Opinions

Ja, ik durf te beweren dat The Godfather Part II niet de beste film van Francis Ford Coppola is. Sterker nog, het is niet eens de beste film die Coppola in 1974 maakte. Dat is namelijk dit sombere, maar intrigerende en nog altijd zeer actuele psychologische drama. De film is typerend voor de tijd waarin de film gemaakt is, toen het Watergate-schandaal als een zwaard van Damocles boven het hoofd van Richard Nixon hing. Hollywood reageerde met een serie uitstekend gemaakte thrillers en drama’s met veelzeggende, maar weinig verheffende eindes. Films die je raken en die je doen nadenken over de problematiek waar de film om draait en je niets de uitvlucht van een happy end geven. Feitelijk betekende het dat een geëngageerde filmmaker zich even niet hoefde te houden aan Hollywood-formules en de film het einde kon geven dat het meest realistisch is. The Conversation valt in deze categorie, met het verhaal over einzelgänger Harry Caul [Gene Hackman], een technisch briljante specialist in afluistertechnieken, die na een complexe afluister-operatie bij het monteren van de geluidsopnamen zichzelf confronteert met een knagend schuldgevoel over één van zijn eerdere klussen die tragische gevolgen had voor zijn ‘subjecten’.

De openingsscène is in elk opzicht subliem: in longshot zien we een mime-speler over Union Square [zie foto] in San Francisco die langs het monument loopt en voorbijgangers imiteert. Langzaam zoomt de camera in, terwijl we vervormde geluiden horen van wat een gesprek tussen een man [Frederic Forrest] en een vrouw [Cindy Williams] blijkt te zijn. Ze lopen constant in het rond op deze drukke plek, in de hoop dat niemand ze kan afluisteren, maar we ontdekken in fasen dat ze wel degelijk worden afgeluisterd door een klein team onder leiding van Harry Caul. Het is anno 2017 confronterend om te ontdekken dat het bijna 45 jaar eerder al mogelijk was om dit soort gesprekken af te luisteren. Het thema was toen actueel vanwege Nixon, is nu nog steeds actueel dankzij de onthullingen van Edward Snowden.

Gene Hackman geeft zijn beste vertolking ooit, een uiterst genuanceerd beeld van een eenzame man die, zeker ook vanwege zijn werk, mensen structureel op afstand houdt en zijn werk en zijn emoties strikt gescheiden houdt. Maar iets in de opnamen van het stel dat hij heeft afgeluisterd raakt hem persoonlijk – het fragment waarin de vrouw een stukje zingt uit Bing Crosby’s “When The Red Red Robin Comes Bob-Bob-Bobbing Along” in het bijzonder – en langzaam maar zeker leren we de menselijke kant van Harry kennen. Dat heeft echter rampzalige gevolgen na een ontmoeting met Martin Stett {Harrison Ford, voor zijn doorbraak in Star Wars] die Harry’s tapes namens diens opdrachtgever in ontvangst wil nemen. Hackman weet de ontrafeling van zijn karakter op aangrijpende wijze zichtbaar en voelbaar te maken, daarbij geholpen door effectieve cross-editing door Richard Chew die ons in schokkende, korte shots toont welke gedachten en beelden er door Harry’s hoofd gaan. Ford is zowel sinister als charismatisch en daardoor blijft het voor de kijker gissen of Harry werkelijk reden heeft om achterdochtig te zijn, of dat zijn gedrag te verklaren is vanuit een boetedoening voor een fout die hij zichzelf niet heeft kunnen vergeven.

Hackman is dus ronduit geniaal, Ford is effectief, Robert Duvall maakt indruk iin een kleine, maar cruciale rol en Cindy Williams is perfect gecast met haar lieflijke stem en haar vertederende blik. De zojuist omschreven openingsscène is een meesterwerk van camerawerk, timing, acteerwerk en vooral van geluid. Dat werd ook absoluut erkend met prijzen en nominaties voor Coppola [ook voor zijn eigen scenario] en Hackman en BAFTA’s voor de effectieve montage en het sublieme geluid. Het is onbegrijpelijk waarom de Academy besloot de Oscar voor beste geluid toe te kennen aan pulpfilm Earthquake, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van deze sombere, uitdagende, maar fenomenale film met één van de beste acteurs en één van de beste regisseurs van hun generatie op het top van hun kunnen.

