Opinions

Het zombievirus is verdreven van het Europese continent en waart alleen nog rond op de Britse eilanden die onder strikte quarantaine worden gehouden. Een groep Britten overleeft onder primitieve omstandigheden op een eiland van waar ze alleen bij eb te voet het vaste land kunnen bereiken. Jamie [Aaron Taylor-Johnson] neemt zijn 12-jarige zoon Spike [Alfie Williams] mee naar het vaste land om hem te leren hoe hij zombies moet doden. Die ervaring gebruikt Spike later om stiekem met zijn zieke moeder [Jodie Comer] op zoek te gaan naar Dr. Kelson [Ralph Fiennes] in de hoop dat hij haar kan genezen. Boyles kinetische mix van wild camerawerk, razendsnelle montage en een hysterische score beginnen als snel te vervelen. Bovendien lijkt het alsof scenarist Alex Garland (Ex Machina, Civil War) vier losse verhalen tot een geheel probeerde te smeden. De episode met Fiennes (die pas na 90 minuten zijn entree maakt) is het interessantst, maar betekent ook een radicale verandering van toon in dit rommelige, maar goed geacteerde vervolg op 28 Days Later … dat de deur open houdt voor nog een vervolg.

Als de naam van Luc Besson als producer en schrijver voorbij komt, levert dat vaak een wat ongemakkelijke mix van snoeiharde actie en bizarre komedie op. 3 Days To Kill is hierop geen uitzondering. Costner speelt een huurling die, na 32 jaar dienst bij de CIA, hoopt de banden met zijn vrouw en zijn sterk van hem vervreemde dochter aan te halen. Dit in de wetenschap dat hij hooguit nog een paar maanden te leven heeft. Wanneer hij door geheim agente Vivi een experimenteel serum aangeboden krijgt in ruil voor nog één wederdienst voor de CIA, staat hij voor een duivels dilemma waarbij hij uiteindelijk maar één keuze heeft.

Costner kan prima overweg met de combinatie van actiethriller en komedie, Amber Heard is prima als de femme fatale en Connie Nielsen blijkt ook in haar 50e levensjaar nog steeds een getalenteerde en bijzonder mooie actrice te zijn. Je waardering voor deze film hangt af van je bereidheid te accepteren dat deze film een ongewone hybride van actie en romantiek is, waardoor de toon soms vrij plotseling van gewelddadig overgaat in sentimenteel. Maar één ding is zeker: saai is deze film zeker niet!

De luie en niet al te snuggere Dwayne [Danny McBride] kan niet langer rekenen op de financiële steun van zijn vader [Fred Ward], tevens burgemeester. Daarom besluit Dwayne samen met zijn even sullige boezemvriend [Nick Swardson] een bank te beroven. Daarvoor hebben ze wat extra hulp nodig, waaronder een chauffeur. Dus bellen ze Vito’s Pizza, een pizzarestaurant dat garandeert dat de pizza ‘in 30 minutes or less’ wordt bezorgd en dwingen ze bezorger Nick [Jesse Eisenberg] om mee te werken aan hun niet bijster goed uitgedachte plan. Melige misdaadkomedie kwam uit kort na Eisenbergs doorbraak met The Social Network maar heeft weinig origineels te bieden. Aziz Ansari is echter erg grappig als Nicks beste vriend die zich met enige tegenzin laat overhalen om ook mee te helpen mede dankzij het vlotte tempo duurt deze aardige misdaadkomedie geen minuut te lang.

Wie dacht dat Disaster Movie de slechtste parodiefilm aller tijden was heeft het mis. Infantiel en incompetent in elk opzicht.

Er is een zeker publiek dat zich heeft vergaapt aan 300 terwijl het niets meer was dan een natte testosterondroom voor opgefokte tienerjongens en anderen die op overgestileerd, zinloos macho-achtig bloedvergieten kicken. Gebaseerd op Frank Millers “Xerxes” en geschreven door Kurt Johnstad en Zack Snyder beschrijft dit de nasleep van de slachting van de 300 Spartanen onder leiding van Leonidas. Tussen de halfnaakte spierbundels lopen deze keer ook enkele vrouwen rond met de duivelse Generaal Artemisia [Eva Green] als kampioene eindeloos bloedvergieten. Veel spierballentaal, weinig acteertalent, veel CGI-bloedvergieten, weinig reden om dit ook maar één minuut de kans te geven om de tijd te verspillen.

