Opinions

Op zijn 80e verjaardag besluit Humberto Suárez [José Luis Gómez], de eigenaar van een groot farmaceutisch bedrijf, een film te financieren. Hopend op een meesterwerk geeft hij prijswinnende, eigenzinnige regisseur Lola Cuevas [Penélope Cruz] in om een verhaal te verfilmen over de moeizame relatie tussen twee broers die gespeeld worden door de impulsieve, mediagenieke filmster Félix Rivero [Antonio Banderas] en de ingetogen, klassiek getrainde topacteur Iván Torres [Oscar Martinez]. Het scenario is slechts een serie sketches rondom botsende persoonlijkheden en acteerstijlen die typerend zijn voor dit subgenre. De niet ingewijde kijker zal hier dankzij de innemende cast met regelmaat om kunnen gniffelen, maar verwacht geen Sunset Blvd of The Bad and the Beautiful.

In 1961 brengt de nog volstrekt onbekende zanger en liedjesschrijver Bob Dylan [Timothée Chalamet] een bezoek aan zijn idool Woody Guthrie [Scoot McNairy] die lijdt aan de ziekte van Huntington en permanent is opgenomen in een ziekenhuis. In het bijzijn van de geliefde folkzanger Pete Seeger [Edward Norton] brengt Bob een indrukwekkende serenade aan Guthrie waardoor Seeger besluit hem te helpen zijn muziekcarrière op gang te brengen. Bob deelt het podium met de dan al doorgebroken Joan Baez [Monica Barbaro] en groeit snel uit tot een grootheid in de folkscene. Maar Bob hekelt de hokjesmentaliteit en voelt zich aangetrokken tot de rocksound van onder anderen Johnny Cash [Boyd Holbrook], Buddy Holly, Little Richard en de Britse rockgroepen die op dat moment doorbreken in de VS. Dylan wordt treffend omschreven als “een mysterieuze minstreel” en dat is het grote probleem. Chalamet, Norton en Barbaro brengen de vele liedjes met overtuiging, maar Mangold en coscenarist Jay Cocks doen geen enkele poging om te achterhalen waar Dylans gedrevenheid vandaan kwam. Als portret van de ontwikkeling van folk en rock in de jaren 60 is het geslaagd, als portret van Dylan is het jammer genoeg vrij oppervlakkig.

Nadat Sandra [Ann Dowd], de bedrijfsleider van een fastfoodrestaurant haar personeel heeft aangesproken op een kastekort, krijgt ze een telefoontje van Officer Daniels [Pat Healy] die meldt dat werkneemster Becky [Dreama Walker] geldt zou hebben van een klant. Sandra krijgt de opdracht om Becky vast te houden in een ruimte en wat vooronderzoek te doen. Sandra's blindelingse vertrouwen in de agent leidt echter tot een aantal bizarre, ongelofelijke handelingen.

Bizar is een goed woord voor dit verhaal, al is het gebaseerd op ware gebeurtenissen en zijn er tientallen soortgelijke voorvallen gemeld bij de politie. Je vraagt je toch al snel af waarom Sandra zich zo gemakkelijk voor het karretje van een telefoonstem laat spannen, maar als je het uitgangspunt neemt dat we in Nederland een veel betrouwbaarder rechtssysteem hebben, kan hier wellicht wat gemakkelijker in meegaan. Toch blijft het allemaal wat moeilijk te [sic!] slikken, al is het uitstekend geacteerd.

Het al vaak verfilmde verhaal over Edmond Dantès [Pierre Niney] die in 1816 verraden wordt door zijn voormalig kapitein Danglars [Patrick Mille] en zijn vriend Fernand de Morcef [Bastien Bouillon] en na 14 jaar gevangenis op een eiland weet te ontsnappen en zint op wraak. Ondanks de speelduur van bijna drie uur laat het scenario veel legitieme vragen onbeantwoord (met name met betrekking tot de periode in de gevangenis) en het is moeilijk te geloven dat Edmonds “masker” voldoende is om hem onherkenbaar te maken. Het grootste probleem in de weinig innemende Niney in de heldenrol en de weinig imposante Bouillon als de schurk. Het ziet er mooi uit, maar aan mooie plaatjes heb je weinig als je geen reden hebt om mee te voelen met de hoofdpersonages.

