Opinions

Een flinterdun verhaaltje over een niet al te snuggere jonge vrouw [Gracie Allen] die een universiteit mag overnemen als ze weet te slagen voor haar examen. Daarbij krijgt ze hulp van een opportunistische leraar [Bob Hope] die, tegen een bescheiden vergoeding natuurlijk. geen enkel middel schuwt om dit voor elkaar te krijgen. Edward Everett Horton is een professor die haar gaat examineren en George Burns, Helen Kaye en Betty Grable zijn er louter om de boel een beetje op te leuken. Het 'verhaal' stelt nauwelijks iets voor en is slechts een kapstok voor een aantal (ongebruikelijke) sketches en een hoop muzikale intermezzo's. Dat zou niet zo'n probleem geweest zijn als de kwaliteit van het materiaal wat beter was geweest. Gracie Allen is gelukkig bij vlagen grappig als de domoor die steeds haar eigen glazen ingooit en Martha Kaye steelt de film met haar energieke, komische vertolking. Hope en Horton vallen hier wat tegen en Burns en Grable hebben nauwelijks iets te doen. Een curieuze film, maar een film met zo'n sterke cast zou ik toch niet zomaar links laten liggen. Zo vervelend is dit nou ook weer niet...

Nadat haar vader [Jesse Borrego] en moeder [Cynthia Addai-Robinson] voor haar ogen zijn vermoord, weet de negenjarige Cateleya [Amandla Stenberg] te ontsnappen uit handen van Marco [Jordi Mollà] met een belangrijk dossier dat haar paspoort is naar een nieuw bestaan in de VS. 15 jaar later is Cateleya [Zoe Saldana] een superhuurmoordenaar die één voor één de mensen op haar dodenlijst liquideert. Actiefilm met een zwarte vrouw in de hoofdrol klinkt revolutionair, maar in feit is dit niets meer dan een ordinaire, seksistische actiethriller waarbij coscenarist Luc Besson verwacht dat we hem de plotgaten en onwaarschijnlijkheden blijven vergeven. Daarvoor is hij bij mij aan het verkeerde adres.

Chileense western met effectief gebruikte, prachtige beelden van het landschap op Tierra Del Fuego en een goed geregisseerde schermutseling in dichte mist. Verder is dit prekerig en buitengewoon traag. Het betreft een Schotse kapitein in het Engelse leger [Mark Stanley], zijn inheemse gids Francisco [Mariano Llinás] en een Amerikaanse huurling [Benjamin Westfall] die voor landeigenaar José Menéndez [Alfred Castro] een veilige weg naar de kust moeten vinden en het land dat aan Menéndez is toegekend claimen.

De schilderijen van obsessieve kunstenaar Adam Sorg [Don Joseph, pseudoniem van Gordon Oas-Heim] slaan maar niet aan bij kunstcriticus Gregorovich [William Harris]. Tot hij het bloed van zijn verloofde [Elyn Warner] gebruikt om zijn werken wat meer kleur te geven. Don Joseph lijkt op Peter Lorre (en doet een niet onverdienstelijke imitatie), maar verder valt hier geen goed woord over te zeggen. Jim Jaekel en Pat Finn-Lee werken het meest op de zenuwen als het ‘komische duo’ Jack en Sydney.

Bombastische, rommelige SF-horror gebaseerd op het gelijknamige verhaal dat H.P. Lovecraft in 1927 schreef. Teveel nadruk op kleurrijke special effects en te weinig op karakterontwikkeling of spanningsopbouw, ook al is dit technisch competent gemaakt en de cast doet zijn best om er nog iets van te maken.