Het is 1830 wanneer een Brits schip door een storm in de Tasmaanse Zee noodgedwongen aanlegt op een eiland voor reparaties. Predikant Thomas Munro is daar getuige van een bloederig gevecht tussen de Maori-stammen van Akaterewa [Lawrence Makoare] en Maianui [Antonio Te Maioha] en weet het leven van Rangimai [Tioreore Ngatai-Melbourne] te redden. Hij leert de cultuur van de oorspronkelijke bevolking en probeert de twee stamhoofden over te halen om zich te verenigen, zodat ze zich in de toekomst kunnen verdedigen tegen hun gezamenlijke vijand: Britse handelaren. Genuanceerde, boeiende reconstructie van de start van de exploitatie van Maori door Europese handelaren is gemaakt in nauwe samenwerking met Maori en geeft Guy Pearce eindelijk weer eens een rol die recht doet aan zijn acteerkwaliteiten.

Travis [James Freedson-Jackson] en Harrison [Hays Wellford] zijn weggelopen van huis en zwerven over de Texaanse vlakten in Quinlan County, ten oosten van Dallas. Wanneer ze een verlaten politieauto vinden, ontdekken ze hoe ze 'm moeten besturen en rijden ze er voor de lol wat mee rond. Maar de auto herbergt een geheim dat Sheriff Kretzer [Kevin Bacon] graag geheim wil houden, koste wat kost.

'Cop Car' neemt de tijd om de twee hoofdpersonen neer te zetten. Welford en Freedson-Jackson spelen hun rollen ook uitstekend (Freedson-Jackson won Saturn Award voor vertolking van een jonge acteur), maar het verhaal komt wat langzaam op gang. Zodra de jongens (en wij) het 'geheim' ontdekken, komt de film goed op gang en eindigt het in een spannende, goed opgebouwde finale. Bacon toont opnieuw aan één van de beste bad-guys van het witte scherm te zijn in een thriller die geduld vereist... maar geduld loont deze keer!

Jimmy [Bruce Willis] en Paul [Tracy Morgan] (niet te verwarren met Riggs en Murtaugh) zijn partners bij de politie die te maken krijgen met Mexicaanse drugssmokkelaars en ook nog een incompetentie dief [Sean William Scott] proberen in te rekenen. Dat heeft weer verband met een zeer waardevol Football-kaartje dat Jimmy had willen verkopen om de bruiloft van zijn van hem vervreemde dochter te betalen. Morgan scoort zo nu en dan met zijn citaten uit beroemde films, maar slaat vaker de plank mis en dat geldt zo’n beetje voor alle pogingen tot humor. Bovendien is dit veel te nadrukkelijk geïnspireerd door Lethal Weapon, met Scott in de Pesci-rol. Liefhebbers van dat soort films zullen dat niet zo erg vinden.

Een jaar nadat Mexico het WK voetbal voor mannen had georganiseerd, besloot een aantal Mexicaanse zakenmannen de handen ineen te slaan voor een WK voor vrouwen. Ruim 112.000 mensen waren aanwezig bij de finale van de Copa 71 en daarmee is dit evenement nog altijd het best bezochte sportevenement voor vrouwen. Maar zelfs Brandi Chastain, de aanvoerder van het Amerikaanse team dat in 1991 de eerste officiële wereldtitel voor vrouwen won, blijkt hier niets over te weten. Erskine en Ramsay wisten hand te leggen op de televisiebeelden, die decennialang in een vergeethoekje hebben gelegen en spraken met leden van alle zes deelnemende teams. Begint met een proloog die duidelijk maakt dat conservatieve, machtige mannen het vrouwenvoetbal 50 jaar eerder ook al eens de kop in wisten te drukken. Boeiende documentaire, waarbij Erskine en Ramsay er voor kiezen om de deelnemende vrouwen de erkenning te geven die ze verdienen. Jammer dat ze niet dieper ingaan om de seksistische motieven die ten grondslag lagen aan het organiseren van het toernooi.

Vooral dankzij de innemende en sterk acterende Binoche ontsnapt deze film over de dunne scheidslijnen tussen kunst, spel en werkelijkheid aan de valkuilen der pretentie. Binoche speelt de rol van Elle, een Franse vrouw die in Toscane woont en daar een vrij droge lezing bezoekt van de Britse schrijver James Miller [William Shimell]. Ze klampt James na afloop aan als een fan en biedt aan hem wegwijs te maken in het Italiaanse stadje. Wat volgt zijn persoonlijke gesprekken met een pittoreske, zonovergoten Italiaanse stad als decor. Dankzij de contrasterende persoonlijkheden (en acteerstijlen) is dat redelijk onderhoudend. Het wordt interessanter wanneer de eigenares van een café denkt dat Elle en James een echtpaar zijn en Elle haar bewust in die waan laat. Dan verandert de dynamiek tussen de twee op amusante wijze, maar verwacht geen nieuwe levensinzichten.

