Opinions

Duidelijk een zeer goede familiefilm waar zowel jong als oud van kan genieten. Het verhaal is helemaal niet ingewikkeld en dat hoeft ook niet want de film is zeer sterk in emoties overbrengen, in het portretteren van zieligheid en kent een mooie soundtrack. Ik had ET nog nooit gezien en ben toch blij dat ik hem eens gezien heb, want ET is zeker een film die bijblijft. De manier van praten en hoe geniaal hij daar tussen die andere knuffels zit zonder dat de moeder hem opmerkt haha, heerlijk idee dat blijkbaar van Robert Zemeckis kwam.

Wat ik ook las is dat er een tweede film van ET had kunnen komen, maar dat Spielberg uiteindelijk besloot om het niet te doen. Misschien maar goed ook, je hoeft niet alles uit te melken. En godzijdank bestond er nog geen CG, want hoe meer oude films ik zie hoe meer ik het kan appreciëren. De tijd die in de decors werd gestoken, allerlei practical effects die je nu niet meer ziet, soms cheesy maar ik vind dat steeds leuker worden. ET is met recht en reden een ware klassieker.

Een film waarin je wel potentieel kan zien maar waar het misschien niet ten volle tot uiting komt. Westmoreland maakt eigenlijk een knappe film maar het einde is wat jammerlijk gekozen. Enorm knap is wel hoe je de jaloezie kan voelen. Ook enorm knap is dat Vikander hier vele teksten in het Japans heeft. Sowieso één van de meest getalenteerde actrices van het moment en ook nog eens een hele mooie dame.

Op de één of andere manier wist de film de aandacht niet altijd te houden. Nochtans mooi in beeld gebracht met mooie kleuren. De karaokescène haalt bij mij wel herinneringen op want karaoke is gewoon erg fijn om te doen. Westmoreland is wel iemand om in de gaten te houden, ik vind hem een mooie stijl hebben.

Redelijke misdaadthriller die nergens heel erg speciaal wordt. Zoals al eerder gezegd is de hammam (Turks stoombad) scène het hoogtepunt. Viggo Mortensen doet het vrij goed, al loopt hij geregeld dat Russisch te mompelen lijkt het wel. Naomi Watts speelde nogal oppervlakkig. Die Stepan vond ik wel iets hebben, ik vond hem de leukste van de film eigenlijk. Het einde is best belachelijk, compleet overbodig en zo cliché. Het verhaal vond ik wel origineel en echt saai werd het ook nergens. Wat ik vooral miste was spanning, het was een beetje voorspelbaar allemaal.

Heerlijke film, entertainend op elk vlak. Goede acteerprestaties waardoor de hele belevenis heel geloofwaardig overkomt. De soundtrack is zeer goed. De karakterontwikkeling ook, ondanks dat Eddie eruit ziet als een vreemde snuiter, ga je toch met hem meeleven en gun je hem alles wat hij wenst. Ook de band met zijn ouders werkt goed in op het gevoel. De film kent luchtige momenten maar ook dramatische. Het wist me op een gegeven moment wel te raken en dat gebeurt niet vaak in films. 1 van de beste films van 2016 die ik heb gezien. Hiervoor rond ik graag af naar boven, een must-see!

Aardige (politie)thriller van een vader die wraak neemt. Mel Gibson ken ik natuurlijk vooral van zijn glansrollen in The Patriot en Braveheart. Nadien nog wel een aantal aardige films gemaakt alsook geregisseerd. Deze is vrij doorsnee en hier en daar wellicht expres wat complex gemaakt. Intro met de dochter is wel heel kort, ergens wel te begrijpen omdat Mel Gibson zelf de rest van het verhaal wilt ontrafelen.

Het is best lang geleden dat ik een komedie heb gezien dat me eigenlijk de ganse speelduur wist te boeien. Het dramatische aspect aan de film komt goed naar voren en toch zitten er hele fijne grappen in. Zo van die humor waarvan je zegt, haha goed gevonden. De film wilt ook niet teveel en is lekker down to earth. Ik zeg niet dat je hier in een deuk zal van liggen van het lachen, maar neem maar van me aan dat je verschillende keren goed zal grijnzen.

