Opinions

Complexe, in sfeervol zwartwit geschoten koude oorlog-thriller over een uitgebluste britse spion (Richard Burton) die een vreemde laatste missie accepteert. Traag en met een overdaad aan dialoog, maar Burton is eersteklas in de hoofdrol en de subtiel uitgewerkte plot weet voortdurend te verrassen.

Sterke film, aan de lange kant maar continu boeiend. De zwaar ironische plot neemt soms wellicht iets teveel hooi op de vork, maar de personages zijn interessant en er zijn veel memorabele scenes, soms licht surrealistisch, dan weer behoorlijk shockerend. De film is daarnaast vaak erg grappig. Regisseur Ruben Östlund brengt alles op stijlvolle wijze in beeld en weet de precaire balans van het materiaal kunstig te behouden.

Walt Disney Pictures presents... hmm, niet bepaald. Deze zeer naargeestige afdaling in de hel zal moeite hebben een distributeur te vinden. Een dergelijke zieke film zou je normaalgesproken makkelijk kunnen negeren en/ of afdoen als exploitatierommel, ware het niet dat de film bijzonder goed gemaakt en gespeeld is. Hierdoor is de impact groot en blijft de film nog lang in het hoofd rondspoken. Camerawerk, montage en dreigende techno-score zijn van hoog niveau. Vooral de laatste vijftig minuten zijn een flinke beproeving voor de kijker. Een niet aflatende stroom narigheden trekt aan het netvlies voorbij. Bepaalde dingen durf je eigenlijk niet eens uit te spreken, laat staan te laten zien op film, maar A Serbian Film deinst er niet voor terug. Hier en daar draaft de politieke subtekst een beetje door en sommige scenes gaan iets te ver, waardoor de impact juist weer wat afneemt. Overwegend is dit echter een zeer intense, unieke kijkervaring. Een lange reinigende douche na het kijken is wel aan te raden.

Tegenvaller van regisseur Park, dit goedbedoelde maar nogal saaie en maffe verhaaltje dat de aandacht er niet bij kan houden. Visueel ziet het er allemaal zeer verzorgd uit en er zijn hier en daar leuke details, zoals de ultra-bloederige shootouts die bestaan in het hoofd van de hoofdpersoon, maar het is allemaal gewoonweg te eenzijdig en te dun om een hele film mee te kunnen vullen.

Tragische driehoeksverhouding aan het koreaanse hof, tegen het einde van het Goreyo-tijdperk. Heel mooi qua kostuums en decors, met opmerkelijk veel expliciete naakt- en zelfs seks-scenes, iets dat we niet zo vaak zien in koreaanse cinema. Daarnaast veel aktie en bloedvergieten om de boel weer wat in balans te krijgen. Het duurt even voor het verhaal op gang komt en je je gaat bekommeren om de personages, maar eenmaal op gang is dit een meeslepend visueel spektakel.

Oubollig komisch drama met geforceerd aanvoelende levenslesjes, met een te makkelijke rol voor Bill Murray. De knorrige buurman met een tragisch verleden die hij hier neerzet kan hij inmiddels in zijn slaap vertolken. Daarnaast is het script behoorlijk voorspelbaar en oppervlakkig, waardoor de tekortkomingen alleen maar meer opvallen. Melissa McCarthy doet het leuk in een vrij serieuze rol, maar Naomi Watts gaat over de top als een russisch hoertje met het welbekende hart van goud.

Burghart Klaußner is geweldig in de hoofdrol als voormalige joodse rechter die zich na de tweede wereldoorlog verdienstelijk maakt bij het opsporen van oorlogsmisdadigers. Wanneer hij zijn zinnen zet op de naar Buenos Aires gevluchte Adolf Eichmann wordt hij van alle kanten tegengewerkt. Niet alle verhaalelementen werken even goed, zo is de subplot rond de fictieve collega Karl Angerman (Ronald Zehdfeld) een beetje clichématig uitgewerkt, maar overwegend steekt de film meeslepend en intelligent in elkaar.