De tienjarige Oostenrijkse Natascha Kampush [Amelia Pidgeon] wordt in 1998 bij klaarlichte dag ontvoerd door Wolfgang Priklopil [Thure Lindhardt]. Het nieuws van haar verdwijning en de zoektocht was lange tijd wereldnieuws. Pas na acht jaar wist de inmiddels volwassen Natascha [Antonia Campbell-Hughes] te ontsnappen. Ze schreef een autobiografie die de basis is voor deze reconstructie van de 3096 dagen die haar ontvoering duurde. Nadat de tragische dood van scenarist Bern Eichinger als gevolg van een hartaanval, maakten Ruth Tom en Peter Reichard het scenario af. Heeft een paar goede momenten, maar is slechts een beschrijving van de veranderende relatie tussen Natascha. Het ontbreekt daardoor aan diepgang en is meer een opeenstapeling van incidentjes dan een gestructureerd verhaal. Campbell-Hughes is bovendien te oud om een tiener te spelen. Zelfs met Michael Ballhaus achter de camera lukt het Hormann bovendien niet om te ontsnappen aan de statische setting. Natascha’s ouders (gespeeld door Tryne Dyrholm en Roeland Wiesnekker) komen er wel heel bekaaid vanaf.

In 2004 voerde de staat Florida de zogenaamde “Stand Your Ground”-regel in. Dit houdt in dat je iemand mag neerschieten uit zelfverdediging als er sprake is van een bedreigende situatie. In 2012 schoot Michael Dunn tien kogels af op een voertuig waarin vier zwarte jongeren zaten. Directe aanleiding was een woordenwisseling over de harde muziek die de jongens draaiden. Deze 17-jarige Jordan Davis stierf aan zijn verwondingen maar in de rechtbank voert Dunns advocaat de verdediging op dat Dunn schoot omdat hij meende dat Jordan een wapen had. Volgens wet moet de verdediging aantonen dat daar geen sprake van was, dus het maar de vraag of de jury Dunn zal veroordelen wegens moord. Nog altijd zeer actueel, zowel vanwege het publieke debat over de wapenwet als het onderliggende racisme bij dit incident. Helaas kiest Silver voor een vrij kleurloze combinatie van beelden van de rechtszaak en interviews met Jordans familie en vrienden waardoor de emotionele impact uitblijft.

In 2010 kwamen 33 mijnwerkers vast te zitten in de San Jose mijn in Chili. De 69 dagen durende reddingsoperatie werd overal ter wereld op de voet gevolgd. In deze degelijke reconstructie gaat Riggen daar waar velen voor haar al zijn gegaan – vooral Irvin Kershner – en dus draaft een internationale cast van grote namen op en doorbreekt Riggen de dramatische spanning door te schakelen tussen de mijnwerkers (met Banderas als degene die de leiding krijgt), de familie (met Binoche als luis in de pels), de Minister van Mijnen [Rodrigo Santoro] en de leider van de reddingsoperatie [Gabriel Byrne]. Onderhoudend, maar bepaald niet grensverleggend.

De zoektocht naar een geheim wapen zet vier agenten van verschillende geheime diensten tegenover elkaar, tot ze zich beseffen dat ze hetzelfde belang dienen en besluiten de handen ineen te slaan. Geflopte actiethriller en dat is vooral te danken aan het routinematige verhaal en het gebrek aan originaliteit. Kinberg en co-scenarist Theresa Rebeck dachten waarschijnlijk dat het voldoende zou zijn om de heldenrollen te laten spelen door enkele van de meest getalenteerde vrouwelijke acteurs (ook Penélope Cruz en Bingbing Fan hebben belangrijke rollen) van het moment. Fout! De dames staan meer dan hun spreekwoordelijk mannetje, maar dit ontstijgt nooit het niveau van een B-film.

Het relaas van Anna [Gabriela Marcinková], die onder de naam Blanka als prostituee komt te werken voor Rocco [Johannes Krisch] is het startpunt voor een aantal oppervlakkige, weinig aangename, losjes met elkaar verbonden portretten van mensen over wie je te weinig te weten te komt om begrip of sympathie te hebben voor de twijfelachtige keuzes die ze maken. Ondanks de medewerking van enkele grote namen in de cast slaagt Meirelles (City of God, The Constant Gardner) er niet in om er een samenhangend geheel van te maken.

