Opinions

Je kunt je afvragen waarom er in 1995 een poster van Babe hangt in een Blockbustervideozaak, aangezien die pas in 1996 op VHS verscheen. Je kunt ook even meedoen met een spelletje 'herken de videocover' wanneer hoofdpersoon Vers [Brie Larson] zelf een blik werpt op de plaatselijke videocollectie en je afvragen of de 90s-soundtrack wel helemaal klopt. Het zijn allemaal aangename randzaken in de zoveelste Marvelfilm die (godzijdank) eindelijk eens wat originaliteit biedt. Het plot betreft de zoektocht naar een spoorloos verdwenen uitvinding die een beslissende rol zal spelen in een intergalactische oorlog tussen de Skrulls en de Kree, dus daar moet deze film het niet van hebben. Het scenario richt zich bovengemiddeld veel op de karakteriseringen en de onderlinge relaties tussen de hoofdpersonen en bevat derhalve relatief weinig actie. Er worden geen hele gebouwen of steden in puin gelegd, maar ook dat is niet geheel uniek (wel zeldzaam) in het Marvel-universum.

De originaliteit zit 'm bovenal in het feit dat geslacht er feitelijk niet toe doet: hoewel Vers / Carol Danvers het laatste woord heeft, zijn mannen even belangrijk als vrouwen. De slotconfrontatie tussen Vers en haar mentor Yon-Rogg [Jude Law] - en vooral die ene one liner - zal wel bij menig vrouwelijke kijker een brede glimlach om de mond toveren, maar dat weerhoudt een kat er niet van om de film te stelen. Wijlen Stan Lee, aan wie de film is opgedragen, doet zijn laatste Marvel-cameo (hij zal nog wel te zien zijn in Madness in the Method), we komen tevens te weten waarom Nick Fury [Samuel L Jackson] een ooglapje moet dragen en - zoals de kenners weten - halverwege de eind credits volgt een epiloog die ons warm moet maken voor Avengers: Endgame.

In 2050 reist Nova Kester [Anniek Pheifer] met hulp van Simon Valk Jr [Harry van Rijthoven] en Timo [Yannick Jozefzoon] 25 jaar terug in de tijd in de hoop een ecologische ramp te voorkomen. Ze kon echter niet voorzien dat ze als gevolg van deze reis zélf 25 jaar jonger wordt. En het is voor 12-jarige Nova [Kika van de Vijver] uiteraard veel moeilijk om Simon Valk Sr [Pierre Bokma] over te halen om zijn voorbereidingen op boringen op de Noordpool stop te zetten. Gelukkig krijgt ze hulp met de 15-jargie Nasrdin [Marouane Meftah] en haar trouwe drone ADD [stem: Sander van de Pavert]. Zonderling ecologisch SF-drama gaat er blijkbaar van uit dat de wereld veilig is zolang we maar niet boren op de Noordpool. Verder verpest door het uiterst matte spel van de kinderen waardoor het op geen moment overtuigt. Bokma is goed, maar zijn bijdrage is (net als die van Pheiffer) zeer beperkt. Het einde is (bijna hilarisch) smakeloos.

Richard Phillips [Tom Hanks] is de ervaren kapitein van een vrachtschip dat het doelwit wordt van een groepje Somalische kapers, Gebaseerd op een incident dat plaatsvond in 2009 en net als bij United 93 slaagt Greengrass erin een nagelbijter van een thriller af te leveren in de vorm van een kat-en-muisspel tussen Phillips, die alles doet om zijn bemanning te redden, en Muse [Barkhad Abdi], de intelligente leider van de piraten die vol overtuiging verkondigt: “I’m the captain now!”. Greengrass koos onervaren acteurs met een Somalische achtergrond voor de rol van de piraten en verbood Hanks vooraf contact met zijn tegenspelers te hebben. Abdi domineert met een verbluffende en onvergetelijke vertolking en Hanks vervalt nooit in valse heroïek. Sterker nog: we zien Hanks constant denken, wetend dat één fout besluit van hem zijn eigen leven, maar vooral die van zijn bemanning kan kosten. Kreeg zes Oscarnominaties (o.a. voor Abdi), maar The Academy zag Tom Hanks’ onbaatzuchtige rol, één van zijn beste prestaties ooit, jammerlijk over het hoofd.

