Opinions

Niet bepaald een opzienbarende film, maar best oké. Nicole Kidman is in ieder geval goed gecast. Het politieke gekonkel op de achtergrond is feitelijk interessanter dan het wel en wee van de prinses. Wanneer je goed geïnformeerd bent betreffende het onderwerp valt de film wellicht tegen, maar zo voor de leek is het best aangenaam vertier.

Tegenvaller van regisseur Eastwood; als akteur is hij als vanouds sterk op dreef, maar in de regie laat hij toch flink wat steken vallen. Het kleine verhaaltje is nogal voorspelbaar uitgewerkt en de emoties en het sentiment dik aangezet. Een meer subtiele aanpak was waarschijnlijk doeltreffender geweest. Nu is Clint bijna een parodie op zichzelf geworden, een bejaarde Dirty Harry die met gegrom en komische oneliners wel weet te vermaken maar niet te raken. Hij ziet zich omringd door een cast van amateurs die ook niet helemaal weten te overtuigen. Ongetwijfeld goedbedoeld allemaal, maar meer dan een vermakelijk niemendalletje is het niet geworden. De film lijkt zo te zijn weggelopen uit de jaren '80, toen Clint wel meer hap-slik-weg produkties op zijn naam had staan.

Of: product placement: the movie. Voorspelbaar van de eerste tot de laatste seconde, maar gezegd moet worden dat regisseur Blomkamp er wel een onderhoudend en visueel tot in de puntjes verzorgd geheel van heeft weten te maken. De sympathieke cast helpt ook mee hier een aangenaam twee uurtjes kijkplezier van te maken. Vooral David Harbour is op dreef.

En dan te bedenken dat Johnny Depp in eerste instantie de hoofdrol zou spelen... Gelukkig is dat niet doorgegaan. Je kunt je gewoonweg niet voorstellen dat iemand de geweldige droogkomische timing van Ralph Fiennes kan overtreffen. Wat is die man hier goed zeg. Afgezien van de meesterlijke rol van Fiennes is dit een typische Wes Anderson-film, dus visueel subliem vormgegeven maar inhoudelijk zozo. De plot, hoewel best leuk uitgewerkt, is niet bepaald inventief en eigenlijk net iets te dun om de volle lengte te boeien. De vele typische Anderson-adepten in kleine bijrolletjes (Norton, Murray, Goldblum, Keitel etc.) kennen we inmiddels ook wel. Gelukkig tillen de onderkoelde dialogen, de maffe grappen en grollen en de prachtige decors het geheel met gemak naar een hoger niveau.

Veel te lang, vooral de melodramatische scenes tussen de races door schieten niet op, maar zodra de focus op de grand prix zelf ligt is het genieten geblazen. Geweldig camerawerk en levendige montage, waardoor de getoonde wedstrijden er opwindend en dynamisch uitzien. De cast kan er mee door. Vormt een leuke double bill met het vergelijkbare, meer hedendaagse Rush van regisseur Ron Howard.

Ik heb het in het algemeen niet zo op de italiaanse cinema en ook deze film doet mijn mening niet bepaald veranderen. Sorrentino's vorige film, This Must Be The Place, vond ik al behoorlijk pretentieus en arty farty; deze doet daar nog een schepje bovenop. Her en der zijn er wel wat zinnige observaties te vinden en het camerawerk is erg mooi, maar wat een oeverloos zweverig gelul zeg en wat een vervelende personages. De lange openingsscene is al helemaal niet om door te komen. Gaandeweg wordt de film wel wat interessanter, maar het is flink doorbijten om de hele film uit te zitten.

Originele, surrealistische film die verschillende genres combineert tot iets heel bijzonders. Geweldige rol ook van hoofdrolspeelster Eva Melander, hier vrijwel onherkenbaar onder een laag fenomenaal lelijke makeup. Door de maffe gebeurtenissen te situeren in een alledaags decor blijft de film geloofwaardig en op de rails, al is het soms op het randje. Je moet er een beetje in meegaan, dan is de film zeer de moeite waard.

