Opinions

Zeer onderhoudende documentaire, een aaneenschakeling van bloederige scenes uit talrijke horrorfilms en zinnige interviews met de regisseurs ervan. Niet echt nieuwe inzichten of baanbrekende theoriëen, maar wel veel humor en tja, heel veel bloed. Leuk in elkaar gezet in ieder geval, met voor fans van het betere hak- en zaagwerk veel herkenbare en iconische momenten.

Uitstekende japanse Godzilla-film met een verrassende dramatische lading, zich afspelend vlak na de tweede wereldoorlog. De innemende personages en de beladen thematiek zorgen voor een frisse en vooral interessante insteek, met precies de juiste combinatie van emotie en spektakel. Natuurlijk staat of valt een dergelijke film met de kwaliteit van de special effects en ook op dat vlak stelt de film zeker niet teleur.

Flinke tegenvaller, deze dodelijk saaie horrorfilm van de regisseur van The Chaser en The Yellow Sea. Die laatste film was net als deze veel en veel te lang, wat destijds flink ten koste ging van de kwaliteit. Hier is het helaas niet anders. De lengte is vooral funest voor de spanningsboog, zeker gezien het toch al zeer karige verhaaltje. Het hysterische akteerwerk werkt daarnaast ook behoorlijk op de zenuwen. Hier en daar een eng moment en sfeer is er voldoende, maar de pluspunten wegen lang niet op tegen de minpunten.

Een vadsige en kalende McConaughey is de voornaamste reden om deze film, gebaseerd op ware gebeurtenissen, te gaan bekijken. Hij is flink op dreef maar een dergelijke rol kan hij inmiddels bijna in zijn slaap vertolken. Edgar Ramirez als zijn zakenpartner valt dan eigenlijk meer in positieve zin op. De plot is een standaard opkomst en ondergang-verhaal, vakkundig in beeld gebracht maar nogal voorspelbaar uitgewerkt. Typisch zo'n film maar feitelijk weinig mee mis is, maar die toch niet echt blijft hangen.

Mijn god... wat een ranzigheid in deze zwartgallige maar tegelijkertijd droogkomische film over de stuntelige seriemoordenaar Fritz Honka, die begin jaren '70 een aantal vrouwen vermoordde in zijn woonplaats Hamburg. Prachtig tijdsbeeld, goed gemaakt en gespeeld, maar zeker niet voor tere zieltjes. En het zijn nog niet eens de moordpartijen die de film zo smerig maken. Nee, het is het hele milieu, de onderlaag van de samenleving die hier tot in het meest naargeestige detail tot leven komt. Knap gedaan, maar ik werd er herhaaldelijk wel een beetje onpasselijk van. Aanbevolen dus!

Rommelig horrorwerkje, dat na een intrigerend en sfeervol begin helaas snel afdaalt naar een bedenkelijk niveau. Echt eng wil het ook al niet worden. De gruwelijke gebeurtenissen missen nuance en impact en de bloederige special effects zijn veel te doorzichtig. Nee, dan vond ik de vorige film van dit regisserende israelische duo, de found footage horrorfilm JeruZalem, een stuk beter.

Lichte tegenvaller van regisseur David Fincher, onlangs nog verantwoordelijk voor het degelijke maar overbodige The Girl With The Dragon Tattoo. Ook deze film is gebaseerd op een recente bestseller. Wellicht dat Fincher zich vanaf nu maar weer eens moet gaan richten op meer oorspronkelijk materiaal. Gone Girl is typisch Fincher-vakwerk, maar schiet gewoonweg tekort. De spannende opbouw en leuke rol van Ben Affleck zijn absoluut pluspunten, maar de plot ontvouwt zich verder nogal machinaal en het is moeilijk meeleven met de abstracte, kille personages.

De ultieme klassieker, eindelijk gezien, en op blu-ray nog wel. Mooi gerestaureerd, al blijft het jammer dat de film destijds niet in widescreen is geschoten. Het geheel doorstaat de tand des tijds verder nog steeds met gemak, wat mij betreft. Natuurlijk zijn er qua plot een aantal oubollige elementen en zijn de trucages niet overal even geslaagd, maar de klasse spat nog steeds van het scherm en het verhaal is tijdloos. Geweldig akteerwerk ook van hoofdrolspelers Vivien Leigh en Clark Gable, die beiden alle tijd krijgen om complexe maar altijd fascinerende personages neer te zetten. Vier uur is natuurlijk sowieso veel te lang voor wat voor film dan ook, maar Gone With The Wind is in ieder geval nergens saai. Wat een impact moet dit gehad hebben in 1939, aangezien de film ook nu nog steeds indruk maakt!