Kleurrijke, fraai vormgegeven combinatie van animatie en ballet gebaseerd op de uitvoering van Het Nationale Ballet van het gelijknamige 19e-eeise balletstuk dat weer gebaseerd is op het korte verhaal ‘Der Sandmann’ van E.T.A. Hoffmann. Swan [Michael DePrince] heeft een kraam op hetzelfde plein waar Franz [Daniel Camargo] zijn fietsenzaak zich bevindt. Er ontstaat een romance tussen de twee die de aandacht trekt van Doctor Coppelius [Vito Mazzeo], een charlatan die de dorpsbewoners voorhoudt dat hij hun uiterlijk kan perfectioneren. Maar daarvoor betalen ze een dure prijs. Hoewel de choreografie en de kwaliteit van de dansers niet altijd erg hoogstaand is, scoort dit zeer hoge punten qua visuele zeggingskracht en techniek. Haast vanzelfsprekend mag de muziek er ook zijn.

Bij een vechtpartij op straat krijgt Valerie Young [Alexia Louder] een klap in het gezicht van Teddy Murretto [Frank Grillo] die zich vervolgens zonder tegenstribbelen overgeeft en laat afvoeren naar een cel in het politiebureau. Niet veel later komt ook Bob Viddick [Gerard Butler] zich arresteren. De opzettelijke arrestaties maken onderdeel uit van een levensgevaarlijk kat-en-muisspel tussen een crimineel en een huurmoordenaar waar Valerie in verstrikt raakt. Het plot is dat van een B-film maar Carnahan geeft een moderne twist door de traditionele rollen van het genre om te draaien: de criminelen zijn wit, de agenten zijn voornamelijk zwart en de hoofdpersoon in een jonge, zwarte vrouw die van wanten weet. Het typeert de cultuuromslag in Hollywood en geeft dit een verfrissende impuls. De komst van Gianni Calchetti als een rivaliserende huurmoordenaar levert een spectaculaire finale op.

Hoera voor Christian Slater! In zijn rol als Amerikaanse diplomaat is hij de enige die leven weet te blazen in deze stuurloze, zeer onderkoelde vertelling over de Argentijnse president en de beslommeringen rondom een topberaad van Latijns-Amerikaanse regeringsleiders. Het heeft allemaal met olie te maken en er wordt uiteraard veel onderhandeld in de achterkamertjes, maar dat levert nauwelijks interessante momenten op. Het gedoe met de dochter van Hernán Blanco [Ricardo Darin] boeit al evenmin. Politiek en politici kunnen saai zijn, zo blijkt nog maar eens

Het Coriolis Effect is een meteorologisch verschijnsel dat een grote impact heeft op Kaapverdië, een eilandengroep voor de kust van West-Afrika. De gevolgen van vervuiling en klimaatverandering worden op pijnlijke wijze zichtbaar in dit portret van een land en de mensen en dieren die er wonen. Lom en Van Egeraat kiezen voor een beperkte, minimalistische score en laten de schitterende, vaak langdurige, onbewerkte beelden, voor zich spreken. Bewoners en milieuactivisten geven zo nu en dan achtergrondinformatie, maar er is geen verteller en dat geeft alle ruimte om de beelden in je op te nemen en daarop te reflecteren. De beste natuurdocumentaire sinds The Ancient Woods.

Goed gemaakt, onderhoudend drama over Miss Moffat [Bette Davis], een onderwijzeres van middelbare leeftijd [Davis] die naar een klein dorpje in Wales komt om daar de kinderen van de mijnwerkers te onderwijzen. Aanvankelijk is er scepsis onder bewoners en tegenwerking van The Squire [Nigel Bruce], de steenrijke 'eigenaar' van het dorp die de huidige status quo niet graag doorbroken ziet. Maar Miss Moffat volhardt, vooral wanneer ze tot de ontdekking komt dat leerling Morgan Davis [John Dall] over uitzonderlijke talenten blijkt te beschikken.