Uitstekende grimmige eind-van-de-wereld fabel, goed geregisseerd en passend naargeestig vormgegeven. Dit type film hebben we eerder gezien, maar regisseur Mickle voegt genoeg frisse elementen toe om dit uit te laten stijgen boven de middelmaat. Zo is er een goed gebruik van voice-over, een haast poëtische sfeer en ligt de nadruk meer op beelden dan op dialoog. Het resulteert allemaal in een grimmige, bloederige prent met personages waar je om kunt geven en die daarnaast bij vlagen behoorlijk spannend is. Mickle liet al wat talent zien met zijn debuutfilm, Mulberry Street; de belofte wordt hier volledig ingelost.

Niet één van Billy Wilder's betere films, met sporadisch erg flauwe humor, maar aangenaam genoeg. William Holden is prima als de van collaboratie verdachte krijgsgevangene die zijn onschuld moet zien te bewijzen. De nogal naïeve weergave van het kampleven is aan de storende kant, maar goed, het is een komedie, dus we moeten alles maar met een flinke korrel zout nemen. Er valt hier en daar wel wat te lachen en de cast is overwegend goed op dreef. Naarmate het einde in zicht komt wordt de plot zowaar ook best spannend.

Mijn eerste kennismaking met het werk van de russische regisseur Tarkovsky. Geen onverdeeld genoegen, daar is de film me veel te traag en vaag voor, maar ik moet zeggen dat het geheel op visueel vlak wel de nodige indruk maakt. De geheimzinnige sfeer die in 'de zone' hangt kan me ook wel bekoren. Jammer derhalve van de onbestendige personages en de wazige dialogen, waar ik helaas niet zo veel mee kan.

Deze documentaire over de eeuwig in de schaduw levende broer van Sylvester Stallone is best geinig, maar de toon is te weinig ironisch. One-hit-wonder Frank wordt bewierookt alsof hij al decennia lang een wereldster is, terwijl het weinige dat hij heeft bereikt toch echt te danken is aan broerlief. Desondanks heeft de documentaire zo zijn vermakelijke momenten en de beste man is best sympathiek. Althans, op die spaarzame momenten dat hij niet klaagt over het onrecht dat hem tijdens zijn carrière is aangedaan.

Perfect gecaste film over de nadagen van het legendarische duo, met Coogan en Reilly beiden geweldig. Door de focus te leggen op de vriendschap tussen de twee, tegen de achtergrond van hun tanende roem, krijgt de film een melancholisch en sporadisch treurig karakter, iets dat uiteraard in scherp contrast staat met de grappen en grollen waar het duo om bekend staat. Het is in ieder geval geen standaard biopic geworden. Wellicht iets te kleinschalig en beperkt qua opzet, maar het prachtige spel van de twee hoofdrolspelers maakt dit toch wel tot iets heel bijzonders.

Zet een aantal oudere Hollywood sterren bij elkaar en je hebt doorgaans een flauwe en oubollige film als resultaat. Helaas vergaat het Stand Up Guys niet anders. De rustige chemie tussen Al Pacino en Christopher Walken is aangenaam om naar te kijken, maar de plot is belegen, het tempo laag en de dialogen weinig bijzonder. De humor, veelal draaiend om het libido van de oudjes, biedt genoeg aanleiding tot plaatsvervangende schaamte bij de kijker. Dat het geheel nog net draaglijk blijft heeft meer te maken met het charisma van de akteurs dan dat dit de verdienste is van regisseur Fisher Stevens, die me nog bijstaat als de onuitstaanbare hoofdrolspeler uit de film Short Circuit.

Mooie documentaire, het laatste deel van een drieluik. De eerste twee delen heb ik niet gezien, maar die voorkennis heb je niet echt nodig om de gebeurtenissen te kunnen volgen. Een indonesisch gezin uit de sloppenwijken van Jakarta wordt gevolgd tijdens de dagelijkse beslommeringen, zonder commentaar en zonder zichtbare en/ of hoorbare betrokkenheid van de regisseur. De aanpak werkt in ieder geval prima en resulteert vaak in grappige maar ook tragische gebeurtenissen. Het camerawerk is soms een beetje manipulatief maar levert wel bijzonder fraaie plaatjes op. Bepaalde shots zijn echt van een ongekende schoonheid. Ook al lopen er continu ratten en kakkerlakken door het beeld.

Sterke, schrijnende documentaire over de misstanden in de iraakse gevangenis Abu Grhaib. De betrokkenen van de amerikaanse militaire politie worden geïntervieuwd in detail maar uiteindelijk blijft de ware toedracht van de beruchte vernederingen in het duister. Verveling, blijkbaar. Zoals vaak het geval is bij dit soort schandalen blijft de militaire top zwijgen en onaantastbaar, terwijl de lagere rangen worden gestraft. Regisseur Errol Morris brengt alles fascinerend in beeld, aan de hand van archiefbeelden, foto's en knap geconstrueerde nagespeelde gebeurtenissen.