Qua achtergrond is het verhaal tamelijk uniek in zijn genre. Helaas komt het er niet echt uit. Het doet bij vlagen een beetje denken aan een Apocalypto of Last of the Mohicans maar haalt het daar natuurlijk bijlange niet van. Qua acteurs zijn er wel een aantal vrij bekende zoals Jonathan Rhys Meyers en Dominic Monaghan. Ook Hannah New ken ik van Black Sails, ik had haar wel eerst niet echt goed herkend. Precies toch wat veranderd in haar gezicht ofwel ligt het aan mij.

Ja er mist inderdaad voorgeschiedenis en een beter script. Ook de acting van Johathan Rhys Meyers deed het toch niet echt voor mij. Jammer want dit soort genre wordt weinig bewandeld en dan zou het toch beter moeten zijn dan dit.

Edward Scissorhands heb ik (denk ik) nooit eerder gezien. Natuurlijk wist ik wel dat hij scharen als handen had, maar hoe het verhaal ging wist ik niet. Het is misschien een redelijk clichéverhaal, een beetje Beauty and the Beast-stijl, maar wel goed uitgewerkt en uitgevoerd.

Depp in de rol van Edward, geeft zeker eigenheid aan het personage. Hij speelt zeker niet zichzelf. Winona Ryder ken ik niet echt goed, maar net als haar moeder heeft ze (in de film alleszinds al zeker) het hart op de juiste plaats. Ze valt misschien op de verkeerde jongens.

Er zit zeker humor in, variërend genoeg denk ik dat er voor iedereen wat valt te lachen. De scène met de whisky (zoals hierboven wordt beschreven) vond ik bijvoorbeeld niet speciaal grappig, maar zo zijn er tal van andere scènes die ik wel geestig vond. Tim Burton lijkt me beter te bevallen dan ik oorspronkelijk dacht na Beetlejuice te zien (die gewoon zwaar gedateerd is).

Omdat het kerst is gisteren maar eens gekeken. Het begon met een niet al te interessant of grappig begin, na een 20 minuten wordt het dan wel vermakelijk om naar te kijken en heb ik zeker een aantal keer goed gelachen. De laatste 20 minuten gaat het dan weer helemaal bergaf, er gebeurd niks grappig meer. Het is ook een voorspelbaar einde uiteindelijk.

Will Ferrell deed het weer prima, Caan was een beetje uit zijn normale manier van doen.

Ik vind Elle ook zeer lastig te beoordelen. Enerzijds vond ik de film erg intrigerend en speciaal, anderzijds toch ook een beetje raar. Huppert speelt natuurlijk fantastisch, maar haar personage maakt vreemde keuzes en de appel is duidelijk niet ver van de boom gevallen wat haar vader betreft. Haar gedrag is al even ziek als van haar vader met het verschil dat zij er uiteindelijk wel mee zal wegkomen.

Het interessante aan de film zijn de gemengde gevoelens die Michèle voor haar aanrander overhoudt. Enerzijds is ze uiteraard gedegouteerd over haar verkrachter, maar anderzijds geilt ze op haar buurman die wat later haar verkrachter blijkt te zijn. Je zou kunnen spreken van een Stockholmsyndroom dat naar het einde toe misschien eerder wordt omgekeerd. Bovendien worden de rollen op het einde wat omgedraaid vind ik. Haar zoon slaat Patrick het hoofd in dus ik zie hem hier even als het slachtoffer, hoewel hij eigenlijk niets beters verdiend. Het is in feite hetgeen hij sinds de verkrachting verdiende.

Elle is dus duidelijk een film die wat dient te bezinken. Ik heb me er hoe dan ook wel aardig mee vermaakt. Ik vond de film totaal niet rommelig of verwarrend, natuurlijk heeft zowat iedereen er een eigen kijk op en dit is een duidelijke love it or hate it film. Elle is erg apart maar toch een film die volgens mij een lange tijd gaat blijven hangen in het geheugen.

Mooi drama en eindelijk weer eens een prima film gezien na een toch wat zwakkere filmreeks van de afgelopen twee weken. De film kent een origineel verhaal en aangezien ik graag films zie over wat mensen hebben meegemaakt, vaak ook omdat dit gepaard gaat met een sterke karakterontwikkeling, heeft deze film me dan ook niet teleurgesteld. Oorlogsfilms scoren vaak wel goed bij mij, maar ze kunnen ook zwaar tegenvallen. Deze film kent momenten van verdriet maar ook geluk en weet daarin een juiste balans te vinden.