Davis speelt voor haar doen vrij ingetogen en is effectief in de hoofdrol en Bruce is volledig in Dr Watson-mode. Dall is ook prima als de jonge mijnwerker die langzaam maar zeker in zichzelf wil en gaat geloven. Het beeld van Wales en de dorpsgemeenschap aldaar is wel heel erg romantisch, met mijnwerkers die dagelijks zingend als de Maastrichter Staar huiswaarts keren, en Joan Lorriings accent en vertolking is nogal karikaturaal. Maar de overige vertolkingen zijn prima en aan de oprechtheid van de makers is zichtbaar en voelbaar.

Voor westerns met een relatief klein budget was Randolph Scott de aangewezen man.'Corner Creek' is een perfect voorbeeld en toont precies waarom Scott zo'n succesvolle carrière had in het genre. Met zijn imposante fysieke verschijning en zijn doorleefde gezicht is hij perfect als een man die wraak wil nemen op een man die hij verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn verloofde. Gewapend met een vrij gedetailleerde omschrijving, een revolver en een ijzeren wil brengt zijn zoektocht hem in Coroner Creek waar hij ontdekt dat de man die hij zoekt behoorlijk wat respect geniet. Dat maakt het een stuk lastiger om zijn doel te realiseren.

Een op het oog redelijk simpel wraakverhaal dat door sterke karakteriseringen in een prima script dat gebaseerd is op gelijknamige boek van Luke Short. Regisseur Enright houdt het tempo er bovendien aardig in, de vechtpartijen tussen Scott en Forrest Tucker zijn enerverend en de finale verrassend grimmig. Een zeer solide, zeer onderhoudende western zonder pretenties.

Op de dag voor Kerstmis viert Keizerin Elisabeth [Vicky Krieps] van Oostenrijk-Hongarije haar 40e verjaardag. Ze is haar kunstmatige rol en de neerbuigende opmerkingen over haar uiterlijk zo zat dat ze symptomen van de depressie begint te vertonen. Voor echtgenoot Kaiser Franz-Joseph [Florian Teichtmeister] weet ze dat nog enigszins verborgen te houden en haar neef [Colin Morgan] is een steun en toeverlaat, maar ze heeft uiteindelijk de hulp van Fanny [Alma Hasun] en Ida [Jeanne Werner] nodig om haar snode plan door te zetten. Geen verhaal, alleen een serie incidenten waarvan ik steeds meer de indruk kreeg dat ze komisch bedoeld waren. Daar is Kreutzer zeker niet in geslaagd. Vermoedelijk dacht ze ook dat de ontknoping een enorme verrassing zou zijn. Dat kan ik me nauwelijks voorstellen. Krieps is uitstekend als Elisabeth, maar dat is niet voldoende om dit saaie (en fictieve) historische drama verteerbaar te maken.

Niet te verwarren met de Cheech & Chong-film, deze bewerking van een boek van Alexandre Dumas waarin tweelingbroers Mario en Lucien Franchi [Douglas Fairbanks jr] kort na hun geboorte niet alleen beide ouders verliezen, maar ook van elkaar worden gescheiden om hun veiligheid te garanderen. Twintig jaar later krijgen ze de waarheid te horen en worden ze herenigd in een poging wraak te nemen op Baron Colomna [Akim Tarimoff] en Tomasso [John Emery] die verantwoordelijk waren voor de dood van hun ouders en Corsica al jaren in een wurggreep houden.

Technisch knappe film die je bijna doet vergeten dat er special effects nodig waren om de beide broers in één frame te krijgen! Fairbanks jr geniet zichtbaar van zijn hommage aan zijn eigen vader, op wie hij hier sprekend lijkt en niet alleen door dat kenmerkende snorretje! De rest van de cast steekt daar een beetje bleek bij af en Ratoff haalt soms iets te nadrukkelijk de voet van het gaspedaal, maar al met al is dit een onderhoudende, bij vlagen zeer vermakelijke film.

Enrico Rosseni [Fabio Testi], de vrijpostige gymleraar op een Katholieke meisjesschool, probeert zijn affaire met leerling Liza [Cristina Galbó] geheim te houden, ook wanneer blijkt dat zij tijdens een gezamenlijke ‘boottochtje’ waarschijnlijk getuige was van de gruwelijke moord op klasgenote Hilda Ericson. Inspecteur Barth [Joachim Fuchsberger] heeft hem echter al gauw in de smiezen, evenals Enrico’s echtgenote [Karin Baal]. De muziek van Ennio Morricone is een pluspunt en er zijn een paar stijlvol gefilmde moorden, maar verder is dit een vrij saaie en behoorlijk seksistische whodunit. Teveel overbodig vrouwelijk naakt, te weinig noodzakelijke spanning.