Boezemvrienden en belhamels George is de schrijver [Kevin Hart] en Harold [Thomas Middleditch] de illustrator van hun eigen strip over ‘Captain Underpants’, een persiflage op het vervelende schoolhoofd Mr. Krupp [Ed Helms]. George en Harold slagen erin om Krupp te hypnotiseren, zodat hij denkt dat hij Captain Underpants is, maar dat blijkt minder lollig dan ze hadden gedacht. En een nieuwe aartsvijand dient zich aan in de vorm van de nieuwe natuur- en scheikundeleraar Professor P. [Nick Kroll], die met hulp van de brave, humorloze Melvin [Jordan Peele] een plan in werking zet waarmee hij de wereld kan “bevrijden” van plezier. Voldoet aan de verwachtingen, maar dat is nog geen aanbeveling. Kostte ongeveer $ 38 miljoen dat duidelijk niet is besteed aan de animatieafdeling. Het themalied van “Weird Al” Yankovic is geinig.

Syrische jongens in een vluchtelingenkamp in Jordanië krijgen de kans om als vluchtelingenteam mee te doen aan een toernooi in Qatar, bedoeld om aandacht tee genereren voor de mensenrechten. Buiten Qatar natuurlijk. Deze vermeende documentaire volgt vrienden Mahmoud en Fawzi die concurrenten zijn voor het aanvoerderschap. Uiteindelijk mogen ze samen afreizen naar Qatar en wedstrijden spelen onder de teamnaam ‘Syrische Droom’ die wereldwijd worden uitgezonden. David Trézéguet en Xavi Hernández lieten zich voor het karretje spannen van de voetbalbond van Qatar in een sportdocumentaire die beter te pruimen was geweest als het niet zo nadrukkelijk propaganda was voor een land dat de mensenrechten bepaald niet hoog in het vaandel heeft staan.

Een preek als epiloog, dat was niet ongebruikelijk in het begin van de jaren '50. Deze keer gaat de preek echter niet over het toen heersende 'rode gevaar', maar over hoe de maffia het politie-apparaat en het nieuwsbestel corrumpeert. John Forsythe speelt in deze sobere, maar strak geregisseerde thriller een journalist die zich niet de kritische mond laat snoeren en zich daardoor het leven niet zeker is. De klopjacht is spannend en het is schrijnend hoe ver het moet komen voor Forsythe enig gehoor krijg bij die mensen die hem moeten beschermen. Een bescheiden productie zonder grote namen en daarom niet zo bekend bij het grote publiek, maar dit is een degelijk gemaakte thriller met een thema dat anno 2017 rijp lijkt voor een remake.

Wanneer de ambitieuze dirigent Adrián [Quim Guittiérez] een aanbod krijgt dat hij niet kan weerstaan, besluit hij binnen zes weken te verhuizen. Hij vraagt zijn vriendin Belén [Clara Lago] mee te gaan, maar ze weet niet of Adrián haar volledig trouw is. Dankzij de verhuurder van Adrians huis verzint Belén een manier om hem te testen, maar het loopt anders dan verwacht met als gevolg dat de politie vermoedt data Belén slachtoffer van een misdrijf zou kunnen zijn. Scenario, regie en muziek roepen herinneringen op aan Hitchcock (met name Suspicion en Psycho) en het resultaat is een aangename mix van mysterie, romantiek, spanning en zwartgallige, ironische humor waar The Master of Suspense ongetwijfeld mee in zijn nopjes zou zijn.

