Opinions

Ik ben geneigd te zeggen dat het kijken naar deze film gelijk staat met de term "like watching paint dry", maar vooruit, zo erg is het nog net niet. Veel valt er echter niet te beleven, naast aardige production design (al lijkt Delft hier wel erg op Venetië) en sfeervolle cameravoering dat het werk van de oude meesters probeert op te roepen. Personages en plot stellen verder vrij weinig voor.

Er wordt in deze film een interessante draai gegeven aan het inmiddels vrij uitgekauwde zombie/ eind van de wereld-gegeven, maar helaas zakt de film halverwege reeds flink in, waarna het niet meer goedkomt. Jammer, want het begin is ijzersterk en visueel indrukwekkend. Naar het einde toe wordt alles steeds slapper en nogal vergezocht, wat afbreuk doet aan de hooggespannen verwachtingen van het eerste half uur.

Niet beter dan het origineel, wat mij betreft, maar wel een degelijke thriller, uitstekend gemaakt en vertolkt. De toegevoegde waarde zit in de details. De begincredits zijn zeer spectaculair, de soundtrack (wederom van Trent Reznor en Atticus Ross, ook verantwoordelijk voor The Social Network) is uitstekend en het laatste kwartier is meer bevredigend dan dat van de originele film. Door bepaalde zaken weg te laten staat de film nu ook meer op zichzelf. Het origineel was toch onlosmakelijk onderdeel van een trilogie. De deur naar sequels staat nog steeds wagenwijd open, maar zelfs al zou het bij deze film blijven biedt de film een op zichzelf staande, bevredigende kijkervaring. Craig en Rooney zijn prima, maar kunnen de originele akteurs niet doen vergeten. En die zweedse accenten her en der hadden echt niet gehoeven.

De moeite waard, vooral door de verrassend goede rol van pornoster Grey, het bijzonder sfeervolle camerawerk en de subtiele, raak getroffen score. Inhoudelijk is het ook best interessant, al zijn de observaties betreffende het leven van een dure call-girl boeiender dan die betreffende economie en politiek. Wat mij betreft één van de meer geslaagde films van Soderbergh de laatste jaren.

Regisseur Joon-Ho Bong heeft met deze fraai geobserveerde en prachtig geschoten film zijn vorm hervonden. Zijn vorige twee films, de gedeeltelijk amerikaanse producties Snowpiercer en Okja, hadden zo hun momenten maar waren toch enigszins verwaterd. Terug in Zuid-Korea komt het materiaal ditmaal echter volledig tot zijn recht. Parasite is een unieke film, grappig en tragisch, spannend en ijzingwekkend. Hoe minder je van tevoren van de plot weet hoe beter. Gaat dat zien!

Groots opgezet spektakel over de onwaarschijnlijke samenwerking tussen de leider van een bandietenfamilie (Rod Steiger) en een IRA-explosievenexpert (James Coburn). In het Mexico van 1913 proberen de twee een grote bank te beroven. Iets luchtiger van toon dan de meeste films van regisseur Sergio Leone en ook wel iets minder goed, maar toch valt er genoeg te genieten. De vele aktiescenes zijn spectaculair in beeld gebracht en Steiger en Coburn vormen een leuk duo.

Belabberde, inferieure rip-off van Sin City. Begint nog niet eens zo slecht, met een aardig in beeld gebrachte ultragewelddadige shootout, maar al snel daarna waren blijkbaar zowel budget als inspiratie op. Jane is heel slecht in de hoofdrol; de rest van de cast is niet veel beter. Slechts om het personage van Frank The Crooner kon ik nog wel lachen, maar verder is het huilen met de pet op. De film ziet er niet uit, is veel te dik aangezet en daarnaast dodelijk saai. Het slechtst van allemaal is akteur Doug Hutchison, die als Matchstick een bijzonder foute Heath Ledger/ Joker-imitatie weggeeft. To be continued, melden de eindcredits dreigend... Vermijden.

De klonen van The Hunger Games beginnen inmiddels een eigen subgenre te vormen. Dit is er weer zo één en, het moet gezegd worden, helemaal zo slecht nog niet. Het verhaal is net intrigerend genoeg om te blijven boeien, de cast is uitstekend en de vormgeving is stijlvol. Leuk ook hoe er gespeeld wordt met kleur (en het gebrek daaraan). Grootste verrassing is dat hier geen vervolgen op gaan komen!

Magistrale film, ook wanneer je de prent vaker bekijkt. Crowe speelt hier zijn ultieme rol en ook regisseur Scott zit herhaaldelijk op de top van zijn kunnen. Visueel een lust voor het oog en het plot is spannend, intelligent en meeslepend uitgewerkt. De hele cast is verder voortreffelijk. Muziek, montage en production design zijn tenslotte allemaal eersteklas. De lange versie net bekeken, die naadloos een reeks interessante, eerder gesneuvelde scenes toevoegt aan het geheel.

