Opinions

Schrijver en regisseur Brett Morgen spitte een enorme hoeveelheid beeldmateriaal door om een beeld te scheppen van de roerige beginjaren van The Rolling Stones die – aldus Keith Richards – midden jaren ’60 onderling weddenschappen afsloten over hoe lang het zou duren voor hun optreden werd afgebroken. De beelden van fans die het podium opstormen en vooral Mick Jagger en Bryan Jones bespringen terwijl Charlie Watts en Bill Wyman stoïcijns proberen door te spelen, geven een scherp beeld van de hysterie rondom deze bluesrockers die zich bewust profileerden als de tegenpolen van de brave The Beatles. Geeft een fascinerend beeld van de jaren ’60 en in 2012 opgenomen commentaar van de betrokken bandleden – die niet in beeld verschijnen – plaatsen dit alles in context. De dood van Bryan Jones, het concert in Hyde Park, de ‘vlucht’ naar Frankrijk voor het album ‘Exile on Main Street’ (volgens veel kenners het beste Stones-album ooit) en het rampzalig verlopen optreden op het Altamont Festival komen allemaal uitgebreid aan bod. Een aanrader en zeker niet alleen voor de fans van The Stones.

Na haar pensionering besluit docent Lia [Mzia Arabuli] een ereschuld in te lossen door op zoek te gaan naar haar nicht. Tiener Achi [Lucas Kankava] heeft een contactadres in Istanbul. Dit ongebruikelijke Georgische duo reist samen af naar de Turkse hoofdstad en ontdekken dat het gaat om het adres van een huis voor verstoten LBHTI-jongeren. Ondanks de culturele verschillen en de taalbarrière volharden Lia in hun zoektocht. Parallel loopt het verhaal van Evrim [Deniz Dumanli], een transgender vrouw die in Istanbul werkt voor ‘Pink Life’, een belangenorganisatie voor LHTI-ers. Uiteraard komen de twee verhalen tegen het einde samen, maar veel belangrijker is de persoonlijke groei van Lia en Achi tijdens een avontuurlijke zoektocht waardoor hun wereldbeeld verandert … en hun onderlinge verstandhouding. Fijne roadmovie zonder gemoraliseer, prima geacteerd en prachtig gefilmd op locatie in Istanbul en Batumi (Georgië.) Winnaar van de juryprijs op het Berlijns Filmfestival.

Eric [Bill Skarsgård] en Shelly [FKA Twigs] komen op gruwelijke wijzen om het leven, maar Eric krijgt de kans om zich te wreken zolang zijn liefde voor Shelly puur is. Kleurloze fantasy horror gebaseerd op de stripboeken van James O‘Barr mist de onheilspellende sfeer en de rijke stilering van de versie uit 1994. Een tragisch liefdesverhaal is gereduceerd tot een standaard wraakthriller met extreem geweld. Vergeleken met Brandon Lee heeft Bill Skarsgård het charisma van een dode kraai.

The Crowd is één van de laatste grote zwijgende films en toont – samen met het melodramatische Sunrise van F.W. Murnau – dat de filmkunst eind jaren ’20 een absoluut hoogtepunt had bereikt. Let op hoe beweeglijk de camera is, onder anderen in het legendarische overheadshot van de gigantische kantoorruimte waar hoofdpersoon John Sims [James Murray], een shot dat veelvuldig is gekopieerd en nog steeds enorm indruk maakt. Het brengt het gevoel dat John niet meer is dan een piepklein radertje in een strak werkende machine op puur visuele wijze naar voren. Kortom: John is maar een ‘face in the crowd’, maar het betekent ook dat het leven van John Sims symbool staat voor die van al die andere mensen die in dat kantoor werken en heimelijk hopen dat er goud achter de horizon wacht.

Regisseur King Vidor brengt dit motief steeds opnieuw op uiterst doeltreffende wijze in beeld, ook in de briljant gefilmde scène aan het begin van de film waarin de jonge John zich door een menigte naar zijn huis begeeft en haast letterlijk opstijgt uit de mensenmassa om te horen dat zijn vader is overleden. De film vertelt het verhaal van een gewone jongen, die droomt van grootse dingen, het geluk vindt wanneer hij tijdens een doubledate bij Coney Island de vrouw van zijn dromen ontmoet [Eleanor Boardman], maar na elk moment van geluk geconfronteerd wordt met een moment van pech of tragedie. De kracht van deze film zit ‘m in de subtiele manier waarop de verhouding tussen John en Mary zich ontwikkeld. Iedereen die een langdurige relatie heeft [gehad] zal deze schommelingen herkennen en die herkenbaarheid en authenticiteit maakt deze film afwisselend hartverwarmend en hartverscheurend.

