Opinions

Guy Ritchie is op zijn zachtst gezegd bepaald niet de meest logische keuze voor een pleidooi voor de Afghaanse tolken die cruciale steun verleenden aan de Amerikaanse troepen in de veronderstelling dat ze in ruil daarvoor een verblijfsvergunning en een woning in de Verenigde Staten zouden krijgen. John Kinley [Jake Gyllenhaal] leidt in 2018 een eenheid in Lashkar Gah en is eerst sceptisch over de rol van tolk Ahmed [Dar Salim]. De ontwikkeling van de onderlinge verstandhouding weet Ritchie (voor mij verrassend) overtuigend over te brengen. Ahmed redt Kinley het leven, maar terwijl de gewonde Kinley thuis wordt onthaald moet Ahmed met zijn vrouw en kind onderduiken in eigen land. Kinley doet zijn best om de ereschuld in te lossen door een poging te doen om dat beloofde visum voor Ahmed te regelen, maar stuit op een muur van onwil en bureaucratie. Gyllenhaal ven Gah verlenen diepgang en waardigheid aan de twee hoofdpersonen in dit op ware feiten gebeurde oorlogsdrama, dat aantoont dat Ritchie meer kan dan jolige, leeghoofdige misdaadkomedies maken.

Portret van Seymour Hersh, de politieke onderzoeksjournalist die bekend werd door zijn onthullingen over The My Lai Massacre, waarbij Amerikaanse soldaten van hogerhand opdracht kregen om honderden ongewapende dorpsbewoners te executeren. Hij speelde ook een journalistieke sleutelrol bij Watergate en Abu Ghraib, maar sloeg de plank ook weleens mis. Poitras benaderde Hersh 20 jaar geleden al voor een portret, maar gezien de druk die de regering Trump II uitoefent op de journalistiek had de timing niet beter kunnen zijn. De links tussen de VS vanaf eind jaren 60 en 2025 komen haarscherp in beeld en de eigenzinnige, wantrouwige Hersh is een fascinerende persoonlijkheid en een onverbeterlijke kuitenbijter. Een must voor iedereen met journalistieke ambities.

Luma wordt geboren op een Engelse boerderij en Arnold volgde deze koe vanaf dat moment tot het abrupte, doch voor de gemiddelde kijker toch niet zo heel opzienbarende einde. Hoewel deze commentaarloze documentaire geprezen werd omdat het zou aantonen dat ook een koe een persoonlijkheid heeft, is het prettig dat Luma gemakkelijk te herkennen is aan haar vrijwel volledig witte kop. Anders zou je haar echt niet kunnen onderscheiden van de rest! Ze staat op stal, eet haar eten, loeit wat om haar heen, dartelt door de wei en loopt braaf met de anderen van hot naar her. Animal Farm is dit zeker niet, en het enige opzienbarende is dat Arnold deze film überhaupt wilde maken.

Kort nadat hij een celstraf heeft uigezeten ‘bevrijdt’ de labiele Troy [Steve Zahn] zijn dochter Joe [Sasha Knight] uit de handen van zijn ex-vrouw Sally [Jillian Bell]. In flashbacks ontdekken we wat de ware reden is voor Troys wanhoopsdaad en wat de precieze reden was voor zijn celstraf. Zahn is perfect gecast en speelt één van de beste rollen van zijn leven in dit familiedrama vermomt als een avonturenfilm en scenarist/regisseur Kerrigan benadert een actueel en nog altijd controversieel onderwerp met compassie en respect. Jammer van het gekunstelde einde.

Jake Lonergan [Daniel Craig] ontwaakt in een woest landschap, zonder geheugen, maar met een vreemd ding om zijn rechterarm. Predikant Meacham [Clancy Brown] besluit Jake te verzorgen en onderdak te geven in een nabijgelegen dorp waar rancher Woodrow Dolarhyde [Harrison Ford] in feite de scepter zwaait. Een confrontatie met Woodrows zoon Percy [Paul Dano] loopt uit de hand. En dan wordt het traditionele westernverhaal op brute wijze onderbroken door … tja, de naam zegt het al. Dat er maar liefst zes schrijvers nodig waren om het stripverhaal van Scott Mitchell Rosenberg tot een scenario te bewerken is geen goed teken, dus het is zeker een aangename verrassing dat het resultaat op consequente en vermakelijke wijze speelt met de conventies van twee genres. De Craig/Ford-combinatie pakt voortreffelijk uit en dankzij een sterke ondersteunende cast is dit simpelweg genieten.