Rommelige, afgeraffelde sequel die niet in de schaduw kan staan van het origineel. Plot en personages zijn best leuk en regisseur Ridley Scott weet sporadisch nog steeds visueel overweldigend uit te pakken, maar het spektakel stelt ditmaal flink teleur, vooral door een overdaad aan vergezochte aktiescenes. Wanneer de hoofdpersoon het moet opnemen tegen een gladiator die bovenop een neushoorn staat en je beseft dat dit één van de meer geloofwaardige elementen van de film is... tja.

Niet het geweldige slotstuk waarop ik had gehoopt, maar al met al wel een redelijk geslaagde afsluiter van de trilogie. Voornaamste probleem is het wat langdradige middenstuk, dat makkelijk ingekort had kunnen worden. De rol van Bruce Willis komt er helaas ook een beetje bekaaid af. Jackson en McAvoy zijn evenwel op dreef en de film heeft veel geslaagde momenten. Niet geweldig derhalve, wel goed.

Na Knives Out een leuk tweede mysterie met in de hoofdrol Benoit Blanc (Daniel Craig), ditmaal wijselijk voorzien van een compleet andere setting. Aan de lange kant en niet alle verhaalelementen werken even goed, mede door de sporadisch iets te melige sfeer, maar uiteindelijk steekt de plot toch wel weer vernuftig in elkaar en valt er ook nu te genieten van een grote reeks markante personages (om maar te zwijgen over de talloze cameo's). Vooral Janelle Monáe is hier erg goed. Als de kwaliteit gewaarborgd blijft mag regisseur Rian Johnson hier nog wel even mee doorgaan, wat mij betreft.

Deprimerend, sober geschoten iers drama, vooral de moeite waard door de desolate sfeertekening en de sterke rollen van Jack Reynor en Toni Collette. De plot heeft niet veel om het lijf maar voelt echt en doorleefd aan, waardoor de gebeurtenissen de benodigde indruk maken. Na afloop ben je blij dat je eigen leven in ieder geval niet zo klote is als dat van de hoofdpersonen.

Logisch vervolg op Metal: A Headbanger's Journey, waarin regisseur Dunn, naar aanleiding van emails, de wereld rondreist op zoek naar de evolutie van metal in minder voor de hand liggende landen. Hier en daar liggen bepaalde zaken iets te voor de hand, maar wanneer het gaat om de ontwikkeling van metal in afgesloten landen als China, India en Iran is de documentaire erg interessant. Qua muziek weinig opzienbarend (veel klassiekers op de soundtrack), maar door de vlotte montage en het enthousiasme van regisseur Dunn toch weer de moeite waard. De docu vormt ook een handig intro voor Dunn's volgende docu, Iron Maiden's Flight 666, wanneer aan het einde Iron Maiden als eerste grote metalband ooit optreedt in Mumbai.

Vermakelijk maar uiteindelijk iets te dun horrorfilmpje met een vrij komische insteek. Ryan Kwanten doet het best goed in de hoofdrol en J.K. Simmons is hilarisch als de stem van het Lovecraft-achtige monster dat in een wc-hokje leeft. Gaandeweg gaan de beperkte locatie en karige plot elkaar helaas een beetje tegenwerken, zodat het aanvankelijk intrigerende uitgangspunt van de film niet helemaal uit de verf komt. Daar kan een de aardige twist tegen het einde dan weinig meer aan veranderen.

Weinig bijzondere animatiefilm met een futloos verhaaltje en voorspelbaar uitgewerkte personages. De stemmencast is hier en daar geïnspireerd (Michael Caine en Jason Statham!), maar grotendeels vlak. De film wordt nog enigzins gered door de levendige animatie en de leuke, kleurrijke vormgeving.

Middelmatige zuid-koreaanse oorlogsfilm, goed gemaakt maar veel te melodramatisch. Ik heb niets tegen huilende mannen in films, maar je kunt het overdrijven. De intense en groots opgezette aktiescenes zorgen ervoor dat het geheel nog net het aankijken waard is, maar door het overdreven sentiment is de boel amper serieus te nemen. Jammer, want de personages zijn best interessant en visueel ziet de film er prima uit.

Rommelige, matig gespeelde en veel te lange aktiethriller, blijkbaar gebaseerd op een waar verhaal. Nikolaj Coster-Waldau en Maika Monroe kunnen ermee door in de hoofdrollen, maar hun personages nemen voortdurend ongeloofwaardige beslissingen en de dialogen zijn om te huilen. De rest van de cast presteert beneden niveau. Eigenlijk weet regisseur Nick Cassavetes nergens de juiste toon te treffen, met als resultaat dat de film weliswaar niet echt vervelend is, maar wel veel te overdreven en voorzien van een portie onnodig bot geweld.

Sterk gespeeld en prachtig in beeld gebracht sober plattelandsdrama, met minimale dialogen maar maximale sfeer. De film weet op overtuigende wijze veel te vertellen door weinig te tonen. Zodra het script vervalt in een meer conventionele structuur, zoals het einde, waarbij dialogen de overhand hebben, verliest de film direct een beetje aan impact. Maar tot die tijd is dit een indrukwekkend debuut van regisseur Francis Lee.

