Opinions

Ultragoedkoop prulletje met een belachelijk uitgangspunt maar zonder ook maar enige spanning. Alice [Madeline Brewer] verdient wat bij als niet-naakte camgirl Lola. Ze zet vrienden in om via de live-chats de interesse voor haar live-stream op te wekken in de hoop dat ze zo in de Top 50 van de meest bekeken camgirls kan komen. Maar kort nadat ze die mijlpaal heeft bereikt blijkt haar live-stream te zijn overgenomen... door haarzelf?!

Als er al enige filosofische grondslag ligt aan dit stompzinnige uitgangspunt, dan is dat ver te zoeken in dit goedkope, slecht geschreven en zeer matig geacteerde onding dat aantoont dat bij Netflix kwantiteit nadrukkelijk gaat boven kwaliteit.

Kirsten Johnson spitte door haar archief, plakte een aantal 'deleted scenes' uit film waar ze als cameramens aan meewerkte achter en gokte dat sommige critici daar enige meerwaarde aan zouden verlenen. Dat is haar gelukt, ook al is die meerwaarde zeer ver te zoeken. Zo nu en dan zien we hoe de camera het gedrag van de gefilmde personen beïnvloedt en horen we hoe Johnson met enkele aanwijzingen de verhalen van die personen stuurt, maar interessanter dan dat wordt dit nooit. Feit blijft dat 'deleted scenes' niet voor niets de eindmontage niet hebben gehaald. Deze compilatie is daar een bevestiging van.

Nazimova mag hier flink de diva uithangen en dat doet de film geen goed. Haar theatrale acteerstijl is storend, maar gelukkig is Valentino voortreffelijk in een vertolking die grotendeels erg naturel is en verklaart waarom Valentino zo ontzettend populair was. Maar tijdens de laatste ontmoeting tussen Nazimova [als de gedoemde Marguerite] en haar grote liefde Armand heeft iemand hem blijkbaar vertelt dat hij best wel wat mag overdrijven. Dit is het moment waarop de film uit de bocht vliegt. Een gevoel dat wordt versterkt door het einde dat afwijkt van het boek van Alexandre Dumas waarop de film is gebaseerd. Marguerite sterft hier eenzaam en alleen als een heldin die alles opofferde voor haar grote liefde, dus zonder Armand. Wellicht was Nazimova bang dat Valentino de film van haar zou stelen en waarschijnlijk zou ze daar gelijk in hebben gekregen. Weliswaar een fascinerende extra op de DVD van de Garbo-versie van dit verhaal, maar duidelijk inferieur aan die legendarische verfilming.

Garbo oogt in “Camille” meer ontspannen dan ooit in de titelrol, een bijnaam voor de Parijse courtesane Marguerite Gautier die een voorliefde heeft voor camelia’s, ook wel bekend als Japanse rozen. Als courtesane stelt ze haar ‘diensten’ beschikbaar aan rijke mannen, maar door haar kwistige financiële uitgaven werkt ze zich flink in de schulden en is ze voor een belangrijk deel afhankelijk van Nanine [Jessie Ralph], terwijl ze een concurrentiestrijd voert met de manipulatieve Nichette [Elizabeth Allan]. Tijdens een bezoek aan het theater valt Nichettes oog op de steenrijke Baron de Varville [Henry Daniell], maar wanneer ze Marguerite probeert duidelijk te maken wie dat is, valt Marguerites oog op Armand Duvall [Robert Taylor], die al snel oogcontact met haar maakt waardoor ze elkaar kort daarna voor het eerst ontmoeten.