Veel gepraat maar vrij weinig actie in deze weinig meeslepende verfilming van de gelijknamige roman van Don DeLillo over een emotieloze multimiljardair [Robert Pattinson] die tijdens een limousinerit naar zijn kapper verschillende ontmoetingen heeft die vooral bestaan uit seks en pseudo-filosofische gesprekken. De cinematografie van Peter Suschitzky is een pluspunt maar Cronenberg slaagt er geen moment in om de kijker betrokken te voelen bij het hoofdpersonage of de gebeurtenissen. Alleen Binoche en Paul Giamatti brengen wat leven in de brouwerij. Verder is dit moeilijk door te komen.

Door een oliedomme boekingsfout gaat de geplande reis naar Vietnam niet door voor Anna [Abbey Hoes] en Bibi [Stephanie van Eer]. Daarom vraagt Anna haar vader Thomas [Roeland Fernhout], die zojuist Beach Club Costa! heeft overgenomen, of ze bij hem kunnen logeren. Goed geregeld? Niet bepaald. Want Costa! loopt voor geen meter en daardoor zit Thomas diep in de schulden. Anna en Bibi besluiten hun hulp aan te bieden door de club te moderniseren en door mee te doen aan (da’s toevallig!) een wedstrijd waarmee ze 25.000 euro kunnen verdienen. Ondertussen is Anna’s moeder Frida [Katja Schuurman] met Bibi’s moeder [Tina de Bruin] per auto onderweg om de dames op de vingers te tikken. Hoes, Fernhout en Schuurman verdienden een veel beter script dat vol zit met onuitstaanbare bijrollen. Oscar Aerts en Sinan Eroglu schmieren er op los als de suffe proppers, maar De Bruin spant de kroon dankzij de erbarmelijke dialogen van Karthaus en coscenarist Diederik Jekel. Een gelikte promo voor vakantie aan de Costa!, maar oppervlakkig en onzinnig.

Robert Altman keerde 10 jaar na 'The James Dean Story' terug op het witte doek met dit interessante SF-drama, waarin onder anderen de overlappende dialoog in combinatie met vrij lange camerashots al een hint geven van wat de Altman-stijl zou worden. Net zo interessant is het ingetogen, maar effectieve acteerwerk van de als explosief bekend staande Caan en Duvall. De sets ogen wellicht wat goedkoop, verwend als we zijn met de mega-SF-producties van de laatste jaren, maar het verhaal - geschreven door Lorian Mandel gebaseerd op Hank Searls' boek 'The Pilgrim Project' - blijft boeiend tot het uitstekende einde.

Niemand minder dan de duivel zelf heeft een Appje in elkaar geflanst dat 92GB in beslag neemt en bestaat uit niets meer dan de Countdown uit de titel. Dan valt een gebruikerswaardering van 3,7 nog helemaal niet tegen! Stompzinnig verhaal gespeeld door een cast die zowaar zo nu en dan probeert iets van acteertalent tentoon te spreiden. Dat valt niet mee in een ziekenhuis waar verplegers zonder problemen bewijsmateriaal kunnen stelen (de telefoon), het lichaam van het slachtoffer kunnen bekijken, waar de directie geen kaas heeft gegeten van hoor en wederhoor en je dus op basis van een beschuldiging meteen wordt geschorst. De lijst aan belachelijke elementen in wat moet doorgaan voor een scenario is zo groot dat zelfs de allerkleinsten zo oud zouden worden als Methusalem als ze voor elk van die elementen een jaar zouden leven.

All-American William Holden speelt een half-Zweedse oliehandelaar die tijdens WOII onder druk besluit als spion te werken voor het verzet in het door de Nazi's bezette Denemarken. Holden is ideaal in de hoofdrol, maar het veelvuldige gebruik van voice-overs ter vervanging van dialoog maken het niet makkelijk om het eerste uur door te komen zonder je aandacht te laten verslappen. De film komt echt op gang wanneer Lilli Palmer ten tonele verschijnt als Holdens contact in Kopenhagen die zich moet voordoen als zijn minnares. Het resulteert in een spannend spionage-verhaal met de nodige dramatische wendingen en een dosis romantiek die nooit in de weg staat van het verhaal, maar juist een dimensie toevoegt aan de ontknoping van en te lange oorlogsthriller, die echter uiteindelijk de moeite zeker waard blijkt te zijn.

