Opinions

Het onderwerp is actueel en de scènes op het voetbalveld zijn goed gemaakt in deze thriller over betaald voetballer Jermaine Slagter [Willem de Bruin], die door gokken in financiële problemen is gekomen. Die schulden kan hij afbetalen als hij een contract tekent bij een malafide club, of als hij zich schuldig maakt aan matchfixing. Hoewel het scenario wat aan de oppervlakkige kant is weet De Bruin redelijk te overtuigen als de voetballer in gewetensnood en het stemmige camerawerk van Lennart Verstegen draagt bij aan een beklemmende sfeer. Ex-profvoetballer Björn van der Doelen levert verdienstelijk werk af als Jermaines coach.

Zelfs Little Richard weet geen leven te blazen in deze onsamenhangende, vaak ronduit stompzinnige beachfilm waarbij tieners gigantisch uit hun dak gaan op (zeer middelmatige) Rock N Roll. 'The King' is dan ook veroordeeld tot het zingen van Scuba Party, een dramatisch slecht liedje. Maar dan heb je de rest van de soundtrack nog niet eens gehoord! Er is een verhaal rondom een zoektocht naar een kaart die verborgen is in een koker, maar dat ben je - net als de filmmakers volgens mij - snel vergeten. Die waren waarschijnlijk meer bezig met het verzinnen van een serie volstrekt banale grappen rondom een geheimzinnige man met een koffertje. Waardeloze, treurigstemmende pulp.

Drie jonge vrouwen denken snel geld te kunnen verdienen door een klus aan te nemen waarbij ze een drugstransactie moeten verstoren. Het loopt echter volledig uit de hand waardoor het ontaardt in een stand-off tussen Tea [Malin Akerman] en Billy [Shea Whigham]. De situatie wordt nog ingewikkelder wanneer Ronny [Forest Whitacker] tussenbeide komt. Redelijk actiethriller met Bruce Willis als de illustere opdrachtgever, maar het is voornamelijk een samenraapsel van ideeën uit betere genrefilms. Whitaker houdt het gelukkig interessant als de doortrapte Ronny.

De epiloog maakt duidelijk dat de Joods-Amerikaanse WOII-spion Moe Berg - tevens catcher voor o.a. de Boston Red Sox - een introverte man was die na de oorlog een teruggetrokken bestaan leidde tot zijn dood in 1972. Het is voor Paul Rudd dan ook lastig om dit karakter tot leven te brengen, maar hij komt een heel eind. Het is jammer dat de indrukwekkende cast geen compensatie is voor de overdaad aan dialoog en het gebrek aan spanning.

Actrice en fotomodel Anita Pallenberg behoorde in de jaren 60 en 70 tot de vaste aanhang van The Rolling Stones. Brian Jones, Mick Jagger en Keith Richards hadden elk een oogje op, maar Pallenberg koos (min of meer) Keith uit als de vader van haar toekomstige kinderen. Terugblik op een roerige periode uit het bestaan van de band met gesprekken en archiefbeelden die duidelijk maken hoe groot Pallenbergs invloed was op The Stones … en op de cultuur waar zij onderdeel van uitmaakten. Anita, Mick en Keith komen ook aan het woord. Geproduceerd door Marlon Richards, de zoon van Keith en Anita die ook zijn eigen ervaringen deelt.

Ernest Borgnine won in 1955 een Oscar voor zijn ontroerende rol als de verlegen, iets te dikke en onzekere Marty in de gelijknamige film die ging over alledaagse dingen in het leven van gewone mensen. In A Catered Affair speelt hij Tom Hurley, de Padres-Familias die uit alle macht probeert te voorkomen dat zijn vrouw Aggie [Bette Davis] zijn laatste spaargeld uitgeeft voor een uitbundig bruiloftsfeest ter ere van hun dochter Jane [Debbie Reynolds] en Ralph [Rod Taylor[ de zoon van rijke, ietwat hooghartige ouders. Hoewel de bruid en bruidegom aangeven een eenvoudige bruiloft te willen, volhardt Aggie er om haar eigen redenen in haar dochter een grootse bruiloft te geven.