Alice Walker, Oprah Winfrey. Quincy Jones en Steven Spielberg waren direct betrokken bij deze moderne, musicalversie van Alice Walkers roman die Spielberg in 1985 al verfilmde met Whoopi Goldberg als Celie. Ook nu zijn de lesbische ondertonen van het boek weggelaten, deze keer ten faveure van een meer feministische inslag, maar dankzij de voortreffelijke muziek van Kris Bowers, de energieke choreografie van Fatima Robinson en het enthousiasme van de cast, is dat makkelijk te vergeven. Het is het verhaal van zussen Nettie [Halle Bailey] en Celie [Phylicia Pearl Mpasi] die en Celie [Fantasia Barrino] die elkaar uit het oog verliezen. Celie moet daardoor op eigen benen leren staan, maar aangezien haar gedwongen huwelijk met de agressieve Mister [Colman Domingo] dreigt haar ziel te verwoesten. Sofia [Danielle Brooks] is een vrijgevochten vrouw die zich door niemand de wet laat voorschrijven en Shug Avery [Taraji P. Henson] keert na jaren afwezigheid – gevuld met roddels en achterklap – triomfantelijk terug in het dorpje aan de kust van Georgia. Deze twee vrijgevochten vrouwen helpen Celie haar eigenwaarde te vinden en te strijden voor een leven dat ze zelf heeft gekozen.

Colin [Alex Ross Perry] laat zijn vriendin Zoe [Ry Russo-Young] achter om zijn zus JR [Carlen Altman] te helpen haar spullen op te halen bij de Neil [Bob Byington], de hoogleraar van haar school met wie ze een tijd samenwoonde. Ze kibbelen en maken cynische grappen over van alles en nog wat in deze vermoedelijke hommage aan de romantische komedies van Woody Allen. Tussen de racistische, homofobe en incestgerelateerde grappen door, duikt zo nu en dan een goede grap op. Maar de cynische toon en de belabberde timing (vooral van de monotone Rosse Perry) verpesten elke poging tot humor.

Teo [Adriano Giannini] heeft een vriendin [Anna Ferzetti] en een minnares [Valentina Carnelutti], maar valt als een blok voor Emma [Valeria Golino, bij het grote publiek vooral bekend uit Hot Shots], een osteopaat die op haar 17e blind is geworden. Het is een wonder dat hij er 3 vrouwen tegelijk op na houdt en dat het erg lang duurt voordat zijn geheim uitkomt. Dat is ook het probleem met deze film: 5 kwartier lang gebeurt er eigenlijk niets en kabbelt de film vooral voort op het charisma en het talent van Giannini en Golino, die prima zijn in de hoofdrollen. Arianna Scommegna blaast de film wat leven in als Emma's slechtziende vriendin Patti, maar het verhaal is flinterdun en de karakters oppervlakkig. Pas in het laatste half uur gebeurt er eindelijk echt iets, maar dat past dan weer te gemakkelijk aan de formule van de romantische film dat ook dat deel weinig boeit. En het einde is een aanfluiting.

Manuel [Hernán Mauricio Ocampo], Julián [Nolberto Sánchez] en albino Poca Luz [Genario Aristizábal] groeien op in hechte dorpsgemeenschap in de bossen van Colombia en als ze niet op school zijn gaan ze helemaal op in hun grootste passie: voetbal. Hoewel hun ouders ze proberen te beschermen voor de realiteit, ontdekken de jongens geleidelijk aan dat het leven hier niet zo ongecompliceerd is als ze dachten. Op effectieve wijze volledig verteld vanuit het perspectief van de kinderen. In zijn speelfilmdebuut laat Arbeláez zien uitstekend met kinderen te kunnen werken, getuigen het spontaan ogende spel van de jeugdige cast.

Een verrassende mengeling van drama, komedie en science-fiction die qua insteek doet denken aan 'Chronicle' [2012]. Anne Hathaway (die hier verdacht veel lijkt op Claudia Winkleman) speelt één van haar beste rollen als Gloria, een getroubleerde jongevrouw die na 25 jaar terugkeert naar haar geboorteplaats in de hoop haar ontspoorde leven op het juiste spoor te krijgen. Een hernieuwde kennismaking met jeugdvriend Oscar [Jason Sudeikis] levert haar een baantje op, maar wanneer Gloria de bizarre link ontdekt tussen een oude speeltuin en de mysterieuze verschijning van een kolossaal monster in Seoul, zet dat beide levens behoorlijk op zijn kop.

Nacho Vigalondo schreef en regisseerde deze aangename SF-film waarin de dingen nooit lopen zoals verwacht en hoewel de verrassende wendingen soms kan leiden tot fronsende wenkbrauwen, valt het Vigalondo bepaald niet kwalijk te nemen dat hij het beste uit Hathaway weet te halen in deze unieke, vermakelijke SF-film.