Op zich is het verhaal misschien niet geweldig memorabel maar het gaat over de belangrijke dingen in het leven. En daar kan geen geld of verre reis tegenop, de waarheid over je afkomst is ontzettend belangrijk. Het maakt wie je bent en dus ook hoe je in het leven staat. Sterk acteerwerk met een misschien ietwat afleidend subplot dat op het einde wel goed wordt gebruikt. Een must-see van Franse bodem. 4*

Ik ben niet direct een grote fan van Elvis maar de film is echt wel de moeite. Hoedje af voor vooral Austin Butler die zowat 2 jaar heeft voorbereid voor de rol. Dat is een grote verantwoordelijkheid en hij deed het uitstekend. Interviews, films, boeken en biografieën doornemen en de familie van Elvis ontmoeten. Dat is hoe het moet als je echt met je vak bezig bent. Zijn talent doet de rest. Ik kende hem van The Shannara Chronicles waar hij al wel opviel, maar nu doet hij dit en is zijn carrière ongetwijfeld gelanceerd (tenzij de filmindustrie financieel instort natuurlijk). Soms vond ik de film wel heel druk bewerkt en snelle beeldwisselingen. Ergens past dit misschien bij de extravagante, energieke Elvis maar hier en daar vond ik het eigenlijk wel storend. Dat is eigenlijk zowat het enige minpunt dat ik kan bedenken. Priscilla, gespeeld door Olivia DeJonge, deed dat ook echt goed. Ik kende haar totaal niet. 24 jaar dan nog. Ze zag er in de film veel matuurder uit al. Dat vond ik wel verrassend voor zo'n jonge actrice zo'n rol spelen. Tom Hanks is misschien niet meteen even herkenbaar voor iedereen maar ook hij doet dat wel goed. De liedjes van Elvis komen aan bod maar van mij mocht het nog meer zijn. Al had de film dan nog langer geduurd maar 3u ging even goed.

Een wat onbekendere oorlogsfilm deze Emperor. Desondanks is het zeker geen film die onder de maat is. Het begin verloopt wat stroef en ik en wellicht vele andere kijkers moeten er eventjes inkomen. Het is een niet alledaagse film, je kan hier niet spreken van clichés buiten de romance dan eventueel. Nu goed ik denk dat een romance niet slecht is omdat het de gedachtegang van Fellers beter verklaart.

Tommy Lee Jones vond ik wel een beetje op de autopiloot spelen maar Matthew Fox speelt een menselijke generaal die met zijn uitstekende mensenkennis deuren doet opengaan waar anderen er tegenaan zouden lopen. Het is dus geen oorlogsfilm waar je kijkt naar de ontberingen van mensen of waar je de grootste tijd van de speelduur op het slagveld doorbrengt. Emperor gaat over de naoorlogse ontwikkelingen tussen Japan en Amerika. Het is een authentieke film die meer kijkers verdient.

Ik had even tijd nodig om in de film te komen. Encanto begint vrij rommelig vond ik en ook met een nogal druk openingsnummer. Daarna wordt het beter met een paar betere nummers. Toch is het qua muziek minder goed dan gewoonlijk, maar langs de andere kant is de film behoorlijk intrigerend. De film gaat over verwachtingen waarmaken van mensen waar je van houdt en de druk die daarbij komt kijken. Zeker actueel in de huidige tijd al is het in dit verhaal door een gave die Mirabel niet bezit. Dat zal niemand in het echte leven zo meemaken want tenslotte zijn mensen geen magiërs. De film gaat ook over verbinding tussen familie. Je hebt altijd buitenbeentjes en mensen waar je het niet mee eens bent of het niet mee kan vinden, toch is het de moeite om contact met ze te zoeken. Dat doet Mirabel uiteindelijk door te praten met Bruno de in de spouwmuur levende familiezot, door het goed te maken met Isabel en haar grootmoeder in te doen zien dat er meer is dan alleen maar de Gave bezitten. Al bij al wel een goede Disney film die deze keer wat complexer in de psychologie lijkt te duiken. Een soort van gelaagdheid die wellicht niet iedereen zal ontdekken. Hier en daar ook een paar geslaagde grapjes maken het af. 4* en wat mij betreft dus ondergewaardeerd.