Hoewel Bette Davis het prettig vond om een rol te spelen zonder glamour, is haar spel hier toch wat teleurstellend. Uiteraard past Davis' gebruikelijke flamboyance niet mij het karakter van een eenvoudige huisvrouw, maar Aggie is wel de hoofdpersoon in deze film en Davis speelt hier dusdanig ingetogen dat de emotie nauwelijks voelbaar is. De film komt tot leven wanneer Borgnine zich openlijk verzet en in de gesprekken tussen moeder en dochter en Barry Fitzgerald zorgt voor leven in de brouwerij als Aggies broer die al geruime tijd bij de Hurleys inwoont. Het resultaat is een film die prima is uit te zitten, maar die vooral voor fans van Bette Davis niet aan de verwachtingen voldoet.

Ik weet niet of dit grappig of slim probeert te zijn, maar uiteindelijk is het geen van beiden. De epische gevechten tussen Peter Griffin en een enorme kip in Family Guy zijn grappig, maar de lol is er snel vanaf wanneer Anne Heche en Sandra Oh tot moes slaan en één van hen jaren later pas ontwaakt uit een coma. We moeten blijkbaar maar geloven dat niemand ooit achter de ware reden voor die coma komt, bovendien doet scenarist/regisseur Tukel een banaal staaltje 'Copy/Paste' waardoor we het allemaal nog eens moeten ondergaan. Een bloederige vechtpartij krijgt bovendien geen hogere artistieke waarde als je er populaire klassieke muziek onder zet. Sterker nog: het bewijs alleen maar dat je A Clockwork Oranje wél gezien hebt, maar er geen snars van begrijpt. Heche en Oh gaan elkaar wel met verve te lijf.

Op 13 augustus 2007 plaatste The New York Sun een foto van Yaniv “Nev” Schulman van een balletpaar. Drie maanden ontving Nev een geschilderde kopie van die foto van Abby, een achtjarige schilder uit Ishpeming in Michigan met wie hij sindsdien regelmatig correspondeert en van wie hij pakketjes en olieverfschilderijen ontvangt. Samen met zijn broer Ariel en bevriende cameraman Henry Joost verdiept Nev zich verder in Abby, die hij nog nooit heeft gesproken of in levenden lijve heeft gezien. Hij ontdekt al gauw dat Abby en haar familie niet helemaal eerlijk zijn geweest en besluit een onverwacht bezoek te brengen. De makers werden beschuldigd van exploitatie van kwetsbare mensen, anderen geloofden dat alles in scène was gezet. Opheldering is er nooit gekomen, maar vast staat dat de makers een belangrijk gevaar van sociale media blootleggen en dat ze zich respectvol opstellen tegenover de spil van het verhaal. Kreeg een vervolg in een succesvolle en bekroonde gelijknamige reality show op MTV waarbij Nev Schulman en Max Joseph online relaties onderzoeken.

Technisch teleurstellende verfilming van de geliefde musical, al vraag ik me ernstig af wat er überhaupt interessant aan is. Een kat in een zak wordt gedumpt in een vervallen buurt in Londen wordt meteen omringd door “Jellicle Cats” die eerst met z’n alleen een liedje zingen. De rest van de eerste 50 minuten bevat geen enkel verhaal, alleen maar een aantal solonummers waarin de ene na de andere kat wordt bezongen. De retrosound klinkt aanvankelijk veelbelovend, maar zang en muziek zijn bij de uptempo nummers slecht op elkaar afgestemd en de scènes zijn rommelig gemonteerd. Nadat Judy Dench is op komen draven als ‘Old Deuteronomy’ volgt ‘Memory’ – het beroemdste liedje uit de musical, een wereldhit in de versie van Barbra Streisand – en ‘Moments Of Happiness’, de twee best uitgevoerde en tevens veel beter uitgemixte ballads. Dan is het nog ruim een half uur wachten op het (voor kijkers extreem lang)verwachte Jellicle-Ball, want er moeten nog wat katten geïntroduceerd worden.

Regisseur Tom Hooper lijkt meer oog te hebben gehad voor de oren en staarten van de kat dan voor verzorgde cinematografie, want gezien de sets (let in de opening eens op de vele woordspelingen in het decor) had dit een kleurrijk spektakel kunnen worden. Dat is het zeker niet, maar eerlijk gezegd begrijp ik sowieso niet wat er zo leuk is aan het bronmateriaal. Balletdanseres Francesca Hayward is uitstekend in de hoofdrol, maar Rebel Wilson moet eens ophouden het vrolijke, klungelige dikkertje uit te hangen.