In de jaren 20 van de vorige eeuw werken zussen Dorothy [Darci Shaw] en Clarice Cliff [Phoebe Dynevor] fulltime bij een aardewerkfabriek om een dak boven hun hoofd en dat van hun moeder [Kerry Fox] te behouden. Uit onvrede over het feit dat mannen denken te weten wat voor aardewerk vrouwen aanschaffen, besluit Clarice haar kritiek uit te spreken tegenover de bestuursleden. Haar eigenzinnige ideeën vallen niet in goede aarde bij de oude mannen die bepalen wat er wordt gemaakt, behalve bij fabriekseigenaar Colley Shorter [Matthew Goode], die zoekt naar een manier om marktleider te worden. Dynevor speelt Clarice met een gepaste mix van charme en strijdlustigheid in dit onderhoudende, maar dramatisch vlakke historische drama over een vrouw die een mannenbolwerk wist te slechten door vrouwen een stem te geven. Tijdens de aftiteling hoor je fragmenten uit audio-interviews met mensen die het in het echt van dichtbij meemaakten.

Weinig verheffend drama over twee dwalende zielen die begrip vinden bij elkaar wanneer ze elkaar bij toeval ontmoeten in Columbus, Indiana. Jin [John Cho] is hier gekomen om afscheid te nemen van zijn vader en Casey [Haley Lu Richardson] staat voor een hartverscheurende keuze: verlaat zij Columbus om haar droomcarrière na te jagen, of blijft ze zorgen voor haar moeder, die dankzij Casey van haar drugsverslaving is afgekomen. Veel dialoog tussen twee personages die zwelgen in zelfmedelijden dus. Richardsons ingeleefde spel levert een paar goede momenten op, maar verder is dit vrij slaapverwekkend.

Arnaud [Kévin Azaïs] is samen met zijn baas Manu [Antoine Laurent] op huisbezoek voor een zakelijke bespreking wanneer hij oog in oog komt te staan met Madeleine [Adèle Haenel] die hem kortgeleden vloerde tijdens een worsteltoernooi op het strand. Wanneer blijkt dat Arnaud en Madeleine dezelfde militaire training volgen ontstaat er ondanks Madeleine tegendraadse houding een vriendschap die een andere dimensie krijgt tijdens een militaire oefening. Vier Gouden Palmen (allen voor Cailley) en Césars voor Laurent (beste actrice) en Azaïs (beste mannelijke nieuwkomer) onderstrepen het succes van een film die net op het moment dat het in romkomclichés dreigt te vervallen een opmerkelijke slotwending in petto heeft. De gehele cast weet wel raad met de onderkoelde humor van Cailley en coscenarist Claude Le Pape. Haenel steelt de film, maar Nicolas Wanczycki scoort ook hoge ogen als de opleider die koste wat kost vast blijft houden aan zijn gelijk.

Goedkoop ogend, matig belichte fantasy combineert elementen uit Alice in Wonderland, Peter Pan en Huckleberry Finn. Alice [Keira Shansa] en Peter [Jordan Nash] verliezen hun kinderlijke onschuld wanneer hun broer David [Reece Yates] verongelukt tijdens het spelen. Bovendien krijgen hun ouders [Jolie en Oyelowo] thuis te maken met een schuldeiser die geen middel schuwt om zijn geld te krijgen. Kan het gezin deze problemen oplossen? En moeten de kinderen daarvoor hun jeugdige dromen opofferen?

Shansa is goed als Alice en de aanwezigheid van Jolie en Oyelowo is een pluspunt, maar scenariste Marissa Kate Goodhill weet de sprookjeselementen niet helemaal om te smeden tot een nieuw geheel en de special effects zijn weinig overtuigend.