Aparte film, ondanks de speciale filmtechniek vond ik het wel wat hebben. De regisseur doet een geweldige job door fragmenten in de film te gebruiken van echte LAPD-agenten. Deze film komt aardig dicht bij de alledaagse realiteit. Gyllenhaal en Peña werden duidelijk opgeleid en het leek voor hun al dagdagelijkse routine te zijn. Ik bedoel, hun acteerprestatie lijkt helemaal niet geacteerd. Het lijkt gewoon alsof ze hun leven leven en niet dat ze in de huid van 1 of ander fictief personage kruipen.

Sommige vinden het onrealistisch dat ze dit allemaal meemaken, echter bepaal je als agent niet zelf wanneer een misdaad wordt gepleegd. Als agent heb je niks te willen. Moe of niet (duidelijk ook in de film zichtbaar bij het personage van Peña), wanneer een huis in lichterlaaie vliegt of wanneer er plots een dikke Spanjaard een vrouw in elkaar zit te kloppen, een agent moet er staan als hij wordt opgeroepen. Ook het feit dat de politiemacht in Amerika beter moet communiceren met elkaar wordt, volgens mij, gesuggeerd in het fragment waarbij Brian en Mike dat gruwelijke huis met lijken vonden. Zonder dat ze het wisten, stonden ze meteen bovenaan de deathlist van het Mexicaanse drugskartel. Ongelooflijk toch dat politieagenten hun leven riskeren, dag in dag uit, en dat voor mensen die ze niet eens kennen. Kan je alleen maar respect voor hebben!

Persoonlijk vond ik het gebruik van 'fuck' er wel wat over. Misschien dat de Mexicanen wel degelijk zo veel 'fuck' zeggen maar iets minder had ook wel gegaan.

De schietscènes waren niet echt realistisch, een beetje te sensationeel. De schietscène in het appartementsgebouw, jongens hoe hard kun je missen. Losse flodders FTW! Ik vond het ook niet echt realistisch dat Bryan het overleefd heeft. Mike werd aan flarden geschoten en Bryan werd niet geraakt. Vreemd. Het had nog heftiger geweest als Bryan ook was gestorven.

Kortom, ondanks enkele minpuntjes, toch zeer sterke acteerprestaties en dus een aanrader om eens te bekijken.

Eindelijk nog eens een science fiction waar de hoofdrol is weggelegd voor een persoon met superkrachten. Nee, de superkracht zit hem hier in de vaardigheden van een jongen. Ender Wiggin is zijn naam. Dankzij het strategisch denkvermogen en de tact waarmee hij situaties kan ombuigen in zijn voordeel, weet hij bepaalde mensen voor zich te winnen alsook vijanden te maken.

Ender's Game onderscheidt zich ook van andere sci-fi films door er animaties in te brengen van een mind game. Dat vond ik knap gedaan. Soms moet je out-of-the-box denken en dat is wat Ender probeert te doen. Hij offert zaken op die van minder belang zijn als dat hem uiteindelijk de overwinning oplevert. Hier en daar gaat het wat stroef in de overgang, maar verder heb ik me hier mee geamuseerd. Het einde had ik wat zien aankomen maar zeker wist ik het niet. Op zich een beetje een open einde dat ruimte laat voor een tweede deel. Al lijkt die er niet snel te gaan komen.

Een uitstekende oorlogsfilm is dit, maar toch net niet de top van de oorlogsfilms. Ik had al eerder wat gelezen over de bekende Vassily Zaitsev nadat ik vorige maand nog de film Stalingrad (1993) meepikte. Wat de film betreft is het eerste anderhalf uur erg goed. Het liefdesplotje had voor mij weinig toevoeging en haalde echt ontzettend de vaart uit de film. De soundtrack is van een hoogstaand niveau, net als de actie die desondanks het uiteindelijk vaak lang wachten was tot er iets gebeurde toch boeiend bleef. Lang wachten om een schot te nemen is nu eenmaal typische, dagelijkse kost voor een scherpschutter. Een ander minpuntje is eigenlijk de casting en de gesproken taal in de film. Jude Law en Rachel Weisz die Russen spelen en Ed Harris die een Duitse mof speelt. De laatste kon er nog mee door als Duitser maar het is jammer dat alles in het Engels gesproken werd. Dat haalde de geloofwaardigheid toch een heel stuk naar beneden. De acteerprestaties waren an sich wel in orde, maar ja het zien er gewoon geen mensen uit van dat land... De kostuums zagen er dan weer wel verzorgd uit.

