Opinions

n de nacht van 11 op 12 september 2012 vielen Libische rebellen het Amerikaanse consulaat in Benghazi binnen. Vier Amerikanen, waaronder ambassadeur Christopher Stevens, kwamen om het leven bij de schermutselingen waarbij een kleine groep militairen in dienst van de CIA betrokken was. Een technisch huzarenstukje van Bay: belichting, camerawerk en geluid zijn van een zeer hoog niveau. Helaas is het scenario erg afgezaagd. In de proloog zien we de nominale hoofdpersoon John Silva [John Krasinski] bellen met zijn vrouw [Wrenn Schmidt] en zijn schattige dochtertjes die giechelend en ongeduldig in de auto zitten te wachten op hun Happy Meals en ook nog eens (onbedoeld) te horen krijgt dat er nog een kind in aantocht is. De actiescènes bestaan voornamelijk uit gevloek, geschreeuw en het blaffen van orders met hier en daar een weinig geloofwaardig moment van zelfreflectie. Meer voor de testosteronboys dan voor degenen die hopen op enige diepgang. Als je dit gaat zien, doe dat dan bij voorkeur met optimaal geluid.

Elliot Brindle [Mark Webber] heeft een zwangere vriendin [Rutina Wesley], een geestelijk gehandicapte broer [Devon Graye] en een ziekelijke vader [Tom Bower] die allemaal rekenen op zijn financiële ondersteuning. Dus wanneer hij onverwacht zijn baan verliest gaat hij gretig in op een telefonisch aanbod om mee te doen aan een spel. Hij moet daarvoor 13 zonden plegen voor steeds grotere geldbedragen, maar als hij één van de opdrachten niet of niet op tijd uitvoert verliest hij al het geld. Opdracht 1? Sla een vlieg dood. Het spreekt voor zich dat de overige opdrachten minder eenvoudig zijn. Aardige variant op Saw profiteert van de charismatische vertolking van Webber en van een prettige dosis zwarte humor (inclusief een knipoog naar cultklassieker Weekend at Bernie's). Bovendien zijn de altijd betrouwbare Ron Perlman en Pruitt Taylor Vince aanwezig als respectievelijk een doortastende detective en een zonderlinge man die meer weet over het spel. Maar hoe meer het geweld escaleert, hoe minder er overblijft van enige logica. Het einde is dan ook gemakzuchtig, abrupt en onbevredigend.

Het 13e amendement van de Amerikaanse grondwet werd op 31 januari 1865 goedgekeurd. Het was bedoeld om ‘slavernij en onvrijwillige onderwerping’ onwettig te verklaren. Behalve voor mensen die bestraft en veroordeeld zijn voor een misdaad. DuVernay stelt dat deze uitzondering sindsdien is misbruikt om het systeem van slavernij in een aangepaste vorm in stand te houden. Eminente historici en gerespecteerde activisten zetten deze argumentatie kracht bij, gesteund door statistieken. Een overtuigende, scherpe veroordeling van de Amerikaanse politiek en de racistische samenleving die deze vorm van slavernij in stand houdt, ook al is DuVernay duidelijk op zoek naar quotes die haar stelling bevestigen. Kritische vragen stelt ze niet en het enige tegengeluid van Michael Hough is teruggebracht tot een paar holle frases. Zet je zeker aan het denken, maar zou je vooral moeten aanzetten om meer objectieve bronnen over dit onderwerp te raadplegen.

Waarschijnlijk niet de slechtste, maar toch wel de meest verbijsterende film van 2018 mag ik hopen. We weten al dat de drie hoofdrolspelers aan het eind van het verhaal een bloedbad voorkomen op de trein uit de titel, maar wat daaraan vooraf gaat in deze film is simpelweg niet om aan te zien. Het scenario van Dorothy Blyskal is net zo amateuristisch als het acteerwerk van Spencer Stone, Anthony Sadler en Alek Skarlatos die zichzelf spelen. Een stunt die desastreus want de drie mannen zetten zichzelf neer als kleurloze, saaie mannetjes die de meest banale gesprekken met elkaar voeren via Skype - een hobby waar wij helaas deelgenoot van zijn gemaakt. Na de tenenkrommende proloog over de schooljaren van de drie hoofdfiguren volgt er een verhulde lofzang op militaire discipline. Wie dat nog niet onuitstaanbaar vindt zal zich dan zeker toch wel groen en geel gaan ergeren wanneer Specer, Anthony en Alek (in real time, zo voelt het) volgens op hun reis door Rome, Venetië, Berlijn en Amsterdam. Om volstrekt onzinnige redenen volgt dan nog een discussie over de vraag of ze wel naar Parijs willen gaan! Afgezien van een drietal vervelende teasers duurt het zo'n 80 minuten voor de mannen eindelijk die trein naar Parijs pakken. Dan volgt het enige boeiende deel van de film, al zitten er wel wat hilarische fouten in. Let eens op de spelfout in de waarschuwing boven het raam in de trein bij station Amsterdam, maar ook op de totaal niet lijkende stand-in voor President Hollande. Het is een amateuristisch prutswerkje geworden en zeker het dieptepunt in Eastwoods carrière... als regisseur dan!