Conan verloor zijn moeder [Laila Rouass] bij zijn geboorte tijdens het veldslag en moest als kind [Leo Howard] toezien hoe zijn vader [Ron Perlman] werd gedood door Khalar Zym [Stephen Lang], omdat hij zijn deel van een mystiek masker weigerde over te dragen. De inmiddels volwassen Conan [Jason Momoa] maakt nu deel uit van een rebellengroep geleid door Ukafa [Bob Sapp] en krijgt de kans om zich te wreken voor de dood van zijn vader door diens zoektocht naar Marique [Rose McGowan], een jonge vrouw met “zuiver bloed” te dwarsbomen. Als hij ook het mystieke masker in handen weet te krijgen, komt er bovendien een einde aan de macht van Khalar Zym. In zijn eerste grote film sinds zijn doorbraak als Khal Drogo in ‘Game of Thrones’ treedt Jason Momoa in de voetsporen van Schwarzenegger, maar verliest het van Arnie omdat het scenario kiest voor een meer humoristische benadering. Lang en Rachel Nichols (als Khalar Zyms duivelse dochter) leveren goed schurkenwerk af en de kostuums en make-up zijn prima, maar het verhaal is te oppervlakkig en formulematig om de speelduur van ruim 110 minuten te rechtvaardigen. De CGI laat ook te wensen over en in 3D is dit ronduit vermoeiend.

Na het onverwachte overlijden van Paus [Bruno Novelli] moet Deken Thomas Lawrence [Ralph Fiennes] toezien dat de verkiezing van een opvolger op een ordentelijke wijze en volgens de rooms-katholieke tradities verloopt. Zolang niemand een meerderheid van de stemmen krijgt, worden er dagelijks nieuwe verkiezingen gehouden. De eerste stemronde duidt op vier favorieten. De conservatieve Tedesco [Sergio Castellitto] zou de eerste Italiaanse Paus zijn in 40 jaar, Adeyemi [Lucian Msamati] de eerste Paus van het Afrikaanse continent sinds Gelasius I (492-496) en verder behoren Tremblay [John Lithgow] en Bellini [Stanley Tucci]. Lawrence [Ralph Fiennes] en nieuwkomer Benitez [Carlos Diehz] hebben genoeg stemmen gekregen om door te gaan naar de tweede stemronde. Naarmate het conclaaf vordert, begint Lawrence te twijfelen aan de rechtmatigheid van het conclaaf. Hij komt voor een groot dilemma te staan wanneer blijkt dat hij alleen zekerheid kan krijgen door te breken met heilige tradities. Een statisch geven dat veel leunt op dialoog en zich beter leent voor een toneelstuk. De uitmuntende cast houdt de aandacht vast en camerapersoon Stéphane Fontaine doet wat hij kan om het visueel interessant te houden. De ontknoping is verrassend, al is dat niet direct een aanbeveling.

Nadat Cole [Caleb McLaughlin] na het zoveelste incident van zijn school in Detroit wordt getrapt, besluit zijn wanhopige moeder [Liz Priestley] dat hij deze zomer maar eens moet doorbrengen bij zijn vader Harp [Idris Elba] in Philadelphia. Harp en zijn vrienden leven in een achterstandswijk alsof ze cowboys zijn, met paarden, stallen en nachtelijke bijeenkomsten rond een kampvuur. Cole staat bepaald niet trappelen om zijn bijdrage te leveren en vindt een mogelijke uitweg via Smush [Jharrell Jerome], een vriend van vroeger, die hem verleidt met de belofte van gemakkelijk geld. De setting is interessant en het acteerwerk is degelijk, maar het scenario doet te nadrukkelijk denken aan het in alle opzichten superieure Moonlight. En aan The Karate Kid. Opgedragen aan Eric E. Miller, een cowboy en een belangrijke adviseur, die tijdens de voorbereiding omkwam bij een overval op zijn huis.

