacht geen actie, want al snel blijkt een van de zeven mensen een verrader te zijn. Tot zover de nauwkeurige screening. En wij zitten opgescheept met een saai spelletje ‘zoek de verrader’. Van Doorn had waarschijnlijk een succesvolle mix van Operation Crossbow, The Dirty Dozen en The Hateful Eight voor ogen. Missie mislukt. En niet zo’n beetje ook!

Yong-Goo [Seung-ryong Ryu] is de liefhebbende vader van de zesjarige Ye-Seung [So Won Kal] maar heeft een verstandelijke beperking waardoor hij geestelijk zelf ook nog een kind is. Door een tragische samenloop van omstandigheden wordt hij beschuldigd van de moord op de dochter van de chef van politie [Jin-young Jung] die er alles aan doet om Yong-Goo ter dood te laten veroordelen. Met de hulp van haar lerares [Yeon-hee Lee] en de Yong-Goo’s celgenoten vindt Ye-Seung een manier om ondanks alles regelmatig bij haar vader te zijn. Maar kan diens executie worden voorkomen? Capraesk komisch drama met een ontwapende So Won Kal en vele magische momenten waardoor het einde als een verrassing komt, maar het gebrek aan cynisme en de aanwezigheid van een scheut magisch realisme – versterkt door fraai camerawerk van Seung-gi Kang – maken dit tot een gegarandeerde winnaar. Zes jaar later verscheen inferieure Turkse remake onder dezelfde internationale titel.

Vlucht 7500 is onderweg van Berlijn naar Parijs wanneer vier passagiers een poging doen om het vliegtuig te kapen. Gezagvoerder Michael [Carlo Kitzlinger] en piloot Tobias [Joseph Gordon-Levitt] weten te voorkomen dat de kapers de cabine veroveren, maar raken allebei gewond. Tobias volgt het protocol en weigert de kapers binnen te laten, maar komt voor een dilemma te staan wanneer de kapers dreigen gijzelaars te vermoorden. Een schoolvoorbeeld van hoe je met weinig middelen een heel behoorlijke thriller kunt maken. Het lukt Vollrath en coscenarist Senad Halilbasic niet om alle clichés te vermijden, maar er zijn meer dan genoeg originele, verrassende twists om de genreliefhebbers tevreden te stellen.

Een neutrale documentairemaker mocht op het hoogtepunt van de uitbraak van Covid-19 meekijken met de artsen en verplegers in een ziekenhuis in Wuhan. De verplegers hebben meer last van de hoeveelheid paniekerige patiënten die buiten staan te wachten dan van de cameraman en de patiënten steken hun dankbaarheid niet onder stoelen of banken. Een documentaire dus. "En Gij Geleuft Dat?", zou wijlen Jantje Koopmans zingen.Maar afgezien van een paar opzichtige montagetrucs is het zo geloofwaardig gemaakt dat je vooral op basis van gezond verstand moet zeggen dat dit een behoorlijk (maar niet geheel) geslaagde propagandafilm is. En dat is geen aanbeveling.

De douchescène uit Psycho gebruikte 78 cameraposities en 52 montagepunten. In deze documentaire bespreekt een imposante groep filmmakers de betekenis en de invloed van deze scène op de filmkunst en bewijzen ze nog maar eens wat het gevolg kan zijn van overanalyse. Ja, Hitchcock werkte zorgvuldig toe naar de douchescène en ja, elk shot is nauwkeurig uitgedacht, maar Hitchcock was bovenal een vakman die films maakte voor het publiek. Daar meer achter zoeken kan best leuk zijn, maar leidt ook tot vreemde (en soms ronduit onjuiste) beweringen. Het meest interessant is dan ook de bijdrage van Marli Renfro die destijds de stand-in was voor Janet Leigh en dus zeer nauw betrokken was bij de totstandkoming van deze scène. De bespiegelingen zeggen meer over de spreker dan over Hitchcock,

Het gemakzuchtige leven van Steve [Paul Kaye] komt op zijn kop te staan wanneer zijn ouders ruzie krijgen over een verdwenen (winnend) loterijticket en besluiten uit elkaar te gaan. Want dat blijkt tevens het moment waarop Steve niet langer meer thuis kan wonen en zijn eigen boontjes moet zien te doppen. Uit noodzaak ‘woont’ hij enige tijd in het Call Center waar hij werkt en Hewis’ speelfilmdebuut beschrijft Steves perikelen op het werk en buiten kantooruren. Steve heeft een oogje op collega Teri [Ophelia Lovibond], maar zijn bitchy leidinggevende Alice [Montserrat Lombard], die juist haar zinnen op Steve heeft gezet, stelt hem voor een onmogelijk keuze: promotie als hij Teri vertelt dat ze is ontslagen, of zijn eigen ontslag. De onderkoelde humor en het vlotte tempo dragen bij aan een onderhoudende, veelal vermakelijke tragikomedie.