Filmmaker Davy Rothbart leerde Emmanul Durant Jr. en Akil ‘Smurf’ Sanford kennen in 1999, toen ze nog kinderen waren. Emmaunel en Akil begonnen vanaf dat moment veelvuldig te filmen en in de loop er tijd begonnen hun familieleden daarbij te helpen. Deze compilatie bevat een selectie uit meer dan 1.000 uur aan film dat geschoten is over een periode van 20 jaar. Het schetst het beeld van een doorsnee gezin in Washington DC dat probeert er het beste van te maken, maar niet ontsnapt aan de sociale en maatschappelijke problemen die al jaren spelen in hun omgeving. De titel is een bittere verwijzing naar de kleine afstand tussen de straat waar deze familie woont en het politieke hart van Amerika.

Geen actiefilm, zoals de trailer doet vermoeden, maar een technisch volmaakt en zeer indringend oorlogsdrama gebaseerd op de ervaring van de grootvader van regisseur Sam Mendes. En dat verhaal roept meteen herinneringen op aan de verhalen van oorlogsveteranen in "They Shall Not Grow Old' waarop dit een perfecte aanvulling is. De opening is meesterlijk: op 6 april 1917 liggen de twee hoofdpersonen een uiltje te knappen in een idyllisch landschap. Hun rust wordt verstoord wanneer één van hen te horen krijgt dat hij een metgezel moet kiezen en zich moet melden bij Generaal Erinmore [Colin Firth]. Soldaat Blake [Dean-Charles Chapman] kiest voor zijn kompaan Schofield [George McKay] en de twee lopen het kamp in. Vanuit de Franse weide volgen we de soldaten het kamp in, dat geleidelijk aan steeds meer van de realiteit van de oorlog laat zien: de modder, de gewonden, de loopgraven. Nadat ze hun bevelen hebben gekregen wandelen ze door de loopgraven naar wat kortgeleden de frontlinie was in een shot dat meteen herinneringen oproept aan Kubricks meesterwerk 'Paths of Glory'. En dat is nog maar het begin, want het ene huzarenstukje volgt het andere op, zonder dat het ooit afleidt van het indringende relaas van de twee hoofdpersonen. De rottende lijken, de ratten, maar ook de relativerende humor die nodig was om de focus te houden op de taak. De camera registreert de verschrikkingen, maar vervalt nooit in effectbejag. Chapman en McKay zijn perfect gecast als twee eenvoudige soldaten die 'gewoon' hun orders willen opvolgen en dat maakt dit tot een perfecte film, waarschijnlijk de beste die ik in de bioscoop heb gezien sinds Mulholland Drive.

Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King dat vooral geïnspireerd lijkt door het werk van Edgar Allen Poe. Het verhaal betreft boer Wilfred James [Thomas Jane] die anno 1922 besluit zijn vrouw [Molly Parker] uit de weg te ruimen wanneer zij dreigt de boerderij te verkopen en naar de stad te verhuizen. Hij weet zijn zoon [Dylan Schmid] te betrekken bij zijn duistere plan, maar krijgt al snel te maken met gewetenswroeging. The Tell-Tale Hart met een vleugje The Raven, maar Hilditch komt niet verder dan dat en het resultaat is dan ook langdradig. Het is een teken aan de wand dat de ratten de beste acteerprestaties neerzetten. Janes zonderlinge accent helpt natuurlijk ook niet mee.