Wanneer Marguerite ontdekt dat hij niet de baron is, vat Armand haar reactie op als een belediging. Maar de twee voelen zich zo tot elkaar aangetrokken, dat ze onvermijdelijk verliefd op elkaar worden. Marguerite blijkt echter ernstig ziek te zijn, bovendien weet Armands welgestelde vader [Lionel Barrymore] van haar schulden. In een confronterend gesprek weet Marguerite hem weliswaar te overtuigen van haar oprechte liefde voor Armand, maar ze beseft zich ook dat een eventueel huwelijk hem financieel zou ruïneren. Kiest Marguerite voor de liefde of offert ze haar geluk op om Armand voor rampspoed te behoeden?
Garbo straalt en schittert de hoofdrol als de charmante, geheimzinnige maar ook diepgevoelige heldin. Een rol die haar, meer dan welke rol ook, werkelijk op het lijf is geschreven. Ralph en Allan gaan heerlijk aan de haal met de knisperende dialogen, maar Garbo blijft ook zwijgend de aandacht van de kijker vast te houden. Henry Daniell is één van de ultieme, maar onterecht vergeten schurken uit de filmgeschiedenis. Liefhebbers van Sherlock Holmes herkennen hem ongetwijfeld als Moriarty in de serie Sherlock Holmes-films uit de periode 1939 – 1946 met Basil Rathbone en Nigel Bruce als Holmes en Watson. Taylor is wat stijfjes als Armand, die wat meer jeugdig elan en een bijpassende naïviteit had mogen uitstralen, maar dat is het enige smetje op deze weelderige productie die eindigt met één van de beroemdste sterfscènes uit de filmgeschiedenis. Eén hint: let op Garbo’s ogen!

Een experimentele documentaire waarin Martin de Vries met behulp van een selfie-stick zijn ervaringen tijdens het bewandelen van de Camino over een afstand van zo'n 1600 kilometer. Uiteraard zijn er mooie plaatjes van de omgeving en Martin is een redelijk innemende persoonlijkheid, maar de rigide visuele structuur en de mondeling verslagen van wat hij heeft meegemaakt getuigen niet van een enorme diepgang. Wie de eerste helft echter weet vol te houden wacht een interessanter tweede deel waarin we meer duidelijkheid krijgen over de persoonlijke beweegredenen voor deze wandeling, alsmede over de heilzame werking die deze hachelijke onderneming blijkt te hebben. Het mag een lange en regelmatig wat langdradige zit zijn, maar het doet je wel overwegen om zelf de wandelschoenen weer eens aan te trekken. En wie zelf graag lange wandelingen maakt, delen van de route kent of heeft gelopen, zal hier extra van genieten.

Amanda Cole [Kristen Stewart] is één van de nieuwe rekruten op Guantanamo Bay die als opdracht heeft om de ‘gedetineerden’ (een term die gebruikt wordt om de Conventie van Genève te omzeilen) “in leven te houden”. Doodsaai, eentonig werk, ware het niet dat de ‘gedetineerden’ regelmatig over de schreef gaan uit onvrede over de manier waarop ze worden behandeld. Eén van hen is Ali Aran [Payman Maadi], een man die de gedichten van Emily Dickinson leest en een voorliefde heeft voor Harry Potter. Hij probeert in gesprek te komen met Cole en op die manier iets van zijn eigen menselijkheid, maar ook die van zijn bewakers terug te vinden. Aangezien de film vooral bestaat uit gesprekken tussen twee mensen aan weerszijden van een cel is het voor zowel regisseur/scenarist Sattler als voor de twee hoofdrolspelers een uitdaging om de kijker geboeid te houden, maar ze leveren allebei topwerk af.

Zonder tekenkandidaat stevent Cam Brady af op zijn zesde termijn af als afgevaardigde namens de staat Noord-Carolina, tot een blunder zijn imago ernstig beschadigd. De steenrijke zakenmannen Glenn [John Lithgow] en Wade Motch [Dan Aykroyd] besluiten “hun” kandidaat een steuntje in de rug te geven door via via de idealistische, maar incompetente Marty Huggins [Zach Galifianakis] zich kandidaat te laten stellen. “When you’ve got money, nothing is unpredictable” is hun motto. Met een gelikte campagne en een gegarandeerde overwinning kan Cam zijn imago oppoetsen in ruil voor een zakelijke deal met de gebroeders Motch. Maar Marty laat zich niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en krijgt bovendien hulp van de gehaaide Tim Wattley [Dylan McDermott]. Deze melige komedie bleek onverwacht een voorbode te zijn van de Presidentscampagne van 2016. Schrijvers Chris Henchy en Shawn Harwell hadden niet kunnen bevroeden dat ze de spijker zo hard op de kop zouden slaan, ook al is de humor regelmatig erg platvloers.