Hoewel hartsvriendinnen Lou [Lily Tomlin], Trish [Jane Fonda], Betty [Sally Field] en Maura [Rita Moreno] nou niet bepaald onderde armoedegrens leven, moeten we geloven dat ze zich niet vier kaartjes voor de Superbowl kunnen permitteren. De dames besluiten hun gezamenlijke droom waar te maken en doen mee met een wedstrijd op de radio. Uiteraard winnen ze de kaartjes, beleven de dames kolderieke avonturen waarmee ze laten zien dat leeftijd geen belemmering is, bevat het verhaal een sentimentele twist en komt alles op zijn pootjes terecht. Een oppervlakkig script. dus dit moet het hebben van het charisma van en de chemie tussen de hoofdrolspelers. Alleen Field komt goed uit de verf. En zoals de titel al doet vermoeden heeft de legendarische quarterback Tom Brady een kleine rolletje.

Een conventioneel portret van de eigenzinnige kunstenaar Wim T. Schippers is eerlijk gezegd net zo ondenkbaar als een conventioneel interview met deze baanbrekende alleskunner die ondanks als zijn grensverleggende werk bij mensen van onder 50 vooral bekend is als de stem van Ernie uit Sesamstraat. Ronald Snijders is een groot bewonderaar die de televisiearchieven is ingedoken om flarden van interviews te tonen, evenals vluchtige momenten uit legendarische programma’s als Hoepla en De Fred Haché Show, maar ook van de niet met een bijvoeglijk naamwoord te duiden tentoonstelling ‘Spiegel der Kunsten’ en spraakmakende theatershows als ‘Stemmen’ en het wereldberoemde ‘Going to the Dogs’. Van een rode draad is (gelukkig) geen sprake en Snijders gebruikt een cameravoering die Schippers en zijn creatieve partners in de vroege jaren ’70 gebruikten. De spanning stijgt wanneer Snijders daadwerkelijk oog in oog komt te staan met zijn idool en het wil wat zeggen dat Schippers het vraaggesprek niet volledig ontregelt. Het respect is duidelijk wederzijds en dat geldt ook voor dit portret, waarmee Snijders slaagt in een voor velen onmogelijk geachte missie.

Na een tragedie koopt een gezin voor een gunstige prijs een huis in Ashland Falls, waar het een frisse start wil maken. Het huis heeft echter een voorgeschiedenis en al snel wordt het gezin door allerlei spookachtige gebeurtenissen, die wel eens te maken zouden kunnen hebben met ene Helen Foster [Diomira Keane] en een zoektocht naar Forest Road. Van een verhaal moet Cognetti het hebben en het tonen van dezelfde gebeurtenissen vanuit wisselende perspectieven is weinig zinvol, maar Cognetti slaagt er in ieder geval regelmatig in om een onbehaaglijk gevoel op te wekken, onder anderen met een mannequin.

Brian Brown-Easley [John Boyega], een op het eerst gezicht vriendelijke, en beschaafde man, gijzelt de manager [Nicole Beharie] en een baliemedewerker [Selenix Leyva] van een bank. Brian blijkt een ongebruikelijk motief te hebben voor deze misdaad en naar mate de tijd verstrijkt neemt zijn wanhoop steeds meer toe waardoor hij zowel zijn eigen leven als die van zijn gijzelaars in gevaar brengt. Je zou dit kunnen omschrijven als een mix van John Q en Falling Down met een snufje The China Syndrome (een vergelijking met Dog Day Afternoon is misplaatst), maar het gaat om een reconstructie van een waargebeurd incident. Het voortreffelijke spel van de drie hoofdrolspelers maakt dit een serieuze Oscarkandidaat. Ook Michael Kenneth Williams maakt indruk als de onderhandelaar die onder grote druk zijn werk zo goed mogelijk probeert te doen. Meeslepend en buitengewoon spannend, met een intrigerende ontknoping die net zo dubbelzinnig is als de titel van het artikel waarop het is gebaseerd.