In augustus 1945 maakt een klein, Hongaars dorp zich op voor een verlovingsfeest. Het nieuws dat Samuel, een joodse man, en zijn zoon onderweg zijn naar het dorpje zorgt voor grote onrust, vooral bij een groepje mannen dat geprofiteerd heeft van de deportatie van de Joden uit hun eigen gemeenschap. Net als hun medebewoners moeten zij hun oorlogsverleden onder ogen zien en gespannen wacht iedereen af wat de twee Joodse mannen komen doen. Regisseur en co-scenarist Ferenc Török toont Samuel en zijn zoon altijd in beweging: zelfverzekerd, vastberaden en met een neutrale blik die niets verraadt over de redenen voor hun bezoek. Iván Angelusz maakt dan ook grote indruk in zijn vrijwel zwijgende rol als Samuel, maar de rest van de cast is even sterk. Het slot van de film heeft een sterke symboliek die er toe bijdraagt dat je deze film niet snel zult vergeten. Uitstekend camerawerk van Elemér Ragályi en een spaarzame, maar passende score van Tibor Szemzö.

Het Watergateschandaal [1972] is veelvuldig onderwerp geweest van films en documentaires, omdat het corruptie binnen de Nixon-regering blootlegde. Maar deze documentaire richt zich op een in vele opzichten vergelijkbaar schandaal dat belangrijke precedenten schepte die bij de afwikkeling van het Watergate-schandaal van groot belang bleken te zijn. Een groep activisten, verbonden door weerstand tegen de oorlog in Vietnam, brak in bij de FBI en ontvreemdde geheime FBI-documenten die aantoonden dat die op grote schaal spioneerde, afluisterde en infiltreerde in door J Edgar Hoover als extremistisch bestempelde groepen. De activisten deelden de documenten met de media, maar die wisten niet of het publiceren van gestolen documenten werd beschermd door het recht op persvrijheid. Het is meteen duidelijk waarom er sinds 1971 weinig aandacht is geweest voor dit schandaal: het is niet gelukt om ook maar één van de daders te ontmaskeren. Meer dan 40 jaar later vertellen enkele van de hoofdrolspelers wat ze gedreven heeft en hoe het schandaal hun leven heeft veranderd. Opvallend is de nuchterheid waarmee deze zestigers en zeventigers terug kijken op hun daden. Het jeugdige idealisme van weleer heeft plaatsgemaakt voor pragmatisme, ook al omdat deze mensen nog steeds leven met de positieve en negatieve gevolgen van hun daad. Zij deden wat WikiLeaks in ons digitale tijdperk doet en dat maakt dit verhaal actueel. De combinatie van het menselijke aspect, waarin de activisten spreken over de angst voor ontdekking en de invloed op hun naast omgeving, met de schokkende onthullingen maakt dit tot een even inzichtelijke als spannende documentaire.

Op 14 januari 1987 sterft de 21-jarige Zuid-Koreaanse student Park Jong-Chul [Yeo Jin-goo] aan de gevolgen van marteling op bevel van Park Cheo-Won [Kim Yoon-seok], die de student verdacht van banden met Communistische regime in Noord-Korea. Parks poging om dit in de doofpot te stoppen wordt gedwarsboomd door de hardnekkige aanklager Choi Hwan [Ha Jung-woo]. Wat volgt is een complexe serie van incidenten met een grote hoeveelheid personages waardoor Park Jong-Chul een martelaar wordt voor medestudenten. Het hart van de film is Yeon-Hee [Kim Tae-ri], een studente die via haar oom Han Byung-Yong [Yoo Hae-jin], een gevangenisbewaker, en de charismatische studentenleider Lee Han-Yeol [Gang Dong-won] gedwongen wordt een kant te kiezen in een escalerend conflict dat resulteerde in een 20 dagen durende serie massademonstraties. Wie de aandacht erbij houdt kan de personages prima uit elkaar houden in deze indrukwekkende, gedramatiseerde reconstructie van een sleutelmoment uit de Zuid-Koreaanse geschiedenis die vooral indruk maakt tijdens massascènes en (dus) een schitterende ontknoping heeft.

Brian O’Connor roept de hulp in van zijn voormalige partner-in-crime Roman Pearce [Tyrese Gibson] om als chauffeur te infiltreren in de groep vertrouwelingen van Carter Verone [Cole Hauser] , een meestercrimineel tegen wie de politie concreet bewijs nodig heeft om hem met succes te kunnen vervolgen. Vrijwel race of achtervolging is op dezelfde fantasieloze wijze gemonteerd: eindeloos schakelen, koppelen/gas geven, afgewisseld met immer zoemende motoren en piepende banden. De finale maakt iets goed, maar niet veel. De nietszeggende humor is de doodsteek voor dit zeer zwakke vervolg op The Fast and the Furious, is opvallend seksistisch en leunt ondanks de regie van John Singleton (Boyz n the Hood, Shaft) teveel op racistische stereotypes. Gibson is geen alternatief voor Vin Diesel.

