Opinions

Een jaar uit het leven van een pas gescheiden kunstenaar [Ída Mekkín Hlynsdóttir] die met haar kinderen verhuist naar een afgelegen woning waar ze alle tijd en ruimte heeft voor het maken van nieuwe kunstwerken. Geen verhaal, geen plot, hooguit een paar amusante incidentjes. De hond is schattig, er is een amusante doorlopende grap met een vogelverschrikker en een surrealistische (maar onbegrijpelijke) scène met een reuzenkip is amusant, maar het gaat helemaal nergens over.

Italiaans Familiedrama speelt zich af in Napels vanaf het moment dat de geruchten gaan dat de Argentijnse topvoetballer Diego Maradona Barcelona gaat verruilen voor Napoli tot aan zijn laatste kampioenschap bij de Italiaanse club en richt zich op tiener Fabietto [Filippo Scotti] en de emotionele achtbaan die hij gedurende die tijd doorstaat. Uiteraard is daarin een belangrijke rol weggelegd voor zijn extraverte vader [Toni Servillo] en zijn meer terughoudende moeder [Teresa Saponangelo] en bestaat de rest van de familie uit kleurrijk volk dat vage herinneringen oproept aan de films van Fellini, maar na een vermakelijke eerste helft neemt het scenario een wel erg serieuze toon aan waardoor het een stuk minder plezierig en minder interessant wordt.

Het huwelijk van Marie [Bérénice Bejo] en Boris [Cédric Kahn] is na 15 jaar stuk gelopen. Zolang Boris geen eigen woning heeft blijft hij bij Marie en tweelingdochters Jade [Jade Soentjens] en Margeaux [Margeaux Soentjes] wonen. Marie wil haar huis eigenlijk verkopen maar Boris gaat niet akkoord met haar schikkingsvoorstel en weigert te vertrekken als hij zijn zin niet krijgt. Realistisch en prima geacteerd echtscheidingsdrama, maar het slordige camerawerk doet veel afbreuk aan het goede werk van Bejo en Kahn.

De roman 'L'Ecume Des Jours' van Boris Vian, waarop deze visueel verbluffende film gebaseerd is, heeft nogal wat surrealistische elementen. Eén daarvan is het feit dat het verhaal zich afspeelt in een wereld waarin objecten een weerspiegeling zijn van de menselijke emotie die het oproept. Dat lijkt een kolfje naar de hand van Michel Gondry, de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Aanvankelijk is er nauwelijks plot en vermaakt Gondry je met een nimmer aflatende stortvloed aan visuele vondsten die je op het puntje van de stoel houden, ook al door de enthousiaste vertolkingen van de cast. Maar wanneer Mood Indigo zich richt op een tragisch liefdesverhaal, blijft er van dat plezier weinig over en verzandt Gondry in pretentie en matig melodrama. Duidelijk een film van twee helften: een uitstekende en een matige.

In ijskoude tinten gefilmd, onnodig lang durend drama. Éva is dusdanig allergisch voor allerlei verschijnselen in de moderne wereld dat ze in volledig isolement leeft. Ze kan alleen naar buiten in een speciaal voor haar gemaakte ruimtepak en daar zijn we meer dan 2 uur getuige van. Kocsis brengt alles fraai in beeld en de scenes op een treinstation en in een theater hebben een zekere surrealistische kwaliteit, maar de beperkte hoeveelheid ideeën zijn ruim onvoldoende om zo’n lange speelduur te rechtvaardigen.

Hoewel deze politieke thriller niet zo enerverend is als het eveneens door Costas Gravas geregisseerde Z (1969), is dit nog steeds een indrukwekkend staaltje cinema. De manier waarop Costa-Gravas er keer op keer in slaagt om ervoor te zorgen dat iedere figurant in de complexe massascènes actief onderdeel uitmaakt van de actie maakt nog steeds grote indruk. Het verhaal speelt zich deze keer af in Zuid-Amerika, waar de VS een nadrukkelijke vinger in de pap heeft in de strijd tussen de Uruguayaanse regering en guerilla's. De film begint met de ontdekking van het lichaam van de de schimmige Amerikaan Philip Michael Santore [Yves Montand], een ontdekking die zeer veel stof doet opwaaien. Vervolgens zien we in een lange flashback hoe en waarom Philip tot z'n einde kwam. Als actiefilm en politieke thriller is dit erg geslaagd, maar de scènes waarin Montand wordt verhoord zijn minder interessant.