Melissa McCarthy herstelt zich van het Muppet-debacle The Happytime Murders met een fraaie, genuanceerde vertolking in deze vermakelijke, soms ontroerende biografische film over Lee Israel [McCarthy], een schrijfster die anno 1985 probeert voort te borduren op het bescheiden succes van haar biografie 'Miss Talullah Bankhead' dat in 1980 één weekje in de bestsellerlijst van de New York Times stond. Verder succes blijft echter uit, ook omdat Lee er niets voor voelt om zelf in de publiciteit te komen. Desalniettemin is ze stikjaloers op de mediageniek Tom Clancy [Kevin Carolan], de die een miljoenenvoorschot krijgt voor zijn volgende boek. Lee zit in zak en as nu ze in financiële problemen zit, maar een toevallige ontmoeting met de levenslustige, impulsieve Jack Hock [Richard E Grant] en een plotseling moment van inspiratie lijken een uitweg te bieden uit haar sombere bestaan.

De karakteriseringen zijn wat oppervlakkig geschreven, waardoor dit meer weg heeft van een schelmenroman dan van een biografische film, maar het spel van McCarthy en de chemie tussen haar en de eveneens uitstekende Grant redden dit van relatieve obscuriteit.

In paniek vanwege een ietwat onrustige vlucht vertelt Emma [Alexandra Daddario] al haar geheimen aan de onbekende, hunky man [Tyler Hoechlin] die naast haar zit. Het blijkt haar nieuwe baas te zijn. Verschrikkelijke romantische komedie met een onnozel, onuitstaanbaar wicht als hoofdpersoon en een parade aan afschuwelijke stereotypes (een loser als vriend en twee excentrieke kamergenoten). Het script is belabberd en Durán ziet erop toe dat Daddario en de rest van de cast dito acteerwerk neerzetten.

Avery Graves [Kate Beckinsale] werkt als geheim agent voor de CIA. Terrorist Konrad Breznov [Goran Kostic] ontvoert Avary’s echtgenoot David [Rupert Friend] en geeft haar neger uur de tijd om een file te heroveren dat zich zou bevinden in de tand (!) van Laszlo Stoica [Luka Alagic]. Ze weet de tand in handen te krijgen, maar het bestand blijkt te zijn gewist. Dan volgt een race tegen de klok waarbij de CIA haar opjaagt, omdat ze een verrader zou zijn. Avery’s enige levenslijn is haar leidinggevende Jarvis Hedlund [Ray Stevenson]. De absurde opening maakt duidelijk dat het niet de bedoeling is dat we nadenken (altijd lastig) en dat we ons vooral moeten concentreren op de actiescènes. De actiescènes zijn prima, maar het plot is volstrekt onlogisch. Dat hoeft natuurlijk geen bezwaar te zijn, maar voor mij is het dat wel.

Deze film is niet zo slecht als zijn reputatie doet vermoeden, maar betekende wel het einde van Bob Hope als filmster [afgezien van een cameo in Spies Like Us]. Dat ligt niet eens zozeer aan Bob Hope zelf, alhoewel je je kunt afvragen waarom hij zich liet strikken voor deze sporadisch licht amusante, maar altijd zwak geregisseerde farce. De achtergrondprojectie bij een achtervolging op een motorfiets is knullig en de continuïteit bij de scène waarin Hope en Eve Marie Saint een berg beklimmen om een 110-jaar-oude Indiaan om hulp te vragen [vraag niet waarom] lijkt nergens naar. Maar tussen de vele one-liners zitten een paar goeie en er zijn een paar amusante cameo's. En Eve Marie Saint en de toen 24-jarige Anne Archer zijn een lust voor het oog.

De 50e verjaardag van saxofoniste Candy Dulfer (geb. 1969) is een ijkpunt voor deze aardige, maar weinig opzienbarende documentaire. Voor wie te jong is om zich Candy’s grote commerciële successen te herinneren – de single “Lily Was Here” (1989) met Dave Stewart, haar samenwerking met Prince voor de soundtrack van Batman (1989) en het album "Saxuality" (1990) – geven de archiefbeelden een prima bloemlezing en leren we haar wat beter kennen. Hoewel haar bijna 80-jarige vader, eveneens een top-saxofonist, steeds meer problemen met zijn gezondheid krijgt en Covid de kop opsteekt, laat Candy zich niet uit het veld slaan. Noodgedwongen deels gefilmd door Candy zelf, is dit een authentiek document van een van onze meest succesvolle muzikanten van haar generatie. Candy blijkt een sympathieke, nuchtere vrouw en dat is bewonderenswaardig. Voor een documentaire is dat helaas geen pluspunt.