Ontwapenende, charmante avonturenfilm voor peuters is van begin tot einde een genot voor alle leeftijden. Papa [Jan Smit] en mama [Chantal Janzen] vragen oom Bob [Waylon] om hun kinderen Anna [Saar van Aken] en Joey [Skip Migchelsen] mee te nemen naar de kinderboerderij omdat mama op het punt staat te bevallen. Joey raakt verknocht aan Hap [Ronnie Flex], een speels, nieuwsgierig geitje dat vooral houdt van eten. Joey helpt Hap om het terrein te verlaten om wat appels van de appelboom te schudden en voordat hij het weet raakt eerst Hap en daarna de weg kwijt. Anna gaat op zoek naar haar kleine broertje en krijgt daarbij hulp van knuffelaar Bo [Manou Jue Cardoso], poppenliefhebber Pippa [Emma Smit] en voetballer Jayden [Frenky-Dean Stjeward]. Een verhaal over het ontdekken van de buitenwereld, het maken van vriendjes en het nut en de lol van samen spelen en samenwerken vol simpele, aanstekelijke liedjes en humor waar kinderen van alle leeftijden om kunnen lachen.

De start van de “speciale militaire operatie” in Oekraïne op 24 februari 2022, was voor journalisten in de strategisch belangrijke stad Mariupol om de biezen te pakken. Mstyslav Chernov maakte deel uit van een Oekraïens team van journalisten namens het Algemeen Persbureau dat achterbleef en verantwoordelijk was voor bijna alle beelden van het spoor van verwoesting, dood en verderf dat de Russen achterlieten. Deze compilatie zit vol beelden die de wereld over gingen en vertellen zowel het verhaal van de bewoners als van journalisten die hun leven op het spel zetten om hun beeldverslag aan de buitenwereld te kunnen presenteren. Een krachtig document van grote historische betekenis, ondanks Chernovs houterige Engelse commentaar.

De 15e verjaardag van knorrige puber Dylan [Nils Verkooijen] ontaardt in een slaande (onzinnige) ruzie met zijn moeders Emma [Anneke Blok] en Ilse [Marieke Heebink] waarbij Emma door een ongelukkige val een paar flinke breuken oploopt. Toevallig verschijnt Dylans biologische vader Sjors [Marcel Musters] ten tonele en in een van de vele geforceerde wendingen besluiten Emma en Ilse dat het beter is dat Dylan de komende 3 maanden doorbrengt bij de vader die hij nooit heeft gekend. En dat zonder enige ruggespraak met Sjors’ geliefde Bert [Mark Ram]. Het scenario en Smitsmans regie zijn minstens net zo slecht als de titel. Slingert stuurloos heen en weer tussen komedie en drama, met een ernstig overacterende cast. Ram is de enige positieve uitzondering.

Onconventioneel, pakkend portret van de schrijver en frontman van Nick Cave & The Bad Seeds begint op zijn 20.0000e dag op aarde. Uiteraard zien we hem met zijn band in de studio tijdens de opnames voor het album Push the Sky Away en daar waar hij zich het meeste thuis voelt: op het podium. Unieke muzikale, deels gedramatiseerde en prachtig gefilmde documentaire is meeslepend van begin tot einde, ook als je niet bekend bent met het werk van Nick Cave. Want ook dan zul je waarschijnlijk alles willen doen om één van zijn optredens mee te maken.

Ter gelegenheid van de doop van haar neefje logeert Ane [Patricia López Arnaiz] met haar kinderen bij haar moeder Lourdes [Ane Gabarain], een gepassioneerde bijenhouder. Lourdes merkt dat Aitor [Sofía Otero] zich niet prettig voelt en ontdekt wat Aitors ouders over het hoofd zien: Aitor identificeert zich als meisje. De 8-jarige Otero is fenomenaal als Aitor/Lucia, een buitengewoon complexe rol waarvoor ze de Zilveren Beer won op het Berlijn Filmfestival. Was in eigen land genomineerd voor 15 Goya Awards, maar won er geen. Mogelijk was het relevante, maar controversiële thema toch nog een brug te ver? Dit is hoe dan ook een van de beste films over genderidentiteit, vanwege de nuchtere benadering en het gebrek aan sentiment ideaal als voorlichtingsmateriaal voor welke doelgroep dan ook.