Bob Hope speelde in het gros van zijn films de rol van een charmante lafaard, die zich door de liefde of een ander misverstand steeds in de nesten weet te werken. In deze legerkomedie speelt hij Don Bolton, een succesvolle 32-jarige acteur die doodsbenauwd wordt wanneer de regering bekend maakt dat ze van plan zijn iedere vrijgezel in de leeftijd van 21 tot 40 jaar de dienstplicht op te leggen. Hij probeert dan zo snel mogelijk de hand te winnen van Antoinette Fairbanks [Dorothy Lamour, vaste tegenspeler van Hope en Bing Crosby in de succesvolle The Road To-serie], de dochter van een hooggeplaatste militair. Maar net wanneer hij haar ja-woord heeft gekregen, hoort Don dat het wetsvoorstel is aangepast en dat hij dus helemaal niet in dienst hoeft. Wanneer hij probeert terug te krabbelen, verwijt Antoinette hem lafheid en moet Don zich bewijzen door zich vrijwillig aan te melden voor dienstplicht. Uiteraard zorgt hij ervoor dat het allemaal in scène wordt gezet... maar even uiteraard valt zijn plannetje in duigen en voor hij het weet staat hij onder direct bevel van Generaal Fairbanks, Antoinettes vader.

Bob Hope speelt zijn rol met verve en is - zoals bij al zijn vehikels - voor een groot deel afhankelijk van de kwaliteit van het scenario en vooral van de grappen. Hoewel Caught In The Draft anno 2017 niet heel veel verrassingen bevat, is het wel een film die typisch past in het bakje 'gewoon leuk'. Geen pretentie, maar goed voor een doorlopende glimlach en zo nu en dan wat hartelijk gegrinnik. Hope en Lamour zijn een perfecte match en ook alle bijrolacteurs komen goed uit de verf. En daarmee is de film geslaagd in zijn opzet: het publiek vermaken, niets meer en niets minder.

Charlie Huston bewerkte zijn eigen roman voor deze genreoverstijgende, conventieverwoestende, razendsnelle en vooral originele zwartkomische misdaadthriller. Butler schittert als Hank Thompson die na een auto-ongeluk een veelbelovende carrière als honkballer in rook op zag gaan. Na een avond werken en zuipen in een bar dwingt zijn buurman [Matt Stone] hem min of meer om de zorg voor zijn kan op te nemen, omdat hij dringend naar Londen moet. Voor Hank het weet slaan Russische criminelen hem tot moes en wordt hij achtervolgd door twee Chassidische gangsters. Hij zoekt hulp bij zijn vriendin [Zoë Kravitz] en neemt na enige aarzeling contact op met een rechercheur [Regina King]. Briljant gecast, volstrekt onvoorspelbaar en een genot van start tot finish. Een triomf en zonder meer één van de beste films van het jaar.

Lynsey [Jennifer Lawrence] is fysiek hersteld van de gevolgen van een aanslag met een autobom in Afghanistan en wil het liefst zo snel mogelijk terugkeren naar het front. Maar zowel haar begeleider [Jayne Houdyshell] als haar arts [Stephen McKinley Henderson] geloven dat zij daar mentaal nog niet klaar voor is. Met grote tegenzin keert Lynsey terug bij haar moeder [Linda Emond], maar pas wanneer ze bevriend raakt met garage-eigenaar James [Brian Tyree Henry] durft ze voorzichtig haar recente en veel oudere trauma’s onder ogen te zien. Puik geacteerd door de gehele cast, maar het scenario kent nauwelijks verrassingen.

Herzog en drie crewleden kregen exclusieve toegang tot de Grotte Chauvet bij Vallon-Pont-d'Arc nabij de rivier Ardèche in Frankrijk. Deze in 1994 ontdekte grot is alleen toegankelijk voor wetenschappelijk onderzoek om het klimaat in de grote zo goed mogelijk in stand te houden. De grottekeningen zijn veruit de oudste ter wereld en in combinatie met talloze andere archeologische vondsten plaatsen de geschiedenis van de mensheid en van hun cultuur in een nieuw perspectief. Herzog begint met een gedetailleerd verslag van de vondst van de grot, de nauwkeurige voorbereiding op de expeditie en recreëert zo een gevoel van exploratie. Ondanks de technische beperkingen zijn de beelden indrukwekkend en experts geven met zichtbaar enthousiasme achtergrondinformatie. Als je jongeren warm wilt laten lopen voor archeologie, paleontologie of kunstgeschiedenis, dan is dit een aanrader. De indrukwekkende muzikale score is van de Nederlandse cellist/componist Ernst Reijseger (Ajax: Daar Hoorden Zij Engelen Zingen). Opgedragen aan Jean-Marie Chauvet, Éliette Brunel en Christian Hillaire, de ontdekkers van Grotte Chauvet.