Wilhelm “Bill” Tell [Oscar Isaac] is één van de mensen die is veroordeeld wegens misstanden Guantanamo Bay. Nu leidt hij een onopvallend, maar redelijk lucratief bestaan als gokker waarbij hij gebruik maakt van zijn vermogen om kaarten te tellen. Hij weet echter precies hoe ver hij kan gaan met deze vorm van bedrog zonder te worden ontmaskerd en is daarom nooit uit op de grote bedragen. Tot hij wordt benaderd door Cirk [Tye Sheridan], die Wilhelm probeert over te halen om mee te werken aan een plan waarmee ze wraak kunnen nemen op Gordo [Willem Dagoe], de man die Bill leerder gebruik te maken van de ‘enhanced interrogation’ technieken waarvoor Bill vast heeft gezeten. Ondertussen biedt pokersponsor La Linda [Tiffany Haddish] Bill de kans om voor het grote geld te gaan in groots opgezette pokerwedstrijden. Goed geacteerd psychologisch drama waarin Schrader een ongebruikelijke, maar effectieve stijl gebruikt voor de flashbacks van Guantanamo Bay en waarvoor hij zich duidelijk heeft verdiept in de wereld van casino’s en wedstrijdpoker. Nooit vervelend, maar er zit weinig vaart in het verhaal.

Alec Guinness speelt Edward Henry Machin, een jonge man die kansen grijpt wanneer hij ze ziet en zich daardoor snel omhoog weet te werken op de sociale ladder. Het helpt dat hij met zijn vlotte, vriendelijke babbel situaties gemakkelijk naar zijn hand weet te zetten, ook al is daar soms een leugentje om bestwil voor nodig. De titel is de bijnaam die Edward krijgt en verwijst naar het feit dat hij mensen keer op keer weet te verbijsteren.

Het is aangenaam om Guinness eens te zien in een sympathieke, niet-excentrieke rol en hij draagt de film met gemak, daarbij geholpen door de degelijke regie van Ronald Neame en een aangename ondersteunende cast, waaronder de charmante Glynis Johns als een pianolerares die interesse heeft in Edward.

Niet de beste Astaire/Rogers-film, maar wel ééntje die afwijkt van de succesvolle formule van hun voorgaande samenwerkingen. Om te beginnen is het budget een stuk lager, wat zich vooral uit in de eenvoudige decors. Een ander belangrijk verschil is dat Fred geen danser speelt, maar een psycholoog... die wel ooit droomde van een carrière op de planken. Het meest opvallend aan "Carefree" is dat Ginger Rogers hier alle ruimte krijgt om haar acteertalent tentoon te spreiden en daardoor steelt ze deze film.

Fred speelt Tony Flagg, die het aanstaande huwelijk van zijn oude vriend Stephen [Ralph Bellamy] moet redden. Hij doet dat door diens verloofde Amanda [Ginger Rogers] onder hypnose te bevelen al haar remmingen te laten gaan, in de hoop zo haar onderbewustzijn te stimuleren. Amanda 'ontsnapt' echter voor Tony haar uit haar hypnose heeft laten ontwaken en Amanda neemt Tony's bevel bijzonder letterlijk...

Ginger Rogers mimiek en timing blijkt perfect te zijn, al liet ze in haar eerder rollen in 42nd Street, Gold Diggers Of 1933 en Stage Door al zien dat ze meer was dat Astaires danspartner. In andere films zorgden de acteurs in de bijrollen vooral voor de humor, nu nemen Ginger en Fred de komedie voor hun rekening en het resultaat mag er zijn. Muzikaal valt er ook voldoende te genieten, met Freds sublieme solo-nummer op een golfbaan, een tour-de-force waar iedere golfliefhebber jaloers op zou zijn. "Do The Yam" is zeer aanstekelijk en één van de weinige keren dat Fred en Ginger dansen met een aantal figuranten. "Change Partners" is nog zo'n klassieker van Irving Berlin, maar wat mij betreft is het muzikale hoogtepunt de droomsequentie waarin Ginger en Fred grotendeels in slow-motion dansen. Nog nooit was zo goed te zien dat talloze uren repeteren resulteren in absolute perfectie. Het is alleen jammer dat Bellamy, maar ook Jack Carson wat ondankbare rollen hebben... en die scène op de fiets kan natuurlijk al helemaal niet! Maar een kniesoor die zich daardoor laat weerhouden om deze bijzonder Astaire/Rogers-film te aanschouwen.