Microcosmos van het mislukte Oekraïense offensief tegen de Russen in 2023, waarin een groep soldaten opdracht krijgt om 2 kilometer bebost gebied te heroveren en Andriivka, een strategisch belangrijk dorp, in te nemen. Chernov was erbij, volgt de soldaten tijdens de gevechten tegen een grotendeels onzichtbare vijand (en drones) en voert gesprekken tijdens de lange periodes waarin de soldaten wachten op hulp of op orders. Het korte commentaar van de enige Russische soldaat die herkenbaar in beeld komt, is veelzeggend. Veelal gefilmd met camera’s die op helmen zijn gemonteerd. Chaotisch en onoverzichtelijk dus (net als in het echt), maar als authentiek beeld van het leven aan het front (dat erg doet denken aan Niemandsland tijdens de Eerste Wereldoorlog) is dit ongeëvenaard.

Kubrick was er niet op uit om het filmpubliek op een hapklaar verhaal te trakteren, dit is een film waarin er nauwelijks menselijke dialoog is. De film begint met een zwart scherm en het hypnotiserende muziekstuk “Atmospheres” van Aram Khachaturian, vervolgens “Also Sprach Zarathustra” van Richard Strauss, dan “Requiem” van Khachaturian en ook nog “Der Blaue Donau” van Johann Strauss Jr. alvorens we – na 25 minuten – de eerste menselijk dialoog horen. We zijn dan getuige van een sequentie genaamd ‘The Dawn Of Man’, waarin we zien hoe een groep apen door een mysterieuze zware ‘monolith’ – door Arthur C. Clarke, die het verhaal The Sentinel schreef waarop de film losjes is gebaseerd, een ‘leermachine’ genoemd – geïnspireerd worden tot het maken van het eerste wapen waarmee ze eerst dieren doden om te overleven en vervolgens concluderen dat je het ook kunt gebruiken om zelfzuchtige concurrenten uit de weg te ruimen.

En dan duurt het nog even voor de hoofdpersonen Dave [Keir Dullea] en Frank [Gary Lockwood] een geheime missie moeten volbrengen, waarbij hun ‘perfecte’ computer Hal-9000 [stem van Douglas Rain] bepaald niet foutloos blijkt te zijn. Ik ga verder niet proberen te beschrijven wat er verder gebeurt in de film, daarmee wordt het allemaal alleen maar onsamenhangender. Dullea en Lockwood kregen van Kubrick de instructie om heel klein te acteren, waardoor soms de indruk ontstaat dat Hal-9000, niet meer dan een fel rood licht dat we in close-up zien, menselijker lijkt dan de uiterst systematisch te werk gaande astronauten. En het werkt! Waarmee de genialiteit van Stanley Kubrick als visueel en cinematografisch genie nog maar eens wordt onderstreept.

2001 – A Space Oddysey werd gemaakt in een tijd dat de SF-film nog steeds vooral het werkterrein was van producenten die erop uit waren om met weinig geld veel winst te maken, met als resultaat veelal abominabele prutswerkjes waarin de special effects nu nog meer om te huilen zijn dan ze toen al waren. 2001 – A Space Oddysey verblufte iedereen vanwege de technische perfectie en het is werkelijk wonderbaarlijk dat de film 2017 nog steeds staat als een huis. Sterker nog: ik garandeer je dat ook jij je meerdere malen zult afvragen hoe ze bepaalde effecten hebben weten te bewerkstelligen in een tijd dat er nog geen computer-effecten bestonden. Inderdaad: er zijn géén computereffecten in deze film! Ga er maar aan staan... een uiterst uitdagende film, waarbij je hooguit kunt mekkeren om het feit dat de apenkostuums in de openingssequentie niet overtuigend zijn, omdat de verhouding tussen de lengte van armen en benen niet klopt. Ja, dit zijn mensen in een apenkostuum, maar let eens op de authentieke mimiek van deze acteurs, waarvan pantomime-speler Daniel Richter weken doorbracht in een dierentuin en zowel de beweging van de apen als hun groepsdynamiek bestudeerde. Een betere vertolking door een mens zul je niet vinden! Ga de uitdaging aan, eventueel met een jointje of een borreltje, en ga mee in “The Ultimate Trip”.