Kip Andersen gebruikt de conclusies uit een onderzoek uit 2009 van The Worldwatch Institute, een denktank die zich wereldwijd richt op milieuwetenschap om prangende vragen te stellen over het gebrek aan informatie over hoe groot de impact van veehouderij is op klimaatverandering. Met hulp van een aantal vooraanstaande wetenschappers bevestigt Anderson op overtuigende wijze dat de veehouderij (bewust) over het hoofd wordt gezien als de belangrijkste veroorzaker van klimaatverandering, zelfs door vooraanstaande milieuorganisaties als Greenpeace. Minder overtuigend is zijn poging om zich af te schilderen als een ‘gewone Amerikaan’ die zich na het ontdekken van dit alles bekeert tot het veganisme. Hij strooit bovendien volop met statistieken zonder de bronnen te vermelden. Sommige sprekers verwijzen gelukkig wel naar wetenschappelijke artikelen, maar die moet je wel even zoeken met de zoektermen ‘animal husbandry’ ‘climate change’ en ‘scientific journal’.

Een kwart eeuw na het origineel verschijnt deze verrassend goede sequel die constant op positieve wijze verrast, clichés grotendeels vermijdt en relevante thema's op fraaie wijze in het plot weet te verwerken. Centraal staat Lily [Cailee Spaney] die moeite heeft haar draai te vinden op haar nieuwe school nadat ze met haar moeder [Michelle Monaghan] is ingetrokken bij Adam [David Duchovny], een succesvolle schrijver die lezingen verzorgt over de teloorgang van mannelijkheid. Lily is het pispaaltje van pestkop Timmy [Nicholas Galitzine] maar krijgt na een vernederend incident in de klas onverwacht hulp van klasgenotes Lourdes [Zoey Luna], Frankie [Gideon Adlon] en Tabby [Lovie Simone] met wie ze meer gemeen blijkt te hebben dan ze ooit had kunnen vermoeden: alle vier blijken ze te beschikken over magische krachten. Die besluiten ze in te zetten om Timmy's gedrag te veranderen zonder hem te kwetsen of pijn te doen en dat lijkt bijzonder goed te werken. Maar een onvoorziene, tragische gebeurtenis dwingt de meiden zich ernstig te bezinnen over het gebruik van hun krachten.

De vier hoofdrolspeelsters zijn te oud voor hun rollen, maar de onderlinge chemie maakt hun vriendschap geloofwaardig. Scenarist en regisseur Zoe Lister-Jones weet zich goed raad met de uitdagende mix van komedie, romantiek en thriller en weigert haar karakters te reduceren tot karikaturen. Eveneens verfrissend is de afwezigheid van opzichtige special effects en dat maakt de verder vrij conventionele finale toch een waardige afsluiter van een verrassend intelligente en zeer vermakelijke thriller voor tieners van alle leeftijden.

Foutje, bedaaank! De professor dit als een soort toerist langskomt op de ruimtebasis met de vrouw en kind van één van de bemanningsleden is even vergeten dat hij daarmee zijn leven op het spel heeft gezet. Twee van de manen die om Uranus draaien dreigen met elkaar in botsing te komen, maar de aardbewoners weten contact te leggen met andere aardbewoners in dwaze kostuums die door moeten gaan voor bewoners van deze manen. Het is aan de United nogwat om ervoor te zorgen dat de vete tussen de beide manen niet in de weg komt te staan van een grootschalige evacuatie. Een hopeloos sneu lofzang op de kracht van Verenigde Naties, gemaakt voor een appel en ei en gebaseerd op een scenario dat door een kleuter lijkt te zijn geschreven. Maar dit is bovenal verschrikkelijk saai, want er gebeurt lange tijd he-le-maal niks! Alleen het gebruik van Uranus zorgt voor enkele gniffelmomenten.