Vermakelijke zuid-koreaanse variant op Lethal Weapon: twee politiemannen (één uit Noord- en één uit Zuid-Korea) moeten samenwerken om een beruchte misdadiger tegen te houden. Veel humor en aktie, al dreigt de boel her en der wel wat erg flauw te worden en zijn de aktiescenes nergens echt bijzonder, maar de wisselwerking tussen de twee zeer uiteenlopende personages maakt veel goed. Verder degelijk geregisseerd en visueel in orde. Geen hoogvlieger maar onderhoudend genoeg.

Redelijke docu, te lang, dat wel. Vooral het middenstuk, met de focus op de politieke jaren van Thompson, had wel iets korter gekund. Afgezien daarvan een knap gemonteerde documentaire, met subliem gebruik van archief- en homevideo materiaal. De voice over van Depp past er ook goed bij. Waarom we hem af en toe in beeld moeten zien blijft echter een raadsel. Zijn stem is toch al voldoende? Vooral vernuftig is dat het vaak lijkt het of er begeleidend commentaar bij de beelden wordt gegeven, terwijl er toch slechts voorgelezen wordt uit het werk van Thomspon. Heel knap gedaan.

Een bizar uitgangspunt voor een film; na een eerste afspraakje voor Sigrid en Christian ontdekt Sigrid dat er iemand bij Christian woont die verkiest zijn leven te leiden als hond. Aanvankelijk wordt dit gegeven subtiel en op interessante wijze uitgewerkt, totdat de film zich in de tweede helft ontpopt als clichématige thriller en de boel langzaam maar zeker de mist in gaat. Zelfs met een karige speelduur van 75 minuten blijkt Good Boy dan helaas alsnog te lang.

Een origineel concept (een hond ziet de duistere krachten die zijn baasje bedreigen), maar de film biedt verder weinig dat we niet eerder en beter gezien hebben binnen het Paranormal Activity-achtige subgenre. Het beklemmende sfeertje is goed getroffen en een aantal schrikmomenten werkt naar behoren, dat wel. En de hond is geweldig.

Bruce Willis is inmiddels verworden tot een karikaturale sidekick in zijn eigen film. Treurig maar waar. Verreweg het minste deel tot nu toe; het wordt nu echt tijd dat de stekker uit de serie wordt getrokken. Qua plot (aanvankelijk onbegrijpelijk en uiteindelijk belachelijk) en sfeer (geforceerd en afstandelijk) voelt de film ook absuluut niet aan als een Die Hard-film. De korte speelduur is ook vreemd en draagt slechts bij aan een vluchtige en oppervlakkige kijkervaring. De boel wordt enigzins gered door een aantal prima aktiescenes, waaronder een spectaculaire autoachtervolging door Moskou. Het camerawerk is ook fraai. Wel jammer dat alles weer zo nodig stukgemonteerd moet worden, waardoor veel aktiescenes te fragmentarisch zijn. Als aktiefilm uiteindelijk best oké, maar als Die Hard-film schiet dit vijfde deel hopeloos tekort.

Erg leuke animatiefilm van Pixar, die met twee geslaagde films in 2015 een goed jaar hebben gehad. Inside Out is absoluut de betere film van de twee, maar The Good Dinosaur is lekker makkelijker te verhapstukken, vlot verteld en zeer onderhoudend. De animatie is, zoals je inmiddels van Pixar mag verwachten, van een ongekend hoog niveau. Vooral de achtergronden zien er geweldig uit, voorzien van ongelooflijk veel detail. De plot is aan de karige kant en er zijn weinig verrassingen, maar de personages zijn zo sympathiek en alles ziet er zo mooi uit dat je de tekortkomingen makkelijk op de koop toeneemt. En tegen het einde moest ik toch wel even een traantje wegpinken.