Johnny [Hedy Lamarr] is gevlucht uit Oostenrijk nadat haar vader is geliquideerd. Ze verblijft nu in de VS en heeft een affaire met Barton Kendrick [Ian Hunter], een getrouwde uitgever. Wanneer Johnny de immigratiedienst haar mededeelt dat ze terug moet keren naar Oostenrijk vreest ze voor haar leven. Wanneer ze tijdens een wandeling door het park een berooide schrijver [James Stewart] tegen het lijf loopt, weet ze hem ervan te overtuigen een deal aan te gaan waardoor zij in de VS kan blijven, maar die deal levert de nodige complicaties op voor alle betrokkenen.

Lamarr en Stewart zijn uitstekend in deze romantische komedie met een sterke dramatische inslag. Het is bijzonder interessant om Stewart te zien in een niet geheel sympathieke rol die een voorbode is van het geniale werk dat hij 5 jaar later zou doen in 'It's A Wonderful Life'. Lamarr is een beetje stijfjes, maar houdt zich staande in deze vermakelijke, lichtelijk godvergeten komedie die tevens profiteert van sterke ondersteuning van Hunter, Verree Teasdale als Hunters echtgenote en Adeline De Walt Reynolds als Lamarrs grootmoeder.

Onconventionele, verrassende en regelmatig schokkende horror met Elijah Wood als de 35-jarige Norval Greenwood die gretig ingaat op de onverwachte uitnodiging van zijn vader die hij al 30 jaar niet meer heeft gezien of gesproken. Zijn hereniging met Gordon [Stephen McHattie] neemt al gauw een vreemde wending, vooral wanneer Norval zich beseft dat de alcoholistische Gordon zich niet eens kan herinneren dat hij zijn zoon had uitgenodigd. En Norval krijgt nog meer onaangename verrassingen voor de kiezen.

Timpson weet Wood en McHattie uitstekend tegen elkaar uit te spelen en hij creëert daarmee een suspense die zich uitbetaalt in onverwachte wendingen en enkele scènes die ik nauwelijks kon aanzien of aanhoren. En dat is absoluut een aanbeveling! Een waanzinnige horrorthriller die ongetwijfeld niet iedereen zal bekoren, maar fans van bizarre horrorverhalen zijn hier aan het goede adres.

Loretta Young schittert als een voorheen in Frankrijk gestationeerde non die met de Franse non Scholastica [Celeste Holm] naar het dorpje Bethlehem afreist in de hoop daar een ziekenhuis op te richten voor ernstig gewonde en getraumatiseerde kinderen. Ze nemen hun intrek bij schilderes Amelia Potts [Elsa Lanchester], wiens kunstwerken de reden waren waarom de nonnen deze omgeving kozen. Vervolgens ontmoeten ze een keur aan mensen die in de omgeving wonen en die uiteindelijk om verschillende persoonlijke redenen hun bijdrage leven.

Een sentimentele film die nooit stroperig wordt, ondanks de aanwezigheid van Christelijk gezang en de centrale boodschap van naastenliefde. Je hoeft niet gelovig te zijn om die boodschap te omarmen, ook al omdat Young en Holm zo sterk zijn in hun rollen en de overige castleden ook prima werk afleveren. Een eenvoudige, uiterst sympathieke en nostalgische film met een oprecht geloof in de goedheid van de mens. Cynici zien daar wellicht niet in, maar dat maakt deze film niet minder hartverwarmend.

Scott Burns weet weliswaar een onheilspellende sfeer op te roepen in deze aanvankelijk intrigerende, maar uiteindelijk ronduit teleurstellende psychologische thriller waarin een jonge vrouw [Julis Sarah Stone] zich door twee jonge wetenschappers [Landon Liboiron, Carlee Ryaki] laat onderwerpen aan een serie experimenten in de hoop inzicht te krijgen in haar slaapproblemen en mogelijk een oplossing daarvoor te vinden. Veel fraai vormgegeven droomsequenties dus, voorzien van een sinistere muzikale score, maar het leidt nergens toe. Ergst van allemaal: de verrassende slottwist. Een enorme afknapper.