Aangenaam klein misdaaddrama, vooral de moeite waard door de uitstekende cast, waaronder Philip Seymour Hoffman in één van zijn laatste rollen. Genoeg sfeer en bevolkt door allerlei markante personages. Naar het einde wordt de boel wel een beetje flauw, maar het sterke spel en de vaak hilarische dialogen houden dit met gemak drijvende.

Herzien. Tja, wat kunnen we hier nog over zeggen. Let even op de scene (1 uur en 5 minuten in de film) waarbij Michael (Al Pacino) buiten het ziekenhuis staat waar zijn vader in kritieke toestand ligt. Met een aansteker steekt hij de sigaret aan van de op bezoek komende bakker, Enzo. Let op de details. Een ogenschijnlijk onbelangrijk moment, maar het keerpunt in deze magistrale film.

Ook bekend als: Attack Of The Fake Beards. Dit dodelijk saaie geschiedenislesje kruipt bijna vier uur voort. De statische oorlogsscenes worden te pas en vooral te onpas onderbroken door belachelijke dialogen en dik aangezet sentiment, ondersteund door een wanstaltige soundtrack. Hier valt echt weinig positiefs over te melden. Dit is een prequel van het tien jaar eerder uitgebrachte Gettysburg. Die heb ik nu nog te gaan. God help me...

Zo zeg, wat is dit slecht. Een hele dure aanfluiting, met lelijke kitscherige decors en doorlopend slechte special effects. En laten we geen woorden verspillen aan het belabberde script. De toch best redelijke cast wordt opgezadeld met belachelijke dialogen en flauwe grappen en grollen, waarmee het laatste greintje waardigheid vervliegt. Hier valt werkelijk geen eer aan te behalen. Vreemd dat regisseur Alex Proyas zijn naam niet van de titelrol heeft laten halen.

Nog steeds vermakelijke monster/ rampen-film van regisseur Emmerich. De cast is wisselvallig en het verhaaltje is erg dun, maar gelukkig ligt het tempo constant vrij hoog en is er voldoende aktie, humor en spanning. De special effects zijn prima, ook na 12 jaar. Verstand op nul is een vereiste, maar dat weet je van tevoren: dit is tenslotte een Emmerich-film.

Niet helemaal geslaagd, vooral qua personages en plot laten de makers flink wat steken vallen, maar het spektakel weet te overtuigen en de special effects zijn eersteklas. Vooral in de manier waarop de monsters in beeld worden gebracht herken je de klasse van de regisseur van, tja, Monsters. Jammer dat de akteurs weinig indruk maken en Godzilla zelf een wat vreemde kleine rol binnen het grotere geheel heeft. Dat is toch iets dat men had moeten leren van de Emmerich-film uit 1998. Size matters.

Een vermakelijk rommeltje, dit wat luchtiger en minder duister vierde deel in de reeks. De akteurs hebben bijzonder weinig te doen en voelen haast overbodig aan, maar bij een dergelijke film kom je natuurlijk voor het beloofde spektakel uit de titel, en op dat gebied stelt de film zeker niet teleur. Hier en daar hadden bepaalde cgi-shots wel wat mooier afgewerkt kunnen worden, maar over het algemeen zijn de aktiescenes, en dat zijn er nogal wat, behoorlijk indrukwekkend. Dan nemen we de malle plot ook maar op de koop toe. Verstand op nul en gaan met die banaan.

Het is dat er af en toe wat akteurs door het beeld lopen, anders zou je zweren hier te maken te hebben met een animatiefilm. En niet zo'n beste. Plot en personages zijn niet noemenswaardig en door het voortdurende bombardement van opzichtige visuele effecten wordt je als kijker al snel murw geslagen. De cast is ditmaal ook gereduceerd tot een absoluut minimum. Kong krijgt overduidelijk de meeste speeltijd toebedeeld; Godzilla komt er bekaaid af. Net als de kijker.

Qua spektakel valt er wel het één en ander te genieten, maar personages en dialogen zijn helaas van bordkarton. Gelukkig heeft de film een constant hoog tempo, waardoor de tekortkomingen niet heel erg opvallen. De special effects zijn wisselend van kwaliteit en er worden zoveel monsters geïntroduceerd dat de meeste er nogal bekaaid afkomen, maar wat de film belooft wordt in ieder geval wel waargemaakt.

Ontluisterende, fascinerende HBO-documentaire waarin regisseur Alex Gibney probeert door de dringen in de bizarre mindfuck die scientology heet. Hoe meer je er echter over te weten komt, hoe minder de 'religie' te begrijpen valt. De verontrustende en zelfs beangstigende praktijken die achter de schermen plaatsvinden komen uiteraard flink aan bod, net als boegbeelden John Travolta en Tom Cruise. Gibney gaat grondig te werk en maakt korte metten met zijn onderwerp, zonder daarbij overigens te vervallen in goedkoop effectbejag. Hij is duidelijk geen Michael Moore. Onbegrijpelijk dat zo'n enge en compleet van de pot gerukte cultus nog steeds bestaat en zieltjes weet te winnen.

Aangename romcom, vooral de moeite waard door de twee hoofdrolspelers en de vaak erg grappige dialogen. Het script is wel aan de voorspelbare kant en wat het einde betreft maken de makers zich er iets te makkelijk vanaf.