Hoewel deze internationale productie over een ondergronds ziekenhuis in de belegerde Syrische stad Al Ghouta zo nu en dan voelt als een herhaling van zetten, is het relaas van de artsen - veelal studenten - onder leiding van Dr Amani zeer de moeite waard. Iedereen heeft waarschijnlijk wel reportages gezien over de slachtoffers van chemische aanvallen in Syrië, waarbij kinderen veelvuldig in beeld komen, maar deze documentaire gaat voorbij het beeld en toont niet alleen hoe Armani en haar toegewijde collega's de verwondingen van deze kinderen, onder erbarmelijke omstandigheden, verzorgen, maar ook hoe 'The Cave' (de bijnaam van het ziekenhuis) een plek is waar die kinderen kunnen praten over hun ervaringen en samen, in relatieve veiligheid, kunnen spelen.

Een enkele mannelijke bezoeker is kritisch op het feit dat een vrouw de touwtjes in handen heeft, maar Amani is tot twee keer toe democratisch gekozen tot leider van het artsenteam en geniet de volledige steun van al haar collega's. We zien ook hoe het personeel ondanks alles met een heerlijk gevoel voor humor door het leven gaat, onder anderen bij pogingen om met gebrekkige ingrediënten een maaltijd voor het hele ziekenhuis te maken. Dit zijn de mensen achter de nieuwsverhalen, zonder opsmuk en zonder pratende hoofden. Een vaak indrukwekkende en uiterst relevante documentaire.

Moe Barrett [Ben Caplan] biedt verwarde zwerver Isaac [Johnny French] £ 200 per dag aan om te letten op zijn nichtje Olga [Leila Sykes] die zich in een afgelegen woning heeft teruggetrokken na de dood van haar vader. Olga brengt veel tijd door in een staat van catatonie en een duistere versie van de Duracell Konijn die met Isaac lijkt te willen communiceren. Sterk speelfilmdebuut van Mc Carthy is een slowburner met een onheilspellende sfeer en slecht s een paar (effectieve) jumpscares. Het centrale mysterie is intrigerend, ook al is de ontknoping een tikje vergezocht.

Wanneer zijn vader op sterven ligt, keert Jean terug naar zijn ouderlijk huis om zijn jongere broers en zus te helpen met het binnenhalen van de wijnoogst. Jean heeft een nieuw leven opgebouwd in Australië met zijn eigen, succesvolle boerderij waar hij met zijn vrouw en zijn zoontje woont, maar heeft jarenlang geen contact meer gehad met zijn familie. Zijn terugkeer betekent dan ook dat er wat onuitgesproken frustraties naar boven komen, maar dwingt Jean ook om in het reine te komen met het verleden dat hij trachtte te ontvluchten.

Het verhaal is eenvoudig en de toon van de film is eerder nostalgisch en luchtig dan dramatisch. Hoewel er wel ontroerende momenten zijn, licht de nadruk toch op hoe het binnenhalen van de oogst en alle tradities rondom het verbouwen van druiven en het produceren van de wijn de familie bij elkaar brengt. De chemie tussen de drie hoofdrolspelers is daarbij cruciaal en daarmee zit het wel goed! De drie hoofdpersonen zijn volstrekt geloofwaardig als familie-eenheid. Regisseur Klapisch houdt de regie sober, al is de liefde voor de streek gelukkig steeds voelbaar.

Een vermakelijke film, zonder pretentie en extra aan te raden voor liefhebbers van Franse wijn en de Bourgogne in het bijzonder.

Komisch relatiedrama slaat de eerste akte van de formule over en begint in een ogenschijnlijk prima situatie voor Celeste en Jesse. Na 6 jaar huwelijk hebben ze besloten te scheiden, maar ze moeten de papieren nog tekenen en gaan ondertussen als beste maatjes met elkaar om. Wanneer een wederzijdse vriendin hun confronteert met de waanzin van deze situatie, zitten ze er aanvankelijk niet mee. Uiteraard ontstaan er complicaties waardoor Celeste en Jesse gedwongen hun huwelijk en hun vriendschap scherp onder de loep te nemen.