Vlak voor Kerstmis komt Chris Carver [Eddie Murphy] door een bezuiniging op straat te staan. Hij ziet een kans om zijn eer te herstellen wanneer een lokaal televisiestation zijn straat uitkiest als locatie voor ‘Candy Cake Lane’, een wedstrijd waarmee het gezin met het mooist versierde huis $ 100.000 kan winnen. Bij de pop-up kerstwinkel van Pepper [Jillian Bell] weet Chris de meest spectaculaire versieringen op de kop te tikken, maar hij beseft later pas dat hij daarbij is vervloekt. Tijdens zijn missie om de vloek op te heffen leert hij uiteraard wijze lessen over zijn rol als echtgenoot en vader in deze vrolijke, fantasierijke, stroperige, rommelige Kerstkomedie.

De droom van de 31-jarige Venlose Candy Jacobs om in 2020 deel te nemen aan de eerste Olympische Skateboardcompetitie komt enkele maanden van tevoren in gevaar wanneer ze geblesseerd raakt. Deze documentaire volgt haar tijdens haar revalidatie, maar ook tijdens de voor haar werkelijk rampzalige verlopen Olympische Spelen en richt zich vooral op haar mentale ontwikkeling. Dat betreft het overwinnen van onzekerheden en mentale blokkeringen bij het hervatten van de trainingen, maar ook over invloed die het beoefenen van deze sport in zijn algemeen heeft en heeft gehad op Candy’s persoonlijke ontwikkeling. Interessant portret van een topatleet waarvan je na afloop geheid flink gaat duimen als ze het inderdaad voor elkaar krijgt om in 2024 in Parijs alsnog te schitteren op de Olympische Spelen.

Succesvolle horrorfilm naar een verhaal van Clive Barker heeft nog niets van zijn zeggingskracht verloren en staat mede dankzij voortreffelijk acteerwerk van Madsen en de angstaanjagende Todd (die stem!) nog steeds als een huis. Todd is The Candyman, de geest van de zoon van een voormalige slaaf die zijn moordlustige praktijken alleen kan uitvoeren als de ‘urban legend’ blijft bestaan. Madsen speelt de sceptische wetenschapper die na het horen van de legende rondom The Candyman besluit de proef op de som te nemen en daardoor direct betrokken raakt bij een serie gruwelijke moorden. Eén van de hoogtepunten van het horrorgenre in de jaren ’90 dankzij de beklemmende regie, een ongebruikelijke, effectieve muzikale score en uitstekende special effects. In eerste instantie vervolgd door Candyman: Farewell to the Flesh en Candyman: Day of the Dead. Kreeg een ander vervolg in 2021 met Candyman.

Vervolg op horrorklassieker Candyman negeert de twee sequels en richt zich op Anthony McCoy [Yahya Abdul-Mateen II], die als baby uit de klauwen van The Candyman [Tony Todd] wist te blijven. Vanessa Williams keert terug als Anthony’s moeder Anne-Marie die haar zoon nooit heeft verteld wat hij heeft meegemaakt. Anthony is nu een kunstenaar die zinspeelt op de legende rondom The Candyman met een kunstwerk dat bestaat uit een spiegel en ‘Say My Name’ heet. Verschillende mensen zijn zo dom om de proef op de som te nemen en komen uiteraard op bloederige wijze aan hun einde. Heeft een aantal effectieve schrikmomenten en een prettige dosis gore voor de liefhebbers, maar de verlichtend bedoelde humor doorbreekt de spanningsboog en het scenario bevat teveel karakters waarvoor je nauwelijks sympathie op kunt brengen. Zeker niet onaardig, maar voldoet niet aan de verwachtingen.