In september 2002 besluit patholoog Bennet Omalu [Will Smith] autopsie te verrichten op het lichaam van Mike Webster [David Morse], een voormalige footballspeler die op zijn vijftigste overleed, dakloos, berooid en totaal verward. Wanneer meer oud-spelers onder soortgelijke omstandigheden op jonge leeftijd overlijden, bekostigt Omalu persoonlijk onderzoek waaruit onomstotelijk blijkt dat er een direct verband is tussen de vroegtijdige dood van deze spelers en hoofdletsel, opgelopen tijdens hun carrière. De NFL gooit alle middelen in de strijd om Omalu’s onderzoek te ontkrachten waardoor slechts enkele medici bereid zijn Omalu openlijk te steunen. Een van hen is Julian Bailes [Alec Baldwin], de voormalig teamarts van Mike Webster. Een ouderwets David-en-Goliathverhaal, gebaseerd op feiten, met een overtuigende Smith (inclusief Nigeriaans accent) en een prima ondersteunende cast. De relevantie en actualiteit van het onderwerp (dat ook speelt in de voetbalwereld) maken dit de moeite waard.

Voor hij in 1973 met hulp van de VS via een staatsgreep (en de moord op president Allende) de macht greep in Chili, was Auguste Pinochet [Jaime Vandell] onder anderen een officier in dienst van de Franse koning Louis XIV. Inderdaad, Pinochet is een vampier van 250 jaar oud. Nu wil hij zijn leven beëindigen en daarom roept hij zijn familie bij elkaar om zijn nalatenschap te bespreken. De verteller [Stella Gonet] verschijnt veel later en de opmerkzame kijker weet dan waarschijnlijk wel wie die verteller is. De 20 minuten durende proloog is amusant, maar wat volgt, is beduidend minder interessant. Nog zo’n geval van een idee dat veel beter tot z’n recht was gekomen als korte film.

Michael 'Some Mothers Do 'Ave 'Em' Crawford is natuurlijk ideaal gecast als een Amerikaanse stripschrijver (inclusief weinig overtuigend accent) wiens stripfiguur "Condorman" als codenaam wordt gebruikt in communicatie omtrent een Russische overloper met de bijnaam 'The Bear' [Barbara Carrera]. De film weet het bedenkelijke niveau van bovengenoemd plot niet te evenaren en is gefilmd, geregisseerd en gemonteerd als een James Bond-vehikel door Buurtvereniging 'De Punt'. De special effects... tja...*zucht*.

Het personage van Irwin ‘Fletch’ Fletcher was een kolfje naar de hand van Chevy Chase die de rol speelde in Fletch (1985) en Fletch Lives (1989). Jon Hamm doet zijn best, maar mist de komische timing en de ironie van Chevy Chase. Het verhaal, waarin Fletch niet alleen betrokken raakt bij een moord maar hoofdverdachte is, doet regelmatig denken aan Fletch. Wat opvalt is dat Mottola het mysterie – rondom handel in gestolen kunstwerken – niet al te serieus neemt, getuige de vele komische bijrollen. Daardoor is het voor fans van de oorspronkelijke films (waaronder ik) een tegenvaller. Los daarvan is dit een niet meer dan aardige misdaadkomedie die je snel weer vergeten zult zijn. Kyle MacLachlan is vermakelijk als een miljonair met smetvrees.

Concertpianist Michael Michailow [Basil Rathbone] heeft zijn zinnen gezet op Lisa [Jane Bryan], een jonge vrouw, die overdonderd is door zijn charme en aandacht. Tijdens een bezoek aan een nachtclub is zangeres Vera Kowalska [Kay Francis] zo geschokt wanneer ze Michael en Lisa samen ziet, dat ze flauwvalt. Michael wil de nachtclub zo snel mogelijk verlaten, maar als zij bovenaan de trap staan schiet Vera hem dood. Tijdens de daarop volgende rechtszaak vertelt Vera haar levensverhaal, waarin één groot geheim de sleutel blijkt te zijn tot de moord op Michael.