In dit vervolg op 365 Days blijkt Laura [Anna-Maria Sieklucka] helaas niet te zijn verongelukt en dat betekent nog meer softcore porno met nog meer eentonige popdeuntjes. Deze keer doen Laura’s vriendin Olga [Magdalena Lamparska] en Massimo’s lijfwacht [Otar Saralidze] een poging de erotische feestvreugde te verhogen en maken we kennis met Nacho [Simone Sussina], de hunky tuinman op wie Laura haar seksuele fantasieën kan botvieren. Pas na een uur doemt er iets van een verhaal op, maar denk maar niet dat het daardoor ook maar een heel klein beetje beter wordt. En ook deze keer wisten de makers een smoes te verzinnen voor een vervolg: The Next 365 Days.

Vijf jaar nadat hij op Lampedusa een aanslag overleefde stuit maffiaventje Massimo [Michelle Morrone] bij toeval letterlijk en figuurlijk de vrouw van zijn dromen. In plaats van Laura [Anna-Maria Sieklucka] gewoon aan te spreken besluit hij haar te ontvoeren. Hij geeft zichzelf 365 dagen om ervoor te zorgen dat zij verliefd op hem wordt. Als dat niet lukt laat hij haar vrij. Softcorenonsens met een typisch pornoscript dat dient als excuus voor allerlei seksuele fantasieën afgewisseld met allerlei popdeuntjes en hier en daar wat dialoog. Het kan nog erger, zo blijkt uit de twee vervolgen 365 Days – This Day en The Next 365 Days.

Hitchcock was een liefhebber van het werk van John Buchan en het respect was wederzijds: Hitchcock kreeg alle ruimte om “The 39 Steps” te bewerken voor zijn verfilming. Het boek speelt zich af rond de eeuwwisseling, Hitchcock maakte er een moderne film van met één directe verwijzing naar het Nazi-regime. In het boek komen geen vrouwen voor, in de film zijn twee belangrijke vrouwenrollen waarvan er ééntje volledig is verzonnen. Eén van die rollen is voor Lucie Mannheim als de geheimzinnige Miss Smith, die nadat er schoten zijn gelost tijdens een voorstelling in een Music Hall de Canadese toerist Richard Hannay [Robert Donat] aanklampt en vraagt om onderdak. De wat overdonderde Hannay neemt haar mee naar zijn appartement, waar ze uitlegt dat zij de schoten heeft gelost omdat ze daardoor in de chaos kon ontsnappen aan een criminele organisatie die haar het zwijgen op willen leggen.

Wanneer Miss Smith ’s nachts met een mes in haar rug Hannay waarschuwt dat hij hun volgende doelwit is, rest Hannay niets anders dan te vluchten. Niet alleen voor de criminelen, maar ook voor de politie die aanneemt dat Hannay de moord heeft gepleegd. Hij kan zichzelf alleen vrijpleiten als hij de criminele organisatie weet te ontmaskeren en erachter weet te komen wat “The 39 Steps” zijn. Met de beperkte informatie die Miss Smith hem voor haar dood heeft gegeven, reist hij af naar Schotland om op zoek te gaan naar een persoon die ze van plan was op te zoeken. Tijdens zijn reis zoekt hij noodgedwongen hulp bij Pamela [Madeleine Carroll], die geheel tegen haar zin een sleutelrol komt te spelen in Hannay zoektocht naar “The 39 Steps”.

Hitchcock is hier in absolute topvorm in een verhaal dat zich in een razend tempo voltrekt. Slechts op enkele momenten laat Hitchcock de teugels vieren, bijvoorbeeld in de scènes in Richards appartement en wanneer Hannay onderdak krijgt bij een Schotse boer [John Laurie] en zijn vrouw [Peggy Ashcroft], één van de meest gedenkwaardige momenten uit de film waarin Hitchcocks kwaliteiten als regisseur duidelijk zichtbaar zijn. Maar verder voltrekt deze film zich in sneltreinvaart, soms zelfs haast letterlijk wanneer Hitchcock versnelde beelden gebruikt wanneer Hannay ontsnapt op het treinstation en in een achtervolging door Schots heidelandschap.