Alleen in Australië kunnen ze op de proppen komen met een documentaire die inzichtelijk, humoristisch en ronduit haast surrealistisch is. Regisseur Mark Lewis heeft geen saaie wetenschappers gefilmd, maar wel een wetenschapper die [met twee Cane Toads in zijn handen] de paringsroep van de Cane Toad perfect imiteert, een man die een loflied zingt voor de Cane Toad terwijl hij onder de douche staat, een klein meisje dat nogal lomp met één van die grote padden speelt en vervolgens uitlegt dat de Cane Toad het fijn vindt om op de buik gekriebeld te worden, maar dat hij niet wil dat je aan zijn pootjes komt... De combinatie van wetenschap [de Cane Toad had in het noordoosten van Australië het ecosysteem bijna verwoest!] en humoristische, gespeelde scènes, maakt dit bijzonder onderhoudend. Gevolg is wel dat de je door deze ongewone, luchtige toon de belangwekkende ecologische boodschap moeilijk serieus kunt nemen. Een unieke documentaire, alleen daarom al de moeite van het bekijken waard.

Deze onconventionele documentaire is niet zozeer een vervolg op Cane Toads - An Unnatural History, maar meer een remake. Regisseur Lewis begint opnieuw met het waanzinnige verhaal over hoe en waarom de Cane Toads vanuit Hawaii naar Queensland werden geïmporteerd om zo een eind te maken aan een keverplaag die de rietoogst bedreigde. De Cane Toads waren hier echt totaal ongeschikt voor en deels vanwege hun enorme reproductievermogen, deels omdat het Australische eco-systeem geen manier heeft om de aantallen Cane Toads te beheersen, is hun aantal in 75 jaar uitgegroeid van 101 tot meer dan een miljard! Aan het woord komen veelal kleurrijke Australiërs, waaronder een paar wetenschappers en wat excentriekelingen, zoals de man die korte tijd rond trok met een 'Cane Toad Circus'. Dit maakt de film zeer onderhoudend, maar net als bij Lewis docu uit 1987 gaat dat ten koste van de ecologische boodschap die duidelijk maakt dat hier sprake is van een plaag waarop de mens geen vat heeft weten te krijgen. En het is een schrijnend voorbeeld van hoe menselijk ingrijpen in een eco-systeem rampzalige gevolgen kan hebben voor dat systeem.

Sterke cast in een western uit een periode waarin het genre zichzelf langzaam maar zeker serieus ging nemen. Deze film valt een beetje tussen het wal en het schip, onder anderen door indianen nog steeds te portretteren als oorlogszuchtige wilden. Er zijn wel scherpere karakteriseringen en de kleurenfotografie is prachtig, maar dat is alleen voor de ware westernliefhebber genoeg om werkelijk van deze bovengemiddelde western te kunnen genieten.

Mist de hilariteit van Robot Monster, maar het is evengoed een prutswerkje dat zo nu en dan zo slecht is dat het leuk is. Amateuristisch acteerwerk, dramatische belichting en natuurlijk een dwaas verhaaltje dat de moeite van het navertellen niet waard is. De openingcredits zijn geniaal slecht: een luidruchtige, suspensevolle score terwijl de camera zich als een sluipmoordenaar begeeft in het hart van Cape Canaveral... waar niets anders te zien is dan mensen in witte jassen die op knopjes drukken, met potlood notities maken in hun schrijfblokje en wetenschappelijk voor zich uit staren. De film zit vol met dit soort totaal nietszeggende shots en dan nog lijkt 67 minuten een eeuwigheid te duren. Een klassieker in het SF-horror-genre... om alle verkeerde redenen!

Dit is de beste Hitchcock-thriller die Hitchcock niet zelf maakte en ik denk dat The Master Of Suspense zelf ook enorm genoten zou hebben van deze geweldige thriller. Cape Fear is het bewijs dat geen enkele regisseur in zijn ééntje een topfilm kan maken, daar heb je een uiterst bekwame crew voor nodig. Producer Gregory Peck was dolblij dat Bernard Herrmann, destijds Hitchcocks huiscomponist die de onvergetelijke scores van Vertigo, North By Northwest en Psycho op zijn naam had staan. Hij levert een uiterst effectieve score af die behoorlijk doet denken aan Psycho. De montage was in handen van David Tomasini, die ook al zes keer met Hitchcock had gewerkt en precies wist hoe hij door middel van het montageritme de spanning enorm kon opvoeren. Maar deze film is vooral een triomf voor Gregory Peck, een grote filmster uit films als Moby Dick en The Guns Of Navarone die in 1963 een Oscar zou winnen voor zijn glansrol als Atticus Finch in To Kill A Mocking Bird.