Het is 2257 en omdat de ouders van Caleb [Isaiah Russell-Bailey] zijn overleden krijgt hij de kans om zich te vestigen in het paradijselijke Omega, waar een pleeggezin voor hem zal zorgen. Dat betekent wel een ruimtereis van 75 jaar in cryonische slaap. Voor hij vertrekt wil Caleb een krater zien die belangrijk voor zijn ouders was. Daarvoor roept hij de hulp in van zijn vrienden Dylan [Billy Barratt], Marcus [Thomas Boyce] en Borney [Orson Hong]. Maar deze clandestiene missie kan alleen slagen als de ogenschijnlijk afstandelijke Addison [McKenna Grace] zich bij hen aansluit. Redelijk jeugdavontuur met een cast die iets te nadrukkelijk doet denken aan The Goonies, met een geforceerde komische noot en brave boodschappen over de waarde van vriendschap en zo meer. Niet onaardig, maar behoorlijk afgezaagd en sentimenteel.

"Is er een orkaan in de buurt? Nou, als iedereen toch wordt geëvacueerd lijkt het mij een goed idee om eens wat reparatiewerkzaamheden te verrichten in de kruipruimte van mijn huisje waar toch niemand is die me kan helpen." Een weinig logische redenering, maar wel ééntje die je als kijker wordt geacht te slikken in deze vrij idiote horrorfilm waarin begaafd zwemster Haley Keller na een verontrustend gesprek met haar zus [Morfydd Clark] besluit alle waarschuwingen te negeren om haar vader [Barry Pepper] te redden. En ja, die bevindt zich dus in een kruipruimte waar hij gezelschap heeft gekregen van een paar alligators die zich daar om eveneens vrij vage redenen bevinden. Goed, we hebben onderweg naar huize Keller een bordje met "Alligator Farm" gezien en daar moeten we het blijkbaar mee doen. Let ook eens op het effect dat de orkaan heeft op Haleys haar - verwaarloosbaar - en verwonder je over het antwoord op de vraag hoe snel je nog kunt zwemmen als een alligator je in je been, je arm én je schouder heeft gebeten. Ik weet wat The Black Knight in zo'n situatie zou zeggen, maar diens uitspraken moet je óók met een flinke korrel zout nemen.

Bela Lugosi moest in Bride of the Atom vechten met een rubberen octopus. Het resultaat was ongeveer net zo huiveringwekkend als in deze film, waarin een aantal mensen het opnemen tegen een op hol geslagen arm, het enige 'levende' restant van astronauten die neerstortten met hun ruimtecapsule. Zou Oliver Stone deze film gezien hebben voor hij begon aan The Hand? Die film is in ieder geval in alle opzichten aanzienlijk beter, al is dat an sich geen grote prestatie in deze dwaze SF-horrorfilm.

Wanneer een verwarde man [Mike Hickman] met een geweer een honkbalwedstrijd verstoort, schiet sheriff David [Timothy Olyphant] de man dood. Autopsie levert geen logische verklaring op voor het zonderlinge gedrag van de man, maar een aantal tragische sterfgevallen later wordt het district afgezet door mensen met gasmaskers. Dat doet David vermoeden dat er sprake is van een vergiftiging. Samen met zijn zwanger echtgenote (en plaatselijke huisarts) Judy, hulpsheriff Russ [Joe Anderson] en dorpsbewoner Becca [Danielle Panabaker] onderzoekt David of de mensen die hen nu beweren te beschermen mogelijk verantwoordelijk zijn voor de verspreiding van het dodelijk virus. Remake van de gelijknamige cultklassieker van George A. Romero uit 1973 profiteert van een hoger budget en score hoog op de horrormeter, maar het mist het satirische venijn van het origineel.

Regie: Sanne Rovers

Aan het begin van de tweede golf van de COVID-pandemie komt een jonge, internationale cast bijeen bij Ducht National Opera in Amsterdam op Le Nozze di Figaro (Figaro’s Bruiloft) te repeteren. Vanwege de beperkingen moeten ze het stuk inkorten tot een speelduur van twee uur en tot op het laatst is er onzekerheid over de vraag of ze dit beroemde, geliefde werk van Wolfgang Amadeus Mozart überhaupt mogen uitvoeren. Sanne Rovers volgende de hoofdrolspelers en de belangrijkste mensen achter The Dutch National Opera en The Netherlands Chamber Orchestra tijdens die voorbereidingen en gebruikt de beperkingen in haar voordeel. Castleden spreken zowel over de invloed van de omstandigheden als over hun liefde voor opera en voor Le Nozze di Figaro. Voor wie die opera goed kent is dat wellicht gesneden koek, maar wie minder bekend is met dit genre is het een fascinerend kijkje achter de schermen van een operagezelschap en het ondersteunende orkest. Aangename bonus: de verfilming van cruciale scènes uit de opera, waarin de acteurs zich van hun allerbeste kant zien.

