Opinions

De laatste 'echte' Carry On-film is veruit de slechtste. Er valt werkelijk niets te lachen in het abominable script, dat een parodie pretendeert te zijn van een filmserie die van zichzelf al zo weinig om het lijf had dat er eigenlijk weinig aan valt te parodiëren. Er is dan ook een totaal gebrek aan originele [of leuke] ideeën in deze haast onuitstaanbare film, waarbij het vooral niet meevalt om te zien hoe de laatste van de vaste castleden [Kenneth Williams, Joan Sims en Kenneth Connor] opgezadeld worden met de meest smakeloze grappen, die vaak ook niet meer dan tijdvulling zijn. Waarom drie mannen aan tafel menen hun wildste seksuele escapades met elkaar [en, nog erger, met ons] te moeten delen, is verder een raadsel. Maar wie dacht dat het dieptepunt was bereikt, heeft Carry On Columbus nog niet gezien.

Hoe diep Carry On was gezonken werd haarfijn duidelijk in de 28e Carry On, die hetzelfde uitgangspunt heeft als Carry On Sergeant, de eerste uit de serie. Ook hier is het de taak van een militaire kapitein [Kenneth Connor] proberen een groep ongedisciplineerde soldaten-in-spé omturnen tot een eenheid. In Carry On Sergeant waren de woordspelingen vaak onvoorspelbaar, alle karakters nog vers en waren er genoeg intelligente grappen om de wat zwakkere momenten te compenseren. Voor Carry On England heeft scenarist David Pursall bedacht dat het leuk zou zijn om een sergeant-majoor [Windsor Davies] op te voeren die vooral heel veel schreeuwt. Dat is één keer leuk, maar die running gag begint snel de keel te vervelen. En deze keer bestaat het regiment niet alleen uit hitsige mannen, maar ook uit voluptueuze, bijna even hitsige vrouwen. Dat leidt uiteraard tot veel scènes met mannen en vrouw in ondergoed, vrouwen zonder BH en meer van dat soort smakeloze drek. Die ene ster is voor de bewonderenswaardige inzet van de cast, die het beste eruit proberen te halen.

Om het toerisme in een Britse badplaats weer wat te doen aantrekken, organiseert gemeenteraadslid Sidney Fiddler [Sid James] een miss-verkiezing, waarmee hij niet alleen een aantal mooie, schaarsgeklede dames mobiliseert, maar ook een groep feministen die hun best doen om de hele organisatie te saboteren. Er is ook nog een vaag excuus om Bernard Bresslaw te verkleden als vrouw, zodat er weer voldoende ruimte is voor smakeloze onderbroekenlol en vrouwelijk halfnaakt. Helaas weinig nieuws en weinig verheffends onder de zon, maar er zijn enkele hilarische bijrollen. Kenneth Connor heeft één van zijn beste rollen als de burgemeester die constant tussen twee vuren zit, Joan Hickson heeft een hilarische cameo als één van de excentrieke bezoekers en Jack Douglas geeft een fantastische vertolking als de nerveuze hotelreceptionist met een aantal hilarische tics. Zij maken de 85 minuten een stuk draaglijker dan het scenario je wil doen geloven.

Eén van de betere Carry On-films uit de jaren '70. De vulgaire Sid James is ideaal als Henry VIII, die tijdens de executie van zijn meest recente vrouw al in de startblokken staat om zijn volgende te huwelijk te sluiten en te consumeren. Je zou verwachten dat juist dit verhaal zich leent voor meer smakeloze humor, maar dat is juist niet het geval. Het scenario draait voor een belangrijk op de verwarring bij Thomas Cromwell [een uitblinkende Kenneth Williams] die langzamerhand helemaal gek wordt van de tegenstrijdige bevelen van Henry VII die dan weer wil trouwen, dan wil scheiden, dan weer iemand wil executeren. Dat maakt dit nog niet tot een topper uit de serie, maar deze heeft in ieder geval weer voldoende scherpe momenten om onderhoudend te blijven tot het einde.