Effectieve, verontrustende film die subtiel en realistisch begint en vervolgens langzaam maar zeker de waanzin opvoert. Goed gemaakt en gespeeld, met mooi naturel camerawerk en een sfeervolle soundtrack. Hier en daar neemt de plot een loopje met de geloofwaardigheid en niet alle bizarre en vooral ranzige ontwikkelingen zijn even functioneel, maar de pluspunten overheersen absoluut.

Middelmatige rip-off van films als The Blair Witch Project, [Rec] en Paranormal Activity. De setting (een verlaten gesticht) is effectief gekozen, maar er zijn te weinig enge momenten en de cast is volstrekt inwisselbaar. Sporadisch best creepy en er zijn originele details die bijdragen aan de naargeestige sfeer (zoals het bizarre tijdverloop), maar de makers van de film kunnen uiteindelijk niet zorgen voor een memorabel horrorwerkje. Dit komt helaas niet boven het maaiveld uit.

Eén van de betere films van 2013, al valt er qua plot weinig te beleven. Het is meer de visuele pracht die indruk maakt. De special effects behoren met gemak tot de beste ooit gezien in wat voor film dan ook en qua cameravoering, montage en geluid wordt alles uit de kast gehaald om er iets moois van te maken. Let vooral op het fenomenale lange openingsshot en de scene waarin Sandra Bullock terecht komt in een langzaam escalerende explosie, onstaan door rondvliegend puin. Kippevel. De film is precies lang genoeg en kent een zeer economische opbouw en verloop. Geen grammetje vet, zullen we maar zeggen.

Spectaculaire aktiefilm met een hoog tempo, een niet al te stupide plot en een dosis welkome onderkoelde humor. Gosling en Evans doen het ook prima in de hoofdrollen. Dergelijke films staan of vallen met de kwaliteit van de aktiescenes en dat valt hier bepaald niet tegen. De gebroeders Russo zorgen ervoor dat één en ander overzichtelijk blijft en monteren niet alles aan gort, a la Michael Bay. Het hoogtepunt van de film wordt gevormd door een lange, complexe en bijzonder fraai in beeld gebrachte aktiescene in Praag. Daarna wordt het helaas allemaal wat minder en zeurt de film nog een half uur door.

Wat een onsmakelijke ongein zeg, verschrikkelijk. Hier en daar moest ik nog wel grinniken, vooral om de ultraflauwe dialogen, maar dit is echt drie keer niks. Opzettelijk maf, bizar en smerig, maar het ligt er net iets te dik op en alles valt te vaak in herhaling. De makers hebben duidelijk goed gekeken naar het werk van regisseur John Waters en de films van studio Troma.

Feitelijk mijn eerste Charlie Chaplin; ik dacht, laat ik maar eens met zijn naar verluidt beste beginnen. Knappe mengeling van slapstick en satire, met Chaplin in een grappige dubbelrol en voorzien van een prima supporting cast. Vooral Jack Oakie, als een gehaaide concurrent van dictator Hynkel, is hilarisch. Beetje te lang voor een komedie als dit, maar er gebeurt voldoende om de aandacht er bij te houden. Zo is de lange aktiescene waar de film mee opent zeer memorabel, net als de lange eindspeech waar de film mee eindigt.

Na Romeo + Juliet wederom een geslaagde samenwerking tussen Luhrmann en Di Caprio. Heel wat beter ook dan Luhrmann's wisselvallige voorgaande films Moulin Rouge en Australia. Net als die films begint The Great Gatsby ook behoorlijk overdreven en over de top, maar na ongeveer een half uur wordt het juiste ritme gevonden en begint de film langzaam maar zeker te boeien. Visueel wordt alles uit de kast gehaald, ondersteund door een zeer geslaagde soundtrack. Het akteerwerk is ook prima, met Di Caprio uitstekend in de titelrol en Tobey Maguire perfect gecast als de verteller. Het is allemaal dik aangezet met weinig tot geen ruimte voor subtiele details, maar wanneer je eenmaal in de flow zit is de film onweerstaanbaar.