Enemy at the Gates is dus toch nog een film die ik net 4* ga geven omdat de film verder goed lette op de details bv. sneeuw in de koude winter (we zien echter wel nergens hongersnood maar dat was misschien vooral aan de kant van de Duitsers tijdens het einde van de Slag bij Stalingrad). Verder heb ik eigenlijk geen idee of de Sovjets hun eigen manschappen neerknalden als ze wouden terugtrekken. Lijkt nogal bruut maar volgens mij heb ik het al eerder gezien.

Ik ben weer aan het lezen geslagen en het blijkt dat König volgens de archieven nooit heeft bestaan. Het hele duel is dus in feite een mythe. Bovendien was Tania slechts een minnares van Zaitsev tijdens de oorlog en blijkbaar zou ze wel geraakt zijn door granaatscherven maar niet zoals in de film waar ze Mrs Filipov op de boot wou zetten. Blijkbaar heeft Vassily haar eigenhandig naar een veldhospitaal gebracht. Daar zou ze dan vernomen hebben dat Vassily omgekomen zou zijn, waarbij ze pas in 1969 in een interview ontdekte dat Vassily nog leefde. Dus het einde van de film is historisch ook al niet correct. Nu ja het blijft een film en voor het verhaal maakt het allemaal weinig uit, het is ten slotte geen documentaire, maar wou het toch even vermelden.

Deze is een stuk minder dan de vorige 2 Dirty Harry films. Het verhaal is echt slap en het gaat in deze film meer over politieke correctheid en de vrouwemanipatie ligt er te dik overheen. Dit hoort niet echt thuis in dit soort film imo. Het gaat dus vooral om de vrouwelijke partner van Dirty Harry in deze film terwijl dat de misdaad (waar de film over zou moeten gaan) amper uitwerking krijgt en voor geen meter boeit. De twee goede grappende grollen die Dirty Harry maakt wisten me te doen lachen maar verder heeft deze film weinig te bieden. Daar waar ik nog behoorlijk onder de indruk was van het verhaal in de tweede film is dit een gigantische stap achteruit.

Ik vond het best een leuk werkje. De entiteit gaat toch wat verder dan gewoon de stuipen op het lijf te jagen. Het heeft zelfs perverte neigingen en kan de handjes niet thuis houden. Hershey is nu wel een mooie vrouw maar dat betekent nog niet dat je er zomaar mag aanzitten natuurlijk, entiteit, poltergeist of wat je ook bent. Het is misschien één van de grote pluspunten aan de film. Je weet dat er iets is, dat er iets bovennatuurlijks aan het werk is, maar je krijgt het nooit te zien. Enkel de gevolgen zie je.

Die rol van Dr. Schneiderman vond ik wat gedurft. Nu ja, het is op zich wel goed dat er iemand is die weerwerk biedt. Ik ben nog nooit in aanraking geweest met psychologen maarja het blijft een pseudowetenschap natuurlijk. Deze Dr. Schneiderman lijkt het allemaal beter te weten, zelfs na alles wat hem verteld wordt. Denk is rationeel na man, oh ja dat doet hij waarschijnlijk maar zijn gezond verstand liet het afweten. Het begon me na een tijd wat te frustreren dat Herschey hem niet gewoon wegstuurde. Ze hoefde dat toch helemaal niet te pikken zeker. Het einde schiet misschien wat tekort want ik had graag geweten of hij er nadien anders over ging denken. Waarschijnlijk niet, de onbenul.

De muziek is heel goed. Het acteerwerk is dan weer wat minder, maar het is absoluut de moeite voor fans van psychologische thrillers/horror om dit werk eens te kijken. Het einde vond ik ook sterk. De film heeft vrij weinig stemmen want dit lijkt toch een beetje een klassieker in het genre te zijn.