De eerste filmparodie van het Carry On-team is een teleurstelling en bovendien de eerste zwakke film uit de serie. De film speelt zich volledig af op een schip in tijdens de hoogtijdagen van het Britse Rijk en dat betekent dat de ruimte voor grappen zowel letterlijk als figuurlijk beperkt is. Het scenario weet slechts zo nu en dan een glimlach te veroorzaken, ook al omdat nieuwkomer Bernard Cribbins [die de rol speelt van admiraal Poop-Decker, een indicatie voor het niveau van vele grappen] niet over dezelfde komische talenten beschikt als de ervaren Carry-On-acteurs.

Terry Scott speelt een maagdelijke jongeman die via een huwelijksbureau [gerund door Sidney James en Hattie Jacques] aan een liefdespartner probeert te komen. Zijn naïviteit zorgt voor in ieder geval voor een soort van tegenwicht voor de flauwe seksgrappen en onderbroekenlol die ook deze film teisteren. Ik merk dat ik in de herhaling val ten opzichte van mijn recensies van eerdere Carry On-films, maar dat geldt ook voor de scenario's die Talbot Rothwell nu blijkbaar per lopende band wist te produceren. Deze is iets beter dan zijn 3 voorgangers, maar dat maakt dit bepaald nog niet tot een aanrader.

Hatty Jacques komt redelijk ongeschonden uit de vierde Carry On die zich afspeelt in een ziekenhuis en, vanwege de flauwe, seksistische grappen [inclusief kontknijperij een soortgelijke handtastelijkheden] veruit de zwakste. De aandacht verslapte al gauw bij mij, dus een diepzinnige analyse van deze film ziet er helaas niet in. Mocht je om die reden toch besluiten om deze film te kijken, dan is het wel geheel op eigen risico. Kortom: laat maar!

Zoals de titel doet vermoeden is hier meer sprake van de Battle Of The Sexes die een rode draad zouden vormen in de Carry-On-Franchise. Norman Hudis schreef opnieuw het script en de acteurs hebben hun karakters aardig onder de knie. Maar met een uitgangspunt van veelal mannelijke patiënten in een ziekenhuis met veelal vrouwelijke verplegers kun je er donder op zeggen dat de humor niet altijd even subtiel en/of geslaagd is. Maar, zoals bij alle vroege Carry-On-Films, is het zelden saai en zo nu en dan werkelijk grappig.

Deze keer richt scenarist Norman Hudis zijn pijlen niet op een bepaalde beroepsgroep, maar gebruikt hij de kapstop van een 'Helping Hands'-agency voor een aantal losjes met elkaar verbonden sketches. Het resultaat is een fragmentarische film, maar bevat ook enkele van de beste scènes uit de serie tot nu toe. Joan Sims zet een knappe dronkevrouwsroutine in wanneer ze ingehuurd wordt bij een chic feestje van wijnproevers, Kenneth Williams scoort als een Duits-Engelse tolk bij een echtelijke (!) ruzie. Ook misverstand dat ontstaat door de dubbele betekenis van het woord 'bird' is amusant. De korte, maar krachtige sketch waarin Kenneth Williams gaat picknicken in een dierentuin met een chimpansee die hij moet babysitten is een pareltje.

Het Carry-On team richt de pijlen op de gotische horror van de Hammerstudio's en op de beroemde monsterfilms van Universal. Het scenario bevat veel geslaagde grappen, met als persoonlijke favoriet die waarin Detective Sergeant Sidney Bung [Harry C. Corbett] net een Dr Jekyll/Mr Hyde-transformatie heeft doorgaan en geconfronteerd wordt met zijn veeleisende, bazige vrouw [een hilarische Joan Sims].

Maar deze parodie slaagt er niet in het uiterlijk en de sfeer van de Hammer-horror te benaderen, waardoor de make-up en de decors er eerder bizar dan effectief uit zien. Niettemin één van de betere films uit de reeks.