Sneue propagandafilm van zelfverklaard radicaal-conservatief Dinesh D'Souza die alle patriottische clichés toont in de openingsmontage, uiteraard voorzien van een vaderlandslievende country-rockdeuntje. Hij gebruikt vervolgens elke wanhopige truc om Obama in een kwaad daglicht te zetten: Obama is een communist, een fascist en er (dus) op uit om geld te stelen van de rijken. D'Souza spreekt tevens zijn verontwaardiging uit over de manier waarop Obama zijn halfbroer George behandelt naar aanleiding van een ronduit bizar interview met die broer.

D'Souza sleept er van alles bij en tracht zijn argumenten te onderbouwen met de hulp van 'wetenschappers' waarvan een zoekopdracht op Internet direct duidelijk maakt dat die uit dezelfde radicaal-conservatieve kringen komen als D'Souza en weinig steun krijgen voor hun denkbeelden. Zo is er een uitgebreid interview met Dhr Paul Vitz die beweert dat Obama's gebrek aan een vaderfiguur verklaart waarom hij een atheïst is! Tja, als je dát soort argumenten moet aanvoeren om je politieke tegenstander onderuit te halen, heb je ze niet helemaal op en rijtje. D'Souza introduceert hier tevens zijn hilarische 'historische reconstructies', dus er valt ook nog wat te lachen hier en daar. Het einde is weer bombastisch, zoals je van die dwaze D'Souza inmiddels mag verwachten. Consequent is hij in ieder geval wel, maar dat is zeker geen aanbeveling.

Kapadia schetst een doemscenario voor onze toekomst aan de hand van een eenling [Samantha Morton] die zich in 2073 afvraagt hoe het zo ver heeft kunnen komen. ‘The Event’ in 2033 was het omslagpunt en in deze documentaire gebruikt Kapadia archiefbeelden uit autoritair geregeerde landen vanaf 1990 waaronder China, India, de Filipijnen, het Verenigd Koninkrijk en de VS, om te waarschuwen voor de gevolgen van een wereld die geregeerd wordt door een klein groepje steenrijke ondernemers. Journalisten Maria Ressa, Rana Ayyub en Caroline Cadwalladr plaatsen een en ander in context door te spreken over intimidatie waarmee de overheid (gesteund door sociale media) hen de mond tracht te snoeren. Biedt absoluut stof tot nadenken en de analyse is scherp, maar de stemmige muziek en de zwaarmoedige dialogen van Morton ondermijnen de impact.

1979 was een overgangsjaar: de punkrevolutie kwam tot z'n einde en Carters legendarische 'Crisis Of Confidence'-speech bleek de opmaat naar de optimistische jaren '80 onder Ronald Reagan. De film richt zich op drie vrouwen die weinig praten, daar veel tijd voor nodig hebben, maar eigenlijk niets te zeggen hebben. Benning komt nog net weg met deze vreselijk trage film en de expressieloze Ella Fanning valt - zoals de Fanning-zusje zo vaak doen - door de mand. Hier en daar meen ik enkele poging tot humor te kunnen ontwaren, maar door het langzame tempo en de monotone delivery van de dialogen slaan die 'grappen' volstrekt dood en moet je veel geduld hebben om 20th Century Women te kunnen verdragen... en uit te zitten.

Corrupte agenten Ray [Taylor Kitsch] en Michael [Stephan James] beroven een opslagplaats waar ze een hoeveelheid drugs verwachten aan te treffen die niet groot genoeg is om een grootschalig onderzoek te rechtvaardigen. Tot hun grote schok blijkt de buit veel groter en ontstaat een vuurgevecht waarbij ze 6 collega’s doodschieten. Agent Andre Davis [Chadwick Boseman] van Moordzaken en Frankie Burns [Sienna Miller] van de afdeling Drugsdelicten, concluderen dat ze kunnen voorkomen dat de daders ontsnappen als ze 21 bruggen van Manhattan kunnen afsluiten. Captain McKenna [J.K. Simmons] geeft het duo 4 uur de tijd om de daders op te sporen. Weinig verrassende politiethriller leunt op uitstekend spel van Boseman, zonder wie dit niet meer was geweest dan een verwaarloosbare B-film.