Filmproducer Max Barber [Robert De Niro] zit diep in problemen na zijn zoveelste flop en moet in korte tijd een fortuin bij elkaar zien te krijgen om zijn schuld af te lossen bij Reggie Fontaine [Morgan Freeman], of anders! Hij ontdekt dat verzekeringsmaatschappijen grote bedragen uitbetalen als de hoofdrolspeler in een filmproductie op de set overlijdt. Daarom besluit hij de suïcidale westernveteraan Duke Montana [Tommy Lee Jones] de hoofdrol te geven en doet hij er alles aan om een dodelijk ongeluk te veroorzaken, maar dat blijkt moeilijker dan verwacht. Het plot is een opzichtige variant op The Producers, maar de de cast is zeer op dreef (met Lee Jones als uitblinker) en de cartooneske humor roept regelmatig aangename herinneringen op aan Road Runner. Wil er iemand rabarber?

De cinematografie van Eric Koretz is het meest opvallend in dit aanvankelijk interessant, maar te gekunsteld romantisch drama dat leidt onder het feit dat de twee centrale karakters niet al te sympathiek zijn. 'Comet' toont in niet-chronologische volgorde het verloop van de relatie tussen de intelligente, maar sociaal niet al te handige Dell [Justin Long] en de wat wispelturige Kimberly [Emmy Rossum] over een periode van 6 jaar, waarbij de vraag is of sommige momenten dan wel gedroomd, dan wel in een parallel universum plaatsvinden. Een fascinerend idee, maar de vervelende karakters en een gebrek aan chemie tussen de beide hoofdrolspelers (die de film tevens co-produceerden) betekent dat de film nooit in de buurt komt van zijn potentieel.

Zonderlinge en volstrekt overbodige sequel op de gelijknamige, maar iets anders gespelde hitfilm uit 1988 recycled dezelfde ideeën en laat de meeste karakters uit die film opnieuw opdraven. Nu zijn vader [James Earl Jones] stervende is, staat Prince Akeem [Eddie Murphy] op het punt de troon van Zamunda te bestijgen. Hoewel hij en Linsa [Shari Headley] drie sterk dochters hebben, stelt de wet dat Akeems troonopvolger een man moet zijn. Schijnbaar heeft iemand ontdekt dat Akeem zonder het zelf te weten een zoon heeft verwekt toen hij in de VS was. Een bijzonder slap excuus om terug te keren naar de plek waar de aanstaande de liefde van zijn leven ontmoette. De rest van het verhaal is de moeite van het vertellen niet waard in een film die opzichtig reclame maakt voor McDonald's en Pepsi en alleen ontsnapt aan de laagst mogelijk waardering vanwege een paar amusante muzikale cameo's en de schitterende kostuums. Blijkbaar was er geen budget meer over voor een fatsoenlijk scenario. John Landis wordt node gemist.

Hoewel Clark Gable zelf piloot betrokken was bij bombardementen in WO II, lijkt hij gezien zijn reputatie als acteur in 'lichte' films niet de meest logische keuze voor de rol van een commandant in de luchtmacht die tijdens WO II moet beslissen of hij zijn jonge piloten op een levensgevaarlijke missie stuurt om strategisch zeer belangrijke fabrieken te vernietigen die ver achter de vijandelijke linie liggen. Daarbij worstelt hij niet alleen met zijn geweten, maar ook met kritiek van zijn meerderen die graag een 'laag verlies' willen noteren. Gebaseerd op een toneelstuk, dus de dialoog staat centraal, maar regisseur Wood slaagt erin de film voldoende open te breken waardoor het nooit toneelmatig aanvoelt. En Gable is een absolute schot in de roos in een rol die zijn veelzijdigheid als acteur bewijst.

Rudolf Höss was verantwoordelijk voor de bouw van de moordmachine in concentratiekamp Auschwitz en woonde daar tijdens de oorlogsjaren met zijn vrouw en kinderen. In deze documentaire spreekt Volker met dochter Brigitte en met zoon Hans-Jürgen om te achterhalen wat hun perspectief is op de gebeurtenissen in Auschwitz. In The Zone Of Interest zegen we hoe die kinderen zoveel mogelijk afgeschermd werden van wat er gebeurde en Brigitte en Hans-Jürgen herinneren hun jeugd dan ook als idyllisch. De 98-jarige Anita Laser-Wallfisch overleefde Auschwitz omdat ze ze cello kon spelen. Een aardige aanvulling voor degenen die door The Zone Of Interest meer willen weten over hoe de systematische uitroeiing van voornamelijk Joden plaats kon vinden en nuttig aangevuld met fragmenten uit de autobiografie die Rudolf Höss in afwachting van zijn proces schreef.