Iedere kleine rol maakt indruk: Frederick Piper als de melkboer die Hannay helpt ontsnappen uit diens appartement, Gus McNaughton en Jerry Verno als twee handelaars die een coupé delen met Hannay, maar ook Helen Haye en Elizabeth Inglis als respectievelijk de echtgenote en de dochter van Professor Jordan [Godfrey Tearle]. Andere memorabele momenten zijn de achtervolging in de trein en Hannays geïmproviseerde speech wanneer hij per ongeluk wordt aangezien voor een vooraanstaand politicus. Maar het meest opvallend (en het leukst) is de sequentie waarin Hannay en Pamela aan elkaar zijn geboeid en ontsnappen aan hun ontvoerders, waarbij ze zich noodgedwongen moeten voordoen als een pas getrouwd stel in een herberg. Hitchcock heeft ongetwijfeld veel plezier gehad bij het bedenken van de vele grappen die hij vanuit dit gegeven bedacht.

Robert Donat (die in 1939 een Academy Award zou winnen voor de titelrol in “Goodbye Mr Chips” en Madeleine Carroll (die ook in Hitchcocks volgende film “The Secret Agent” een hoofdrol speelde) zijn perfect op elkaar ingespeeld en de combinatie van hun onderlinge chemie, het inventieve scenario en de uitstekende ondersteunende cast maken dit tot een film die ruim 80 jaar later nog steeds zeer de moeite van het bekijken waard is.

De ineenstorting van het ecosysteem veroorzaakte een burgeroorlog met als inzet de boerderijen die wat er rest van de mensheid kan voorzien van voedsel. Hailey [Danielle Deadwyler] en haar familie verdedigen hun boerderij met hand en tand tegen rondwaren kannibalen die meerdere boerderijen met geweld hebben overgenomen. De titel verwijst naar een compensatieregeling voor bevrijde slaven uit 1865 die door president Johnson werd teruggedraaid. Thorne mixt elementen van de Amerikaanse Burgeroorlog, de klimaatcrisis en de herrijzenis van wit Christelijk conservatisme in deze intelligent geschreven, onderhoudende thriller.

Radha Blank schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in dit wat meanderende, maar desondanks vaak vermakelijke semiautobiografische komische drama over dramadocent Radha, een veertigjarige zwarte vrouw uit Harlem die worstelt met haar identiteit en haar ambities. Radha's droom om een succesvol toneelschrijver te worden heeft ze onvoldoende waar kunnen maken en ze heeft het gevoel dat ze daarmee niet alleen haarzelf, maar ook haar overleden moeder tekort heeft gedaan. Bovendien heeft Radha weinig vertrouwen in het toneelstuk dat ze voorbereid met een groep jongeren en hoopt hernieuwde inspiratie te ze te experimenteren met hiphop. Radha is een innemende, authentieke persoonlijkheid en wint dan ook op overtuigende wijze de sympathie van de kijker. Een prima karakterstudie, maar mede omdat de bijrollen amper uit de verf komen wordt het nooit meer dan dat.

“42nd Street” vertelt het verhaal van producer/regisseur Julian Marsh [Warner Baxter], of beter gezegd de vele tegenslagen waar hij mee te maken krijgt tijdens de productie van zijn nieuwste show, een stervehikel voor zijn vriendin Dorothy Brock [Bebe Daniels]. Het begint met audities voor danseressen, waarbij de kandidaten de opdracht krijgen hun rokken op te tillen. Eén van de kandidaten is Peggy Sawyer [Ruby Keeler], een nieuweling die nog wat naïef droomt van de gouden pot aan het eind van de regenboog. Ze krijgt echter onverwacht hulp van collega’s ‘Anytime’ Annie en Lorrain Fleming [Ginger Rogers en Una Merkel in een hilarische double-act] die hun invloed gebruiken om haar door de eerste ronde te helpen. Bovendien wekt ze de interesse van één van de jonge hoofdrolspelers Billy Lawler [Dick Powell], die haar steunt wanneer het allemaal wat minder loopt.