Dit lijkt aanvankelijk vooral een stijloefening... en een imposante stijloefening, waarin Guy Madden de filmstijl van midden jaren '20 persifleert en omarmt: nadrukkelijk kunstmatige belichting, uiterst precieze beeldcomposities en expressionistisch acteerwerk, maar ook het gebruik van getinte beelden, soms overbelicht en met beschadigde frames, alsof het negatief al tientallen jaren oud was. De stijl overschaduwt het verhaal over de melodramatische gebeurtenissen in een klein dorpje aan de voet van een met eeuwige bedekte berg, waar het gevaar van een lawine zo groot is [vandaar de titel ]dat de bewoners de stembanden van alle dieren hebben doorgesneden omdat hun geluid catastrofaal kan zijn. Vanwege de unieke stijl niet voor iedereen even toegankelijk, maar voor wie - net als ik - een liefhebber is van zwijgende cinema, heeft de film aanzienlijk meer kwaliteiten dan tekortkomingen.

Brian Cox tilt dit inhoudelijk weinig opzienbarende komische drama naar een hoger niveau als de aftakelende voormalige acteerveteraan Sir Michael Gifford die tegen zijn in iemand nodig heeft die hem kan verzorgen. Tot ergernis van zijn dochter [Emilia Fox] maakt Michael het leven van zijn verplegers steeds zo zuur dat ze het niet lang bij hem uithouden. Maar dan komt de Hongaarse Dorottya [Coco Konig] in beeld, die met een combinatie van engelengeduld en een bovengemiddelde kennis van het werk van William Shakespeare niet zo gemakkelijk uit het veld te slaan is.

Het scenario draait om de vraag of Sir Michael in staat zal zijn om een prestigieuze oeuvreprijs persoonlijk in ontvangst te nemen, iets wat zijn dochter hem ten sterkste afraadt. Het heeft allemaal niet zo veel om het lijf en er is niets nieuws onder de zon, maar Cox gaat volledig op in zijn personage en weet, waarschijnlijk net als zijn personage, iedere scène te stelen.

In 2016 werd de 22-jarige Nathan Carman na een zoektocht van ruim een week levend gevonden in een reddingsbootje op de Atlantische Oceaan. Waar was moeder Linda gebleven? Jaren later werd Nathan pas aangeklaagd op verdenking van moord op zijn moeder. Daarbij werd ook een link gelegd met de onopgeloste moord op Nathans steenrijke grootvader, die in 2013 in zijn huis werd doodgeschoten. Een niet te onderschatten belemmering in de strafzaak is Nathans autisme, waardoor hij aantoonbaar anders denkt en anders handelt dan “gewone” mensen. Een intrigerend mysterie waarin experts tot tegenstrijdige conclusies komen, maar waarbij je ook twijfelt aan de betrouwbaarheid van de geïnterviewde familieleden – en dat zijn er slechts een paar. Het grootste probleem is dat de zaak na een half uur grotendeels uit de doeken is gedaan. Het enige wat dan nog ontbreekt, is de tragische ontknoping.

De 16-jarige Lola [Zaira Romero] houdt haar lesbische gevoelens angstvallig geheim voor de buitenwereld, maar dat wordt erg lastig wanneer ze als een blok valt voor de 17-jarige Carmen [Rosy Rodríguez] die ze leert kennen op de markt waar ze beiden werken. Carmen staat echter op het punt zich te verloven met Lola's neef en binnen de uiterst traditionele zigeunercultuur waar beide meisjes in zijn opgegroeid wordt homoseksualiteit beschouwd al één van de grootste zonden die je kunt begaan.

Het simpele en voorspelbare verhaal is veel te mager voor deze speelduur, maar Arantxa Echevarria zet wel een levendig en authentiek beeld neer van de zigeunercultuur - met het verlovingsfeest als hoogtepunt - en ze weet prima vertolkingen uit haar volstrekt onervaren cast te halen, vooral van Morena Borja en Rafaéla Leon als Lola's ouders.