Remake van de Duitse speelfilm 'Mazurka' met Pola Negri en geregisseerd door Joe May, de man die aan de wieg stond van Fritz Langs carrière, met een gevoel voor stijl die nog vrij uniek was voor een geluidsfilm. Belichting, camerabeweging en montage zijn uitstekend, maar overschaduwen nooit het inmiddels wel wat gedateerde verhaal. Een prachtige productie met over de hele linie uitstekend acteerwerk en een bijzonder fraaie finale maken dit tot een absolute aanrader.

Arzu [Saadet Aksfoy] is aan het werk bij een sekstelefoon wanneer de Turkse aardbeving van 1999 een spoor van verwoesting achterlaat. Ze krijgt een telefoon van een tiener [Ilber Uygar Kaboglu] die vastzit onder het puin en ontdekt bij toeval dat ze via vaste klant Mr. Erden [Osman Alkas] in contact kan komen met de enige persoon die de reddingswerkzaamheden in gang kan zetten. Volledig gefilmd vanuit het perspectief van Arzu. Aksfoy is volledig afhankelijk van haar mimiek om haar emoties en de spanning over te brengen. Dat houdt ze vanzelfsprekend geen 80 minuten vol.

Op papier is dit een spannend verhaal, maar de ongeïnspireerde regie van Herman Shumlin en tegenvallende vertolkingen weten die spanning er behoorlijk uit te halen. Boyer slaapwandelt door de film en de chemie met Bacall is ver te zoeken. Daarentegen is de confrontatie tussen Wanda Hendrix [als dienstmeisje Else] en Katina Paxinou [als de duivelse Mrs Melandez] waarin Melandez het meisje uit het raam duwt extreem melodramatisch en bevangen van een plaatselijke virus van overacteren. Ian Wolfe zorgt in zijn spaarzame tijd op het scherm voor de beste momenten in de film als een taalkundige die een nieuwe Lingua Franca denkt te hebben ontwikkeld.

Geliefden Angie [Patra Au] en Pat [Lin-Lin Li] wonen al 30 jaar samen wanneer Pat plotseling overlijdt. Het huis staat op naam van Pats broer Shing Wu [Tai-Bo] die ook is aangewezen als executeur van het testament. Angie wist dat Pat bezig was haar testament te herzien en daardoor ontstaat er wrijving met Shing Wu over Pats laatste wens. Shing Wu overweegt zelfs om het huis over te dragen aan zijn zoon Victor [Chung-Hang Leung]! Prachtig geacteerd familiedrama toont de generatiekloof wanneer Victor en Fanny [Fish Liew] hun homofobe ouders bekritiseren, omdat ze Angies liefdesrelatie met Pat niet willen erkennen.

De Warrens zijn wereldwijd bekend geworden door hun betrokkenheid bij het onderzoek naar de gebeurtenissen in het beruchte huis in Amityville en verschijnen regelmatig in de media om te spreken over hun ervaringen en inzichten. Ondertussen krijgt een Londens gezin te maken met hetzelfde gedoe als de familie Perron in The Conjuring. Meer van hetzelfde, maar technisch inferieur en vooral daardoor bij lange niet zo onheilspellend of angstaanjagend als zijn voorganger. Wan probeert het gebrek aan sfeer te verhullen met een overdadige muzikale score, maar dat werkt alleen maar averechts.

Via een veiling van de bank hebben Carolyn [Lily Taylor] en Roger Perron [Ron Livingston] voor een betaalbare prijs een huis kunnen kopen dat ideaal is voor hun grote gezin. Maar al gauw begint het te spoken en wanneer de activiteit steeds extremere vormen aanneemt bezoekt Carolyn een lezing van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] over demonen en vervloekte huizen. Na afloop smeekt Carolyn de Warrens om hulp. Na enige aarzeling besluiten Ed en Lorraine op onderzoek uit te gaan. Angstaanjagende horrorfilm met indrukwekkende special effects en een uiterst effectieve soundtrack. De ronddwalende camera en het spaarzame gebruik van muziek versterken de onbehaaglijke sfeer en de vertolkingen (in het bijzonder die van Farmiga en Taylor) zijn van zeer hoog niveau. Veelvuldig geïmiteerd (ook door Wan zelf), maar vooralsnog nimmer geëvenaard. Gebaseerd op een zaak die de echte Ed en Lorraine Warren in 1971 onderzochten.