Vervolg op de Vlaamse comedyserie W817 die van 1999 tot 2003 te zien was en onmogelijk slechter kan zijn geweest dan deze verschrikking. Wandelende clichés en schandalig overacteren vormen de rode draad in deze erbarmelijk slecht geregisseerde komedie waarin Carlo [Jenne Decleir] zijn huisgenoten van weleer uitnodigt voor zijn huwelijk. Romantische gevoelens van weleer komen bovendrijven en een liefdesrobot dreigt de boel te versjteren, maar Horsten en scenaristen Bram Renders en Bart Vaessen hebben de zaak dan allang verpest. Niet om aan te zien.

Wanneer een vlucht van Londen naar New York wordt gekaapt door terroristen, laat Hawkins [Alec Baldwin], de directeur van de luchtvaartmaatschappij, alle maatregelen nemen om een aanslag op het vaste land te voorkomen. Het enige wat hem weerhoudt van het neerschieten van het vliegtuig is de aanwezigheid van Alex [Jonathan Rhys Meyers], een infiltrant in de terroristische cel. Maar het is sterk de vraag aan wiens kant Alex eigenlijk staat. Niet onaardige kapingsthriller met goed werk van beide hoofdrolspelers en een interessante hoofdpersoon. Het scenario is niet geheel gevrijwaard van clichés en de verwijzingen naar Lee Harvey Oswald en United 93 zijn vrij smakeloos.

Wegens schulden komen Dennis Nash [Andrew Garfield], zijn moeder [Laura Dern] en zijn zoon [Noah Lomax] op straat te staan. Dennis is vastbesloten zijn schuld alsnog af te betalen en het huis terug te kopen. Door een wrange speling van het lot krijgt hij die kans wanneer Rick Carver [Michael Shannon], de man die Dennis en zijn familie heeft uitgezet, hem werk aanbiedt. Het riante inkomen telt aanvankelijk zwaarder dan het leed dat hij andere berokkent, maar het valt Dennis steeds zwaarder. En hoe lang kan hij nog geheim houden hoe hij aan zijn geld komt?

Indringend sociaal drama begint met de briljant geregisseerde en foutloos geacteerde uitzetting van Nash, vol overlappende dialogen en emoties. Garfield overtuigt als de man die verscheurt raakt tussen zijn geweten en zijn plicht om voor zijn familie te zorgen, maar Shannon en Dern zijn eveneens fantastisch. Special vermelding ook voor Don Brady, die hartverscheurend is al een oude, breekbare man die zijn huis moet verlaten en van Randy Austin als de sheriff die bij elke uitzetting een actieve rol heeft.

Een complexe combinatie van fantasy, familiedrama en whodunit rondom de negenjarige Louis Drax [Aiden Longworth] die in zijn korte leven al acht keer is ontsnapt aan de dood als gevolg van een levensgevaarlijke ongeluk. Wanneer hij van een klif valt ontsnapt hij ternauwernood aan de verdrinkingsdood, maar hij belandt in een diepe coma. Zijn dokter [Jamie Dornan] zet grote vraagtekens bij de toedracht van dit bizarre ongeluk, mede omdat hij in zijn 'dromen' contact heeft met Louis die zijn levensverhaal (inclusief de 8 eerdere ongelukken) met hem deelt.

Regisseur Alexandra Aja geeft op fraaie wijze vorm aan de droomsequenties, maar de combinatie van droom en realiteit is soms wat verwarrend. Bovendien slingert het verhaal lange tijd heen en weer tussen verschillende genres en dat is wat ontmoedigend. Het laatste kwart is een stuk beter en maakt veel goed, maar tot die tijd valt het niet altijd mee om het hoofd erbij te houden.

Het geluk lijkt verpleger-in-opleiding Samuel [Gilles Lellouche] toe te lachen: zijn grote liefde Nadia [Elena Anaya] bevat binnenkort van een dochter en tijdens zijn werk redt hij het leven van een zwaargewonde man wiens ademhalingsapparaat gesaboteerd was door een als dokter verklede man. Samuel is de enige ooggetuige van deze poging tot moord en dat komt hem al gauw duur te staan: bij een inbraak in zijn flat wordt hij bewusteloos geslagen en zijn vriendin ontvoerd. Wanneer Samuel weer bij positieven is krijgt hij een telefoontje van de kidnapper die eist dat hij de gewonde man binnen drie uur uit het ziekenhuis moet zien te krijgen, of anders... Lellouch is subliem als de tot wanhoop gedreven, onervaren verpleger in deze spannende thriller met een goed uitgewerkt plot vol originele en geloofwaardige wendingen. Met een speelduur van amper 80 minuten is dit kort, maar zeer krachtig.