Dertig jaar oud inmiddels, maar nog steeds behoorlijk aktueel qua onderwerp. Ook visueel niet erg gedateerd en inhoudelijk nog steeds spannend en meeslepend. Regisseur Peter Hyams mag de laatste jaren weinig meer voorstellen, maar in de jaren '70 en '80 heeft hij toch een reeks sterke films gemaakt, waaronder deze. Michael Douglas is wat ingetogen in de hoofdrol en naar het einde toe zakt de boel enigzins in, maar over de hele linie genomen is dit nog steeds een prima thriller.

Indrukwekkend regiedebuut van Bradley Cooper, die het zichzelf hier niet makkelijk maakt. De hoofdrol en de zangpartijen gaan hem echter goed af. Lady Gaga is ook indrukwekkend en volkomen naturel. Haar rol begint vreemd genoeg pas wat kunstmatig aan te doen wanneer het script van haar verlangt dat zij een popicoon wordt. Heel ironisch. De film steekt verder visueel fraai in elkaar en de muziek is eigenlijk ook erg goed. De mooiste rol is die van broer Sam Elliott, wat mij betreft terecht genomineerd voor een Academy Award. Goedkoop sentiment ligt voortdurend op de loer, maar Cooper weet de valkuilen vakkundig te vermijden. Veel scenes zijn emotioneel juist behoorlijk raak. Kortom, mooie film.

Geslaagd derde deel van Star Trek nieuwe stijl, vooral imposant op visueel gebied. De special effects zijn werkelijk weergaloos en behoorlijk overweldigend, zeker in 3D. De karige plot laat te wensen over en na een uitstekend begin zakt de film flink in, maar gelukkig maakt de spectaculaire finale dan weer een hoop goed. En wat een subliem gebruik van Sabotage van Beastie Boys. De leuke dynamiek tussen de personages is daarnaast ook de moeite waard.

Fijn tweede deel, zeer onderhoudend en spectaculair. Regisseur Abrams valt gelukkig niet in de gebruikelijke sequel-valkuil (ondanks de titel) door een meer sombere en serieuze koers te kiezen. Er is genoeg dreiging en er zijn veel emotionele momenten, maar hoofdzakelijk biedt de film topvermaak en plezier, zoals het hoort bij dit soort films. De cast is inmiddels prima op elkaar ingespeeld (vooral Zachary Quinto als Spock is indrukwekkend) en in Benedict Cumberbatch heeft men een tegenstander van formaat gevonden. Veel leuke verwijzingen naar het grotere Star Trek-universum, en dan vooral naar Star Trek II:The Wrath Of Khan. De reeks mag op deze manier nog wel een tijdje doorgaan. Ik kan niet anders concluderen dan dit: de nieuwe Star Wars is in goede handen.

Eens in de zoveel jaar probeer ik het toch maar weer eens, in de hoop dat op miraculeuze wijze het kwartje eindelijk valt. Helaas. Dit blijft veruit de zwakste Star Wars-film uit de reeks. Visueel vond ik het dit keer nog niet eens zo beroerd, al zijn bepaalde shots echt heel lelijk, maar vooral qua akteerwerk en sfeer viel er weer bijzonder weinig te beleven. Vrijwel alle akteurs bevinden zich in een levenloos vacuum dat alle lol wegzuigt en de boel is zo statisch dat zelfs de meeste aktiescenes dodelijk saai zijn.

Visueel overdonderend sluitstuk van de trilogie, meeslepend en erg spectaculair. Inhoudelijk is het allemaal wel wat minder geslaagd helaas. Het uitgangspunt van de film is eigenlijk al vrij belachelijk, en gaandeweg zijn er heel wat WTF?-momenten. De personages worden daarnaast meer dan ooit gereduceerd tot karikaturen. Regisseur J.J. Abrams probeert krampachtig om niemand voor het hoofd te stoten, met als gevolg een film die iedereen waarschijnlijk best oké zal vinden maar die zich nergens echt weet te onderscheiden binnen het Star Wars-universum.