De strijd van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] tegen demonen krijgt in 1986 een zeer persoonlijke lading wanneer hun dochter [Mia Tomlinson] betrokken raakt bij de zaak van de familie Smurl. Wilson en Farmiga zijn (opnieuw) uitstekend, het verhaal is spannend en er is een onheilspellende sfeer, maar Chaves verpest het met overdreven geluidseffecten, een bombastische score en een hoop gekrijs. En het duurt (alweer) veel te lang.

Michael Chaves neemt de regisseursstoel over van James Wan in deze teleurstellende derde film uit de horrorserie. Chaves verruilt sfeer voor het grote gebaar met explosies, stormachtige wind en een lawaaiige soundtrack. Opent met een rip-off van The Exorcist en al snel volgt een rip-off van A Nightmare on Elm Street (het waterbed, weet u nog?). Van originaliteit is nu helemaal geen sprake meer wanneer Lorraine [Vera Farmiga] en Ed Warren [Patrick Wilson] zich verdiepen in de eerste zaak ooit waarbij de verdachte van een gruwelijke moord pleitte onschuldig te zijn omdat hij bezeten was voor een demon. Farmiga en Wilson zijn de enige lichtpuntjes, maar laten we hopen dat Wan (die wel produceerde) hier nu de stekker uit trekt. De titel is helaas geen verwijzing naar het gelijknamige liedje van The Golden Earring dat me aanzienlijk meer deugd doet.

Na de dood van President Lincoln [Gerald Bestrom] en de aanslag op minister van Binnenlandse Zaken William H. Seward [Glenn R. Wilder] wil Minister van Oorlog Edwin Stanton [Kevin Kline] korte metten maken met iedereen die betrokken was bij deze samenzwering. Hij zet een militair tribunaal op onder leiding van generaal Hunter [Colm Meany] met de ervaren Joseph Holt [Danny Huston] als aanklager. Senator Reverdy Johnson [Tom Wilkinson] besluit de verdediging op zich te nemen van Mary Surratt [Robin Wright], de eigenaar van een pension in Washington waar een aantal samenzweerders, waaronder haar zoon [Johnny Simmons] en John Wilkes Booth [Toby Kebbell] de samenzwering zouden hebben voorbereid. Omdat er twijfel is over zijn loyaliteit aan de Unie vraagt Johnson oorlogsheld Frederick Aiken [James McAvoy] om de verdediging op zich te nemen. Hoewel Aiken niet gelooft in Mary’s onschuld, bijt hij zich vast in de zaak omdat hij begrijpt hoe belangrijk het is dat ook onder deze bijzondere omstandigheden iedereen recht heeft op een eerlijk proces. Boeiende reconstructie van de zaak die leidde tot de eerste executie van een vrouw in de Amerikaanse geschiedenis roept vragen op over de frictie tussen rechtvaardigheid en het handhaven van de orde die nog altijd actueel zijn. Over de hele line goed geacteerd.

Medardo [Antonio de la Torre] werkt in een salpetermijn in de Chileense woestijn en woont met zijn veel jonge vrouw Mariá Magnolia [Bérénice Bejo] en zijn vier kinderen in een dorp dat namens de eigenaren wordt beheerd door Hauser [Daniel Brühl]. Wanneer Medardo door een ongeluk niet meer kan werken, laat zijn werkgever hem zitten en moet de familie een andere manier zien te vinden om zich uit de schulden te werken. Het zijn de jaren 60 en bij gebrek aan televisie zorgt de bioscoop voor de nodige afleiding. Medardo’s dochter María Margarita [Alondra Valenzuela] blijkt talent te hebben voor het navertellen van films en daardoor wordt ze kostwinner. Zeker wanneer moeder haar echtgenoot en vier kinderen plotseling verlaat. Valenzuela is een openbaring als de jonge María Margarita (Sara Becker speelt haar als volwassene), maar Scherfig neemt zoveel korte bochten dat vooral de tweede helft erg episodisch is en afgeraffeld lijkt. Het sleept zich van het ene naar het andere incidentje zonder dramatische opbouw en gaat dan ook als een nachtkaars uit.