Vrij getrouwe, overbodige remake van de Deense speelfilm Queen Of Hearts, waarin Anne [Léa Drucker], een advocaat gespecialiseerd in jeugdrecht, een affaire begint met Theo [Samuel Kircher], de getroebleerde tienerzoon van haar echtgenoot [Olivier Rabourdin]. Ook nu zijn de motieven voor de affaire vaag en valt de ontknoping tegen, maar onder Breillats regie wordt het verhaal vulgair, met te opzichtig wederzijds geflirt en een paar onnodige (en buitengewoon lange) seksscènes.

Een onverschillige Fransman [Benjamin Voisin] loopt een Algerijnse cel binnen en vertelt zijn celmaten: “Ik heb een Arabier gedood”. In een lange flashback ontdekken we saaie, nutteloze dingen die hij deed voordat hij de Arabier doodschoot. Dan volgt een rechtszaak waar we ook niets wijzer van worden. Lottin brengt wat leven in de brouwerij als de dubieuze Sintès, maar de spaarzame voice-overs (overgenomen uit het boek van Albert Camus uit 1942) schetsen het manco van deze verfilming: Ozon en Haffad verliezen zich in een reconstructie van Frans Algerije in de jaren 30 en verzuimen inzicht te geven in de innerlijke wereld van de hoofdpersoon. Dat verklaart ook het lusteloze spel van Voisin. Mooie verpakking, geen inhoud.

Institutioneel racisme in de van oudsher volledig witte balletwereld wordt een heikel punt wanneer Guillaume Diop in 2023 de eerste “Étoile” van het Parijs Opera Ballet wordt. De van Martinique afkomstige cellist Sulivan Loiseau is het eerste zwarte lid van het operaorkest. De komst van Guillaume en Sulivan dwingt iedereen om vermeende tradities (bijvoorbeeld het uiterlijk van Chinese personages) onder de loep te nemen en in veel gevallen te herzien. Openhartige documentaire loopt niet om de hete brij in en toont de worsteling om iedereen mee te krijgen in een nieuwe benadering van 19e-eeuwse opera’s die al meer dan 125 jaar lang op (grotendeels) dezelfde manier zijn uitgevoerd.

Anne Duchense [Anamaria Vartolomei] is een Franse studente literatuur van 20 jaar die begin jaren ’60 tot haar verbazing ontdekt dat ze zwanger is. Anne is helemaal niet klaar voor het moederschap, ook al omdat ze na haar bevalling haar studie zou moeten afbreken. Ze zoekt daarom hulp om haar zwangerschap te beëindigen, maar kan daarvoor niet bij dokters terecht. Bevat enkele schokkende momenten, maar kan qua onderhuidse spanning en impact toch niet tippen aan 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007), waar dit door lijkt te zijn geïnspireerd.

Audition” (oorspronkelijke titel ‘Odishon’) is één van die klassiekers die in één adem wordt genoemd met “Ringu” als een horrorfilm die het genre nieuw leven inblies. Het is er ééntje waarin acupunctuur een rol speelt en is dus zeker niet geschikt voor een ieder die overweegt om zich te onderwerpen aan acupunctuur. Het is het type film dat je angst voor naalden versterkt of zelfs aanpraat en toch duurt het even voordat je beseft dat je hier met één van de meest schokkende films aller tijden te maken heeft, want “Audition” heeft aanvankelijk een uiterst luchtige toon!