42nd Street barst van de energie en toont hoe chaotisch een repetitiedag kan verlopen: de pianist die keer op keer dezelfde melodie moet spelen, dansers die binnen een paar seconden klaar moeten staan om hun dans te doen, een productienummer dat na uren van repetitie in een vloek een zucht wordt geschrapt uit het programma en niet te vergeten de woede-uitbarstingen van de regisseur. Bovendien is het camerawerk erg dynamisch en daardoor is de film een genot om naar te kijken, ook wanneer je ‘m voor een tweede of derde keer bekijkt. De dialogen zijn uitstekend geschreven, vooral Rogers en Merkel mogen uitblinken in vlijmscherpe kwinkslagen. Maar het zijn de productienummers die je bij zullen blijven. De liedjes zijn nog steeds zeer bekend en populair en dat zegt wat over de kwaliteit van de muziek en de tijdloosheid daarvan. Berkeley laat z’n camera zelden stil staan en introduceert hier een choreografie waar velen destijds hun wenkbrauwen bij gefronst moeten hebben. Het zijn de zogenaamde ‘kaleidoscope-shots’, waarbij de dansers in een cirkel op het podium staan of op de grond liggen en bewegingen maken die vanaf het podium volkomen belachelijk lijken, maar die prachtige beelden opleveren wanneer ze van boven zijn gefilmd! Het is een techniek die eindeloos is de gekopieerd, uiteraard vooral door de meester zelf. Oordeel zelf en bekijk You’re Getting To Be A Habit With Me”, “Young And Healthy”, “Shuffle Off To Buffalo” en natuurlijk de titelsong. Niet zo vreemd dat ook de theaterversie van “42nd Street” tot op de dag van vandaag nog volle zalen weet te trekken.

Kate [Charlotte Rampling] en Geoff Mercer [Tom Courtenay] staan op het punt hun 45-jarig huwelijk te vieren wanneer Geoff bericht krijgt dat het lichaam van zijn ex-geliefde Katya is gevonden, 50 jaar na een dodelijk ongeluk in De Alpen. Hoewel Geoff beweert Kate te hebben verteld over Katya, komt het nieuws als een schok voor Kate die haar huwelijk opeens in een ander licht ziet. Wie was deze Katya? Hoe zag ze eruit? En was Kate niet meer dan een tweede keus? Rampling is meesterlijk in het overbrengen van gevoelens met een blik of een gebaar, terwijl Courtenays personage luchtig blijft tot de onvermijdelijke confrontatie. Haighs gevoel voor tempo en gebruik van locaties is uitstekend en verwacht minimaal een flinke brok in de keel bij simpele, maar doeltreffende ontknoping.

Jazeker, deze film brengt herinneringen boven aan Jaws... the revenge welteverstaan. De dwaze openingsscène doet je als kijker al vermoeden dat regisseur Johannes Roberts niet schroomt de kijker flink bij de neus te nemen en flink tijd te rekken. Zoals wel vaker tegenwoordig hebben we hier te maken met een flinterdun verhaal dat niet materiaal biedt voor een filmpje van 30 minuten, maar door allerlei vertraagtechnieken en een slappe poging tot karakterisering de plank behoorlijk misslaat. Net als Michael Caine in Jaws: The Revenge lijkt Matthew Modine deze film toegezegd te hebben in ruil voor een verblijf in een tropisch paradijs. Goed plan, slechte film helaas. Wetende dat het jaren inspanning heeft gekost om de massaslachting van haaien in te tomen na het succes van Jaws, kan ik een film die haaien opnieuw als meedogenloze menseneters neerzet sowieso niet aanraden. Gelukkig is de film zo matig als ik hoopte, zodat ik naar alle eer en geweten kan zeggen dat je deze film echt beter kunt laten schieten, ook al vanwege die zeer irritante score van Tom Hadju en Andy Milburn.

Je hebt bij mij een streepje voor als je de soundtrack van een op tieners gerichte horrorfilm vult met muziek van Status Quo, Aztec Camera, Roxette en The Carpenters. Ik durf ook nog wel een bescheiden applausje te geven voor het onderwatercamerawerk van Mark Silk, maar laat er geen twijfel over bestaan dat dit stompzinnige bagger is. Het waanzinnige idee dat grote witte haai sinds het einde van het Maya-tijidperk (rond het jaar 900) opgesloten overleven in de restanten van een Maya-tempel waar bovendien opvallend weinig haaienvoer te vinden te bespeuren valt, is slechts één van de gebreken die het scenario bevat. Het is bovendien op zijn zachtst gezegd gewaagd te noemen dat regisseur/co-scenarist Johannes Roberts 45 na Jaws de uitdaging is aangegaan om een haaienfilm met een haai die er even nep uit ziet. Helaas, Roberts is geen Spielberg en wellicht is het enige goede gevolg van dit onding dat je Spielbergs meesterwerk uit 1975 eens afstoft voor een opfriscursus effectieve haaienhorror maken. Had Roberts dat zelf maar gedaan...