Een hoop 'oh là là' in deze te lange kijk in de keuken van 'Crazy Horse', een nachtclub in Parijs die de reputatie heeft de beste erotische show ter wereld te hebben. Veel beelden van repetities en gekibbel over het gebrek aan tijd - de club blijft gewoon open tijdens de voorbereidingen op een nieuwe show - en dat betekent vooral (heel) veel vrouwelijk naakt. Een groot fan legt in filosofische bewoordingen uit waarom dit allemaal zo fantastisch is en vindt zelfs dat een bezoek aan 'Crazy Horse' verplicht moet worden. U raadt het al: het is een man. Je standpunt over dit soort shows, de obsessie met vrouwelijke seksualiteit en een door mannen bepaald beeld van fysieke perfectie, bepaalt mede je waardering voor deze documentaire. Een interessant kijkje in een vrij gesloten wereldje, maar veel van de gesprekken lijken in scene te zijn gezet en de danseressen komen zelf amper aan het woord.

De eerste Hollywoodproductie sinds The Joy Luck Club met een volledig Aziatisch-Amerikaanse cast was een enorm kassucces, maar is in feite een formulematige romantische komedie, inclusief enkele aanstootgevende en gedateerde stereotypes. Het simpele verhaal betreft de hoog opgeleide Rachel [Constance Wu], die verliefd wordt op Nick Young [Henry Golding]. Hij nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten maar heeft Rachel niet verteld dat die familie 'crazy rich' is. De sober opgegroeide Rachel voelt zich ongemakkelijk en doet haar best, maar Nicks moeder [Michelle Yeoh] denkt dat zij alleen maar uit is op het grote geld. Wu en Yeoh ontstijgen het matige script, vooral in de slotconfrontatie tijdens een potje Mahjong, en Awkafina heeft de lachers op haar hand met een aantal vlijmscherpe one-liners.

De 13-jarige Robbie [Jonah Bobo] is verliefd op zijn oppas Molly [Joey King] die verliefd is op Robbies vader Cal [Steve Carell] die houdt van zijn vrouw Emily [Julianne Moore] die wil scheiden en een affaire heeft met haar leidinggevende David [Kevin Bacon]. Terwijl hij zijn verdriet verdrinkt in een café wordt Cal benaderd door meesterversierder Jacob [Ryan Gosling] die Cal in contact brengt met Kate [Marisa Tomei] en zelf een oogje heeft op Hannah [Emma Stone] die gelooft dat haar vriend Richard [Josh Groban] op het punt staat haar ten huwelijk te vragen. Een “crazy” situatie die uitloopt op “stupid” misverstanden en op amusante wijze duidelijk maakt dat liefde geen logica kent en dat het hart daarom een betere raadgever is dan het verstand. Dan Fogelmans scenario heeft meer dan genoeg verrassingen in petto en de cast levert prima acteerwerk af.

Bepaald geen RBG en niet alleen omdat Clarence Thomas het meest omstreden lid van het Amerikaanse hooggerechtshof is, maar ook omdat deze documentaire een volstrekt eenzijdige heiligverklaring is van een man die door meerdere vrouw is beschuldigd van seksuele intimidatie. Nadat de zwarte advocate Anita Hill in 1991 voor een commissie van oude, blanke mannen – en miljoenen Amerikanen op televisie – gedwongen was om tot in detail te vertellen wat Thomas volgens haar had gedaan, verklaarde Thomas dat hij het slachtoffer was van een heksenjacht die bedoeld was om ‘’verwaande zwarte mannen’ te lynchen. Ondanks de vele protesten besloot een kleine meerderheid (52 tegen 48) hem te geloven boven Anita Hill, een besluit waardoor veel vrouwen in een soortgelijke positie nog decennialang niet durfden te spreken over seksuele intimidatie op de werkvloer. Dat Thomas hier ‘in zijn eigen woorden’ zijn levens-verhaal mag vertellen zonder ook maar enig kritisch tegengeluid maakt deze documentaire volstrekt ongeloofwaardig. Het is meer een propagandastuk voor de Republikeinen en daarmee valt ook nog eens de onpartijdigheid van deze vermeende wolf in schaapskleren in het geding gekomen.