John [Werner Kolf] is de luitenant van een Nederlandse Commandoeenheid die terechtstaat voor de moord op de opdrachtgever voor een geheime missie in Mali waarbij John en zijn eenheid gijzelaars moeten redden uit handen van Boko Haram. De missie verloopt natuurlijk niet volgens plan en in flashbacks ontdekken we wat John dreef tot zijn wanhoopsdaad. Kolf doet een prima imitatie van Idris Elba (en lijkt er bijzonder veel op) in deze verhulde reclamecampagne voor het Nederlandse leger met een multicultureel groepje jonge mannen dat zo uit een modecatalogus had kunnen komen. Jammer genoeg is er weinig actie en teveel clichématig melodrama. Ondanks de mooie plaatjes en het degelijke acteerwerk is oppervlakkig, nimmer verrassend en vooral tegen het einde behoorlijk saai.

Op de dag dat oud-politieagent Michael MacCauley [Liam Neeson] na 10 jaar zijn baan verliest bij een verzekeringsmaatschappij, wordt hij op weg terug naar huis in de trein benaderd door 'gedragsonderzoeker' Joanna [Vera Farmiga] met wie Michael een onschuldig gesprekje begint. Wanneer ze Michael een hypothetisch dilemma voorlegt bekruipt Michael langzaam maar zeker het gevoel dat de situatie niet zo hypothetisch is. Zeker niet wanneer hij, nadat Joanne is uitgestapt, ontdekt dat deel 1 van de hypothese - een bedrag van 25.000 dollar verstopt in de toiletruimte - niet niet hypothetisch is. Voor hij het weet is hij spil in een kat-en-muisspel waarbij hij al zijn ervaring en zijn instincten moet gebruiken om één van de passagiers te ontmaskeren.
Het plot klinkt erg vergezocht, maar het zit beter in elkaar dan je op basis van de trailer zou verwachten. De opening van de film is een masterclass compact vertellen: korte, herkenbare flarden uit Michaels dagelijks leven maken alles duidelijk over wie hij is, zijn gezien, zijn werk en zijn omgang met de mensen die dagelijks met hem de treinreis naar het werk en naar huis maakt. Een ander sterk element is dat Neeson hier - in het eerste uur in ieder geval - werkelijk een gewone man is die door een samenloop van omstandigheden in een situatie terecht is gekomen die hij niet aankan. Bovendien daagt het whodunit-element je ook uit om zelf te achterhalen wie de persoon is die Michael moet vinden. De eerste vechtscènes zijn ook realistisch: lomp, een beetje knullig, maar daardoor niet minder spannend. Na een uur neemt de actie de overhand en draaft de film door in te lang uitgerekte knokpartijen en een nogal stompzinnige sequentie waarin de trein op hol slaat. Er komt een verklaring voor waarom dit alles gebeurt, maar die is niet alleen vaag en overgecompliceerd, het is ook overbodig. Gelukkig herstelt de film zich in de finale waardoor de film - ondanks z'n tekortkomingen - toch een aardig achtbaanritje is. Yep, wellicht iets voor 4DX?

De relatie tussen Wouter [Gijs Naber] en Iris [Hadewych Minis] staat onder hoogspanning tijdens een boottocht van Marokko naar Spanje, waarbij één van hun zoons [Mus Nelson] vermist raakt. De kapitein [Karim Saidi] van het schip heeft ruzie met zijn vrouw [Soumaya Akaaboune] omdat hun dochter [Ahlaam Teghadouini] zwanger is van een immigrant. Ambulancebroeders Raoul [Marco Cáceres] en Luis [Antonio Estrada] vinden aangespoeld lichaam aan de Spaanse kust. Deze verhaallijnen komen samen op een manier die niet altijd verrassend is in deze goed geacteerde, maar trage tragedie.