Binnen een mum van tijd verspreidt een nieuw virus zich over verschillende continenten. Zodra de eerste dodelijk slachtoffers vallen stellen wetenschappers (gespeeld door o.a. Kate Winslet en Laurence Fishburn) van ‘Centers for Disease Controle and Prevention’ (CDCP) in Atlanta en ‘World Health Organisation’ (WHO) in Zwitserland alles in het werk om verspreiding te beperken en een vaccin te ontwikkelen. Matt Damon speelt een man die in korte tijd zijn vrouw [Gwyneth Paltrow] en zijn kind [Griffin Kane] verliest en zijn dochter moet proberen uit te leggen waarom zij thuis in quarantaine moeten, Jude Law speelt een vlogger die rondbazuint dat de hele zaak stinkt en via landelijke media de gelegenheid krijgt om zijn vage samenzweringstheorieën en onjuiste informatie te verspreiden. Met de kennis van nu blijkt het eerste uur een perfecte reconstructie te zijn van hoe een virus zich verspreidt, maar ook hoe zichzelf veel te serieus nemende figuren op Social Media een spaak in het wiel blijken te zijn. De tweede helft gaat meer de melodramatische kant op met een paar ideeën die ver staan van de realiteit, maar wel de spanning er flink in houden.

Voormalig smokkelaar Chris Farraday [Mark Wahlberg] wordt teruggedrongen in de criminaliteit nadat zijn zwager [Caleb Landry Jones] een lading cocaïne heeft moeten dumpen in de zee en zijn opdrachtgever [Giovanni Ribisi] verhaal komt halen. Chris, Andy en Danny [Lukas Haas] schrijven zich in als bemanning aan boord van het schip van kapitein Camp [J.K. Simmons] om daarmee vervalst geld naar de VS te smokkelen. Terwijl dat plan op een fiasco uit dreigt te lopen, draait Briggs de duimschroeven aan door Chris’ gezin te bedreigen. Familievriend Sebastian [Ben Foster] moet Kate [Kate Beckinsale] en de kinderen zien te beschermen. Amerikaanse remake van Kormákurs Reykjavik-Rotterdam houdt het midden tussen karakterstudie en misdaadthriller en komt daardoor nooit volledig uit de verf. De sterke cast houdt dit interessant, ondanks Ribisi’s karikaturale vertolking.

John Harmon [Steven Seagal] neemt het op tegen een Mexicaans kartel en het netwerk waarmee ze massavernietigingswapen en drugs de VS in kunnen smokkelen. In de wetenschap dat mannen als Harmon de wacht houden kan de kijker na afloop met een gerust kan slapen. Dat kun je overigens na een paar minuten al doen, want dit is een ideaal slaapmiddel. Teveel shots van lopende, autorijdende gangsters en teveel geouwehoer. Een paar aardige actiescenes, maar daar zul je zeker niet wakker van of voor liggen.

James [Chris Pine] verliest onverwacht zijn aanstelling bij de Special Forces, net op een moment dat hij het inkomen uit zijn werk hard nodig heeft. Via via krijgt hij een klus aangeboden als ‘contractor’, oftewel als huurling met hulp van een topteam (waaronder Ben Foster). Loopt natuurlijk niet zoals verwacht en daardoor komt hij lijnrecht tegenover Rusty [Kiefer Sutherland] te staan. Echtgenote Brianne [Gillian Jacobs] en schattig zoontje Jack [Sander Thomas] weten natuurlijk van niks. Standaardgegeven krijgt een boost door een goed uitgewerkt hoofdpersonage, overtuigend gespeeld door Pine, en een sterke ondersteunende cast.