We kunnen opgelucht adem halen. Regisseur J.J. Abrams heeft onze jeugdherinneringen niet verder verkracht. In tegendeel: zijn film doet het oorspronkelijke en essentiële Star Wars-gevoel van avontuur en pret herleven. Oké, de film speelt onnodig veel in op nostalgische gevoelens om goodwill bij de kijker te kweken en de plot lijkt wel heel erg op A New Hope, maar afgezien daarvan is het genieten. De wereld die ons wordt voorgeschoteld ziet er overweldigend mooi uit, de special effects zijn eersteklas en er is heerlijk veel aktie en spektakel. Daarnaast zijn de nieuwe personages stuk voor stuk sympathiek en/ of boeiend. Ik ben om.

Fijn middelste deel van de nieuwe trilogie. Niet overal even sterk, zo had het gedeelte op de planeet met al die casino's er wel uit gemogen, maar overwegend meeslepend, spannend en vooral spectaculair. Gelukkig volgt de plot (grotendeels) niet het stramien van één van de eerdere delen. Her en der herken je wel plotelementen van vooral The Empire Strikes Back, maar goed. Vooral het laatste uur is het genieten geblazen, met een mooie rol voor Mark Hamill en veel emotioneel bevredigende momenten. Belooft veel voor het laatste deel, dat de nodige moeite zal hebben dit te overtreffen.

Erg flauwe, maar af en toe erg grappige parodie op Star Trek. Indrukwekkende special effects en een hilarische hoofdrol van kapitein Pirk (Torssonen). Iets te lang en het akteerwerk is, voorzichtig uitgedrukt, amateuristisch.

Grappig, bij vlagen charmant sprookje, mooi vormgegeven en met een goede cast. Iets te veel verhaallijntjes en personages, waardoor de film soms wat druk en onsamenhangend overkomt. Persoonlijk had ik zonder de dik aangezette cameo's van Robert De Niro en Ricky Gervais kunnen leven, maar vooruit.

Een typisch Woody Allen, deze droogkomische mengeling van zelfbeklag, navelstaren en pretentie. Ik moest er even inkomen, maar al snel werd ik gepakt door de weemoedige toon van de film, de grappige dialogen en de prachtige zwartwit-fotografie. En na ruim veertig jaar oogt en voelt de film niet gedateerd. Let overigens in de openingsscene even op Sharon Stone, hier in haar filmdebuut.

Herzien, na 30 jaar, op blu-ray. De film ziet er nog steeds verrassend goed uit en heeft ook inhoudelijk de tand des tijds grotendeels doorstaan. Natuurlijk zijn de special effects behoorlijk achterhaald, maar omdat deze geen bijster grote rol spelen vormt dit geen probleem. Jeff Bridges en Karen Allen vormen in ieder geval een sympathiek stel en de film heeft genoeg charme in huis om nog steeds te kunnen boeien. Duidelijk een rip-off van E.T. The Extra-Terrestrial, maar wel een uitstekende.

Intens gevangenisdrama, goed gespeeld, vooral door de steeds beter wordende Jack O'Connell. Die begint bijrollen te ontgroeien en zich langzamerhand te ontpoppen als charismatische leading man. Ben Mendelsohn als zijn vader is ook prima. De karige plot is net niet voldoende om de film de volle lengte te laten boeien en één en ander is wat voorspelbaar uitgewerkt, maar aan de grimmige sfeer en de degelijke regie ligt het in ieder geval niet.

Nog steeds sublieme satirische SF-film, uitstekend gemaakt en bijzonder onderhoudend. De plastic personages passen perfect in de fascistische toekomstmaatschappij die naar amerikaans voorbeeld slechts één oplossing kent voor een bedreiging van buitenaf: afmaken die hap! Vanaf het moment dat de aarde wordt aangevallen door de insecten gaat de film volledig los met een aaneenschakeling van grootschalige aktiescenes en smerige make-up effecten. Het is allemaal heerlijk over de top en aanstekelijk, precies hoe een Paul Verhoeven-film behoort te zijn.

Heerlijke feelgood movie zoals alleen de engelsen ze kunnen maken. Geen valse noot in het script en de cast is zonder uitzondering geweldig. McAvoy is perfect gecast in de hoofdrol. Energiek camerawerk en een zeer sterke soundtrack maken het geheel in stijl af. In Nederland niet eens uitgebracht! Typerend...