Naar mijn mening is deze juist beter dan deel 1. Zeer zelden het geval maar deel 1 vond ik best saai, nu had ik dat gevoel nooit. Fijn verhaal, interessante ontwikkelingen en leuke actie. Dit is wat Fuqua het beste kan. Shooter blijft zijn beste film imo maar deze was ook best aardig. Soms is het ook aardig spannend met onder meer de geheime kamer en de spiegel. Deed me wat denken aan La Cara Oculta.
Denzel doet het zoals gewoonlijk meer dan degelijk. Als je vergelijkt met zijn sidekick Miles zie je al snel het verschil natuurlijk, al was die Miles wel een verfrissend element in de film. Pedro Pascal is vast verdikt voor de rol voor die ene line van Denzel te kunnen gebruiken. Plot had ik niet direct zien aankomen dus wat dat betreft een plusje. Om de negatieve stemmen weer wat op te krikken doe ik weer eens lekker averechts en geef ik 4*.

Kleine maar fijne sci-fi/romance. Deze regisseur kende ik nog niet. De soundtrack is sterk aanwezig en hield me bijna gehypnotiseerd aan het scherm gekluisterd. Erg veel gebeurt er niet en toch... was dit zo anders. De blauwe kleuren vond ik best fijn. Het past heel hard bij de sfeer en het koele, het onderdrukken van al die emoties.

Normaal heb ik weinig met personages als ze weinig emoties vertonen, maar het contrast wordt juist erg sterk doordat ze wel emoties laten zien (al is het soms op een onderdrukte manier). Een duidelijk teken aan de wand van hoe goed de acteerprestaties eigenlijk zijn (vooral Stewart). Doremus bewijst ook dat dialogen soms gewoon overbodig zijn en laat de vonken overschieten via simpele blikken en een minder stijve houding.

Deze film maakt ook nog een keer duidelijk hoe saai het wel niet zou zijn zonder emoties, zonder vriendschap, zonder liefde en noodzakelijkerwijs dus ook zonder kinderen. Is dit de toekomst als menselijke robots de wereld overnemen? Laat me hopen van niet. Best wel benieuwd naar andere films van Doremus, misschien in het weekend nummer 2 van zijn oeuvre proberen. Er zit geen haast bij.

Wel een goede film, actie is ontzettend ongeloofwaardig als je erover nadenkt maar wel ongezien. Een dystopische samenleving waarin je niet wilt leven, eentje zonder emoties. Emoties zijn menselijk en maken het leven net interessant. Het maakt misschien ergens zwak, ik vind het wel een beetje raar dat er zogezegd geen oorlog zou zijn zonder emoties. Ik denk net van wel. De Grammaton zorgen eigenlijk zelf voor geweld. Massapsychose en onderdrukking zijn de mensen van hun deel. Zij die zich verzetten leven Ondergronds. Preston gespeeld door Christian Bale besluit dat hij niet langer zijn emoties wilt onderdrukken. De ongeloofwaardigheid dat ze niet eerder zouden doorhebben dat hij een gevoelsontkenner is, verklaart de film nog wel slim. Het was in feite opgezet spel. Gelukkig voor Bale kan niemand hem blijkbaar verslaan. Onverwacht spannende en vrij originele film.

Deze film heeft een sterke symboliek maar een erg trage pace. En wat een irritant, fluitend geluid. Jup, ik wou deze film verschillende keren afzetten, maar ik bleef verder kijken enkel en alleen omdat het een cult klassieker is. Het grote geheel is me wel duidelijk: een ongewenste "koeienfoetus"-baby die verwekt is door een koppel dat elkaar niet eens graag ziet. Hij is waarschijnlijk zo lelijk om extra te accentueren hoe ongewenst hij wel niet is. Ze worden gedwongen om te trouwen met onder andere de awkward situatie waarin Henry uitgenodigd wordt bij de ouders van Mary. Vervolgens zie je hoe ze beiden niet klaar zijn voor het vader-en moederschap. Mary die het gehuil van de baby niet langer aankan. Henry die verschillende keren de deur wilt uitgaan waarop de baby luid begint te huilen. Henry die ook droomt van zijn sexy buurvrouw waarop ze samen in elkaar verdrinken in bed. Het is dus duidelijk dat Henry en Mary elkaar niet graag zien. Henry krijgt dan ook een nachtmerrie waarin zijn kop eraf valt. Hij wordt dus onthoofd en de straf wordt uitgesproken door zijn premature baby omdat Henry schuldig is aan het slecht verzorgen van de baby. Zijn hoofd belandt dan uiteindelijk in een potlodenfabriek waarbij zijn hersenen gebruikt worden voor de gom op het potlood. Dat wou dan betekenen dat Henry zijn herinneringen wou uitgommen. Hij wilt een leven zonder die abominabele baby. De realiteit is echter anders, want de baby ligt nog steeds in zijn kamer. Uiteindelijk doodt Henry zijn eigen baby en de negatieve vibe raast door de kamer wetende dat hij net zijn eigen kind heeft vermoord.