De toekomstige Dr Who [William Hartnell] is de drill-sergeant die worstelt om een prettig zootje ongeregeld [de Carry-On-gang] om te smeden tot een gedisciplineerde eenheid. De vroege Carry-Ons zijn qua opzet hetzelfde: de vaste acteurs spelen steeds hetzelfde type karakter en de verhaallijnen zijn steeds gebouwd rondom de lotgevallen van een bepaald groep beroepsbeoefenaars, in dit geval aankomende soldaten. Net als de drie opvolgers is dit zelden saai en zo nu en dan werkelijk vermakelijk, maar nooit hilarisch. Gelukkig is dit pretentieloos vermaak en duurt het slechts iets meer dan 80 minuten, zodat dit prima uit te zitten.

Het is wel goed om je te beseffen dat dit één van de eerste James Bond-parodieën was. Een deel van het oorspronkelijke komische effect is anno nu weggeëbd, deels doordat James Bond zichzelf een paar keer parodieerde maar ook doordat er sindsdien meer parodieën gemaakt. Desondanks is de eerste helft van de film wat aan de zwakke kant, maar komt de film in het laatste half uur op stoom wanneer de vier inmiddels opgeleide spionnen binnen moeten dringen in de vesting van 'S.T.E.N.C.H.' wat resulteert in een amusante combinatie van slapstick en one-liners. Niet groots, maar aanzienlijk vermakelijker dan zijn zwakke voorganger 'Carry On Jack'.

In deze 3e film uit de Carry-On-reeks richt scenarist Norman Hudis zich niet alleen op de volwassenen, maar ook op de leerlingen die op onorthodoxe proberen te voorkomen dat hun geliefde rector de school verlaat. Het lerarenkorps bestaat uiteraard uit de excentrieke karakters die typerend zijn voor de serie en een bezoek van de inspectie leidt tot enkele grappige momenten. Iets beter dan de voorgangers door zich niets uitsluitend op de Carry-On-gang te richten.

Carry On Camping met meer gerollebol in tentjes, seksuele woordspelingen, mooie jonge vrouwen en een hijgerige mannelijke cast. De toevoeging van een parodie op Tarzan en een man in een gorillapak levert weinig origineels op, waardoor ook deze Carry On moeilijk is uit te zitten. Alleen voor degenen die [net als ik] zichzelf hebben opgelegd om de hele serie te kijken. Maar het einde is helaas nog niet in zicht...

Carry On maakt gehakt van de imperialistische hoogdravendheid in hun strijd met de plaatselijke bevolking om de Khyber Pass. Het scenario van Talbot Rothwell bevat uiteraard grappen over de kilts en de vele culturele verschillen [en de daaruit voortvloeiende misverstanden] tussen de Britten en de de bevolking. Je kunt de kwaliteit van het scenario even goed meten aan de hand van het enthousiasme van de cast als van de kwaliteit van de grappen. Kenneth Williams is stekelig charmant en kruiperig geniepig als de Khazi die de Britten een rad voor ogen trad te draaien tot hij zijn slag kan slaan, maar Sid James en Joan Sims stelen de film, in het bijzonder in de hilarische finale die de arrogantie van de Britse imperialisten op sublieme wijze onderstreept. Hoogst vermakelijk!

Sinds hij is afgewezen voor de politieacademie heeft Ethan Kopek [Taron Egerton] zich geschikt in een baantje op het vliegveld waar echtgenote Nora [Sofia Carson] een leidende functie heeft. Vlak voor de drukke Kerstperiode vraagt hij zijn leidinggevende [Dean Norris] om een kans bij de bagagecontrole en neemt hij de plaats in van zijn collega Jason [Sinqua Walls]. Daardoor raakt Ethan echter betrokken bij een operatie van een huurling [Jason Bateman] die hem wil dwingen om een stuk handbagage (de ‘carry-on’ uit de titel) met het dodelijke Russische zenuwgas Novichok door de controle te laten komen. Collet-Serra maakt op voorbeeldige wijze gebruik van de camera en montage om de gedachten van Ethan (die door een handlanger [Theo Rossi] in de gaten wordt gehouden) over te brengen en het scenario van Fixman zit vol originele vondsten, heeft een paar zenuwslopende actiescènes (een worsteling in een auto, een kat-en-muisspel in de bagageruimte) en maakt dit schaakspel tussen twee intelligente tegenstanders tot een heerlijke nagelbijter.