De titel verwijst naar 47 heroïsche Japanse strijders, wiens moed, loyaliteit en opofferingsgezindheid jaarlijks op 14 december door de Japanse bevolking wordt herdacht. Het verhaal is boeiend en hier en daar valt een fraai staaltje martial arts te bewonderen, maar Reeves is kleurloos als de half-Japanse buitenstaander die de nodige vernederingen moet ondergaan om zijn waardigheid te bewijzen. Rinsch leunt teveel op veelal weinig overtuigende CGI en een deel van de Japanse cast lijkt slechts fonetisch Engels te kunnen spreken. Gezien het hoge budget en de bijbehorende verwachtingen absoluut een teleurstelling.

Eén van de beste oorlogsfilms ooit gemaakt (en tijdens oorlogstijd nota bene) haalt het beste uit het keur aan talent dat hier aanwezig is. Het gouden duo Michael Powell en Emeric Pressburger leveren een meesterlijke film af met een indrukwekkende cast. De titel verwijst naar de breedtegraad waarlangs de grens tussen Canada en de Verenigde Staten is getrokken en volgt het verhaal van zes overlevenden van een U-boat die na een succesvolle campagne voor de kust van Canada na een luchtbombardement tot zinken is gebracht. Onder leiding van Lt Hirth [Eric Portman] beginnen ze aan een gevaarlijke reis in een poging de (op dat moment nog neutrale) Verenigde Staten te bereiken, waar ze asiel kunnen aanvragen en weer veilig naar huis kunnen, waar ze als helden worden ontvangen. De mannen ontmoeten tijdens hun reis echter verschillende mensen, waaronder Hutterieten (een Protestantse geloofsgemeenschap) en een Britse intellectuele schrijver (Leslie Howard).

De episodische structuur werkt hier bijzonder goed. Elke episode beslaat een ontmoeting waarin er een botsing van denkbeelden is die in het intelligente scenario van Powell de Nazi's niet over één kam scheert als de verpersoonlijking van het kwaad. Eén van hen besluit zelfs zich af te keren van zijn vaderland, niet zozeer omdat hij walgt van de oorlog of de ideologie, maar omdat hij zich beseft dat hij gelukkig was met zijn eenvoudige leven voor de opkomst van Hitler. Hoewel Olivier een tikje schmiert als een Frans-Canadese pelsjager die in de stellige overtuiging verkeert dat de oorlog zich ver van zijn bed afspeelt, maar verder is het acteerwerk over de gehele linie voortreffelijk. De sobere regie van Pressburger is zeer effectief en Powell zorgt voor een mooi, licht-ironische finale die heel anders is dan je zou verwachten van een oorlogsfilm.

Straatdief Ciro [Peter Lanzani] weet zich toegang te verschaffen tot de 4x4 uit de titel met als doel waardevolle dingen te roven, maar raakt opgesloten. Geblindeerde, geluiddichte ramen maken het bovendien onmogelijk om hulp van voorbijgangers in te roepen. De eigenaar, een ziekenhuisdokter die al 28 slachtoffer is geweest van een misdaad, neemt via de telefoon in de auto contact op met Ciro in de hoop hem een lesje te leren. Volledig gefilmd binnen de auto en dus vooral geschikt voor een korter format. Het duurt dan ook enige tijd voordat het op gang komt, maar Cohns sociaal-maatschappelijke kritiek gaat niet ten koste van de spanning en Brieva is een intimiderende verschijning. In 2025 weinig succesvol opnieuw verfilmd als Locked met Alexander Skarsgård en Anthony Hopkins.