Geen enkele film weet op zo’n realistische wijze het leven van de gewone man te vertellen. Maar gezien de vele tegenslagen waar je als kijker deelgenoot van wordt is de slotscène er ééntje om stil van te worden, maar ook ééntje die zoveel zegt over wat ons tot mensen maakt en hoe we tegenslagen verwerken en vol goede moed het leven tegemoet zien. Hoofdrolspeler James Murray, een tot dan toe volstrekt onbekende acteur die uit een groep extra’s was gekozen, geeft een onvergetelijke, realistische vertolking. Hij was totaal niet voorbereid op de roem die het kritische succes van deze film met zich meebracht. Na nog een paar goede filmrollen raakt hij verslaafd aan alcohol, verloor zijn huis en bracht zijn laatste jaren door als bedelaar tot hij in 1935 dood werd gevonden in de Hudson River. Een acteur die een megaster had kunnen worden, maar ondanks zijn vroegtijdige dood een legendarische status heeft vanwege deze verbluffende film.

Volgt twee politieagenten in Los Angeles tijdens een nachtpatrouille. Ray Mandel [Thomas Jane] is de cynische veteraan die nieuweling Nick Holland [Luke Kleintank] de kneepjes van het vak bijbrengt. Duistere misdaadthriller is een aaneenschakeling van incidenten en arrestaties, totdat de volstrekt doorgeslagen collega Jack VanZandt [Josh Hopkins] en diens bijna even gestoorde collega Stroke [David Krumholtz] ten tonele verschijnen. Bepaald geen verheerlijking van het vak en (hopelijk) niet helemaal strokend met de realiteit, maar de cast maakt er een onderhoudende, intense ervaring van.

Een journalist [Sophie Cookson] van de New York Sentinel reist af naar Roemenië nadat een pater [Iván González] is gearresteerd voor de dood van een non [Ada Lupu] bij de uitdrijving van een demon waarvoor hij haar had gekruisigd. De journalist is van haar geloof gevallen na de dood van haar moeder en de demon voedt zich met zielen met een “zwak geloof”. Je krijgt meer dan genoeg tijd om te raden hoe dit af gaat lopen terwijl je in dubieuze accenten allerlei religieus en pseudowetenschappelijk geouwehoer moet aanhoren. Op een paar jumpscares na is deze routinematige demonische horrorfilm volstrekt verwaarloosbaar.

Eén van de beste films uit de periode van de Britse WOII-oorlogsdrama's, met typische documentaire-achtige, ietwat onderkoelde benadering die op prettige wijze contrasteert met de meer op actie leunende Amerikaanse evenknieën. 'The Cruel Sea' volgt het verhaal van kapitein Ericson [Jack Hawkings], die gedurende WOII verschillende keren op missie ging in enkele van de gevaarlijkste gebieden, waaronder de Gibraltar-route en de route langs noordwest-Rusland. Hoewel de aanwezigheid van de vijand uiteraard cruciaal is, gaat de film niet zozeer over de strijd tegen de Nazi's, maar meer over de psychologische gevolgen op de bemanning wanneer een schip dat ze zouden moeten beschermen tot zinken is gebracht en er geen overlevenden blijken te zijn. In de handen van regisseur Charles Frend is dit een uiterst boeiend drama geworden, met uitstekend vakwerk over de hele linie en Jack Hawkins perfect in de hoofdrol. Dramatisch zeer geslaagd, zonder sentiment en met meer authenticiteit dan menig andere oorlogsfilm uit die tijd.

Wanneer Julia [Natalie Martin] Nicholas [Danny Miller] op de hoogte brengt van het gerucht dat zijn vriendin seks zou hebben gehad me de autistische Danny [Richard Pawulski], besluit hij wraak te nemen. Samen met stoner Calvin [Reece Douglas] gaan ze op zoek in de bossen, waar Danny een nacht kampeert om een padvindersbadge te behalen.