Rosa's leven komt op zijn kop te staan wanneer haar moeder tijdens een ruzie opeens meldt dat Rosa een buitenechtelijk kind is. Door die openbaring komt Rosa in een identiteitscrisis terecht waarmee ze niet alleen haar relatie met haar ouders op het spel brengt, maar ook die met haar echtgenoot en haar beide dochters.

Een uitstekend geacteerd drama, inclusief de naturel spelden Annalara Prates en Sophia Valverde als de beide dochters en met een excellerende Maria Ribeiro in de hoofdrol. De karakteriseringen zijn geloofwaardig en de glimpen van het familieleven komen authentiek over, mede door een aangename dosis humor die de film de film niet alleen extra vermakelijk maakt om naar te kijken, maar ook het realisme versterken zonder ooit de dramatiek uit het oog te verliezen. Een kleine, goed gemaakte, pretentieloze film.

Een vader, die financieel maar net het hoofd boven wat weet te houden, krijgt bezoek van een buurman die geldproblemen heeft en hem om een lening vraagt. Kort nadat hij dat heeft afgewezen vertelt de buurman dat er mogelijk een schat ligt begraven in een stuk land dat familiebezit is. De twee gaan op zoek.

Het gebrek aan karakterisering en de consequent onderkoelde toon van deze film ontdoen deze als komisch drama omschreven film van enige emotionele impact. Het verhaal is flinterdun en de film bestaat voor het grootste deel uit de uitgebreide zoektocht naar de schat, waarbij het loeiende geluid van de metaaldetector behoorlijk begint te irriteren. Ik heb geen geslaagd grappen kunnen ontdekken, er is geen sprake van drama, ik heb een uur lang naar een ontzettend langdradige documentaire zitten kijken over twee mannen die op zoek zijn naar een schat. Het sentimentele einde doet je de schouders ophalen, alsof het een rechtvaardiging is voor het engelengeduld dat we hebben opgebracht. Nou... nee dus.

Iris [Sophie Thatcher] is dolverliefd op Josh [Jack Quaid], maar in de proloog kondigt ze al aan dat ze Josh zal vermoorden. Met enige tegenzin vergezelt Iris haar geliefde tijdens een weekend in de geïsoleerd gelegen villa van Sergey [Rupert Friend]. Het botert namelijk niet zo tussen Iris en Kat [Megan Suri]. Andere aanwezigen zijn Eli [Harvey Guillén] en zijn geliefde Patrick [Lukas Gage], maar het weekend krijgt al gauw een onverwachte wending die onthult wat de oorzaak is van de moeizame onderlinge verstandhoudingen. Begint uitstekend, niet in de laatste plaats vanwege Thatcher sterke vertolking en Hancock haalt interessante dilemma’s aan over de toenemende afhankelijkheid van technologie. Helaas maakt hij veel van het goed werk ongedaan door in het laatste kwart te breken met de regels die hij zelf zo nadrukkelijk had gesteld.

Ted Hall was het jongste lid van het team van wetenschappers dat onder leiding van Robert Oppenheimer in het diepste geheim werkte aan de ontwikkeling van de atoombom. Oorspronkelijk bedoeld om de ontwikkeling van een soortgelijke bom door de Nazi’s voor te zijn, maar de sociaal bewogen Hall voorzag in een vroeg stadion wat de catastrofale gevolgen zouden kunnen zijn als de VS een monopolie op dit wapen zou hebben, vooral voor de Sovjet-Unie. Met behulp van zijn beste vriend Saville Sax deelde hij cruciale informatie over het project met Rusland, een ernstig vergrijp waarvoor hij de doodstraf had kunnen krijgen. Pas toen hij wist dat hij niet lang meer te leven had, besloot hij zijn geheim te delen, onder anderen in een gefilmd interview met zijn echtgenote Joan, die hij na de oorlog leerde kennen en het geheim decennialang met hem bewaarde. In archiefbeelden vertelt de in 1999 overleden Hall zijn kant van het verhaal, zijn familie en die van Saville Sax plaatsen het in een historische context. Een boeiende geschiedenisles vol morele dilemma’s dat jammer genoeg visueel weinig meer te bieden heeft dan pratende hoofden.