Eén grote lofzang op het werk van Quentin Tarantino besteedt geen woord aan het erbarmelijke Four Rooms en het matige Killing Zoe, maar geeft wel inzicht in hoe Tarantino zijn liefde voor film toonde in elk shot en door zijn houding op de set. De combinatie van zijn talent en zijn enthousiasme maken hem geliefd bij de vele acteurs en crewleden die hier aan het woord komen. Grote afwezige is Uma Thurman, die tijdens opnames van Kill Bill onder druk van Tarantino een autostunt zelf deed en daar permanent letsel aan overhield. Tarantino komt niet aan het woord maar via tussentitels ontdekken we hoe hij terugkijkt op Thurmans ongeluk, maar ook hoe hij denkt over zijn langdurige vriendschap met Harvey Weinstein. Verder veel leuke anekdotes (o.a. over hoe hij Reservoir Dogs financierde) die de fans goed zal doen, maar deze documentaire was beter geweest als er ook ruimte was gemaakt voor degenen die Tarantino om begrijpelijke redenen bekritiseren.

Kenny [Michael Rainey Jr.] dreigt van school gestuurd te worden nadat hij zijn plaaggeest knock out heeft geslagen. De school komt met een alternatieve straf die het gebrek aan geloofwaardigheid van deze actiethriller treffend illustreert: hij moet een dag meerijden met agenten Mike Chandler [Nicolas Cage] en diens partner en schoonzoon Steve [Dwayne Cameron]. Maar oeps, een groepje gewapende bandieten heeft zijn zinnen gezet op de plaatselijke bank in het anders zo rustige dorpje in Massachusetts. Vlotte, maar volstrekt belachelijke politiek thriller inclusief geforceerde melodramatische verwikkelingen.

De chemie tussen Jonah Hill en Tatum Channing spat van het scherm in deze hilarische, bij vlagen briljante maar vooral pretentieloze actiekomedie waarbij je met regelmaat van je stoel zou kunnen vallen van het lachen. Het verhaal is simpel: hetzelfde als in 21 Jump Street, maar dan in College - omdat Hill en Channing natuurlijk te oud zijn voor High School. En nee, dit is niet mijn interpretatie, dit zijn de [haast] leterlijk woorden van baas Ice Cube, wanneer hij Hill en Channing op hun missie stuurt.

Jonah laat weer eens zien dat hij sinds Superbad tot de top van de komische acteurs behoort. Maar Tatum Channing lijkt zich hier werkelijk bevrijd te hebben van zijn rol als mooi-boy. In 21 Jump Street leek hij nogal eens moeite te hebben om zichzelf voor schut te zetten, maar hier lijkt hij er juist van te genieten. Hij is dan ook de reden waarom deze film nog beter is dan zijn voorganger.

Van onderbroekenlol is hier geen sprake, hoewel Hill en Channing natuurlijk wel weer in de typische college-hectiek terecht komen. Maar het scenario weet elke situatie een unieke twist te geven, wat resulteert in verrassende, hilarische dialogen. Onmogelijk om een hoogtepunt te noemen, maar het moge duidelijk dat er niks is met pretentieloze actiekomedies, zolang ze zichzelf maar niet al te serieus nemen en er sprake is van enige originaliteit. 22 Jump Street heeft dit alles ten overvloede.

Een groot aantal mensen komt om het leven door een zelfmoordaanslag in een winkelcentrum. Een van hen is de bewaker [Sam Louwyck], die zich zo schuldig voelt dat zijn geest de bewuste dag keer op keer opnieuw beleeft in een poging het onheil te stoppen. Prachtig gefilmd en gemonteerd psychologisch drama met een aantal indrukwekkende momenten, ondanks een overdosis stilering die vooral ten koste gaat van het tempo.

Frame 23: een musje zit op een stapel afgezaagde boomstammen te zingen. Het geluid van een kettingzaag komt langzaam dichterbij. Na 4 minuten vliegt het musje weg. Als je je tijd graag besteedt aan het staren naar dieren die werkelijk niets interessants doen, dan is deze film voor jou! 20 van de 24 statische beeldcomposities (frames) van ongeveer 4:30 waaruit deze 'film' bestaat, zijn pure tijdverspilling, want er gebeurt zelden iets interessants. En als dat wél zo is, dan is dat pas in de laatste seconden en heb je nog steeds 4 minuten van je kostbare tijd verspilt. Slechts vier frames roepen verwondering op en/of zijn werkelijk amusant. Frame 1 is een schilderij van een winterlandschap waarin de dieren geleidelijk tot leven komen; Frame 4 toont een kudde rendieren, waarvan er ééntje om mysterieuze redenen tegen de stroom in besluit te lopen; Frame 15 betreft vijf mensen die naar de Eiffeltoren lijken te kijken en in Frame 22 neemt een klein, keffend hondje het op het strand op tegen een zeemeeuw en een provisorisch opgestelde vlag. Die scènes zijn werkelijk schitterend, maar de rest van de tijd kun je net zo goed naar een blanco scherm staren.