Het scenario van regisseurs Philip Escott en Craig Newman is gebaseerd op ware feiten en maakt in het begin al duidelijk dat er een gewelddadige finale aan te past gaat komen. De karakteriseringen zijn sterk, waardoor de drie samenzweerders nooit overkomen als karikaturale psychopaten, al is het wel duidelijk dat Nicholas (op zijn zachtst gezegd) wat anger-management-issues heeft. De jonge cast is zeer effectief in deze kleine, maar intrigerende horrorthriller.

Cruella de Vil, de meedogenloze modeontwerpster met een aversie tegen Dalmatiërs, krijgt haar eigen film in deze zwarte komedie met een heerlijke soundtrack, prachtige kostuums en een vermakelijk eerste uur. Tipper Seifert-Cleveland maakt indruk als de elfjarige Estella wiens moeder sterft als gevolg van een aanval door een drietal Dalmatiërs. Ze sluit zich aan bij zakkenrollers Jasper [Joel Fry] en Horace [Paul Walter Hauser]. Tien jaar later is Estella [Emma Stone] een verdienstelijke kledingontwerpster en Jasper en Horace regelen dat ze een baan kan krijgen bij de succesvolle, veeleisende modekoningin The Baroness [Emma Thompson]. Stone en Thompson zijn perfect voor hun rollen, maar na een uur stort het als een kaartenhuis in elkaar en valt er niets interessants meer te beleven. Het is dan net of je naar outtakes van dezelfde scene zit te kijken. Zeer vreemd...

U mag zich even in de ogen wrijven bij het zien van deze film: ja, het is inderdaad Dick Powell​, die in 42nd Street​ nog lieftallige deuntjes als " You're gettin' to be a habit with me" en "Young and Healthy" zong, die hier een geharde ex-gevangene speelt die erop uit is wraak te nemen op degenen die verantwoordelijk waren voor zijn onterechte veroordeling. En potjandorie, hij levert een prima acteerprestatie af, daarbij immens geholpen door het vlotte scenario van William Bowers dat hem een stortvloed aan cynische oneliners tot beschikking stelt. Rhonda Fleming​ is effectief als de love-interest, William Conrad​ (voor velen vooral bekend uit Jake and the Fatman​) prima als één van de sleutelfiguren in deze goed door debutant Robert Parrish​ geregisseerde, degelijke en onderhoudende misdaadfilm.

Eastwood kon blijkbaar niet wachten om nog eens een film te maken. Een andere rechtvaardiging kan ik niet bedenken voor zijn medewerking (voor en achter de camera) aan deze opeenstapeling van clichés en ongeloofwaardigheden rondom de stokoude voormalige rodeo-ster Mike Milo [Eastwood]. Mike brak ooit zijn rug bij een rodeo en na de tragische dood van zijn vrouw en zoon zocht hij zijn heil in de drank. Nu vraagt zijn vriend Howard [Dwight Yoakam] hem om naar Mexico te reizen om Howards tienerzoon Rafo [Eduardo Minett] te bevrijden uit de klauwen van diens moeder [Fernanda Urrejola]. Qua geloofwaardigheid gaat het van kwaad voor erger, maar de grootste vraag is waarom Eastwood zich liet omringen door acteurs die op geen enkele manier in zijn schaduw mogen staan. Een zeldzame miskleun voor Eastwood, maar wel een behoorlijke.

James Mason en Rod Steiger zijn ideaal gecast en zeer aan elkaar gewaagd in deze amusante, maar wel wat vergezochte thriller. Steiger is Paul Hoplin, de leider van een groep criminelen die een gezin, bestaande uit Jim Moler [James Mason], diens vrouw Joan [Inger Stevens] en hun jonge dochter Patty [Terry Ann Ross] gijzelt en ze als pion inzet in een kat- en muisspel met de politie waarin Paul geld eist in ruil voor de locatie van een bom. Het scenario is niet helemaal logisch en Stevens' spel is wat aan de melodramatische kant, maar de karakters van Mason en Steiger zijn goed uitgewerkt en Neville Brand verhoogt de spanning als een gijzelnemer met losse handjes en een opvliegend temperament.