Shigeharu Aoyama [Ryo Ishibashi] is zeven jaar geleden zijn vrouw verloren en heeft hun tienerzoon [Tetsu Sawaki] in zijn ééntje grootgebracht. Hij zou graag een nieuwe relatie beginnen, maar heeft moeite om contacten te leggen met vrouwen. Yasuhisa Yoshikawa [Jun Kunimura], een oude vriend en een filmproducer, komt met het idee om een nepauditie voor een filmrol te organiseren, waarbij de deelneemsters van tevoren een stukje over zichzelf moeten schrijven en waarbij Shigeharu in de jury zit. Bij het lezen van de ingezonden sollicitaties valt zijn oog op de foto en de brief van Asami Yamazaki [Elhi Shiina], een engelachtig ogende, voormalige balletdanseres en na haar auditie besluit hij persoonlijk kennis met haar te maken want zij lijkt voor hem de ware. Maar achter Asami’s engelachtige schuilt een zeer getraumatiseerde geest die niet zo gecharmeerd is van mannen die haar met een list proberen te verleiden.

Zoals de opzet van de film al duidelijk maakt, is hier niets wat het lijkt. Het verhaal van een weduwnaar wiens zoon graag zou zien dat hij een nieuwe start maakt, doet zelfs een beetje denken aan een wat minder zoetsappige versie van “Sleepless in Seattle”. Wanneer we halverwege de film een shot zien van Asami in haar appartement met daarin weinig meer dan een telefoon en een witte waszak met een mysterieuze inhoud, leidt dat weliswaar tot een onvergetelijk schrikmoment en maakt het je duidelijk dat Asami niet volledig voldoet aan het ideaalbeeld dat Shigeharu op dat moment van haar heeft, maar maakt het haar eerder mysterieus dan angstaanjagend. Het is pas in het laatste half uur dat regisseur Takashi Miike het masker afgooit en dat “Audition” leidt tot wat ik toch wel beschouw als één van de meest gruwelijke (en gezien het genre dus vermakelijke) finales die je kunt bedenken. Zoals Janet Leigh na het maken van “Psycho” nooit meer een douche durfde te nemen, zou ik me zomaar kunnen voorstellen dat Ryo Ishibashi na het verschijnen van “Audition” zijn afspraken met de acupuncturist heeft opgeschort... voor onbepaalde tijd.

Een grote familie in een armoedige wijk net buiten Madrid moet zich voorbereiden op het feit dat de overheid hun woning binnenkort zal afbreken. Het idee dat ze deze buurt, waarin de kinderen zijn opgegroeid, moeten verlaten weegt zwaar maar tot het zover is moet de familie iedere dag opnieuw proberen geld en eten op tafel te krijgen.

De Spaans-Nederlandse Isabel Lamberti werkte onder het mentoraat van de Mijke de Jong en ze maakt effectief gebruik van de niet-professionele cast die bestaat uit bewoners van de wijk waar het verhaal zich afspeelt. Dat levert weliswaar een aantal aardige momenten op die onderen anderen inzicht geven in de rol en het belang van familie, maar er is geen verhaallijn en de samenhang tussen de verschillende scènes is ver te zoeken. Het resultaat is een ratjetoe aardige scènes zonder enige dramatische opbouw of diepgang.

In 1937 is Alois Haupt [Miloslav Köning] directeur van een fabriek die graag wil uitbreiden, maar daarvoor toestemming nodig heeft van “de grote baas” [Ladislav Hampl]. De vondst van het lichaam van een tweeslachtige baby op het fabrieksterrein probeert hij met hulp van Róbert [Milan Ondrik] discreet af te handelen. Zijn hoogzwangere echtgenote Helena [Eliska Krenková], die een medische opleiding volgde maar niet afrondde, doet met hulp van dokter Kubák verder onderzoek en ontdekt dat het goed mogelijk is dat deze baby gebaard is door een hermafrodiet die werkzaam is bij de fabriek. Zij wil de persoon in kwestie helpen, haar man wil die het liefst buitenwerken. Een meelevend drama over een onderbelicht aspect van de maatschappelijke discussie over genders en zowel vanuit wetenschappelijk als religieus oogpunt zeer overtuigend is. Hauptová is uitstekend, maar de film is dramatisch wat vlak.