Lightning McQueen [Owen Wilson] gaat de uitdaging aan tegen de Italiaanse Francesco Bernoulli [John Turturro] door deel te nemen aan de World Grand Prix, een kampioenschap georganiseerd door avonturier Sir Miles Axlerod [Eddie Izzard] die daarmee een schone brandstof wil promoten. Lightning krijgt ruzie met Mater [Larry The Cable Guy] die zich aansluit bij geheim agent Finn McMissile [Michael Caine] en Holley Shiftwell [Emily Mortimer] die geloven dat Professor Zündapp [Thomas Kretschmann] de races wil saboteren. Deze zielloze sequel is in feite een oppervlakkig actiefilm met getekende auto’s. Een magere grap die vrij snel is uitgemolken.

Terecht genomineerd voor een Academy Award in 2016, deze documentaire over onbeheersbare handel in mensen en drugs in Mexico. De film richt zich zowel op de problemen bij de grens als op de pogingen van de Autodefensa [een beweging van burgers in de provincie Michoacan] die zelf de wapens opnemen tegen de drugsmaffia aldaar. Regisseur/cameraman Matthew Heineman legt met gevaar voor eigen leven de schermutselingen vast en laat ons zien wat de nieuwscamera's tot nog toe nooit toonden. Daartoe behoren de gruwelbeelden van onthoofde mannen, maar ook de reactie van de burgerbeweging wanneer ze een paar mannen weten op te pakken die direct verantwoordelijk zijn voor de dood van één of meerdere geliefden. Deze context ontbreekt in reportages over deze complexe problematiek, voor zover daar überhaupt internationale aandacht voor is.

De centrale rol van de charismatische leiders van de Autodefensa José Manuel 'El Doctor' Mireles Valverde versterkt de persoonlijke betrokkenheid bij deze indrukwekkende documentaire, die in ieder geval voor een deel verklaart waarom Trumps idee van een Mexicaanse Muur door veel grensbewoners volop wordt gesteund.

John Harrison [Steven Seagal] leidt een operatie om de beruchte drugsbaron Joseph ‘El Tiburon’ Salazar [Florin Piersic Jr.] te ‘doden’. De operatie verloopt niet volgens plan, zo ontdekken we tijdens Harrisons debriefing met Majoor Tom Jensen [Luke Goss], die duidelijk wat uit te leggen heeft. In flashbacks ontdekken we wat het ware doel was van de missie, de inschattingsfouten die Jensen, maar ook andere betrokkenen maakten, en wat er daadwerkelijk met Salazar is gebeurd. De regie laat te wensen over en doen je al snel vermoeden dat dit de zoveelste baggerfilm is uit de twijfelachtige filmografie van Seagal. Het plot bevat wat teveel wendingen, maar is op zich niet onaardig en er zijn een paar bovengemiddelde knokscènes. Zelfs Seagal verruilt in de finale zijn pistool voor een ouderwets staaltje Aikido! Hulde! Maar in het geval Seagal blijft dat een relatief begrip.

In een afgelegen Braziliaans plattelandsdorpje is de zorg voor de bejaarde Firmino [Benedito Alves] zo duur geworden dat het gezin van zijn dochter Irene [Maeve Jinkins] het niet meer kan betalen. Op advies van Firmino’s verpleegkundige Juracy [Aline Marta Maia] besluit het gezin tegen een riante vergoeding hun woning beschikbaar te stellen als onderduikadres voor Miguel [César Bordón], een kopstuk van de drugshandel. Vooral Irene en haar 9-jarige zoon Jairo [Rômulo Braga] gebruiken hun nieuwe inkomen om zichzelf eens goed te verwennen, maar geleidelijk ontdekt de familie de negatieve bijeffecten van hun besluit. Speelfilmdebuut van Markowicz is uitstekend gefilmd op locatie en levert scherpe kritiek – met een prettige dosis zwarte humor – op de manier waarop armoede en drugscriminaliteit met elkaar zijn verweven, maar heeft veel tijd nodig om op gang te komen.