Alan [Christoph Waltz] en Nancy Cowan [Kate Winslet] bezoeken het appartement van Michael [John C. Reilly] en Penny Longstreet [Jodie Foster] om overeen te komen welke maatregelen ze gaan treffen na een handgemeen tussen hun zoons. Aanvankelijk is de toon nog redelijk, al wordt het gesprek veelvuldig onderbreken door telefoontjes aan Alans adres. Langzaam maar zeker groeit de irritatie en neemt het gesprek een onaangename wending. Voortreffelijk gecaste en uitstekend geacteerde tragikomedie dankzij Polanski’s acteursregie nooit vervalt in een farce. Het verhaal is weliswaar wat mager maar Polanski verdient extra lof voor de manier waarop hij de statische setting weet te doorbreken.

Na het meesterlijke Five Easy Pieces bleef Nicholson indruk maken met deze karakterstudie, die zich richt op twee vrienden [Nicholson en Art Garfunkel] die hun visie op hun eigen seksualiteit en die van vrouwen bespreken en in praktijk proberen te brengen, maar die hierdoor geleidelijk uit elkaar groeien. Garfunkel houdt zich goed staande naast Nicholson, maar het zijn de vrouwelijke castleden die zorgen dat deze film een weinig verheffend, maar indrukwekkend beeld geven van seksualiteit in de jaren na de Summer Of Love. Ann-Margret toont veel meer te zijn dan bloedmooi beeldvulsel en vooral Candice Bergen en Rita Moreno maken indruk. Een heerlijke acteursfilm, sterk geregisseerd door Mike Nichols die een intelligente en effectieve camera-voering gebruikt.

Verfilming van Patricia Highsmiths ‘The Price of Salt’ begint en eindigt als Brief Encounter en toont in de tussentijd wat er heeft geleid tot deze aanvankelijk vrij onschuldige ontmoeting tussen Carol Aird [Cate Blanchett] en Therese Belivet [Rooney Mara] in een chic restaurant. Carols huwelijk met Harge [Kyle Chandler] bestaat alleen nog op papier na Carols affaire met Abby Berhard [Sarah Paulson]. Therese werkt in een warenhuis wanneer zij Carol ontmoet en al snel gevoelens ontdekt waarvan ze niet wist dat ze die had. Terwijl de vriendschap tussen Carol en Therese uitbloeit tot een romance, voert Harge de bittere strijd om de voogdij van Rindy [Kk Heim] verder op, hetgeen Carol dwingt tot een moeilijke beslissing. Visueel indrukwekkend romantisch drama (kostuums, make-up en cinematografie leverden veel nominaties en prijzen op) over een vrouw die niet zozeer zelf worstelt met haar seksualiteit, maar wel met de manier waarop de maatschappij daar naar kijkt en wat de potentiële gevolgen daarvan zijn. Niet zo goed als Brief Encounter, maar dat is ook vrijwel onmogelijk.

Losjes gebaseerd op het kindheidsevangelie van Thomas dat het leven van je-weet-wel behandelt in de jaren die niet voorkomen in de vier officiële evangeliën in het Nieuwe Testament. De zoon in kwestie ontdekt dat hij over bijzondere gaven beschikt en weet niet goed wat hij daarmee aan moet. Zijn vader [Nicolas Cage] pakt hem streng aan, moeder [FKA twigs] neemt hem in bescherming en een mysterieuze vreemdeling [Isla Johnston] wil hem in een duistere richting sturen. Om religieus Amerika niet te hard voor het hoofd te stoten, kregen de drie hoofdpersonen geen naam. Je weet het nooit met die gekke religieuze fanatici aldaar, maar ik denk niet dat ze erg wakker liggen van dit vage exploitatiegeval. Cage is (zoals gebruikelijk) zeer intens.