Jean-Etienne Fougerole is een typische aanhanger van de Linkse Kerk: mooie demagogische praatjes houden over het omarmen van vluchtelingen, zonder ooit zelf de daad bij het woord te voegen. Hij schrijft het boek 'A Bras Ouverts' [met open armen] als antwoord op een boek van Clément Barzach [Marc Arnaud] die veel kritischer is over problemen met de Roma. In een TV-debat tussen de twee vraagt Barzach aan Fougerole of hij bereid zou zijn om een Roma-familie in huis te nemen... en Fougerole komt er niet onderuit om dat toe te zeggen.

Erwan [Cyril Lecomte] is net uit huis gezet wegens een huurachterstand en heeft onderdak gekregen bij de Roma-familie met Babik [Ary Abittan] als familiehoofd. Wanneer zijn de toezegging van Fougerole zien, weet Erwan de Roma's over te halen om aan te kloppen bij Fougerole en bij hem in te trekken. Fougerole kan ze moeilijk de deur wijzen, maar probeert ze wel angstvallig buiten huis te halen. Maar uiteraard loopt het allemaal niet zoals hij had verwacht en gehoopt.

"A Bras Ouverts" is verfrissend in zijn aanval op de hypocrisie van de linkse demagogen. Het is eigenlijk vanaf het begin duidelijk dat Fougerole er niets voor voelt om zijn woorden in daden om te zetten, maar mede omdat de komst van de Roma's zorgt voor veel positieve publiciteit waardoor zijn boekverkoop stijgt, is hij bereid het allemaal te slikken. De krampachtige manier waarop Fougerole en zijn vrouw [een uitstekende Elsa Zylberstein] proberen in hun rol te blijven, levert vaak hilarische momenten op. Het is knap dat het scenario de Roma enerzijds gebruikt als onderwerp van spot, zonder ze ooit als stripachtige figuren neer te zetten. Ja, Babik heeft veel weg van Borat, maar er is geen twijfel dat zijn bedoelingen goed zijn. De 'schurk' van het verhaal is vanaf het begin namelijk de dakloze Fransman, die de Fougerole en de Roma gebruikt voor zijn eigen weinig zuivere doeleinden.

Dit is een satire met een paar scherpe observaties, maar het belangrijkste is dat er voldoende valt te lachen en dat maakt dit tot een aanrader. But first.... WE SING!!!

Een hoogzwangere jonge vrouw en haar ongeboren baby hebben enkele maanden geleden een zwaar auto ongeluk op wonderbaarlijke wijze overleefd. De nacht voor de vrouw in het ziekenhuis dient te bevallen wordt wreed verstoord door een indringster [Dominique Frot] waardoor een kat-en-muisspel begint waarin volstrekt incompetente politie-agenten en andere nietsvermoedende domoren het niveau al snel naar het nulpunt doen zakken.

Extreem gewelddadige, bloederige horrorthriller zonder verhaal, karakterisering of logica zou waarschijnlijk nog enigszins te pruimen geweest zijn met wat verlichtende humor. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat regisseurs/scenaristen Bustillo en Maury je keer op keer weten te verrassen met een nóg dwazere 'verrassing', maar het hysterische spel, de matige special effects en de vaak irritante soundtrack onderstrepen het feit dat niet meer is dan een goedkoop en simplistisch staaltje effectbejag.

Julie [Laure Calamy] is een alleenstaande moeder met twee kinderen die werkt als schoonmaker in een vijfsterrenhotel in Parijs. Mede omdat haar ex-man laat is met het betalen van alimentatie kan ze de eindjes maar moeilijk aan elkaar knopen en haar vaste oppas [Geneviève Mnich] geeft aan dat ze het niet langer aankan. Julie hoopt op betere tijden wanneer ze wordt uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij een bedrijf waar ze veel meer geld kan verdienen. Maar door een staking ligt het openbaar vervoer vrijwel volledig plat. Calamny is erg goed als de moeder die meerdere keren onder de (tijds)druk lijkt te bezwijken, maar toch doorzet. Het verhaal is mager en de score van Irène Drésel wil ons om één of andere reden doen geloven dat we met een thriller te maken hebben?! Het grootste manco is echter de gemakzuchtige ontknoping.