Leuke, fraai geschoten avonturenfilm over Waldo Pepper (Robert Redford), een beroemde piloot uit de eerste wereldoorlog die na thuiskomst zijn geld verdient als stuntvlieger. De plot zit onderhoudend in elkaar, met heel wat ruimte voor spectaculair in beeld gebracht stunt- en vliegwerk. Hier en daar ook wel wat dramatische momenten, maar overwegend is de toon luchtig.

Dunnetjes. De aankleding is fraai en visueel valt er hier en daar wel wat te genieten, maar zowel plot als spektakel vallen flink tegen. Het is allemaal ook behoorlijk simplistisch. Vooral de dialogen zijn om te huilen zo slecht. Een leuk idee, dit samenvoegen van oosterse en westerse elementen, maar met het veelbelovende concept wordt te weinig gedaan.

Middelmatig haaienfilmpje uit Australië in de stijl van The Reef, maar helaas wel veel minder goed. Degelijk camerawerk en mooie mensen in een fraaie omgeving, maar de special effects schieten herhaaldelijk tekort en de film zit vol met onlogische zaken. Maar goed, binnen het kwalitatief nog steeds beperkte haaien-subgenre kan Great White er net mee door.

Geweldige documentaire over het tot stand komen van het benefietnummer We Are The World op 25 januari 1985, toen tientallen van de grootste namen in de muziekwereld zich in het geheim verzamelden in een studio in Los Angeles. Ik heb het altijd een zeiknummer gevonden, maar door deze documentaire heb ik er toch meer respect voor gekregen. Wat een bijzondere samenwerking, ongelooflijk. De archiefbeelden zijn niet minder dan magisch te noemen, met veel prachtige ontwapenende momenten tussen de uiteenlopende artiesten. Een unieke documentaire over een unieke gebeurtenis.

Duidelijk een film van het grote gebaar; het is dan ook met een vergrootglas zoeken naar subtiele details. Maar wat verwacht je ook van de regisseur van Dumb And Dumber? Wanneer je er rekening mee houdt dat de film netjes binnen de lijntjes blijft kleuren valt er veel te genieten. Mortensen en Ali zijn beiden op dreef en de film is vaak erg grappig, met hier en daar wat ruimte om een traantje weg te pinken. Ik houd zelf meer van films die de kijker een beetje uitdagen, zowel visueel als inhoudelijk, maar Green Book is gewoon een leuke film. Niets meer en niets minder.

Vermakelijke aktiekomedie, niet helemaal geslaagd maar lekker vlot gemonteerd en fraai in beeld gebracht. Regisseur Gondry houdt zich visueel behoorlijk in maar weet gelukkig wel raad met de vele aktiescenes, die energiek en overtuigend overkomen. Rogen is acceptabel maar weinig verrassend in de hoofdrol; Diaz is compleet verspild in een bijrol die net zo goed uit de film gesneden had kunnen worden. Waltz tenslotte is een weinig bijzondere bad guy.

Gezellig, een nieuwe kannibalen-film. Altijd leuk. Iedere aanwinst binnen het genre moet natuurlijk opboksen tegen de reputatie van de oerklassieker Cannibal Holocaust, zo ook dit onsmakelijke werkje van regisseur Eli Roth. De film begint uitermate traag en oninteressant, maar halverwege wordt het dan toch een beetje spannend. Vooral smerig echter, met een paar maagomkerende scenes die het netvlies niet snel zullen verlaten. Jammergenoeg maakt de rest van de film weinig indruk, wat vooral te danken is aan het dik aangezette akteerwerk en de amper serieus te nemen portrettering van de kannibalen. Het hele gebeuren is gewoonweg aan de mallotige kant, tot en met het belachelijke einde. Nee, dan is die andere vrij recente kannibalen-film, Welcome To The Jungle uit 2007, een stuk beter.

Traag en vooral vaag, deze mooi geschoten maar dodelijk saaie film over Sir Gawain, de roekeloze en eigenzinnige neef van koning Arthur. Het begin kan er nog wel mee door en de cast is prima, maar al snel wordt duidelijk dat dit een gevalletje stijl boven inhoud is, en dan nog eens behoorlijk pretentieus ook. Regisseur David Lowery blijft ongebruikelijke en onvoorspelbare films afleveren, maar in dit geval had ik liever overgeslagen.