Er is weinig zo kansloos als een remake van een klassieker, maar deze to mislukken gedoemde poging om De Palma’s versie uit 1976 naar de kroon steken, liep al de mist in tijdens het castingproces. In de titelrol ontbeert Moretz de mix van onschuld en breekbaarheid van Sissy Spacek en Moore mist het venijn dat Piper Laurie verleende aan Carries geobsedeerde moeder. De keuze om Carrie al vroeg bewust te maken van haar verworven krachten voegt weinig toe en dwingt Peirce om in de finale over de schreef te gaan qua special effects waardoor dit meer doet denken aan een generieke pulphorrorfilm voor de videomarkt dan aan een klassieke horrorfilm.

Carry On Camping was een dieptepunt uit de serie, maar toch kwam scenarist Talbot Rothwell met deze film die een soort van sequel is. Deze keer reist de cast af naar een hotel, dat echter nog helemaal nog niet is afgebouwd. Maar dat weerhoud Pepe [Peter Butterworth] er niet van de gasten te ontvangen. Uiteraard zijn er de nodige relatieproblemen, veelvuldige seksuele woord- en toespelingen zorgen de seksuele escapades van de bezoekers voor een finale die letterlijk en figuurlijk behoorlijk rampzalig is. Barbara Windsor's catchphrase 'Oooh, saucy' begint hier onderhand de keel uit te hangen.

Dr Nookey en Gladstone Screwer... zucht... dat soort flauwe geintjes dus. Hoewel de cast er nog steeds het beste van maakt, is dit opnieuw een Carry On-film met teveel smakeloze en vervelende grappen en grollen. Carry On Nurse en Carry On Doctor - waar dit feitelijk een vervolg op is - zijn veel leuker dan deze verzameling seksgrappen en onderbroekenhumor die de reputatie van Carry On ernstige schade opleverde. Het zou er in de resterende films helaas niet beter op worden, dus ik kijk bepaald niet uit naar de volgende film uit de serie...

Oh jee, dit scenario gaat over de lotgevallen van een aantal werknemers bij een fabriek die gespecialiseerd is in... toiletten en aanverwante artikelen. Het Engelse begrip 'toilet humor' zou hier wel eens kunnen zijn ontstaan, ook al omdat het het niveau van de meeste grappen uitstekend weergeeft. Scenarist Talbot Rothwell probeert ook nog wat humor te wringen uit de conflicten tussen de directie en de vakbondsleden die bij het minste of geringste dreigen met een staking. Slechts zo nu en dan leuk, tot aan het werkuitje dat vooral lijkt te zijn bedacht om de tijd te vullen. Een teleurstelling.

Alleen het acteerwerk van Elke Sommer, die haar imago genadeloos op de hak laat nemen, valt als pluspunt aan te merken op deze botte, melige, flauwe sekskomedie waarvan de titel al duidelijk maakt op welk niveau je de grappen moet zoeken. Uiteraard verwijst de titel naar caravans die je vastmaakt aan het 'achterste' van je auto. Hi hi hi, ho ho ho... nee dus. De sleet zat er nu definitief in en het was alleen maar verder bergafwaarts van hier.

In de 17e Carry On-film is de kentering naar de smakeloze, seksistische onderbroekenlol duidelijk waarneembaar. In de openingsscène zitten de hoofdpersonen in een bioscoop te kijken naar een 'voorlichtingsfilm' over een naturistencamping en zien we al meer bloot dan we in de voorgaande 16 films bij elkaar zagen. De mannen zijn uit op escapades met de tienermeisjes van een meisjesschool die toevallig op dezelfde camping verblijven en dat leidt tot gerollebol in tenten en gegluur in de douches. Ik voel me verplicht om de overige 13 films uit de reeks ook nog te zien, maar ik vrees dat het vanaf hier alleen nog maar bergafwaarts gaat. Dat gaat een lange zit worden...