Een misleidende titel, want deze bijna 4 uur durende documentaire omvat alleen de eerste zes films en de serie. Bijna ieder lid van de cast (Kevin Bacon en Crispin Glover zijn de grote afwezigen) en de belangrijkste crewleden komen aan het woord in deze door Corey Feldman vertelde terugblik op de serie die in de jaren 80 een financiële melkkoe was voor Paramount, ondanks de doorgaans uitsluitend negatieve recensies. Vooral het verhaal achter de eerste film in interessant, ook al omdat de rest van de serie vooral meer van hetzelfde was. Fans van de franchise zullen hier desondanks vast van genieten.

Een dichter en literatuurprofessor van middelbare leeftijd [Alonso Echánove] heeft een buitenechtelijke affaire met een mannelijke prostituee [Alejandre Belmonte]; Andrés [Alejandro de la Madrid] zet zijn 10-jarige relatie met Hugo [Antonio Velázquez] op het spel vanwege Hugo’s nichterige gedrag en vindt een minnaar [Hugo Catalán]; student Fito [César Ramos] voelt aantrekkingskracht van zijn jeugdvriend Leo [Gustavo Egelhaaf] die hij jaren niet gezien heeft en nog steeds uit de kast moet komen; en jonge puber Mauricio [Gabriel Santoyo] betaalt de prijs voor zijn eerste seksuele ervaring met zijn klasgenoot Oliver [Sebastián Rivera]. Goed geacteerd romantisch vierluik waarvan alleen de verhaallijn met de universiteitsprofessor goed uit de verf komt, omdat de andere verhalen relatief conventioneel en voorspelbaar zijn.

25 jaar geleden had Bruce Bennett [Nick Frost] om samen met zijn zus [Olivia Colman] deel te nemen aan de nationale kampioenschappen, maar vanwege een incident liet hij die kans schieten. Nu heeft hij – mede vanwege zijn overgewicht – zijn zelfvertrouwen verloren. Dat blijkt een obstakel wanneer hij valt voor zijn nieuwe baas Julia [Rashida Jones]. Totdat blijkt dat zij ook een salsadanseres is. Bruce vraag zijn oude coach [Ian McShane] om een opfriscursus. Ondertussen zet Bruces zelfverzekerde collega Drew [Chris O‘Dowd] ook zijn zinnen op Julia. Frost is sympathiek in de hoofdrol in deze underdog-komedie met een ondersteunende cast om je vingers bij af te likken en heerlijke dansscènes. Komisch hoogtepunt is een dance-off tussen Bruce en Drew in een parkeergarage.

Chucky [Brad Dourif] is niet dood, want zijn aartsvijand Andy [Alex Vincent] houdt zijn hoofd levend om te voorkomen dat Charles Lee Ray zijn ziel weet te transformeren. Nica Pierce [Fiona Dourif], de enige overlevende van Chucky's meest recente slachtpartij, zit ondertussen vast in een inrichting omdat de autoriteiten geloven dat zij en niet Chucky verantwoordelijk is voor het bloedbad. Wanneer Dr Foley [Michael Therriault, een Ryan Gosling-lookalike] besluit Chucky-poppen te gebruiken op Nica te helpen haar trauma te verwerken is dat echter het begin van een nieuwe serie moorden.

Het is bijzonder te noemen dat de twee hoofdrolspelers uit de oorspronkelijke film bijna 30 jaar na dato terugkeren voor deze vermakelijke, maar onvermijdelijk vergezochte sequel. Fiona Dourif lijkt niet alleen enorm op haar vader, ze blijkt ook een zeer verdienstelijke imitatie te kunnen doen. Het zijn de Dourifs die de aandacht vast weten te houden in afwachting van de volgende inventieve Chucky-afrekening. Zonder hen zou deze film niet de moeite waard zijn geweest.