Spike Lee toont aan nog steeds een gepassioneerde, betrokken en relevante stem te zijn in de bewustwording van Afrikaans-Amerikaanse cultuur en de strijd voor gelijke behandeling voor alle Amerikanen. Vijf zwarte soldaten aan het front in Vietnam sluiten in 1971 een pact wanneer ze een enorme hoeveelheid goud vinden. Ze begraven het en spreken af dat ze na de oorlog de buit opeisen en de opbrengst besteden aan 'The Black Cause'. Eén van hen [Chadwick Boseman] overleeft de oorlog niet en dus is het aan de vier overgebleven 'Bloods' om het goud op te sporen. De hereniging van deze Vietnamveteranen dwingt de mannen om hun oorlogsverleden onder ogen te komen en dat zorgt voor onderlinge spanningen die zich uitvergroten wanneer ze hun goud vinden.

Zoals altijd steekt Lee van het begin zijn sociaal-politieke boodschap niet onder stoelen of banken, maar die boodschap heeft deze keer meer weerklank omdat hij het conflict in Vietnam vanuit verschillende perspectieven bekijkt. De toost met enkele Vietcong-veteranen, Melvins ontmoeting met zijn onwettige dochter, het familieverhaal van de gids en de ontmoeting met de opportunistische Desroche [Jean Reno] zijn daar voorbeelden van, maar let ook op de ondertiteling wanneer een groep Noord-Vietnamese soldaten in een flashback door de jungle loopt. Cudo's ook voor de propagandateksten van Hanoi Hannah [Veronica Ngoh], die 50 jaar nadien nog steeds erg effectief blijken te zijn, maar ook onderstrepen hoe moeilijk en hoe belangrijk het is om eenheid te bewaren in een tijd van conflict.

Het acteerwerk is uitstekend over de hele linie, maar Delroy Lindo torent boven iedereen uit als de verbitterde veteraan die een lange, pijnlijke weg moet bewandelen voor hij zich kan verzoenen met zijn verleden en met zijn zoon [Jonathan Majors]. Het feit dat Boseman enkele maanden na de première stierf aan de gevolgen van darmkanker maakt de slotscène extra ontroerend. De vele verwijzingen naar John Hustons meesterwerk The Treasure Of The Sierra Madre zijn overigens veelzeggend en vermakelijk.

De Palestijnse Emad Burnat woont in Bil’in in de Gazastrook en legde het conflict dat zij dag in dag uit hebben met de Israëlische regering vast vanaf de geboorte van zijn vierde zoon Gibreel in 2005 tot het moment waarop die, aldus Emad, zijn onschuld had verloren. De titel verwijst naar het feit dat Israëlische soldaten gedurende die periode vijf keer Emads camera vernielden of kapot schoten. Een diepgaande blik op het conflict tussen Israël en Palestine, op ontnuchterende wijze van commentaar voorzien door Emad en vol schokkende momenten waarvan je begrijpt dat het Israëlische leger die liever niet op film vastgelegd wil zien. Uiteraard is het eenzijdig, maar dit maakt hoe dan ook duidelijk hoe moeilijk het zal zijn om de verstandhouding tussen de Israëlische Zionisten en de plaatselijke Palestijnse bewoners te verbeteren.

De 24-jarige Brian Bloom [Anton Yelchin] heeft zich volledig gestort op een carrière als schrijver, maar succes blijft uit, mede omdat door zijn kluizenaarsleven het contact met de buitenwereld is verwaterd. Daar komt verandering in wanneer hij op een middag een toevallig ontmoeting heeft met Arielle [Bérénice Marlohe] die hem na afloop uitdaagt om iedere vrijdagmiddag van 5 tot 7 met haar af te spreken op dezelfde plaats. Een vriendschap groeit uit tot meer en dat zorgt voor de nodige complicaties. Glenn Close en Frank Langella zijn amusant als Brians eigenzinnige ouders, maar ondanks de charmante hoofdrolspelers is er geen moment waarop deze romkom ontvlamt. Het suddert maar een beetje voort.