De tiende en tot dan toe veruit de beste uit de serie. De meeste Carry-On-films waren tot dan toe een geval van hit-and-miss en meestal betekende dat een onderhoudend en zo nu en dan grappige filmbelevenis. In Carry On Cleo raken alle castmembers de juiste snaar, evenals scenarist Talbot Rothwell, die niet alleen het Taylor/Burton-vehikel Cleopatra op de hak neemt, maar ook de Shakespearestukken Anthony & Cleopatra en natuurlijk Julius Caesar. Let maar eens op de vele woordspelingen [Veni Vidi Vici, Infamy en Is There No Succour?] en geniet van de echtelijke ruzies tussen Kenneth Williams en Joan Sims als Caesar en zijn ontevreden echtgenote. Maar alle acteurs spelen hun beste rol tot dan toe in de eerste Carry On-film die ik iedereen durf aan te raden.

Van de originele cast is niets meer over, er komen hooguit wat acteurs opdraven die ooit in een paar [latere] Carry On-films op kwamen draven. Een deel van mij zou graag willen onderzoeken wat de indrukwekkende cast, bestaande uit topkomieken die getuige ander werk uit deze periode op het top van hun kunnen waren, heeft bezield om hieraan mee te werken. Niemand van hen lijkt het volstrekt humorloze script te hebben gelezen. Het resultaat is nog erger dan de smakeloze humor uit Carry On Emmannuelle: een 'komedie' zonder grappen, met een cast die er ook gewoon geen zin in lijkt te hebben. Een ander deel van mij vindt deze film te waardeloos om hier nog meer tijd in te steken.

Over welke komieken heb ik het? Wat te denken van Rik Mayall, Nigel Planer, Alexei Sayle, Julian Clary en Martin Clunes? Genoeg woorden aan verspild, maar mijn hemel, wat ben ik opgelucht dat ik ze nu allemaal heb gezien...

Nummer 4 uit de reeks bevat weer de nodige misverstanden en romances die inmiddels een beetje onderdeel maakten van de formule. Gelukkig is daar nieuwkomer Sid James als de hoofdinspecteur die zorgt voor vers bloed en er zijn ook leuke excentrieke bijrollen, waarbij Joan Hickson [vooral bekend als Miss Marple] scoort als een mondaine vrouw met een drankprobleem.

De acteurs lijken het niet erg naar de zin te hebben in deze teleurstellende westernparodie van het Carry On-team. Het scenario geeft ze dan ook weinig geïnspireerd materiaal om de lachers op de hand te krijgen en het lijkt alsof de cast zich daar van bewust was. De energie en het enthousiasme uit de meeste voorgangers ontbreekt hier, waardoor het slechts zo nu en dan redelijk amusant is.

Sid James speelt de titelrol en vervalt daarom niet in de flauwe onderbroekenlol die veel van zijn latere rollen typeerde. Hij mag zich wel hullen in verschillende vermommingen - onvermijdelijk ook eens als vrouwelijke prostituee - maar deze keer wekken die verkleedpartijen werkelijk op de lachspieren, vooral door Kenneth Williams' rol als Captain Desmond Fancey, die er steeds van overtuigd is Dick Turpin een stap voor te zijn maar steeds op hilarische manier de plank misslaat. En ja, Barbara Windsor is ook hier het mikpunt van seksuele spot, maar de humor is hier milder en daardoor best vermakelijk. Een heel aardige late film uit de langdurige reeks Carry Ons.

De 15e Carry On-film is qua opzet gelijk aan de 2e uit de reeks [Carry On Nurse] en zou een jaar later een vervolg krijgen [Carry On Again Doctor]. Frankie Howerd maakt zijn debuut in de serie en hoewel de grappen rondom zijn karakter bepaald niet subtiel zijn, weet hij wel het maximale uit het materiaal te halen. Mede daardoor voelt dit niet als een remake van Carry On Nurse, maar als een aangenaam vervolg. De aanwezigheid van de bijzonder sexy Barbara Windsor resulteert in een hogere dosis seksgrappen, maar Windsors timing en charme maakt dat die grappen hier hun werking niet missen. Helaas zou de serie langzaam maar zeker verzanden in wat meer een meer richting onderbroekenhumor ging.