Merce Cunningham weigerde zijn leven lang om zichzelf anders te categoriseren dan als 'danser'. In 1942 kwam hij tot de conclusie dat hij niet gebonden wilde zijn aan een bepaalde dansstijl en daarom begon hij zijn eigen dansschool. Hij werkte daarbij niet zozeer met regels maar met ongebruikelijke uitgangspunten. Regisseur Alla Kovgan maakt volop gebruik van audio- en videoopnames van interviews met Cunningham, alsmede van verschillende dansers die in de periode van 1942 tot 1972 met hem samenwerkten. Bovendien laat ze de huidige leden van de Merce Cunningham Dance Company de besproken dansvoorstellingen uitvoeren op verrassende locaties (een tunnel, het dak van een flatgebouw, een voetgangersbrug bij een vliegveld, een stadsplein), iets wat onderstreept dat Cunningham regels wilde breken om daarmee zichzelf, zijn dansers en het publiek steeds weer opnieuw uit te dagen.

Voor wie, net als ik, weinig verstand heeft van dans is het ondanks het soms ietwat pretentieuze commentaar allemaal goed te begrijpen. Cunningham repeteerde zonder muziek en gebruikte een stopwatch om de timing van de choreografie te perfectioneren. Bij de uitvoeringen kwamen dans en de aritmische muziek (meestal van John Cage) pas samen, iets wat een extra element van spanning en verrassing toevoegde. Het resultaat is een fraai schouwspel waarbij de minimale muziek je dwingt om op te gaan in de dans en dat maakt dit tot een fascinerende documentaire. De cameravoering lijkt echter wel in strijd met Cunninghams filosofie: te vaak vertelt de camera ons waar we kijken moeten terwijl Cunningham juist het principe van een 'centrum' op het podium verwierp. Close-ups van dansers zijn sowieso overbodig en ronduit storend als we daardoor niet zien wat de betreffende dansers met het onderlichaam doet.

Gore Verbinski jat elementen uit Shutter's Island, The Shining, One Flew Over The Cuckoo's Nest en [slecht idee!] Inception. De film is dan ook visueel overweldigend en bevat vele cinematografische hoogstandjes. Het verhaal is aanvankelijk nogal intrigerend, mede door het sterke acteerwerk van Dane Dehaan, maar na een uur neemt het verhaal en bizarre wending en sleept de film zich veel te langzaam toe naar een volledig ontspoorde, eerlijk gezegd nogal dwaze finale. Een typisch geval van veel stijl, weinig inhoud en gezien het grote talent voor de camera is dat een verprutste kans. Alhoewel, de acteurs hadden het script misschien tot het einde moeten lezen, wellicht hadden ze dan eieren voor hun geld gekozen.

Ierland is in de ban van een virus dat leidt tot een gewelddadige psychose. Inmiddels is er een vaccin dat 75% van de besmette mensen geneest, maar niet de herinneringen aan hun eigen gruweldaden wist. Senan [Sam Keeley] is genezen verklaard en trekt in bij zijn schoonzus Abbie [Ellen Page]. Maar de samenleving blijkt niet erg bereid te zijn om mensen zoals Senan een tweede kans te geven. Senans eveneens genezen vriend Conor [Tom Vaughan-Lawlor] probeert zijn lotgenoten te verenigen zodat ze in opstand kunnen komen. Hij wil dat Senan zich bij hen aansluit. Zoveelste variant op het virus/zombie-gegeven heeft niets nieuws te bieden op het gebied van horror, maar ontstijgt toch het gemiddelde dankzij een aantal ontroerende momenten die vooral op het conto komen van Page.

Deze reconstructie van de concurrentie tussen Thomas Edison [Benedict Cumberbatch] en George Westinghouse [Michael Shannon] over de beste methode om stroom om te wekken besteedt teveel tijd aan discussies over de voor- en nadelen van gelijkstroom en wisselstroom en zet deze twee grootheden op vrij karikaturale wijze neer. Edison is egocentrisch, wil alle eer voor hemzelf en schuwt geen enkel middel om de concurrentie buitenspel te zetten en Westinghouse is een pragmatist die probeert hoopt op een samenwerking waarmee ze gezamenlijk de samenleving vooruit kunnen helpen. Dan is daar ook nog miljonair J.P. Morgan [Matthew Macfadyen], die als Edison belangrijkste financier grote invloed heeft op het verloop van de strijd en de jonge dromer Nikola Tesla [Nicholas Hoult], die Edison weet te overtuigen van zijn enorme waarde, maar het gebrek aan waardering en respect moeilijk kan verkroppen. Hoult komt het beste uit de verf, maar Gomez-Rejon laat zijn indrukwekkende cast volledig verzuipen in een nimmer aflatende serie even kunstzinnige als onzinnige camerabewegingen waardoor er te vaak amper een touw aan te knopen valt.

