Opinions

John Cassavetes kon het in zijn komedie blijkbaar niet nalaten om ons wederom op te schepen, met genoeg figuren die aan de zelfkant van de samenleving leven ( die opening in dat cafe met die vieze vetklep die om een stuk hotdog schooide, kon echt niet! ).

Soms leidden de labiele figuren ( en zo hoort het te zijn in een komedie ) gelukkig enorm grappige scenes in, zoals de date tussen Minnie en een gefrustreerde man, die absoluut niet met vrouwen om kon gaan. Desalniettemin maakt deze film zijn predikaat 'komedie' nauwelijks waar en is het vooral treurigheid en lelijkheid op cinematografisch vlak troef.

Naast een chronisch gebrek aan humor, loopt deze film vooral spaak vanwege de theatrale acteerprestaties. Mijn trommelvliezen begaven het zowat, omdat iedereen het nodig vond om op z`n minst ongelofelijk schel te praten. Of neem nou zo `n scene waar onze mafkees op bezoek gaat bij ons mam, ik kan nauwelijks geloven dat men altijd en overal zo `n schreeuwerige manier van praten tegen elkaar aanslaan. Vreselijk!

Gelukkig weet Gena Rowlands van wanten en speelt zij haar rol met verve en de nodige portie elegantie. Het einde van de film was nog best wel aardig, 2 buitenbeentjes die elkaar de liefde verklaren. Op The Killing of a Chinese Bookie na, de slechtste en afzichtelijkste film van John Cassavetes. Een verdomd kleine 2,5*

2002 blijkt een knap jaar voor Spielberg te zijn gebleken. Niet alleen vermaakte hij zijn publiek met een frisse kat en muisspel film in de naam van: Catch Me If You Can. Hij legde tevens de laatste hand aan zijn SF film Minority Report.

Het concept is interessant omdat het geen alledaags verschijnsel was om zoiets in een film aan te treffen. Spielberg doet dan ook zijn best om het geheel er allemaal wat futuristisch uit te laten zien, in de vorm van geavanceerde opsporingstechnieken, nieuwe gevangenissen in de lucht etc.

Tevens voorziet hij zijn film van een modern uiterlijk, door zijn film mooi te stileren. Waarbij vooral de scenes in het winkelcentrum er beeldend uitzagen. Het felle witte licht, contrasteert ook perfect met de vele blauwe kleuren die we in deze film tegenkomen.

Genoeg entertainment in de vorm van actie en spanning, maar ook alle visuele snufjes waar men gebruik van maakte om toekomstige moordenaars op te sporen dragen bij aan het kijkgenot en dat je jezelf nooit hoeft te vervelen maar altijd wel ergens over kunt verwonderen. Jammerlijk dat Spielberg vervolgens afsluit met een happy end. De film had een beter einde verdiend. 3,5*

Normaal gesproken zoek ik mijn films zelden uit, omdat er toevallig een interessante acteur of actrice van mij in meespeelt. Deze film, was echter een uitzondering op de regel. Mocht Frances McDormand niet in deze film meegespeeld hebben, dan zou ik deze film nooit gezien hebben.

Het acteerwerk van Frances McDormand is inderdaad een van de weinige goede dingen aan deze film. Het begin vond ik nog wel leuk en vlot, soms zelfs grappig. Helaas neemt de film snel gas terug wat betreft de gezellige chaos van misverstanden en wordt de film beetje bij beetje steeds meer geordend en krijgen we een softe, voorspelbare, tè zoetsappige film voorgeschoteld vol levenslessen. Het verhaal keek gelukkig wel redelijk weg. Een kleine 2,5*

Een film die mij gedurende de hele tijd mee wist te slepen, maar net wat te conventioneel is om echt te imponeren. Ik vond het begin wel al mooi de grimmige sfeer van de film neerzetten, met die auto achtervolging op die mensenrechtenactivisten. Sterk acteerwerk van Gene Hackman en Willem Dafoe, die allebei een volledig eigen manier van werken hebben om de daders van de moord op 3 mensenrechtenactivisten achter slot en grendel te krijgen, wat de nodige humor met zich meebrengt maar ook tot conflicten leidt.