Adrián [Mario Casas] staat terecht voor de moord op zijn minnares Laura [Bárbara Lennie]. Hij bereidt zijn verdediging voor met hulp van expert Virginia [Ana Wagener]. 100 minuten lang horen we steeds veranderende versies van het verloop van de moord, maar uiteindelijk blijkt de vork natuurlijk weer heel anders in de steel te zitten. Alfred Hitchcock beschouwde het gebruik van gelogen flashbacks als één van de grote zondes in de filmkunst maar Paulo denkt dat hij daarmee een intelligent misdaadmysterie heeft bedacht. Nou... nee dus. Goed camerawerk van Xavi Giménez en de sfeervolle score van Fernando Velázquez zijn de enige pluspuntjes. Om onbegrijpelijke redenen nog eens (in het Italiaans) verfilmd in 2018 als The Invisible Witness.

Ja, ik durf te beweren dat The Godfather Part II niet de beste film van Francis Ford Coppola is. Sterker nog, het is niet eens de beste film die Coppola in 1974 maakte. Dat is namelijk dit sombere, maar intrigerende en nog altijd zeer actuele psychologische drama. De film is typerend voor de tijd waarin de film gemaakt is, toen het Watergate-schandaal als een zwaard van Damocles boven het hoofd van Richard Nixon hing. Hollywood reageerde met een serie uitstekend gemaakte thrillers en drama’s met veelzeggende, maar weinig verheffende eindes. Films die je raken en die je doen nadenken over de problematiek waar de film om draait en je niets de uitvlucht van een happy end geven. Feitelijk betekende het dat een geëngageerde filmmaker zich even niet hoefde te houden aan Hollywood-formules en de film het einde kon geven dat het meest realistisch is. The Conversation valt in deze categorie, met het verhaal over einzelgänger Harry Caul [Gene Hackman], een technisch briljante specialist in afluistertechnieken, die na een complexe afluister-operatie bij het monteren van de geluidsopnamen zichzelf confronteert met een knagend schuldgevoel over één van zijn eerdere klussen die tragische gevolgen had voor zijn ‘subjecten’.

De openingsscène is in elk opzicht subliem: in longshot zien we een mime-speler over Union Square [zie foto] in San Francisco die langs het monument loopt en voorbijgangers imiteert. Langzaam zoomt de camera in, terwijl we vervormde geluiden horen van wat een gesprek tussen een man [Frederic Forrest] en een vrouw [Cindy Williams] blijkt te zijn. Ze lopen constant in het rond op deze drukke plek, in de hoop dat niemand ze kan afluisteren, maar we ontdekken in fasen dat ze wel degelijk worden afgeluisterd door een klein team onder leiding van Harry Caul. Het is anno 2017 confronterend om te ontdekken dat het bijna 45 jaar eerder al mogelijk was om dit soort gesprekken af te luisteren. Het thema was toen actueel vanwege Nixon, is nu nog steeds actueel dankzij de onthullingen van Edward Snowden.

Gene Hackman geeft zijn beste vertolking ooit, een uiterst genuanceerd beeld van een eenzame man die, zeker ook vanwege zijn werk, mensen structureel op afstand houdt en zijn werk en zijn emoties strikt gescheiden houdt. Maar iets in de opnamen van het stel dat hij heeft afgeluisterd raakt hem persoonlijk – het fragment waarin de vrouw een stukje zingt uit Bing Crosby’s “When The Red Red Robin Comes Bob-Bob-Bobbing Along” in het bijzonder – en langzaam maar zeker leren we de menselijke kant van Harry kennen. Dat heeft echter rampzalige gevolgen na een ontmoeting met Martin Stett {Harrison Ford, voor zijn doorbraak in Star Wars] die Harry’s tapes namens diens opdrachtgever in ontvangst wil nemen. Hackman weet de ontrafeling van zijn karakter op aangrijpende wijze zichtbaar en voelbaar te maken, daarbij geholpen door effectieve cross-editing door Richard Chew die ons in schokkende, korte shots toont welke gedachten en beelden er door Harry’s hoofd gaan. Ford is zowel sinister als charismatisch en daardoor blijft het voor de kijker gissen of Harry werkelijk reden heeft om achterdochtig te zijn, of dat zijn gedrag te verklaren is vanuit een boetedoening voor een fout die hij zichzelf niet heeft kunnen vergeven.