Peck kocht de filmrechten van het boek ‘The Executioner’ en kwam al snel tot de conclusie dat de titel ongeschikt was. Hij bedacht zich dat films met een geografische naam vaak veel succes hadden, zoals ‘Dodge City’ en‘Rio Bravo’. Hij pakte een landkaart, zocht de rivieren af naar een beschikte naam en kwam zo op ‘Cape Fear’ uit. Hij besefte bovendien dat de schurkenrol veel aantrekkelijker was en dat zijn tegenspeler de film zou stelen, maar hij accepteerde dat zonder problemen, omdat het de film ten goede zou komen. Hij werkte wel met regisseur Thompson aan het script om zijn karakter te versterken, omdat die sterk genoeg moest zijn om de schurk aan te kunnen. Tenslotte bemoeide hij zich niet met de regie, simpelweg omdat dat niet zijn werk was. Het is lovenswaardig dat een filmster van het kaliber Gregory Peck zo gemakkelijk zijn ego opzij stelde in het belang van de film.

In Cape Fear verschijnt de pas vrijgelaten Max Cady [Robert Mitchum] na ruim 8 jaar cel opeens bij de rechtbank om de openbare aanklager Sam Bowden [Gregory Peck], de man wiens getuigenis doorslaggevend was in Cady’s veroordeling, te laten weten dat hij een rekening komt vereffenen. Bowden zoekt hulp bij politiechef Mark Dutton [Martin Balsam, ook al een Hitchcock-favoriet] in de hoop Cady het leven zo lastig te maken dat hij zich bedenkt. Maar Cady kent de wet nu door en door en blijkt vastberaden om wraak te nemen. Het kat-en-muis-spel tussen Cady en Bowden neemt steeds onaangenamere vormen aan en wanneer Cady zijn bedreigingen richt op Bowdens vrouw Peggy [Polly Bergen] en tienerdochter Nancy [Lori Martin] moet het wel komen tot een directe confrontatie tussen de twee mannen.

Gregory Peck is een imposante verschijning, met zijn lengte, zijn strenge blik en zijn autoritaire stem en daarom was het noodzakelijk om een acteur te vinden die zelf intimiderend genoeg over zou komen om indruk te maken op Pecks karakter. Robert Mitchum bleek de ideale keuze en hij is, zoals Peck al voorspelde, degene die de film domineert en elke scène steelt. Mitchum waarschuwde regisseur Thompson vooraf dat hij zijn rollen ‘leefde’ en dat leidde meerdere keren tot explosieve situaties op de set. Hoe diep Mitchum op kon gaan in zijn karakter is het best zichtbaar in de scène waarin hij Polly Bergen confronteert: hij ging zeer ruw met haar om en Bergens paniek is volstrekt authentiek en geloofwaardig. Dankzij Mitchums vertolking hoefde ze niet te acteren, hij leek werkelijk door het dolle heen... maar zodra de scène voorbij was, verscheen de ware Mitchum die Polly Bergen troostte en weer tot rust bracht. Let ook op de uitgekiende camerabewegingen in deze scène en op de eieren natuurlijk!

In 1962 had de censuur nog veel macht in Hollywood en daarom bleek het noodzakelijk om expliciet seksuele scènes [waaronder die waarin Max Cady Nancy begluurt terwijl die in korte broek een boot schoonmaakt] en gewelddadige scènes [die waarin hij een vrouw mishandelt] moest aanpassen. Maar dat gebrek aan expliciteit is juist één van de sterke kanten: één subtiele blik van Cady maakt voldoende duidelijk wat hij wil doen met het tienermeisje en door alleen de gevolgen van een mishandeling te laten zien, kunnen we ons zelf een gruwelijk beeld vormen van Cady’s gewelddadigheid. De macht van de suggestie, zwart/wit-fotografie en de sublieme muziek van Bernard Herrmann zijn in volle glorie te bewonderen.

Wie het voorrecht heeft gehad om I Accuse My Parents (1944) te zien, zal wellicht ook een lach moeten onderdrukken aan het begin van de film. De (ongeveer) 12-jarige Libanese Zain [Zain Al Rafeea] zit vast wegens een geweldsdelict, maar verschijnt toch voor de rechter om zijn ouders aan te klagen voor het feit dat hij ter wereld is gebracht. Vervolgens zien we in flashback hoe hij tot deze conclusie is gekomen, alsmede wat de aanleiding is geweest voor zijn misdaad.