Dik aangezet sociaal drama met een boodschap draait om een breekbare familie. Toni [Ashley Madekwe] lukt het maar niet om een baan te combineren met haar zorg voor haar 14-jarige zoon [Conard Khan] en haar veel jongere dochter [Tabith Milne-Prince]. Ze verliest haar baan en worstelt met depressie waardoor Tyler in de verleiding komt om wat ‘boodschappen’ te doen voor de innemende plaatselijke dealer Simon [Harris Dickinson]. Zowel thuis als op straat gaat het natuurlijk van kwaad tot erger, al probeert docent Laurence [Anthony Adjekum] Tyler van de afgrond te redden. Met overtuiging gespeeld en heeft een schokkend einde, maar al met al te prekerig om te overtuigen.

Woody Allen lijkt louter dwangmatig nog films te maken, anders had hij dit misbaksel niet voortgebracht. Voormalige schoolgenoten Fanny [Lou de Laâge] en Alain [Niels Schneider] lopen elkaar toevallig tegen het lijf in Parijs. Hij bekent vroeger verliefd op haar te zijn geweest, zij gaat opeens vraagtekens zetten bij haar huwelijk met Jean [Melvil Poupaud] en maakt thuis steeds meer afwezige, wispelturige indruk. Jean komt via een detective [Grégory Gadebois] achter de affaire en grijpt hard in, Fanny’s moeder [Valérie Lemercier] vermoedt kwaad spel wanneer Alain spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Een plot dat amper genoeg is voor een half uur. Niet grappig, niet spannend, niet romantisch. Drie keer niks dus. Alleen Vittorio Storaro scoort een voldoende voor zijn camerawerk, maar ook dat is op retour. Opmerkelijk: geen dixieland jazz, maar jazz rock fusion (waaronder Cantaloop Island van Herbie Hancock).

Hazanavicius komedie over een zombiehorrorfilm bestaat uit drie delen. Het eerste deel is de Final Cut van een remake van een Aziatische horrorfilm over een filmcrew die tijdens de opnames van een zombiehorrorfilm slachtoffer worden van een échte zombievloek. Het middelste deel is een flashback waarin we kennis maken met de cast en crew van die horrorfilm en beschrijft de aanloop naar de opnames en maakt al voor een deel duidelijk hoe en waarom het resultaat (dat we net gezien hebben) niet al te best was. In het derde deel volgen we de cast en crewleden tijdens de opname van de film en verklaart een hoop zaken die je zeer waarschijnlijk al zijn opgevallen in eerste deel. Veel minder ingewikkeld dan het is. De eerste twee delen zijn vrij tam en nauwelijks interessant, zeker voor degenen die al wat satires over de filmwereld gezien hebben. Yoshiko Takahara en Yumi Narata zorgen voor enkele vermakelijke momenten als respectievelijk de co-producer (en beschermheilige) van het origineel en haar tolk, maar je moet echt tot het derde deel wachten om echt te kunnen lachen. Stelt je geduld dus enorm op de proef en het is dan nog maar de vraag of het de moeite van het wachten waard is. Ik was allang blij dat er uiteindelijk überhaupt iets te lachen viel. Een kinderhand is gauw gevuld, zullen we maar zeggen.

Felix Vereekce [Niels Willaerts] probeert datgene te doen wat zijn vader Mathieu [Koen de Graeve] nooit is gelukt: Een carrière najagen als wielerprof. Zijn verlate puberteit betekent echter dat zijn lichaam te weinig testosteron aanmaakt om dat niveau aan te kunnen. Maar onder de begeleiding van ploegdokter Domenico Piacenca [Carlo Ferrante] lijkt alles mogelijk en is elk middel geoorloofd om de prestaties te verhogen. Zo komt Felix terecht in een cultuur waarin het gebruik van doping de normaalste zaak van de wereld is, maar is dat voor hem wel de juiste weg naar een profcarrière?

Stemmig psychologisch drama geeft een zeer gedetailleerd beeld van de dopingcultuur in de wielerwereld. Regisseur Kenneth Mercken toont je als kijker hoe renners, daardoor aangezet door hun teambazen en doktoren, allerlei methodes aangereikt krijgen om de prestatie te verhogen. Het is fascinerend om te zien, maar Mercken slaat hierin door en dat gaat ten koste van karakterisering. De relatie tussen vader en zoon is oppervlakkig uitgewerkt waardoor je als kijker moeilijk sympathie op kunt brengen voor de kansloze missie van Felix (die overigens bijzonder veel lijkt op Bouke Mollema met een Coup Tom Boonen). De beelden van de trainingen de wedstrijden zijn fraai, maar onderstrepen dat Mercken meer interesse heeft in de wielersport dan in zijn hoofdpersonen.