Soderbergh blijft als regisseur verrassen, ditmaal met een sfeervolle kruising tussen Chinatown en Casablanca. Niet helemaal geslaagd door het trage tempo en het weinig bijzondere scenario, maar de ingenieuze vormgeving en de prachtige zwart/wit fotografie maken veel goed. De akteurs doen het niet slecht, al heb ik ze allemaal wel eens beter gezien. Interessante stijloefening: Soderbergh zal het idee wel gekregen hebben nadat hij en Clooney als producent betrokken waren bij Far From Heaven van Todd Haynes.

Redelijk geslaagd amerikaans debuut van de IJslandse regisseur Kari. Qua verhaal is de film niet bijster interessant, maar de akteurs zijn op dreef en de dialogen zijn van grote klasse. Cox is fenomenaal in de vuilgebekte hoofdrol en zet het materiaal volledig naar zijn hand. Qua eenzijdig kleurgebruik is de film wel wat te vergelijken met Kari's debuutfilm, Noi Albinoi. Bepaalde thema's keren ook terug. Tegen het einde doet sentiment helaas toch langzamerhand zijn intrede en het script weet niet alles even doeltreffend af te wikkelen.

Boeiende, strak geregisseerde (anti-)oorlogsfilm met een fraaie rol van Ethan Hawke als uitgebluste en uitgerangeerde piloot die de hele dag niets anders doet dan drone-bombardementen uitvoeren vanuit een bouwkeet in Las Vegas. Gelukkig niet al te moralistisch; wel lekker cynisch en voorzien van inktzwarte humor. De impact op het thuisfront wordt daarnaast geloofwaardig in beeld gebracht. Zou een interessante double bill kunnen vormen met het thematisch verwante American Sniper.

Eersteklas drama over een groepje Soedanese vluchtelingen die, na jarenlang in een vluchtelingenkamp gewoond te hebben, de kans krijgen om in de VS een nieuw bestaan op te bouwen. De film weet precies de juiste snaar te raken, daarbij oneindig geholpen door de geweldige hoofdrolspelers, in werkelijkheid ook Soedanese vluchtelingen. Reese Witherspoon en Corey Stoll hebben leuke bijrollen. Prachtig gefilmd en zorgvuldig in elkaar gezet, zonder vals sentiment.

Leuke documentaire over Opportunity, de Mars Exploration Rover die oorspronkelijk slechts 90 dagen actief zou zijn, maar uiteindelijk bijna 15 jaar Mars heeft verkend. De verhalen en beelden van de totstandkoming van de robot (en tegenhanger Spirit) en de wijze waarop de makers en wetenschappers zich hechtten aan het levenloze stuk metaal zijn fascinerend, al ligt de nadruk sporadisch nogal op dik aangezet sentiment, wat een beetje afbreuk doet aan de kijkervaring. De door Industrial Light & Magic verzorgde special effects van Oppy op Mars zijn overigens eersteklas.

Subtiel beklemmend, uitstekend gemaakt en gespeeld drama met thriller-elementen, gebaseerd op het ware verhaal van verpleegkundige Charlie Cullen. Jessica Chastain en Eddie Redmayne zijn allebei erg goed en regisseur Tobias Lindholm weet volledig te overtuigen in zijn amerikaanse debuut. Knap hoe de film niet alleen een beeld schetst van een gestoord persoon, maar tegelijkertijd een aanklacht vormt tegen het systeem dat deze persoon in staat heeft gesteld zijn misdaden zo lang voort te zetten.

Leuke miniserie, gebaseerd op het gelijknamige boek van Terry Pratchett en Neil Gaiman. Iets te flauw hier en daar en visueel stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de zes afleveringen zijn net fris en mallotig genoeg om te blijven boeien. Hoofdrolspelers David Tennant en Michael Sheen, beiden subliem gecast, moeten duidelijk de kar trekken, want zodra zij uit beeld zijn wordt één en ander snel minder boeiend.

Morgan Freeman blijkt nog steeds te kunnen acteren in dit overwegend meeslepende drama over een jonge vrouw (Florence Pugh) wiens leven drastisch verandert wanneer ze betrokken raakt bij een dodelijk ongeluk. Pugh is uitstekend en personages en script zijn bedachtzaam uitgewerkt, althans, tot vlak voor het einde, wanneer een geforceerde en volstrekt ongeloofwaardige scene op een feest de film bijna doet ontsporen. Gelukkig kan het mooie einde de film dan nog net redden.