Het uitgangspunt lijkt op papier erg origineel en deze romkom heeft ook de nodige originele dialogen en unieke momenten die stiekem voor veel ervaringsdeskundigen herkenbaar zullen zijn. Desondanks - of is het dankzij dat ? - volgt dit toch iets te slaafs de formule van de romkom. Hoewel het spel vlot en levendig is, valt er niet genoeg originaliteit te bespeuren om dit ver boven de middelmaat van het genre uit te tillen.

De familie Woods verhuist naar een afgelegen landhuis. Op dag 1 krijgt tienerdochter Ellie [Abby Fitz] de opdracht om op haar vervelende broertje [Dylan Fitzmaurice Brady] te passen omdat vader [Eoin Macken] en moeder [Elisha Cuthbert] moeten vergaderen over een marketingcampagne op Social Media waarmee ze tieners zoals Ellie geld kunnen aftroggelen. Misschien hadden ze er beter aan gedaan om even rustig het huis in te richten en die kelder even te verkennen. Veel onheilspellende muziek maar weinig onheil, maar Muldowney weet toch enkele onheilspellende momenten te creëren. Jammer genoeg verzandt het in vergezochte en vrij idiote mythologie waarvoor de makers duidelijk inspiratie putten uit een langlopende horrorfranchise.

Verbolgen over het feit dat haar veel jonge minnaar Ludovic [Guillaume Gouis] de relatie heeft verbroken en contact vermijdt, probeert de 50-jarige literatuurdocent Claire Millaud [Juliette Binoche] via een nepaccount Facebook contact te leggen met diens kamergenoot Alex [François Civil]. Ze verliest zich al snel in de fantasieën van haar 24-jarige alter ego, met alle gevolgen van dien. Binoche is een van de weinige vrouwen die ondanks de bedenkelijke daden en motieven de sympathie van de kijker weet behouden. In de tweede helft neemt het verhaal een weinig geloofwaardige wending en verliest het veel van zijn zeggingskracht.

Politiehoofd Carter [50 Cent] geeft Ortega [Brian van Holt] en Young [Nora Zehetner] opdracht om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor het vermoorden en begraven van een aantal jonge vrouwen op een terrein dat de bijnaam ‘the boneyard’ heeft gekregen. Ze roepen de hulp in van de ervaren profiler Petrovick [Mel Gibson], maar zelfs met zijn profiel van de moordenaar blijft het zoeken naar een naald in een hooiberg. Voor Ortega wordt het een persoonlijke missie wanneer zijn nichtje spoorloos verdwijnt. Gebaseerd op de beruchte, onopgeloste West Mesa Murders. Akbar doet zijn best om respectvol te zijn naar de slachtoffers en nabestaanden van die moorden. Van Holts gebrek aan charisma, de trage regie en het lusteloze acteerwerk van de ondersteunende cast zijn genoeg om je in slaap te sussen.

Het aantreden van Margaret Thatcher als de Britse Prime Minister valt samen met de opkomst van de zogenaamde Video Nasties: goedkoop gemaakte, sensationele, extreem gewelddadige horrorfilms die vaak onder de toonbank worden verkocht. Enid Baines [Niamh Algar] is een censurist die de oorspronkelijke dergelijke films dagelijks bekijkt om te beoordelen welke scènes te gruwelijk zijn om op de legale markt te verschijnen. Wanneer de kranten het verhaal publiceren van een man die zijn gezin vermoordde en het gezicht van zijn vrouw opat, leggen zijn een link tussen deze gruweldaad en een horrorfilm die Enid met haar collega Sanderson [Nicholas Burns] heeft beoordeeld. Dat komt hun op een reprimande te staan, net op het moment dat Enid denkt in de hoofdrolspeelster [Sophia La Porta] in een andere horrorfilm van dezelfde producent [Doug Smart] haar zusje Alice te herkennen, die sinds haar 7e vermist is. Bailey-Bond weet op overtuigende wijze de visuele stijl van de Video Nasties te kopiëren in de videofragmenten die Enid bekijkt, maar construeert ondertussen een huiveringwekkende sfeer die versterkt wordt door Algars subtiele spel en leidt tot een intrigerende, onvergetelijke finale. Zeer intrigerend en erg goed gemaakt.