Er zijn wel dingen die ik niet direct begrijp, het begin en einde van de film met die vreemde man aan het raam bijvoorbeeld. Aangezien ik eigenlijk weinig plezier heb beleefd bij het kijken van deze film en mij redelijk geërgerd heb aan het geluid af en toe, kan ik niet anders dan deze film een slechte score geven. Dat de symboliek en boodschap goed zijn bestaat weinig twijfel over, maar dat zijn bijzaken. Een film dient te vermaken en dat deed deze niet tijdens mijn eerste kijkbeurt.

Ik vond Kar Wai zijn deel misschien wel het interessantst, roept ook het meest sfeer op en het is het intrigerendste. Soderbergh zijn deel vond ik nogal flauw en niet bepaald erotisch. Kon ik weinig mee. Antonioni vond ik het meest erotisch getind, soort van vakantiesfeer met de bijhorende vakantieliefde. Ergens wel benieuwd naar nog een film van Kar Wai want ik heb nog nooit iets van hem gezien. Sowieso wel drie weinig verkende regisseurs in mijn geziene films.

Voelde voor mij wat voorspelbaar aan, ondanks dat het concept wel origineel en zelfs actueel is. De visuele effecten zijn zeer gedateerd. Wel een beetje grappig om te zien eigenlijk, zo een vliegtuig dat neerstort bijvoorbeeld. Kurt Russell is een charismatisch iemand die deze film enigszins memorabel maakt. Zijn personage zal zowat het enige zijn dat langere tijd bijblijft en het concept misschien. Adrienne Barbeau is ook een mooie, volumineuze vrouw en dus prettig om naar te kijken. Lee Van Cleef is me niet echt bekend daar ik geweldig achtersta met westerns. Past wel in een wat norsere rol. Ook Harry Dean Stanton speelt mee in een bijrol, en het is opvallend hoe vaak ik hem de laatste tijd zie meespelen. Dit terwijl ik hem in feite pas bij naam ken door zijn dood denk ik. Zelfde heb ik bij Max von Sydow.

Al bij al kan ik dus concluderen dat dit niet Carpenter's meest geslaagde film is. Mij lijkt de film wat overgewaardeerd, soundtrack is uiteraard bovengemiddeld maar dat verwacht je al standaard van Carpenter. Het is toch vooral op horrorgebied dat hij voor mij scoort maar hij heeft altijd leuke ideeën.

Escape from Pretoria gaat over twee witte mannen die opkomen voor de zwarten tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika. Zij plegen een strafbaar feit en krijgen een jarenlange gevangenisstraf. De titel zegt over wat het gaat. Toch is het echt wel spannend met momenten en zit het (ondanks dat het nu niet meer zou gaan) subliem in elkaar. Ik kan hier wel van genieten, altijd de kans om betrapt te worden. Daniel Radcliffe doet het weer erg goed en heeft duidelijk geen Harry Potter nodig om goede films te maken. De meest recente films die ik van hem gezien heb zijn altijd wel goed buiten dan die Swiss Army Man of hoe noemt die film weeral? Ook deze is echt een goede film.

Precies vergeten een mening over te schrijven. Deze film had best leuke kamers en puzzels. Zeker de twee eerste vond ik, daarna werd het wat minder. Less is more was hier een beetje van toepassing. Ik heb me hier wel mee geamuseerd en doet zeer hard denken aan Cube en Saw. Twee films die misschien zelfs de grondleggers zijn van Escape Rooms in het algemeen.