Een koerier [Jeffrey Dean Morgan] dreigt zijn gezin te verliezen als hij niet binnen de gestelde termijn een flinke som geld afgeeft bij de beruchte huurmoordenaar Evil Sivle [Mickey Rourke]. Om die op tijd te vinden, haalt Stitch [Mark Margolis] de koerier over om de handen ineen te slaan met Anna [Josie Ho]. Traag, saai en behoorlijk stompzinnig. Zelf bij de actiescènes kun je gerust in slaap vallen.

Misdaadkoning Ezekiel Mannings [Gary Oldman] is keer op keer ontsnapt aan een veroordeling, maar deze keer heeft de openbare aanklager in New York een kroongetuige gevonden in de persoon van Nick Murch [Amit Shah] die vanuit ‘een geheime plaats in Europa’ (Londen, waar anders) via een liveverbinding zal getuigen. Mannings heeft echter overal spionnen en weet waar Nick zich bevindt. Hij laat een anonieme koerier [Olga Kurylenko] een dodelijk pakketje bezorgen. Jammer, want die gooit roet in het eten door Ezekiels spion uit te schakelen en met Nick op de vlucht te slaan. Tijd is in het voordeel van Mannings, maar de koerier staat haar mannetje en begint aan een race tegen de klok om Nick de kans te geven te getuigen voordat de aanklachten tegen Mannings komen te vervallen. Stompzinnige actiefilm met slecht gemonteerde actiescènes waarin Oldman weinig meer hoeft te doen dan ongeduldig zijn en soms dreigend te kijken van uit een appartement in Manhattan. Kurylenko verdient een beter vehikel.

Ondanks de aanwezigheid van Cumberbatch en Buckley is dit een routinematige, vrij saaie Koude Oorlog-thriller over Greville Wynne [Benedict Cumberbatch], een spion die met hulp van de Russische Pleg Penkovksy [Merab Ninidze] documenten uit Rusland weet te smokkelen over de opbouw van het Russische wapenarsenaal in Cuba die de aanleiding zou zijn voor de Cuba Crisis. Een interessant verhaal maar de Cooke slaagt er geen moment in om iets van de suspense op te bouwen die kenmerkend is voor de klassiekers in dit subgenre. De cast doet wat het kan , zonder noemenswaardig resultaat.

Danny Kaye was één van de grootste talenten van zijn generatie, maar ik betwijfel of hij in Nederland nog grote bekendheid geniet onder mensen van onder de 40. Danny Kaye was een absolute komische alleskunner: hij zong, danste, was acrobatisch, charismatisch, had een aangename stem en blonk met zijn elastieken gezicht uit in pantomime. Hij was perfect als Hans Christian Andersen in de biografie van de Deense sprookjesschrijver die in Denemarken (!) werd verboden omdat de Denen moeite hadden met het feit dat een Jood hun volksheld speelde! In zijn laatste film Skokie speelde hij een overlevende van de Holocaust die zich verzette tegen een groep neo-nazi’s. André van Duin is een groot bewonderaar van Danny Kaye en speelde zelfs Danny Kayes rol in ‘The Inspector General’ in de Nederlandse remake, ‘De Boezemvriend’. Alle komische talenten van Danny Kaye komen het best tot zijn recht in deze heerlijke muzikale komedie.

Kaye speelt Hubert Hawkins, een circusartiest die zich heeft aangesloten bij ‘The Black Fox’ om diens troepen te vermaken. De huidige koning [Cecil Parker] heeft op meedogenloze wijze alle andere rechthebbenden op de troon uit de weg geruimd met de hulp van de sluwe Sir Ravenhurst [Basil Rathbone] en is vastberaden zijn dochter Gwendolyn [Angela Lansbury] te laten zorgen voor een troonopvolger. Hij weet echter niet dat ‘The Black Fox’ de jongste erfgenaam, een baby met purperen moedervlek op zijn bil, heeft gered. Hij hoopt de koning te kunnen overrompelen door via een geheime tunnel het kasteel binnen te dringen. Daarvoor moeten ze echter de sleutel ontvreemden en dat kan alleen door middel van een insider. Hawkins en Joan [Glynis Johns], op wie hij smoorverliefd is, krijgen de opdracht de baby naar een veilige plaats te brengen. Tijdens een overnachting lopen ze toevallig Guacomo [John Carradine] tegen het lijf: “King Of Jesters, Jester Of Kings”. Hawkins weet hem te overmeesteren en doet zich voor als Guacomo, zodat hij zich in het kasteel kan begeven en de sleutel kan stelen. Wat hij niet weet is dat Guacomo een deal had gesloten met Ravenhurst. Hij had er zeker niet op gerekend dat Gwendolyn vastbesloten is om met hem te trouwen en dat diens hofdame [Mildred Netwick] haar toverkunsten op hem loslaat om haar zin te krijgen. Een knotsgekke opeenvolging van misverstanden is het gevolg.