Een subtiele komedie is dit bepaald niet en Central Intelligence had zo gemakkelijk kunnen vervallen in smakeloosheid. Maar hiervan is geen sprake. Belangrijk is dat de transformatie van Bob Stone van het dikke lachtertje tot de spierbundel [Dwayne Johnson] heel duidelijk wordt verklaard: 20 jaar lang, 6 uur per dag trainen. Alleen Dwayne Johnson kan dat geloofwaardig zeggen, omdat je meteen gelooft dat zijn leven er werkelijk zo uit moet hebben gezien.

Een buddy-film werkt alleen als er chemie is tussen de acteurs, hun acteerstijlen elkaar aanvullen en de karakterisering scherp zijn. De film speelt met stereotypes: Dwayne johnson oogt als een stoere spierbundel, maar is een vrolijke, wat sociaal onhandige man die blij is een vriend te hebben. En Kevin Hart speelt een vastgeroeste veertiger, die in zijn schooltijd echter de meest populaire jongen op school was. En hij was juist de enige die Bob Stone in bescherming nam tegen de pesters!

En zo blijven de verrassingen komen. The Rock bewijst een uitstekende komiek te zijn en de bloopers aan het einde maken duidelijk hoeveel plezier de acteurs op de set hebben gehad. En als kijker mag je delen in dat plezier in deze luchtige, maar zeer vermakelijke komedie.

In het jaar 117 overleeft de Romeinse centurion Quintus Dias [Michael Fassbender] als enige een slachtpartij die is aangericht door de Picts. Hij sluit zich aan bij het legioen van generaal Titus Virilus [Dominic West] die opdracht heeft gekregen om het verzet van de Picts te breken door koning Gorlacon [Ulrich Thomsen] uit de weg te ruimen. Daarbij krijgen ze hulp van verkenner, spoorzoeker en krijger Etain [Olga Kurylenko] die is overgelopen van de Picts naar de Romeinen. Goed uitgewerkte personages en een aantrekkelijke cast in een boeiend verhaal, maar de actiescènes zijn rommelig gemonteerd en het extreme bloedvergieten werkt afstotend.

De kinderen van vrouwen die bevallen terwijl ze een straf uitzitten in een gevangenis in Odessa, groeien op in een aparte afdeling waar hun moeders ze regelmatig mag bezoeken. Wanneer het kind 3 jaar oud wordt kan de moeder een verzoek indienen om voorwaardelijke vrij te worden gelaten zodat ze voor haar kind kan blijven zorgen. Als dat verzoek niet wordt gehonoreerd moet de moeder een alternatief regelen, anders gaat het kind naar het weeshuis. In dit grimmige drama volgen we twee vrouwen vanaf hun bevalling tot het moment waarop zij voor dit dilemma komen te staan. Kerekes’ rechttoe rechtaan regie geeft dit een documentair gevoel en houdt de kijker op afstand van de vrouwen in kwestie, over wie we nauwelijks iets te weten komen. De combinatie van het vrijwel emotieloze spel als de aandacht voor routine van het gevangenisleven maken dit een behoorlijk saaie bedoening, ook al baseerde Kereks zijn scenario op getuigenverklaringen.

Sara [Laura Galán] is de dochter van een slagersgezin en mikpunt van spot voor haar leeftijdgenoten vanwege haar overgewicht. Wanneer enkele karikaturale plaaggeesten haar kleren en haar handdoek stelen terwijl ze een duik neemt in een riviertje in een naburig dorp, rest haar niets anders dan halfnaakt te voet naar huis te wandelen. Maar onderweg ontdekt ze dat een moordenaar [Richard Holmes] het heeft gemunt op haar plaaggeesten. Galán herhaalt de rol die ze speelde in de gelijknamige korte film uit 2016, maar Pereda geeft geen enkele rechtvaardiging voor de uitbreiding van de speelduur. Het scenario is veel te mager.