Humprey Bogart speelt de rol van Rick Blaine, de eigenaar van “Rick’s Café Amèricain” in Casablanca, een stad waar honderden oorlogsvluchtelingen na een lange reis van Parijs naar Marseille, over de Middellandse Zee en via Oran door de woestijn zijn aangekomen voor een vlucht naar de Verenigde Staten. Onvermijdelijk is Casablanca daardoor een broeinest van mensensmokkelaars en profiteurs die grof geld verdienen door valse reisdocumenten voor woekerbedragen te verkopen. Dit alles onder het toeziend oog van de sluwe, maar door en door corrupte Captain Louis Renault [Claude Rains] die namens de Vichy-regering een niet meer dan spreekwoordelijk oogje in het zeil houdt en in ruil daarvoor kan rekenen op een bijzondere behandeling in Rick’s Café. Zoals Renault zelf zegt nadat hij een fles champagne heeft besteld: “I put it on the bill, I tear up the bill. It’s very convenient.”

Wanneer Ugarte [Peter Lorre] Rick vraagt om vervalste reisdocumenten te verstoppen, doet hij dit zonder te weten voor wie de documenten zijn. Wanneer Ugarte wordt opgepakt en ‘verdwijnt’, zit Rick met de documenten opgescheept. Ze blijken te zijn voor Viktor Laszlo [Paul Henreid], de leider van het Tsjechische verzet, die met zijn metgezel uit Europa is gevlucht. Rick is geschokt wanneer de metgezel Ilse Lund [Ingrid Bergman] blijkt te zijn, een vrouw met wie hij vlak voor de bezetting van Parijs een korte romance had en die samen met hem per trein zou vluchten, maar niet kwam opdagen. Rick verzucht: “Of all the gin joints in all the towns in all the world she walks into mine.” Rick en Ilse blijken nog steeds gevoelens voor elkaar te hebben en omdat hij nu twee blanco reisdocumenten heeft kan hij ze gebruiken om Casablanca samen met Ilse te verlaten. Maar wanneer Viktor in Ricks café een indrukwekkende daad van geweldloos verzet pleegt tegen de Duitsers, maakt dat bij Rick emoties los die hij lang geleden van zich af had gezet.

Hoewel de driehoeksverhouding tussen Bergman, Bogart en Henreid een centrale rol inneemt in dit meesterwerk, is het ook opvallend hoe tijdloos deze film feitelijk is. 75 jaar later hebben we immers ook te maken met een enorme vluchtelingenstroom, al is dat nu in omgekeerde richting, dus van Afrika naar Europa. En ook nu zijn er mensen die volop munt slaan uit de ellende van deze vluchtelingen en daarbij vooral uit zijn op zelfverrijking. “Casablanca” herinnert ons er ook aan dat er een tijd was dat Europeanen hun land moesten ontvluchten. Dat wil niet zeggen dat deze film daarmee een pleidooi is voor barmhartigheid jegens alle vluchtelingen. In mijn optiek maakt “Casablanca” simpelweg duidelijk dat er altijd mensen zullen zijn die profiteren van de misère en de wanhoop van andere mensen. Rick zou immers zelf onderdeel van dat systeem zijn gebleven als hij Ilse niet had ontmoet. Maar als je een andere politieke oriëntatie hebt als ik, kun je hier ongetwijfeld weer een andere interpretatie aan hangen. En dat maakt dit tot filmkunst, een meesterwerk en een tijdloze film. Ik zou zeggen: koop die DVD en... “Play it!”