Basil Rathbone is één van de beste schermers die Hollywood heeft gekend en speelde ook al de rol van The Sherriff of Notthingham in de klassieker The Adventures Of Robin Hood. Daarom is hij werkelijk perfect gecast als Ravenhurst en krijgt hij ook de kans om dat imago heerlijk op de hak te nemen. Natwick, Lansbury en Parker zijn ook ronduit perfect gecast en dragen allemaal hun steentje bij aan deze kleurrijke, heerlijke film. Het is dankzij hun dat deze film zo hoog staat, want Danny Kaye heeft nooit zo’n geweldige ondersteunende cast gehad. Het scenario zit vol geniale vondsten die de talenten van Kaye optimaal benutten: de hilarische scène waarin hij zich voor moet doen als een aan chronische hoest lijdende wijnverkoper is slechts een opmaat voor wat moet komen. De taalgrappen rijgen zich aanéén wanneer hij als Guacomo het kasteel bereikt. Probeert deze zinnen maar eens in razend tempo voor te lezen zonder je tong te breken:
“I like to get in, get on with it, get it over with, get out of it. Get it? [Got it!] Good!” “The Maladjusted Jester” is een tour-de-force met een subliem geschreven tekst en Kaye mag ook nog eens laten horen hoeveel verschillende talen hij spreekt. Wat te denken van de beroemde ‘The Vessel With The Pessel’-scène? Maar hij is op zijn aller- allerbest wanneer hij steeds in en uit zijn – door de hofdame aangemeten – staat van hypnose geraakt. Dit is komische pantomime in optima forma en deze grap staat ook centraal in de slotconfrontatie tussen Kaye en Rathbone die leidt tot een kleurrijke, vrolijke finale die de slagroom is op deze uiterst aangename traktatie die je dag kan opfleuren zoals slechts een handjevol films dat kan.

Guy Ritchie is op zijn zachtst gezegd bepaald niet de meest logische keuze voor een pleidooi voor de Afghaanse tolken die cruciale steun verleenden aan de Amerikaanse troepen in de veronderstelling dat ze in ruil daarvoor een verblijfsvergunning en een woning in de Verenigde Staten zouden krijgen. John Kinley [Jake Gyllenhaal] leidt in 2018 een eenheid in Lashkar Gah en is eerst sceptisch over de rol van tolk Ahmed [Dar Salim]. De ontwikkeling van de onderlinge verstandhouding weet Ritchie (voor mij verrassend) overtuigend over te brengen. Ahmed redt Kinley het leven, maar terwijl de gewonde Kinley thuis wordt onthaald moet Ahmed met zijn vrouw en kind onderduiken in eigen land. Kinley doet zijn best om de ereschuld in te lossen door een poging te doen om dat beloofde visum voor Ahmed te regelen, maar stuit op een muur van onwil en bureaucratie. Gyllenhaal ven Gah verlenen diepgang en waardigheid aan de twee hoofdpersonen in dit op ware feiten gebeurde oorlogsdrama, dat aantoont dat Ritchie meer kan dan jolige, leeghoofdige misdaadkomedies maken.

Portret van Seymour Hersh, de politieke onderzoeksjournalist die bekend werd door zijn onthullingen over The My Lai Massacre, waarbij Amerikaanse soldaten van hogerhand opdracht kregen om honderden ongewapende dorpsbewoners te executeren. Hij speelde ook een journalistieke sleutelrol bij Watergate en Abu Ghraib, maar sloeg de plank ook weleens mis. Poitras benaderde Hersh 20 jaar geleden al voor een portret, maar gezien de druk die de regering Trump II uitoefent op de journalistiek had de timing niet beter kunnen zijn. De links tussen de VS vanaf eind jaren 60 en 2025 komen haarscherp in beeld en de eigenzinnige, wantrouwige Hersh is een fascinerende persoonlijkheid en een onverbeterlijke kuitenbijter. Een must voor iedereen met journalistieke ambities.