Een van oorsprong Ierse gemeenschap die zich al eeuwenlang onttrekt aan de moderniseringen van de wereld om hen heen heeft te maken met een mysterieuze plaag. Tijdens de laatste zonsverduistering is Audrey Earnshaw [Jessica Reynolds] geboren en uit angst voor bijgelovige omwonenden heeft Audreys moeder Agatha [Catharine Walker] het bestaan van haar dochter al die tijd geheim gehouden. Nu Audrey haar volwassenheid nadert worden haar bijzonder gaven sterker. Dat gaat niet onopgemerkt dat heeft niet al te fijne gevolgen. Sfeerhorror heeft inderdaad een aantal aardige gruwelmomenten, maar het verhaal is traag, vaag en weinig meeslepend.

De halve ster is voor een redelijk geslaagde sequentie in de badkamer - waarvan een deel te zien is in de trailer - maar dit is een film zonder originele ideeën. Niet geheel verrassend aangezien producer James Wan feitelijk niet anders doet dan een paar succesvolle formules tot op het bot uit te melken. Wapperende gordijnen, hobbelende hobbelpaarden, een priester en een stukje Mexicaanse folklore: de belangrijkste spookhuis-clichés komen allemaal voorbij, ook al is dit eigenlijk geen spookhuisfilm. Als je al ergens van schrikt, dan is het vooral van een hoop herrie en niet zozeer van wat je ziet - of wat er gebeurt. Geld in het laatje voor James Wan, die nog lang niet klaar is met zichzelf te herhalen. Maar goed, zolang er volk is dat warm loopt voor dit soort nonsens kun je hem vanuit zakelijk oogpunt weinig kwalijk nemen.

Slecht geregisseerde en gemonteerde horrorfilm moet het ook niet hebben van het acteerwerk. Het verhaal, over een meteoriet die het water vervuilt in een dorpje in Tennessee en een epidemie veroorzaakt waardoor dieren en mensen volledig doordraaien, heeft een paar aardige elementen, maar het is allemaal erg oppervlakkig uitgewerkt. De make-up effecten van Frank Marshall zijn effectief en dragen bij tot een paar schrikmomenten, maar die momenten zijn op één hand te tellen.

In de jaren ’80 van de 19e eeuw laat de machtige Seamus Laurent een groep Roma op meedogenloze wijze uit de weg ruimen, maar niet voordat één van de zigeuners [Pascale Becouze] een vloek over de familie heeft uitgesproken. En zowaar, al gauw daarna verdwijnen familieleden en doemen weerwolven op. Boyd Holbrook speelt een patholoog die helpt de vloek te doorbreken. Orgineel is dit allerminst, maar Ellis scoort hoge punten met betrekking tot de sfeer, die zowel de regie als het effectieve camerawerk op zich nam.

Openhartige, buitengewone documentaire over kunstenaarsechtpaar Ushio en Noriko Shinohara. Ushio vestigde zijn naam in Japan als 'actiekunstenaar' in de traditie van Jackson Pallock. Hoewel hij al 40 jaar in New York woont is hij daar echter nooit doorgebroken. Hij is getrouwd met de 18 jaar jongere Noriko, een kunstenaar die zich heeft gespecialiseerd in cartoons over 'Cutie and the Boxer', dat gebaseerd is op haar huwelijk met Ushio. Deze documentaire volgde het worstelende echtpaar en hun zoon Alex gedurende vijf jaar en bevat ook home-video's uit eerdere jaren. Gedurende documentaire blijkt hoe dicht die cartoons bij de werkelijkheid staan, maar ook dat Noriko zich daar het meest bewust van is. Ushio lijkt vooral met zichzelf bezig en na 40 jaar huwelijk blijkt Noriko nog steeds te moeten strijden voor een stukje erkenning van haarzelf als kunstenares... en als echtgenoot. Een fraai gemonteerde, unieke documentaire met een veelzeggende slotscène.