Jim Bakkum speelt de rol van Bas, een journalist die opdracht krijgt om onder een valse naam mee te doen aan een cursus die mannen helpt om aan een vrouw te komen. Hoofdredacteur Chantal [Birgit Schuurman] wil dat hij datinggoeroe Don Marco [Tygo Gernandt] ontmaskert als een charlatan. Tot zijn verbazing ontdekt Bas dat Don Marco’s assistent niemand minder is dan Roos [Lieke van Lexmond], het meisje dat jaren geleden tijdens een schoolfeest niet met hem wilde dansen en die hij nooit is vergeten. Volstrekt voorspelbare romantische komedie waarin de houterige Bakkum volledig wordt weggespeeld door met name Gernandt en John Buijsman (als zijn vader). Tussen de genreclichés door brengt Aattache (met hulp van co-scenarist Michiel Peereboom) een serieuze en positieve boodschap met respect en compassie voor zijn personages.

Een jaar voor het meesterlijke The Court Jester met Danny Kaye [nummer 3 in mijn persoonlijk Top 50] verscheen dit soortgelijke vehikel voor Bob Hope. Hope speelt hier een lafhartige romanticus, die gedwongen wordt zich voor te doen als Casanova, de hartendief die briljant is met een zwaard. Het zal geen verrassing zijn dat 'm dat niet goed af gaat, maar met de hulp van Joan Fontaine [erg goed in een voor haar ongebruikelijke komische rol] komt het uiteindelijk natuurlijk op zeer vermakelijke wijze prima op zijn pootjes terecht, ook al moet hij het [net als Danny Kaye in The Court Jester] opnemen tegen Basil Rathbone, zelf een meester met de degen. Topvermaak, maar meer gericht op de [geslaagde] Bob Hope-formule en daardoor minder verrassend dan het sublieme The Court Jester. Absoluut één van de beste films van Hope zonder zijn maatje Bing Crosby.

Een paar maanden nadat de staat California in 2008 het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht legaliseerde, zorgde een referendum over Proposition 8 ervoor dat het weer verboden werd door het huwelijk in de grondwet van Californië te herdefiniëren als een verbintenis tussen man en vrouw. In 2009 besloot het Hooggerechtshof van Californië de huwelijken die in de tussentijd waren voltrokken ongeldig te verklaren. Een groep activisten krijgt tot hun grote verbazing hulp van de twee advocaten die in 2000 lijnrecht tegenover elkaar stonden in de roemruchte rechtszaak over de uitslag van de presidentsverkiezingen. En zo kan het dat de Conservatieve Ted Olson en de gematigde David Boies de handen ineensloegen en een lang, uitputtend proces in gang zetten om het homohuwelijk in Californië in ere te herstellen en een einde te maken aan wat zij zien als een ongrondwettige vorm van discriminatie. Cotner en White volgden de advocaten en hun cliënten Jeffrey Zarillo, Paul Katami, Kristin Perry en Sandra Stier meer dan drie jaar en schetsen een portret van mensen die een strijd voeren, niet zozeer omdat ze denken dat ze die zullen winnen, maar omdat ze weten dat het de juiste strijd is. Uiterst meeslepend en vooral tegen het einde zeer ontroerend.

Beroepscrimineel Mason [John Travolta] heeft zich gedeisd gehouden sinds hij nipt ontsnapte aan de politie omdat zijn grote liefde Amy [Kristin Davis] hem verraadde. Wanneer zijn broer Shawn [Lukas Haas] zijn hulp vraagt bij een bankroof, doet hij alleen mee wanneer hij merkt dat Shawn deze actie slecht heeft voorbereid. De bankroof verloopt niet volgens plan waardoor het uitloopt op een gijzeling. En niet geheel toevallig wordt Amy aangewezen. Maar dan doen Mason en Shawn een ontdekking die hun onderhandelingspositie sterker maakt. Heistfilm probeert in ieder geval origineel te zijn, maar dat gaat wel ten koste van spanning waardoor het wat gezapig blijft. De cast houdt dit overeind, vooral Lukas Haas als de schlemielige broer.