15 jaar nadat Los Angeles verwoest door AI – aldus de officiële lezing – en vijf jaar nadat hij zijn hoogzwangere vrouw Maya [Gemma Chan] verloor tijdens een klopjacht op de God van de Cyborgs, krijgt voormalig lid van Special Forces Joshua [John David Washington] te horen dat Maya nog leeft. Colonel Howell [Allison Janney] gelooft zelfs dat hij haar kan redden door zich aan te sluiten bij een militaire operatie die tot doel heeft ‘The Creator’ te verwoesten. Daarbij stuit hij op een robotkind met bijzondere krachten. Ik wist toen al in grote lijnen hoe de vork in de steel zat en werd (helaas) niet verrast door het verhaal. Edwards (Godzilla, Star Wars: Rogue One) komt enkele uitstekende actiescènes, daarbij geholpen door voortreffelijke special effects, maar het menselijke verhaal is vrij afgezaagd en kan niet bekoren. De finale bovendien behoorlijk warrig.

Adonis ‘Don’ Johnson [Michael B. Jordan] is de onwettige zoon van Apollo Creed, de voormalige bokskampioen die in Rocky IV stierf tijdens een gevecht en zijn zoon nooit gezien heeft. Adonis raakt als kind volledig ontspoord totdat Marry Anne Creed [Phylicia Rashad], de weduwe van zijn vader, aanbiedt hem in huis te nemen. 17 jaar later heeft hij een goed betaalde kantoorbaan en wacht hem een promotie, maar hij besluit zich volledig te richten op een carrière als bokser. Vanwege zijn arrogantie en gebrek aan zelfbeheersing wil niemand hem trainen en dus klopt hij aan bij de man die een bijzondere band had met zijn vader: Rocky Balboa [Sylvester Stallone]. Verrassend goede reboot van de Rocky-franchise biedt Stallone een rol waarmee hij, net als in de allereerste Rocky, de menselijke zwakheden en onzekereheden van zijn karakter toont. Op zich valt niets af te dingen aan Stallones Oscarnominatie, maar Michael B. Jordan is minstens even goed en is zeer overtuigend in de boksscenes. Dat hij niet eens een nominatie kreeg was één van de redenen waarom The Academy in de jaren hierop scherpe kritiek te verduren kreeg wegens vermeend institutioneel racisme. Jordan en Stallone keerden terug voor een prima sequel: Creed II.

De verrassend geslaagde reboot van de Rocky-franchise krijgt een minstens zo verrassende geslaagd vervolg. Alle hoofdpersonen uit "Creed" keren terug in een film die op papier een virtuele remake van Rocky IV had kunnen worden maar dat absoluut niet is. Sterker nog, de terugkeer van Dolph Lundgren (in zijn beste rol ooit, ook al wil dat niet veel zeggen) als Rocky's oude rivaal Ivan Drago (die in Rocky IV Apollo Creed dood sloeg in de ring) die met zijn zoon [Florian Munteanu, eveneens uitstekend] uit is op eerherstel na Ivans verlies tegen Rocky, ruim 30 jaar geleden, geeft de film een psychologische diepgang die Creed II een eigen identiteit geeft. Let op hoe de trainingsmethodes van Drago lijken op die van Rocky in Rocky (1976), maar ook op de effectieve wijze waarop de Drago's een spiegelbeeld van Rocky en Creed lijken te zijn. De boksscènes zijn opnieuw uitstekend in scène gezet en Stallone en Jordan acteren opnieuw op het top van hun kunnen. Het resulteert in een op zichzelf staand boksdrama met een aantal zeer ontroerende momenten en een passende finale.

Michael B. Jordan regisseert zichzelf en dat gaan ten koste van zijn acteerwerk. Adonis Creed [Michael B. Jordan] sloot in 2017 zijn carrière in de boksring af door de wereldtitel zwaargewicht te heroveren. Nu bereidt hij de huidige kampioen Felix Chavez [Joe Benavidez] voor op een titelgevecht met Viktor Drago [Florian Munteanu]. Dan verschijnt jeugdvriend Damian Anderson [Jonathan Majors], die in 2002 zijn droom als profbokser moest opgeven na een veroordeling voor een misdaad waarbij Adonis destijds betrokken was. Damian wil dat Adonis een ereschuld inlost door hem klaar te stomen voor de titelstrijd, maar Adonis heeft (met recht) zijn nodige bedenkingen. Majors is erg goed als de enigmatische straatvechter en het slotgevecht is een interessante combinatie van Rocky en Raging Bull, maar Jordans eigen spel laat te wensen over en het zijplot omtrent zijn dochter [Mila Davis-Kent] is er met de haren bijgesleept.