Regisseur/scenarist Nadine Labaki maakt effectief gebruik van locaties en geeft dit sociale drama zo een gevoel van authenticiteit, dat echter op willekeurige momenten wordt onderbroken door gestileerde scènes met melodramatische muziek. Capharnaüm zwelgt in de erbarmelijke, vaak ronduit deprimerende omstandigheden waaronder het verhaal zich afspeelt. Niet dat er veel verhaal is overigens, want het eerste deel van de film bestaat vooral uit Zain die, nadat hij zijn afschuwelijke ouders heeft achtergelaten, door de straten van de grote stad loopt. Wanneer hij onderdak vindt bij schoonmaakster en illegale immigrant Rahil [Yordanos Shiferaw] komt er iets van een plot om de hoek kijken. Er is zelfs een luchtige scène waarin Rahil met behulp van twee stokoude (en niet al te snuggere) kermisexploitanten probeert de autoriteiten om de tuin te leiden. De film wordt echter met groot gemak gestolen door Boluwatife Treasure Bankole als Rahils peuterzoon en hij zorgt voor enkele aangrijpende momenten, al moet je vraagtekens zetten bij de manier waarop die vertolking tot stand is gekomen. Zain is minder overtuigend in een wat geforceerd ogende vertolking. Hoewel Capharnaüm een indringend beeld geeft van de werkelijkheid waaronder mensen in Libanon (vluchtelingen en niet-vluchtelingen) moeten zien te overleven, maar de onevenwichtige regie en het dwaze concept doen veel afbreuk aan een goedbedoelde boodschap

In Avengers: Infinity War werd de wereldbevolking in een klap gehalveerd. Het ‘Celestial Island’ uit Eternals bevindt zich in de Indische Oceaan en bevat een unieke grondstof die van groot militair-strategisch belang is. Vandaar dat de pas gekozen Amerikaanse president Thaddeus Ross [Harrison Ford] er alles aan gelegen is om (bij voorkeur exclusief) toegang te krijgen tot die grondstof. Sam Wilson [Anthony Mackie] is de nieuwe Captain America en hij is sceptisch over de nieuwe president. Maar wanneer die wel erg onverwachte en gevaarlijke besluiten neemt, ontstaat het vermoeden dat Ross onder invloed staat van een tot nog toe onzichtbare kracht. Marvel meets MAGA in deze onsubtiele satirische reboot van de Marvel-franchise met een kleurloze Mackie aan het hoofd van een cast die zich net zo lijkt te vervelen als de kijker. En dat ligt niet alleen aan de afgezaagde dialogen. Ford kan ermee door, maar zelfs de plichtmatige epiloog na de aftiteling doet je niet verlangen naar meer.

The Avengers opereren als onafhankelijke beschermers van onze planeet en doen er alles aan om burgerdoden te voorkomen. Wanneer Wanda Maximoff [Elizabeth Olson] bij één incident in haar poging een Avenger te redden toch enkele burgers doodt, grijpt de VN in. Zij willen dat The Avengers onder toezicht van de VS komen te staan. Een aantal van The Avengers ziet daar de noodzaak van in, maar Captain America [Chris Evans] is ervan overtuigd dat zij onafhankelijk moeten kunnen blijven opereren. Ruzie! Vechten! Joepie! De franchise bereikt het niveau van een WWF-gevecht, waarin superhelden elkaar alleen te lijf gaan om de kijkers een plezier te doen en waarbij je van tevoren al weet dat het in feite een hoop gebakken lucht is. Het levert wat vermakelijk stuntwerk op, maar niet veel meer dan dat.

Het is 1942 wanneer Steve Rogers [Chris Evans] zich als vrijwilliger aanmeldt bij het Amerikaanse leger. In eerste instantie wordt hij resoluut afgewezen wegens zijn zwakke gezondheid, maar Dr. Erskine [Stanley Tucci] ziet meer in Steve en geeft hem de kans om mee te doen aan een zware selectieprocedure. Uiteindelijk zal slechts één van de deelnemers meedoen aan een wetenschappelijk experiment onder leiding van Howard Stark [Dominic Cooper] dat moet resulteren in de eerste Amerikaanse supersoldaat. Ondanks tegenstribbelen van Kolonel Phillips [Tommy Lee Jones] valt de keuze op Steve, maar zijn leven als Supersoldaat is niet wat hij er van had verwacht. Totdat Nazi-officier Johann Schmidt [Hugo Weaving] zich mengt in de oorlogsstrijd met zijn eigen superwapen. Ouderwetse superheldenactie is vaderlandslievend met een knipoog en een simplistische benadering van goed en slecht. Voor Marvel-begrippen is dat origineel te noemen. Vervolg: Captain America - The Winter Soldier.