Een boeiende impressie krijgen we te zien, van een stad waar elke dag vele onrechtvaardige, niet voor mogelijk gehouden gebeurtenissen plaatsvinden, zoals blanke en zwarte mensen die hun plaats kennen in het cafe. De schurken van de stad waren vrij goed en dreigend neergezet omdat het niet weer eens om een stel boerenkinkels ging, maar om redelijk ontwikkelde rednecks die het dorp in hun handgreep hielden en hun rechten en plichten kenden, Waardoor ze zich niet zonder slag of stoot af zouden laten troeven door een peloton politiemensen.

Best wel genoten van de film, al heeft het nou ook weer geen overweldigende indruk op dramatisch vlak achtergelaten. Complimenten ook nog voor de acteerprestaties van Frances Mc Dormand, die hier synchroon staat voor een goedwillende vrouw in een achtergebleven gebied en daardoor ongewild betrokken blijft bij allerlei wanpraktijken, omdat de haat bij men met de paplepel ingegoten is. 3,5*

Deze film kent inderdaad prachtige op zichzelf staande scènes. Als drama greep het mij niet zo. Dat kwam vooral doordat de sfeer in de film soms radicaal veranderd en de personages veel tijd alleen spenderen en vaak wat teneergeslagen gedrag vertonen, zonder dat er eigenlijk een aanleiding voor is.

Jammer dus dat de film niet altijd even consistent is in zijn prachtige blauwe vormgeving. De sfeer was soms compleet weg als er ineens een houtzagerij werd bezocht en je ineens geen contrasterende of met blauw overeenstemmige kleuren kreeg voorgeschoteld.

Al eerder genoemd waren dus de schitterende visuals van deze film. Ongetwijfeld een van de mooiste seksscènes die ik ooit gezien heb. Verder ook veel prachtige scènes als de camera ondersteboven dingen registreert. Maar de 1ste 30 minuten en het hele gebeuren rondom het badhuis boeiden nog het meest van alles. Kreeg echt zin om er een keertje naar toe te gaan. Grappig, was ook die lofzang over de badhuizen. Verder veel kleine details zoals een druppeltje op de wand die werd uitvergroot en waar je dan weer iets anders in kon waarnemen. Veel leuke visuele trucjes, die richting het einde wat afzwakken. Op de dood van Asano na dan.

Soms ook wat onzinnige niet geheel geslaagde zijlijntjes. Zoals de man met de hand en zijn mobieltje. Misschien een metafoor die mij even ontglipte, maar als losstaande gebeurtenis kon ik er niet zoveel mee. Trouwens apart dat er achterop de dvd cover een plaatje staat van 2 in zon gehulde personages die weer niet in de film voorkomen.

Verder wel een prachtige muzikale bijdrage van Yoko Kanno. En zeker een film waarin de minpunten als sneeuw voor de zon zouden kunnen verdwijnen bij een herziening. Maar voor nu had het allemaal wat blauwer mogen kleuren. 4*

Dante Remus Lăzărescu,

Telkens als er zich weer een nieuw ziekenhuis aandiende moest hij zijn naam weer uitkramen, terwijl hij het liever had over de ongelofelijke pijn aan zijn ' ulcer '. De manier waarop hij telkens zijn naam moest herhalen had iets statigs.

Voordat de hellenrit begint die ons van ziekenhuis naar ambulance naar ziekenhuis voert. Start de film wat traag in Dante Remus `s doorleefde woninkje. Hij heeft pijn, al gauw krijgt hij aanspraak van zijn buren, die hem vervolgens ook een helpende hand toesteken. De buurvrouw maakt later enkele cynische opmerkingen tegenover de vrouwelijke ambulancier, zo vertelt zij dat Dante Remus haar man mee heeft gesleurd in zijn niet te stillen honger naar drank.

Drank, dit is iets wat Dante Remus nogal nekt in deze film. Waar hij in het vervolg van de film ook gaat of staat, telkens wordt hij vakkundig op zijn vingers getikt om zijn vermeende alcoholmisbruik. Echt grappig om te zien hoe Dante Remus lijdt en men dit toeschrijft aan zijn alcoholmisbruik. Niet gelijk een hele gekke gedachten, maar grappig dat men hem constant weer veroordeeld omwille van de alcoholdamp die om hem heen hangt.