Na de dood van haar vader [Jonathan Nyati] trekt Anna [Riann Steele] in bij haar ziekelijke grootmoeder Lucy [Jane Lowe] om Karen [Sophie Thompson] te helpen bij de mantelzorg. Als kind had Anna hier al last van nachtmerries en dat blijkt niet te zijn veranderd. Wanneer Lucy begint te brabbelen over iets waar ze niet over mag praten, realiseert Anna zich dat een duister familiegeheim verantwoordelijk is voor de sinistere sfeer en de angstaanjagende nachtelijke geluiden. Hooper heeft goed gekeken naar Lon Chaney in The Phantom Of The Opera (1925), maar dit is een mislukte poging om horror en familiedrama te combineren. Het camerawerk van Ben Hecking is goed, maar angstaanjagend wil het maar niet worden

De 4e Cremaster is opnieuw wat langer qua speelduur, maar valt gelukkig minder in de valkuil van de overmatige herhaling die deel 4 en 5 tot de middelmaat verbanden. Barney weet met deze experimentele biografie van de in 1977 geëxecuteerde massamoordenaar Gary Gilmore, wiens leven en dood de inspiratie waren voor Norman Mailers klassieke non-fictie-roman 'The Executioner's Song' waarvoor hij een Pulitzer in de wacht sleepte. Barney linkt dit met Harry Houdini en - min of meer - met Johnny Cash, maar wie denkt een verklaring voor die link te krijgen komt bedrogen uit. Dit is wel de meest prikkelende film uit de serie tot nu toe met scènes die je zeker zullen beroeren, waaronder de trashmetal zanger bedekt onder de bijen en een knap gefilmde rodeoscène met een intrigerend slot. Het is overigens ook de enige Cremaster met (verstaanbare) dialoog.

Samenvatten is zinloos, maar dit is wel mijn favoriet uit de serie omdat het meer oproept dan fronsende wenkbrauwen over de absurditeit van zijn ideeën. Deze laatste film uit Matthew Barneys experimentele vijfluik duurt weliswaar drie uur, maar barst van de creativiteit. Het grote minpunt is het camerawerk, want de hele film lijkt zonder belichting gefilmd te zijn met een goedkope camera. Daardoor is dit meer een (overigens wel dynamische) registratie van een aantal abstracte, bewegende kunstwerken, maar dit is kunst die je raakt. Hoogtepunten zijn een knap geënsceneerde paardrenwedstrijd, een macabere behandeling in een tandartsstoel met schimmige figuren uit jaren '30 gangsterfilms als toeschouwers en de klimpartij van een in soort van kilt gehulde Schot (of iets dergelijks) en zijn confrontatie met een groep chorusgirls en twee trashmetalbands. Uiteraard niet voor iedereen weggelegd, maar wie graag cinematische kunst wil zien zal niet gauw iets beters vinden dan dit.

Na de tappende Beëlzebub die voodoo-praktijken uitoefent op een autoracers op de Isle of Man [Cremaster 4] en de maagdelijke dames in een zeppelin die zweven boven een Football-veld met de Ziegfeld-achtige 'Goodyear Girls' in Busby Berkeley-achtige choreografieën [Cremaster 1], komt Matthew Barney nu met Ursula Andress in een experimentele opera waarin zijn een Tudor-koningin speelt die rouwt over haar gestorven magiër, terwijl een Diva langs de gordijnen richting het plafond van de zaal klimt en een reus op een lange hangbrug stoïcijns voor zich uitkijkt. De muziek van Jonathan Bepler en de zang van Adrienne Csengery zijn niet op traditionele wijze op elkaar afgestemd, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Dit 'heeft wel iets', maar komt uiteindelijk in de categorie 'niet oninteressant', omdat het een paar vage ideeën uitrekt tot net boven de 50 minuten.