Aardige misdaadfilm, dun qua plot maar alsnog de moeite waard door de levendige sfeertekening en het nerveuze maar zeer effectieve camerawerk. De retro electronische soundtrack kon ik ook wel waarderen. Robert Pattinson doet het prima in de hoofdrol.

Herzien. Jonge koppies hier nog van alle betrokkenen, maar verder heeft de film de tand des tijds vooralsnog glorieus doorstaan. Het Oscar-winnende script van Damon en Affleck is onweerstaanbaar, net als de personages. Niet alle scenes werken even goed; zo is de sollicitatie van Affleck, die in plaats van Damon komt opdagen, te flauw en niet op zijn plek, maar afgezien daarvan loopt de film als een goed geoliede machine. En wat zijn Damon en Williams hier goed zeg. De cruciale emotionele scenes komen door hun volledig overtuigende spel nog steeds hard binnen.

Flauwe bedoening, wellicht valt me dit extra op omdat ik de serie niet ken. Hoe dan ook, de film lijkt te bestaan uit een reeks lukraak achter elkaar gemonteerde scenes, zonder duidelijke opbouw en zonder een heldere verhaalstructuur. Natuurlijk valt er hier en daar best wel wat te lachen en wordt de film gaandeweg ook wel steeds wat leuker, maar het blijft behelpen. Ik ben in ieder geval geen fan geworden.

Best leuk en gelukkig niet al te kinderachtig. De plot, rondom de tot leven komende creaties van de populaire maar als kluizenaar levende schrijver R.L. Stine, steekt onderhoudend in elkaar en de film heeft een aangenaam tempo. De special effects zijn nogal wisselend van kwaliteit, die weerwolf ziet er bijvoorbeeld matig uit, maar voor het grootste gedeelte zit alles op visueel vlak degelijk in elkaar, met een aantal geslaagde spectaculaire scenes. Het doet allemaal wel wat denken aan het werk van regisseur Tim Burton en je vraagt je af wat hij met dit materiaal had kunnen doen, helemaal wanneer blijkt dat zijn vaste componist Danny Elfman verantwoordelijk is voor de fijne soundtrack.

Best leuke mengeling van aktie, horror en romantiek, met vooral een sterk eerste uur. Hoofdrolspelers Miles Teller en Anya Taylor-Joy doen het prima, al laat de chemie tussen de twee te wensen over. Het tweede uur zakt een beetje weg in een opzichtig cgi-moeras, waarna het niet helemaal meer goed komt, maar al met al toch wel een ruime voldoende.

Regisseur Robert Altman weet hier een indrukwekkend ensemble op te trommelen, maar de overvolle cast bakt er door het flauwe script en de futloze dialogen weinig van. Halverwege vindt er opeens een moord plaats, maar wie vervolgens een spannend moordmysterie verwacht komt bedrogen uit. De film kabbelt dan gewoonweg door naar het slappe einde. Het enige echt positieve element van de film is dat deze zich laat bekijken als een soort blauwdruk van schrijver Julian Fellowes voor zijn latere Downton Abbey. Zelfs Maggie Smith is hier reeds present. Het heen en weer schakelen tussen de bedienden in de kelders van een landhuis en de rijke bezoekers boven hen doet sterk denken aan die serie.

Ouderwets opgebouwde, niet al te serieuze monster-movie, waarin een eng buitenaards beest het heeft voorzien op een een slaperig eilandje voor de kust van Ierland. De fraaie ierse locaties zijn absoluut een pluspunt, net als de sympathieke personages, maar het script verloopt wel heel erg standaard en is daardoor erg voorspelbaar. De special effects zijn echter prima, waardoor dit filmpje toch nog best het aanzien waard is. In ieder geval beter dan de debuutfilm van regisseur Jon Wright, het waardeloze Tormented. Denk hier aan een kruising tussen Jaws en Tremors.

Langdradige, onsamenhangende documentaire waarin de spraakmakende zangeres twaalf jaar lang wordt gevolgd. Het is een raadsel waarom in die lange periode weinig interessant beeldmateriaal is ontstaan. We moeten het doen met halfbakken bezoekjes aan haar familie in Jamaica, een handjevol studio-opnamen en veel statische registraties van optredens. Jones is een interessante vrouw en het is leuk haar eens van een wat warmere kant te zien, maar er wordt ons niet echt een kijkje in haar (gevoels)leven gegund. Het blijft allemaal erg fragmentarisch en aan de oppervlakte.