Een 10-jarige Hilary Duff is schattig, ondanks haar piepstemmetje en Cathy Moriarty, Shelley Duvall en Teri Garr hebben het naar hun zin als de heksentantes van Duff. Let ook zeker op een indrukwekkende pantomime-slapstick-vertolking door Patrick Richwood [als de man wiens lichaam wordt overgenomen door spook Stinky]. Het is zonde dat de film zo schreeuwerig en voortdurend over-the-top is dat het bijzonder snel begint te vervelen. Het is 95 minuten lang alle remmen los en dat gaan snel vervelen. Maar ook als de regie niet zo ontzettend slecht was geweest, zou dit geen hoogstaande film zijn geweest. Daarvoor is het scenario toch wat te formulematig. Alleen voor die-hard fans van Hilary Duff... als die haar nog niet ontgroeid zijn.

Ana [Antonia Zegers] en Mateo [Néstor Cantillana] zijn op zoek naar hun zoon Lucas [Santiago Urbina] in een bos. Ook al omdat zonsondergang nadert, roepen ze de hulp in van de politie die ze vertellen dat Lucas verdwaalt is toen hij even moest gaan plassen. Een leugen, zoveel weten we dan al, maar wat is de reden voor die leugen? En wat is er precies gebeurd? Dat ontvouwt zich tergende langzaam in een thriller die nooit langer dan een kwartier had mogen duren. Dat de film in een doorlopende take is gefilmd, maakt het in geen enkel opzicht beter op. Het eerste deel, waarin Ana en Mateo niets anders doen dat door het bos slenteren en ‘Lukas’ roepen, is nauwelijks door te komen. De titel verraadt bovendien in grote lijnen wat er is gebeurd, waardoor er ook geen sprake is van mysterie.

Na een roerige jeugd heeft de Amsterdamse Amir [Ahmed Bouyaghroumni] zijn roeping gevonden als acteur. Hij speelt de rol van Noord-Afrikaanse mannen in misdaadreconstructies voor het opsporingsprogramma ‘Meld Misdaad’, maar droomt van meer. Na een “woedeaanval” neemt hij ontslag, maar al snel krijgt hij een casting call in België. Maar het blijkt geen gewone casting call te zijn. Amir wordt geïntroduceerd als een getroebleerde jongeman, maar Bouyaghroumni’s spel is zo vlak dat de emotionele diepgang niet verder reikt dan het scenario.

Ook Christopher Lee lijkt weinig vertrouwen te hebben in deze film, gezien zijn ongeïnspireerde vertolking. Het was dan ook al de vijfde (en laatste) keer dat hij de rol op zich nam en het verhaal is warrig, soms ronduit onbegrijpelijk. Uiteraard is Fu Manchu uit op de wereldheerschappij, maar zijn handelingen bewijzen zowel zijn onbekwaamheid als die van de scenaristen. Slaapverwekkend saai.

Carmen Cobos groeide op in het zuiden van Spanje maar vestigde zich in 1997 in Nederland. Nog steeds begrijpt ze niet waarom zoveel Nederlanders een kat als huisdier houden: het zijn eigenwijze dieren die buiten horen rond te lopen, aldus Cobos. In een poging iets van deze cultuurkloof te overbruggen, besluit Carmen zich aan te bieden als kattenoppas. Op die manier raakt ze niet alleen in gesprek met kattenliefhebbers, maar bouwt ze zelf ook een relatie op met de katten en poezen waar ze voor zorgt. Carmen bezoekt bovendien de Dierenopvang Amsterdam (DOA) en loopt een tijdje mee met een 'kattenmoeder' die kittens tijdelijk in huis neemt om ze voor te bereiden op een leven bij een gezin.

De ware kattenliefhebber zal zich ongetwijfeld vergapen aan de shots van kittens en zich vermaken met het ondeugende gedrag van sommige poezen en katten. Cobos krijgt de lachers op haar hand wanneer ze keer op keer (tevergeefs) probeert één van haar 'klanten' te lokken door met een bak met kattenvoer te rammelen en eindeloos 'poes, poes' te roepen. Dat maakt deze luchtige documentaire prima uit te zitten, maar verwacht geen revolutionaire nieuwe inzichten die kattensceptici dusdanig zal bekeren dat zij één van die kittens in de armen zullen sluiten.