De zesjarige Cléo [Louise Mauroy-Panzani] is sinds de dood van haar moeder liefdevol verzorgd door de Kaapverdische Gloria [Ilça Moreno Zego], omdat Cléo’s vader [Arnaud Rebotini] overdag moet werken. Wanneer Gloria terugkeert naar haar thuisland om haar plannen voor een eigen hotel te realiseren, neemt niemand de tijd om Cléo daar op voor te bereiden. Om de situatie nóg traumatischer te maken, viert ze vakantie bij Gloria en haar gezin. De scènes in Parijs, waarin de band tussen Cléo en Gloria duidelijk wordt, zijn prachtig en doen denken aan het meesterlijke What Maisie Knew. Zodra het verhaal zich naar Kaapverdië verplaatst zakt het langzaam af, eerst omdat je de problemen mijlenver van tevoren ziet aankomen (ouders zouden beter moeten weten), dan omdat Cléo toch iets te wijs blijkt voor haar leeftijd en uiteindelijk vanwege onvervalst – en ongeloofwaardig – melodrama.

Wanneer de achtjarige [Melker Dubert] als gevolg van een hersenaandoening in coma komt te liggen, achten de artsen de kans klein dat hij ook nog zal ontwaken. Ouders Ernst [Michael Nyqvist] en Cecilia [Izabella Scorupco] worstelen (ook onderling) om vast te houden aan het sprankje hoop dat nog rest. Wanneer Cecilia de Franse zakenman Walter [Tchéky Karyo] helpt nadat hij is beroofd, ontstaat er een vriendschap waar ze nieuwe moet uit put. Ernst is uitermate sceptisch, vooral vanwege Walters wat zweverige positivisme. Hij heeft zonder meer invloed op Ernst en Cecilia, maar komt hun dat wel ten goede? Degelijk zakdoekendrama met een aantrekkelijke cast. Vooral Karyo verrast in positieve zin als een aimabele, charismatische zonderling.

Een jaar uit het leven van een pas gescheiden kunstenaar [Ída Mekkín Hlynsdóttir] die met haar kinderen verhuist naar een afgelegen woning waar ze alle tijd en ruimte heeft voor het maken van nieuwe kunstwerken. Geen verhaal, geen plot, hooguit een paar amusante incidentjes. De hond is schattig, er is een amusante doorlopende grap met een vogelverschrikker en een surrealistische (maar onbegrijpelijke) scène met een reuzenkip is amusant, maar het gaat helemaal nergens over.

Italiaans Familiedrama speelt zich af in Napels vanaf het moment dat de geruchten gaan dat de Argentijnse topvoetballer Diego Maradona Barcelona gaat verruilen voor Napoli tot aan zijn laatste kampioenschap bij de Italiaanse club en richt zich op tiener Fabietto [Filippo Scotti] en de emotionele achtbaan die hij gedurende die tijd doorstaat. Uiteraard is daarin een belangrijke rol weggelegd voor zijn extraverte vader [Toni Servillo] en zijn meer terughoudende moeder [Teresa Saponangelo] en bestaat de rest van de familie uit kleurrijk volk dat vage herinneringen oproept aan de films van Fellini, maar na een vermakelijke eerste helft neemt het scenario een wel erg serieuze toon aan waardoor het een stuk minder plezierig en minder interessant wordt.

Het huwelijk van Marie [Bérénice Bejo] en Boris [Cédric Kahn] is na 15 jaar stuk gelopen. Zolang Boris geen eigen woning heeft blijft hij bij Marie en tweelingdochters Jade [Jade Soentjens] en Margeaux [Margeaux Soentjes] wonen. Marie wil haar huis eigenlijk verkopen maar Boris gaat niet akkoord met haar schikkingsvoorstel en weigert te vertrekken als hij zijn zin niet krijgt. Realistisch en prima geacteerd echtscheidingsdrama, maar het slordige camerawerk doet veel afbreuk aan het goede werk van Bejo en Kahn.

De roman 'L'Ecume Des Jours' van Boris Vian, waarop deze visueel verbluffende film gebaseerd is, heeft nogal wat surrealistische elementen. Eén daarvan is het feit dat het verhaal zich afspeelt in een wereld waarin objecten een weerspiegeling zijn van de menselijke emotie die het oproept. Dat lijkt een kolfje naar de hand van Michel Gondry, de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Aanvankelijk is er nauwelijks plot en vermaakt Gondry je met een nimmer aflatende stortvloed aan visuele vondsten die je op het puntje van de stoel houden, ook al door de enthousiaste vertolkingen van de cast. Maar wanneer Mood Indigo zich richt op een tragisch liefdesverhaal, blijft er van dat plezier weinig over en verzandt Gondry in pretentie en matig melodrama. Duidelijk een film van twee helften: een uitstekende en een matige.