Will Reisner gebruikte zijn persoonlijke ervaringen voor het scenario van dit onsentimentele, meesterlijke stukje ‘slice-of-life’ waarin de 27-jarige Adam [Joseph Gordon-Levitt] zich laat onderzoeken wegens rugklachten nachtzweten en te horen krijgt dat hij een zeldzame vorm van kanker heeft. Adam doet zijn best om zich groot te houden en zijn beste vriend Kyle [Seth Rogen] verzint van alles om het leven zo luchtig mogelijk te houden. Maar Adams moeder [Anjelica Huston] is erg bezorgd, vriendin Rachael [Bryce Dallas Howard] komt afspraken niet na en Adams psychotherapeut [Anna Kendrick] is een nerveuze stagiaire. Adam vindt wat houvast bij lotgenoten Alan [Philip Baker Hall] en Mitch [Matt Frewer], maar ontdekt gaandeweg dat hij vooral de steun van zijn naaste omgeving nodig heeft. Het scenario zit vol verrassingen die alleen het echte leven op je pad kan brengen, Rogen is de uitblinker in de voortreffelijke cast. Buitengewoon geestig, maar vooral erg authentiek.

Psychiatrische patiënt Eleanor Riese [Helena Bonham Carter] roept de hulp in van de net afgestudeerde advocaat Colette Hughes [Hilary Swank], die jarenlang werkte als verpleegkundige in de psychiatrie. Eleanor is zojuist opgenomen, maar weigerde haar medicatie in te nemen, maar is daar toch toe gedwongen door de staf. Zij wil strijden voor het recht op informatie over doel en werking van de voorgestelde medicijnen, alsmede voor het recht om medicatie te weigeren. Daarvoor moet het gerechtshof een wettelijke bepaling uit 1968 op een andere manier interpreteren. Colette roept de hulp in van de doorgewinterde advocaat Mort Cohen [Jeffrey Tambor] om de rechtbank te overtuigen. Toont tevens hoe Eleanor en Colette elkaar hielpen het hoofd boven water te houden en hechte vrienden werden. De cast levert uitstekend werk af, maar het camerawerk is erbarmelijk en iedere mogelijk om drama op te bouwen wordt verkwanseld.

De komst van buitenaardse ‘Others’ resulteert in vier golven die elk rampspoed met zich meebrengen. Enkele overlevenden besluiten zich te wapenen voor dat de vijfde golf de aarde overspoelt en dat wat er nog resteert van de mensheid volledig vernietigt. Een aantal tieners wordt op militaire wijze klaargestoomd, maar ontdekt geleidelijk dat hun training een meer sinister doel heeft. De weinig overtuigende special effecten bij de rampen in de opening van deze film maken duidelijk dat het budget nogal beperkt is. Dat verklaart tevens waarom het acteerwerk bepaald niet is om over naar huis te schrijven en het verhaal, ondanks de prijzenswaardige pogingen van de getalenteerde Moretz, maar niet wil boeien.

De Ware Woensdagavondfilm is weer terug, inclusief de dubbele punt in de titel! Mijn alternatieve suggestie is 'Miracle Man: The Eric Lamarque Story'. Hartnett doet een moedige poging in de hoofdrol, maar hij is niet expressief genoeg om zijn karakter te voorzien van de emotionele gelaagdheid die de rol vereist. De gefragmenteerde structuur in het scenario van Madison Turner geeft hem ook weinig kans. De flashbacks bestaan uit banale clichés: een veeleisende vader [Jason Cottle] en de liefhebbende moeder [Mira Sorvino] , een simplistische uitleg over Erics verslaving aan Crystal Meth en meer van dat halfbakken werk. Deze flashbacks onderbreken het dramatische verhaal van Erics pogingen om te overleven in de bittere kou. De film besteedt ook teveel aandacht aan de pogingen van de moeder om hem te vinden. Een andere structuur had de film een stuk beter kunnen maken, want het verhaal is boeiender dan deze flashback naar de middelmatige TV-films die met in de VS zo'n 25 jaar geleden wekelijks over de lopende band in elkaar flanste. Het is de moeite waard om tijdens de credits te blijven zitten en een motiverende speech van de échte Eric Lamarque te horen... maar wel om de verkeerde redenen. Werkelijk een gemiste en/of verprutste kans.

Forensisch psychiater Cara Harding [Julianne Moore] ontdekt dat een schizofrene patiënt [Jonathan Rhys Meyers] de persoonlijkheden overneemt van een aantal slachtoffers van moord. Begint veelbelovend maar wordt steeds vager en uiteindelijk ronduit dwaas met hekserij en een link met de Spaanse griep. Pfff.