Intiem, prachtig gefilmd portret van vier beginnende tieners die opgroeien in een boerenfamilie. Van den Brandt volgt ze vaak letterlijk op de voet en maakt de rest van het gezin tot toevallige passanten waardoor je het idee hebt dat je constant in de huid en het hoofd van het kind ziet. De kinderen zijn openhartig, maar weten ook op verrassend volwassen wijze hun gevoelens en ideeën over het boerenleven en hun eigen toekomst daarin te verwoorden. Van den Brandt neemt je mee in hun wereld en toont de schoonheid daarvan, maar ook de minder aangename elementen waar de buitenwereld de ogen voor sluit. Dierenliefhebbers zijn gewaarschuwd, maar de cinematografie van Timothy Wennekes en vooral de montage Sam Sermon zijn voortreffelijk.

Het heeft er alle schijn van dat Werner Herzog interesse had in de sport en niet in een goed verhaal of puik acteerwerk. De film opent met de finale van het wereldkampioenschap alpinisme, waarbij gedetailleerd wedstrijdcommentaar wordt geleverd door Ivan [Donald Sutherland]. Wanneer Ivan een interview met winnaar Martin Sedlmayer [Stefan Glowacz] combineert met een analyse door de legendarische klimmer Roccia Innerkofler [Vittorio Mezzogiorno], laat hij het gesprek uitlopen op een confrontatie waarbij de twee klimmers elkaar uitdagen om de Cerro Torre te beklimmen. We volgen de beide deelnemers aan deze levensgevaarlijke wedstrijd in hun voorbereiding en tijdens hun klim. Zolang er wordt geklommen is dit de moeite waard en de filmcrew verdient groot respect voor de ontberingen die zij zich hebben laten welgevallen om de vaak spectaculaire beelden vast te leggen. Wanneer er niet wordt geklommen kun je net zo goed doorspoelen - mits je nog een videorecorder hebt.

Drieluik gebaseerd op drie korte verhalen van Maile Meloy over drie eigenzinnige vrouwen gebruikt understatement als wapen, maar het is ook regelmatig het manco van deze film. Dern speelt een advocaat die moet helpen een doorgeslagen cliënt over te halen een gewapende gijzeling te beëindigen; Williams richt zich met haar passieve man en tienerdochter op de bouw van een nieuw huis; Lily Gladstone is de rancher die verbondenheid voelt bij een docente in onderwijsrechten, gespeeld door Kirsten Stewart. Dern en Williams zijn actrices die bijzonder goed zijn in het overbrengen van emoties met een subtiele blik in de ogen of een kleine nuance in de lichaamshouding, de kunst van het understatement waardoor je je als kijker kunt inbeelden wat er door hun hoofden gaat. Regisseur Kelly Reichardt rekt regelmatig shots zo lang mogelijk om je als kijker in het hoofd van de actrices te laten kruipen. Het is een effectief middel, maar daardoor voelt de film ook wat traag aan, zeker in de sequentie met Gladstone en Stewart met wie het veel moeilijker is om je te identificeren. Voor fans van de hoofdrolspeelsters een must, voor anderen wellicht een lange zit.

Césaria Évora was een vreemde eend in de muzikale bijt. Deze Kaapverdische zangeres zonder formele training leefde en werkte lange tijd in armoede en obscuriteit voor ze op haar vijftigste doorbrak met het alom geprezen album ‘Mar Azul’ (1991). Archiefbeelden met optredens van en gesprekken met deze eigenzinnige zangeres worden voorzien van aanvullend commentaar door manager en goede vriend José Da Silva, en door kleindochter Janaye. Zij maken duidelijk wie er precies schuilde achter deze opmerkelijke, altijd blootvoets optredende vrouw. Nodigt zeker uit om de muziek eens te (her)ontdekken, maar in de tweede helft kom je nauwelijks nog iets nieuws te weten en de conventionele vorm doet de aandacht mogelijk verslappen.

Vier leden van een radicale, revolutionaire actiegroep doen van alles, maar niets zinnigs. Net als regisseur Denis en Lavoie overspoelen ze ons met filosofische leuzen en vlugschriften en wie wil weten welke schrikbeelden je kunt oproepen met termen als ‘alternatief theater’, ‘absurdisme’ en ander pseudo-vernieuwend gedoe, zit hier goed. Drie uur lang gekibbel, een overdaad aan naakt, seks en niet te vergeten een shemale [Gabrielle Tremblay] die hun geslachtsdelen vaak laat zien. Een tendentieuze, pretentieuze verschrikking waarvan het enige opmerkelijke is dat ik er toch in geslaagd ben om hier 180 minuten (!) naar te kijken. Laat ze dáár eens een prijs voor in het leven roepen!