Twee jaar na het scheiden van de enige man met wie ze een relatie heeft gehad, zit laborante Blandine [Olive Côte] vast in een leven zonder uitdaging of plezier. Zoon Benjamin [Alexandre Desrousseaux] probeert Blandine uit de sleur te halen door stiekem contact te zoeken met haar vroegere hartsvriendin Magalie [Laure Calamy]. Ondanks een moeizame eerste ontmoeting gaat Magalie in Benjamins plaats meer op reis naar Griekenland, niet geheel toevallig het land waar ze als tieners van droomden naar aanleiding van de speelfilm Le Grand Bleu. Côte en Calamy zijn goed, maar het eerste uur sleept het verhaal zich voort. Pas wanneer Kristin Scott Thomas ten tonele verschijnt als kunstenaar en vriendin van Magalie op Mikonos, begint het plot zich te ontvouwen en volgt een aantal interessante momenten. Jammer dat het einde wat afgeraffeld is.

Niet zo slecht als Robot Monster, maar laat het maar aan Edward D. Wood Jr.'s groot rivaal als het gaat om de titel 'slechtste regisseur aller tijden' Bert I. Gordon over om een behoorlijk gooi te doen naar het slechtste van het slechtste. Een beetje treurig om horroricoon Lon Chaney jr [The Wolf Man] in dit prutswerkje te zien over een vrouw die met een drietal mannen op zoek gaat naar haar verloofde, die al lange tijd vermist is na een vermoedelijk vliegtuigongeluk in een gebied in Mexico waar de radio-activiteit zeer hoog is. Volstrekt logisch dat ze zich naar dat gebied begeven en het feit dat al het leven daar kolossale vormen heeft aangenomen is even geloofwaardig als de lachwekkende special effects. Bela Lugosi vocht in 'Bride of the Monster' met een rubberen octopus, hier zijn het twee rubberen speelgoed hagedisjes die het tegen elkaar opnemen. Maar wacht, het wordt natuurlijk echt spannend wanneer de 8 meter hoge Cyclops uit de titel verschijnt en onze helden met zijn bizarre gemompel de stuipen op het lijf jaagt. Het hoogtepunt komt wanneer Susan besluit zich aan de volstrekt belachelijk ogende Cyclops voor te stellen en te vragen of hij misschien weet waar ze haar verloofde kan vinden. Wrijf u meermaals in de ogen, wees blij dat dit slechts 65 minuten duurt... of beter, sla dit onding over. Werkelijk een erbarmelijk exploitatiegevalletje.

Muzikale verfilming van het bekende verhaal van Cyrano de Bergerac waarin Peter Dinklage en Haley Bennett de rollen die ze hadden in de theatermusical behouden. Cyrano [Peter Dinklage] is de romanticus die vriend en vijand verbaast met zijn woordkunstenarij, maar niet over de moed beschikt om zijn liefde te verklaren aan Roxanne [Haley Bennett], van wie hij al jaren een trouwe vriend is. Wanneer Roxanne zowel door gladjakker De Guiche [Ben Mendelsohn] als de eenvoudige, maar sympathieke Christian [Kelvin Harrison Jr.] wordt begeerd, besluit Cyrano dat Christian de beste keuze zou zijn en helpt hij hem met zijn eigen liefdevolle woorden om Roxannes hart te veroveren. Het verhaal is bekend, op het spel valt weinig aan te merken, maar de muzikale intermezzo’s voegen nauwelijks iets toe en houden het verhaal meer op dan dat ze het vooruit stuwen.

Reilly excelleert als John, een alleenstaande veertiger die het maar niet lukt om na zijn scheiding van Jamie [Catherine Keener] een nieuwe relatie op te bouwen. Dankzij Jamie ontmoet hij tijdens een feestje Molly [Marisa Tomei], met wie het wonderbaarlijk snel en goed blijkt te klikken. Maar Molly heeft een zoon, de 21-jarige Cyrus [Jonah Hill], met wie ze een zeer hechte band heeft. Cyrus ziet John als een bedreiging en probeert de relatie op subtiele wijze te saboteren. Het basisgegeven is weliswaar niet bijzonder origineel, maar de personages zijn authentiek en de chemie tussen Reilly, Tomei en Hill zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt in een romantische drama met een subtiel, soms bitterzoet gevoel voor humor. De kennismaking tussen John en Cyrus is subliem geacteerd, met Cyrus' muzikale optreden als hoogtepunt.