Rommelige, visueel vrij lelijke superheldenfilm, met Reynolds in een vlakke en nogal charismaloze hoofdrol. De film combineert te veel verhaalelementen binnen te korte tijd, waardoor het geheel erg gehaast en afgeraffeld overkomt. Hier en daar wel wat indrukwekkende speciale effecten, maar voor het grootste gedeelte ziet alles er nogal suf en weinig overtuigend uit. Door het hoge tempo heb ik me niet verveeld, maar dit smaakt absoluut niet naar meer.

Spannende, intense thriller die langzaam wordt opgebouwd maar op gegeven moment compleet los gaat. De plot is niet bepaald origineel en ook de uitwerking van het karige gegeven is weinig opzienbarend, maar regisseur Jeremy Saulnier (wiens vorige film Blue Ruin ook de moeite waard is) maakt op visueel vlak zeker indruk. Het langzaam maar zeker escalerende geweld wordt ook bijzonder doeltreffend in beeld gebracht. Daarnaast is de cast prima, met Anton Yelchin in één van zijn laatste rollen en Patrick Stewart als beheerste maar door en door verrotte bad guy.

En weer zo'n lekker opgefokte aktiethriller uit de stal van Greengrass en Damon. Qua plot is de film niet heel erg verrassend - die schimmige politieke spelletjes kennen we onderhand wel en de film loopt een beetje achter de feiten aan - maar spannend is het gelukkig allemaal wel. Damon is degelijk in de hoofdrol, al is zijn personage vrij oppervlakkig uitgewerkt. Technisch zit de film bijna machinaal goed in elkaar; camerawerk, montage en score zijn briljant.

Sterke film, passend sober in beeld gebracht, met een uitstekend uitgewerkt script en subliem akteerwerk. Stiller is nooit beter geweest, zoveel is zeker. Hij zet zijn complexe rol subtiel en zeer overtuigend neer. De dialogen zijn vaak hilarisch, met een pijnlijk wrange ondertoon. Regisseur Baumbach begint inmiddels een fraai oeuvre op te bouwen. Samen met The Squid And The Whale is dit zijn beste film tot nu toe.

Degelijk eind-van-de-wereld drama, spannend opgebouwd en met solide akteerwerk van Gerard Butler en Morena Baccarin. De film is een soort kleinschalige, meer persoonlijke versie van Roland Emmerich's 2012, met de focus op de paniek en de ontmenselijking die het naderende einde met zich meebrengt. De uitstekende special effects geven het geheel de nodige geloofwaardigheid mee.

Ook na bijna 25 jaar nog steeds een heerlijk anarchistische komedie/ horrorfilm. Goed getroffen kerstsfeer, een leuk opgebouwd verhaal en inventieve special effects, alsmede een degelijke cast. Komische en spannende momenten wisselen elkaar vakkundig af. Eén van de beste films van regisseur Dante. Hier en daar misschien iets over de top, maar dikke pret.

Sobere, saaie interpretatie van het welbekende duistere sprookje, met vooral een gebrek aan plot. Met de dromerige, horror-achtige sfeer zit het wel goed en de film is mooi vormgegeven, maar de abstracte personages en het tergend lage tempo doen het kijkplezier danig de das om.

Goedgemaakte 'man vs. nature' film, met een ijzersterke rol van Neeson. De rest van de cast is ook prima. Na een min of meer realistisch begin en een traditionele opbouw neemt het script gaandeweg meer mythische en filosofische vormen aan, iets waar niet iedereen op zal zitten te wachten. Ik vind de film hierdoor juist sterker en vooral interessanter worden. Bepaalde emotionele scenes hebben een enorme impact; deze worden ook subliem in beeld gebracht, ondersteund door prachtige muziek. Vooral de laatste paar minuten van de film zijn in dit opzicht van een uitzonderlijke schoonheid.