Een raadseltje: je bent in Zuid-Afrika in een flat waar de zon van bovenaf naar binnen schijnt. Je besluit een Jamaicaanse vriend te bezoeken die bij aankomst meldt dat het inmiddels 4:00 's nachts is en je uitnodigt om een eindje te gaan rijden. Wanneer de zon weer volop schijnt sta je midden in een township. Hoeveel tijd is er verstreken sinds je in de flat was?

Deze film geeft een volstrekt onlogisch antwoord op deze vraag en het is maar één van de talloze voorbeelden van volstrekt belachelijke wendingen in deze oliedomme actiethriller waarin Ethan Hawke sterft, maar via een revolutionaire procedure voor 24 uur weer herrijst omdat hij over informatie beschikt die een schimmig bedrijf dolgraag wil hebben want... ach, het is de moeite van het navertellen niet waard. Als je ervoor in de stemming bent is dit een film die zo slecht is dat hij leuk kan zijn, maar het enige échte leuke moment is voor Rutger Hauer die - na de sentimentele opening - in de laatste 10 minuten nog heel even komt opdraven. Het antwoord op het raadsel is overigens 8 uur. De rest van de film is eerlijk gezegd een tranendal, niet omdat het ontroerend is maar omdat het om te huilen zo slecht is. Zeker omdat het onbegrijpelijk is dat Ethan Hawke in zo'n baggerfilm terecht is gekomen! Schrijf deze maar vast op als kandidaat voor slechtste bioscoopfilm van het jaar.

De alarmbellen beginnen te rinkelen in de openingsscène waarin Julia Jentsch zich moet voordoen als een succesvolle komiek. Maar de intonatie en de timing is gewoon zwak, waardoor het moeilijk is om te geloven dat er mensen zijn die haar leuk vinden. Alhoewel... wij hebben Claudia de Breij natuurlijk. 24 Wochen is aangekondigd als een film die op uiterst ontroerende en pijnlijke wijze inzicht probeert te geven in het dilemma waar hoofdpersoon Astrid en haar man voor komt te staan wanneer ze ontdekken dat hun ongeboren zoon niet alleen het syndroom van Down heeft, maar ook een hartafwijking.
Hoewel de laatste scènes, waarin we de bevallingsprocedure tot in detail volgen, wellicht een lichte brok in de keel kunnen bezorgen, mist de film toch de beloofde emotionele impact. Dat komt vooral doordat Berrached de gedachten en gevoelens van de hoofdpersonen heel direct met ons deelt: de twijfel en de pijn is constant zichtbaar en bespreekbaar, iets dat niet alleen weinig realistisch is, maar ook weinig dramatisch. Oppervlakkige karakteriseringen maken het ook moeilijk om je te identificeren met de hoofdpersonen. De kracht van de suggestie - die bijvoorbeeld aanwezig was in het hartverscheurende echtscheidingsdrama What Maisie Knew - ontbreekt hier. De film mist bovendien visuele flair: de creatievere shotkeuzes suggereren geen gevoel, ze versterken een gevoel waarvan we allang weten dat dat er is. Ze voegen dan ook weinig toe.
Wie zich echt wil verdiepen in de ethiek rondom abortus doet er beter aan om naar de meesterlijke documentaire Lake Of Fire te kijken.

Op 25 april 1915 landden een Australische en een Nieuw-Zeelandse visie op het strand nabij Ari Burnu om deel te nemen aan de strijd om Gallipoli, van strategisch belang voor een veilige doortocht van schepen naar Constantinopel/Istanbul en de Zwarte Zee. Dat verhaal is in 1981 al op indringende wijze verfilmd met Mel Gibson in de hoofdrol. Pooley baseert haar reconstructie van deze rampzalige militaire campagne aan de hand van brieven of dagboeken van vijf soldaten en een verpleegkundige. Daarmee maakt ze de weg vrij voor verschillende perspectieven. Redelijk interessant, ook al wordt het nooit zo diepgravend als Peter Jacksons They Shall Not Grow Old. De animatie kan niet tippen aan oorspronkelijke beelden,