Hackman is dus ronduit geniaal, Ford is effectief, Robert Duvall maakt indruk iin een kleine, maar cruciale rol en Cindy Williams is perfect gecast met haar lieflijke stem en haar vertederende blik. De zojuist omschreven openingsscène is een meesterwerk van camerawerk, timing, acteerwerk en vooral van geluid. Dat werd ook absoluut erkend met prijzen en nominaties voor Coppola [ook voor zijn eigen scenario] en Hackman en BAFTA’s voor de effectieve montage en het sublieme geluid. Het is onbegrijpelijk waarom de Academy besloot de Oscar voor beste geluid toe te kennen aan pulpfilm Earthquake, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van deze sombere, uitdagende, maar fenomenale film met één van de beste acteurs en één van de beste regisseurs van hun generatie op het top van hun kunnen.

Het is 1830 wanneer een Brits schip door een storm in de Tasmaanse Zee noodgedwongen aanlegt op een eiland voor reparaties. Predikant Thomas Munro is daar getuige van een bloederig gevecht tussen de Maori-stammen van Akaterewa [Lawrence Makoare] en Maianui [Antonio Te Maioha] en weet het leven van Rangimai [Tioreore Ngatai-Melbourne] te redden. Hij leert de cultuur van de oorspronkelijke bevolking en probeert de twee stamhoofden over te halen om zich te verenigen, zodat ze zich in de toekomst kunnen verdedigen tegen hun gezamenlijke vijand: Britse handelaren. Genuanceerde, boeiende reconstructie van de start van de exploitatie van Maori door Europese handelaren is gemaakt in nauwe samenwerking met Maori en geeft Guy Pearce eindelijk weer eens een rol die recht doet aan zijn acteerkwaliteiten.

Travis [James Freedson-Jackson] en Harrison [Hays Wellford] zijn weggelopen van huis en zwerven over de Texaanse vlakten in Quinlan County, ten oosten van Dallas. Wanneer ze een verlaten politieauto vinden, ontdekken ze hoe ze 'm moeten besturen en rijden ze er voor de lol wat mee rond. Maar de auto herbergt een geheim dat Sheriff Kretzer [Kevin Bacon] graag geheim wil houden, koste wat kost.

'Cop Car' neemt de tijd om de twee hoofdpersonen neer te zetten. Welford en Freedson-Jackson spelen hun rollen ook uitstekend (Freedson-Jackson won Saturn Award voor vertolking van een jonge acteur), maar het verhaal komt wat langzaam op gang. Zodra de jongens (en wij) het 'geheim' ontdekken, komt de film goed op gang en eindigt het in een spannende, goed opgebouwde finale. Bacon toont opnieuw aan één van de beste bad-guys van het witte scherm te zijn in een thriller die geduld vereist... maar geduld loont deze keer!

Jimmy [Bruce Willis] en Paul [Tracy Morgan] (niet te verwarren met Riggs en Murtaugh) zijn partners bij de politie die te maken krijgen met Mexicaanse drugssmokkelaars en ook nog een incompetentie dief [Sean William Scott] proberen in te rekenen. Dat heeft weer verband met een zeer waardevol Football-kaartje dat Jimmy had willen verkopen om de bruiloft van zijn van hem vervreemde dochter te betalen. Morgan scoort zo nu en dan met zijn citaten uit beroemde films, maar slaat vaker de plank mis en dat geldt zo’n beetje voor alle pogingen tot humor. Bovendien is dit veel te nadrukkelijk geïnspireerd door Lethal Weapon, met Scott in de Pesci-rol. Liefhebbers van dat soort films zullen dat niet zo erg vinden.