HYDRA is geïnfiltreerd in SHIELD en legt half Washington puin. in de hoop dat het zo ongemerkt de wereldmacht in handen kan krijgen. Meer verhaal is er niet, wel een hoop onzinnige plotwendingen, hoofdpijnopwekkend gemonteerde actiescènes en special effects uit de categorie 'it's the size that counts, not the quality'. Een aaneensluiting van stompzinnige actie, aan elkaar geplakt met een hoop bijna onnavolgbaar geouwehoer tussendoor waardoor deze film ook nog eens meer dan 2 uur je zitvlees teistert.

Als je je hersens niet volledig weet uit te schakelen, zul je je ongetwijfeld menigmaal afvragen waarom je de zaal nog niet hebt verlaten en jezelf een klein schouderklopje geven als je dit onding tot het einde hebt weten uit te zitten. De acteurs doen hun best, maar verdienen een schop onder hun kont voor het feit dat ze zich hebben laten onderwerpen aan deze onzin.

In de openingsscène worden we getrakteerd op een sobere versie van Mona Lisa, een evergreen die destijds de Oscar voor beste lied won. Verder valt de film vooral op doordat er een rommelig en bij vlagen haast onnavolgbaar plot in elkaar is gezet. Daardoor valt er niet altijd een touw aan vast te knopen, waarbij de vlakke vertolking van Alan Ladd bepaald niet helpt. Toch zijn er een paar behoorlijke actiescènes, inclusief een pittig vuistgevecht en is er toch nog een heel behoorlijke finale. Een tikje frustrerend, daardoor nooit echt onderhoudend, maar voor liefhebbers van Ladd redelijk te pruimen.

Een ongewone roadmovie over een gezin met 6 kinderen die opgevoed en getraind zijn om fysiek en intellectueel te overleven in de natuur, dat na een tragische gebeurtenis gedwongen is om de bewoonde wereld in te trekken. Daar ontdekken ze dat superieure vechttechniek, survivalskills en intelligentie absoluut geen garantie zijn voor een geslaagd leven in de echte wereld.

Mortensen bewijst al jaren tot de beste karakteracteurs ter wereld te behoren en Frank Langella maakt ook indruk in een vertolking zonder opsmuk als de opa van de kinderen. Courtney Hoffman verdient ook een pluim voor de uitstekende kleding die de tragikomische toon van deze film versterken: het maakt haarfijn duidelijk dat dit gezin echt alle contact met de bewoonde wereld heeft verloren, maar is ook een uitdrukking van de individualiteit van alle gezinsleden.

Maar de grootste verdienste van deze film is dat de ongebruikelijke familieband werkt, een bijzondere prestatie van de casting-director, de acteurs en de regisseur van deze film.

En hoewel de toon van deze film wat onevenwichtig [politieke allegorie of licht-komisch drama?] is, valt hier genoeg te genieten om dit tot een aanrader te maken.

Historische avonturenfilm duurt te lang en had met een wat strakker tempo een veel prettigere kijkervaring op kunnen leveren. Tyrone Power geeft een degelijke, maar weinig stralende vertolking. Peters en vooral Lee J Cobb maken meer indruk en zorgen ervoor dat dit de middelmaat toch ontstijgt.

Deze fraai gefilmde, maar ook voor Hammer-begrippen onconventionele horrorfilm is een mix van allerlei stijlen, tot aan de spaghettiwestern toe. Daardoor is het een beetje lastig om je mee te laten slepen met het niet onaardige verhaal, dat vrij effectieve gore afwisselt met vrouwelijk schoon, waaronder de bloedmooie Caroline Munro. Het resultaat is een bovengemiddelde Hammerhorror die vooral vanwege zijn stijl het bekijken waard is.