Door een homofobe opmerking tijdens een TV-interview komt de carrière van topzwemmer Matthias Le Goff in gevaar. De zwembond stelt als voorwaarde voor deelname dat Matthias laat zien dat hij een sportvereniging voor homoseksuelen steunt. Concreet: hij moet waterpoloteam The Shiny Shrimps drie maanden lang trainen en ze vergezellen naar de Gay Games in Kroatië. Formulematige en (dus) volstrekt voorspelbare sportkomedie vol oubollige stereotypes. En hadden Govare en Le Gallo niet op zijn minst hun acteurs de basisbeginselen van waterpolo bij kunnen brengen? Alleen die belachelijke zwembroekjes leveren wellicht een glimlach op.

Mijn kennismaking met Tod Slaughter, de Britse cultheld die met zijn uiterlijk, acteerstijl en die zelfingenomen lach doet denken aan ultieme tekenfilmschurken als Dick Dastardly en Gargamel. Stripachtig is het juiste woord en het verhaal is vrij banaal, maar dit is nou een typische cultfilm: al die elementen die het gedateerd en een tikje stompzinnig maken, zijn eigenlijk best vermakelijk. Zeker geen grootse film, maar toch voor de korte speelduur onderhoudend genoeg. Al voel ik me niet geroepen me nu te storten in een Tod Slaughter-retrospectief... Het verhaal betreft overigens een schurk die een adellijke goudzoeker in Australië vermoord en vervolgens diens identiteit overneemt in de hoop een fortuin te vergaren. Loopt uiteraard niet geheel volgens plan.

Wetenschappelijke ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat mensen nauwelijks nog pijn voelen. “Surgery is the new sex” in Cronenbergs intrigerende toekomstvisie waarin performance-artist Saul Tenser [Viggo Mortensen] met zijn partner Caprice [Léa Seydoux] en een mechanische operatiestoel zichzelf voor publiek blootstelt aan chirurgische ingrepen. Maar wat is het gevolg van deze ontwikkelingen voor een volgende generatie? Zoals altijd legt Cronenberg interessante vragen aan ons voor, maar het scenario bevat zoveel complexe verhaallijnen waardoor ik al gauw het zich op het grote geheel verloor. Dan resteert alleen de bewondering voor Cronenberg toekomstvisie en de overtuigende protheses en special effects. Gebaseerd op Cronenbergs gelijknamige film uit 1970.

Bill Pope [Ryan Reynolds] is een CIA-infiltrant die op het punt staat de beruchte hacker The Dutchman [Michael Pitt] te ontmaskeren wanneer zélf wordt ontmaskerd door de Spaanse anarchist Xavier Heimdahl [Jordi Mollà]. De reddingsactie van de Britse CIA-baas Quaker Wells [Gary Oldman] komt te laat om Bills leven te redden. Maar wacht! Dr. Franks [Tommy Lee Jones] is er recent in geslaagd om het geheugen (!) van het ene zoogdier te transplanteren in dat van een andere. Komt ooit uit, want zo kan de CIA toch nog gebruik maken van Bills geheugen om de terreurplannen van Heimdahl en The Dutchman te voorkomen. Weet je wie een ideale kandidaat zou zijn voor die transplantatie? Een gewelddadige gevangene zonder moreel besef [Kevin Costner] natuurlijk. Bespottelijk uitgangspunt voor een bizarre misdaadthriller met ondankbare, routinematige rollen voor Oscarwinnaars Jones en Oldman, maar Costner weet er wat van te maken en de scènes met Gal Gadot (als Popes weduwe) bieden aardig wat respijt waardoor dit toch nog een acceptabele popcornfilm wordt.

Aspirant-schrijver Edith Cushing [Mia Wasikowska] valt voor de Britse uitvinder en ondernemer Thomas Sharpe [Tom Hiddleston], ook al keurt haar vader [Jim Beaver], een ervaren en succesvolle ondernemer in een Victoriaans melodrama dat Hollywood in de jaren 30 en 40 aan de lopende band maakte. De sets en kostuums zijn prachtig en er is een cast om je vinger bij af te likken, maar dit niets meer dan een oubollig, opgeblazen (en uiteindelijk ronduit dwaas) melodrama met bovennatuurlijke horrorelementen – en misplaatste verwijzingen naar The Shining en Notorious. Waarom Del Toro zich verlaagde tot deze gotische pulp is het grootste raadsel.