Beduidend minder vervolg. Er is eigenlijk te veel uitleg om wat meer achtergrond te geven. Hierdoor moeten de puzzels wel heel erg snel gaan. Hoe er hier wordt gedacht tijdens de puzzels is gewoon bovenmenselijk snel. Dat ondermijnt de kwaliteit van de film. Ook de rooms zelfs vond ik wel een stuk minder dan in het eerste deel. De kamer met de zure regen vond ik nog wel knap gevonden, maar de andere kamers zijn in mijn opzicht minder. Er komt hier volgens mij wat meer geluk bij kijken om hier al dan niet te overleven in tegenstelling met deel 1. Ik vrees dat dit een reeks is dat ze nog wel even verder zullen proberen uit te melken. Het heeft wat teveel weg van Saw dat ook een hele franchise is geworden maar waarschijnlijk nooit nog zal kunnen tippen aan de eerste drie delen.

Ondanks dat het pas mijn 2e film van Del Toro is kan ik precies nu al zeggen dat zijn films me niet erg liggen. Na Pan's Labyrinth (2.5*) vond ik ook hier de personages eigenlijk niet zo boeiend. Het verhaal is op zich wel origineel want ik zou deze film niet direct kunnen vergelijken met een andere. Als ik hem met Pan's Labyrinth vergelijk was ik hier denk ik net iets meer geboeid door het verhaal. De fantasy is in Pan's Labyrinth natuurlijk veel meer aanwezig dan in deze film. The Devil's Backbone wordt helaas nergens bepaald spannend of eng, de CGI ziet er ook niet al te goed meer uit en het einde kon ik zo voorspellen terwijl ik daar niet altijd even goed in ben, zeker niet bij apartere films. Ik had ook veel meer stemmen verwacht bij deze film eigenlijk, ik sta versteld dat deze er nog geen 500 heeft.

Alles is gewoon raar aan deze film. De romance is raar, de haarkleur van Clementine is raar, het gedrag van de personages is raar, de dialogen zijn raar, hoe het verhaal verteld wordt is ook nog een keer raar. Het camerawerk is niet echt raar maar eerder amateuristisch en het ziet er erg low-budget uit (al is het dat met 20 miljoen niet bepaald). Het straffe is dan ook nog eens dat er uberhaupt genoeg mensen rondlopen op deze bol dat dit blijkbaar goed vinden.

Wel ik hoor daar dus duidelijk niet bij. Sorry maar dat dit zelfs een romcom wordt genoemd is te zot voor woorden. Carrey en Winslet zijn ook één van de meest awkward koppels uit de filmgeschiedenis, al doen Jennifer Lawrence en Javier Bardem het in mother! ook niet slecht om deze titel in de wacht te slepen. Dan doen ze er nog een schep bovenop door er nog een tweede vreselijk koppel aan toe te voegen. Tom Wilkinson met Kirsten Dunst, serieus?

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een film met een niet-lineaire vertelstijl, filosofisch gewauwel hier en daar en de nodige gekke typetjes. De ideale ingrediënten dus om een film te maken waar de massa misschien achterblijft met de gedachte van "wauw, wat was dit gaaf. Ik snap er niets van maar het heeft wel wat". Twee uur later vervormt die mening zich in: "O jee, wat een fantastische film" en dan krijgt deze film dus de aandacht die het eigenlijk niet eens verdiend. Dit resulteert dus in "deze film moet je zeker gaan kijken".

Op zich vind ik het concept niet eens zo slecht. Soms is het goed moest je dingen kunnen vergeten. Al zou ik dat niet kunnen/willen. Ik wil alles blijven herinneren zoals het gebeurd is, of het nu goed is of slecht. Gaten in je geheugen hebben, lijken mij verschrikkelijk. Ik vind het ook vreemd dat ze het "wisproces" doen, zeker op die moment in de film. Dat maakt het er zeker niet beter op, ze zijn juist verliefd aan het worden en plots willen ze elkaar vergeten... Of zij heeft hem gewist en hij wilt dan hetzelfde doen. Laten we het erop houden dat het gewoon een rare film is met hele rare keuzes.