Minstens zo boeiend en eigenlijk nog boeiender dan de lijdensweg van Dante Remus is de strijd die de vrouwelijke ambulancier samen met een collega voert om hun patiënt ergens onder zeil te brengen. Zorgzaam spreekt zij haar patiënt toe, ontmoet oude bekenden, vermaand haar patiënt omdat hij zegt waar het op staat tegen ' belangrijke ' doktoren met een te groot ego en ze vecht wat af met doktoren die niets van haar aan willen nemen, ondanks dat er al een duidelijke diagnose is gesteld.

Deze film is best aardig om te volgen. Maar echt gitzwarte humor kwam ik hier niet tegen. Daarbij vond ik het vergelijkend warenonderzoek dat de buurman pleegde toen Dante Remus bloed opgaf gewoon een vorm van humor die mij niet aansprak. Na een goed half uur begon de film pas eigenlijk voor mij. Het geheel duurt uiteindelijk veel te lang. De muziek wordt verder redelijk achterwege gelaten. Net zoals de regisseur niet bezig is met mooie plaatjes te schieten. Wel een gave film om eens gezien te hebben met goed acteerwerk van met name de vrouwelijke zuster. Maar mijn hoge verwachtingen worden niet helemaal waargemaakt. Teveel drama i.p.v. komedie. 3,5*

Mijn 2de Chaplin binnen een week,

Charlie Chaplin als recidivist, in het tijdperk van de hongerwinters. Daar waar iedereen vooral naarstig op zoek was naar eten en om zijn eigen haagje te redden. Kan mij voorstellen dat het sommige irriteert dat Chaplin veelal dezelfde handelingen opnieuw tentoonspreidt. Ik kon er na verloop van tijd wel wat mee.

Na een wat matig begin, waarin de humor niet tot bloei kwam, weet Chaplin alsnog voor vertier te zorgen. Met name Chaplin die als assistent fungeert, tijdens de taferelen met het opstarten van de machines. Verder waren de gebeurtenissen in het restaurant ook prettig om te volgen. Vooral dat rugby spelen met de kip, van een aangebrande gast.

De film bevat niet de meest subtiele humor, getuigen de scenes waarin Chaplin en zijn vriendin een krakkemikkig huisje betrekken of meerdere mensen na elkaar knock - out slaat met een deur, of op iemands schoot belandden en er weer hardhandig afgewerkt worden. De film verschuilt zich echter niet constant achter de onhandigheid van Chaplin. Daarin schuilt voor mij dan ook de kracht. 90 minuten aanschouwen waarin alles mis gaat zou een bijzonder eentonige aangelegenheid worden, zeker wanneer je enkel slapstick waarneemt. Nee, Chaplin doet soms ook wel degelijk iets goeds, zodat ik mij niet teveel aan hem irriteerde. Vooral het optreden in het restaurant was geweldig, fijne muziek ook die perfect matchte bij de mimiek van Chaplin.

Een film die in de geschiedenis zal bijblijven als een film waarin de arbeiders niet alles moeten slikken en waar ze niet naar de pijpen van hun bazen dansen als de machines het laten afweten. Weet niet of er al een vakbond was destijds, anders zeker een inspiratie voor deze lieden.

Verder was de muziek ruimschoots aanwezig. Werkte niet altijd goed. 3,5*

Wat een sof.....

Slechts 2 momenten sprongen er bovenuit. De keer dat Machiko en Shigeki buiten verstoppertje speelden en het moment dat ze samen een watermeloen verorberden. Verder oefende deze film geen enkele aantrekkingskracht op mij uit, op zowel emotioneel als esthetisch niveau was het allemaal ondermaats. Ik vond de film ook veel te geforceerd overkomen qua drama. Het is allemaal nogal rechtstreeks in je gezicht allemaal en verloopt volgens een te gestructureerd, gekunsteld patroon: eerst ontmoet Machiko haar demonen, waarna Shigeki zijn moment van de dag heeft! Het vele groen werkte nimmer sfeerverhogend en de muziek was om te huilen zo slecht! 2*

Nadat Bangkok Dangerous mij onlangs zo goed beviel, was ik erg benieuwd naar deze film.

De kleuren zijn magisch mooi. Veel oranjegeel, groen maar ook bruinachtige tinten. De kleuren zijn eigenlijk net zo wisselend als de muziek. Soms warme kleuren die duiden op een in de lucht hangende romance. Dan zwart - wit beelden, die soms moeilijk te plaatsen zijn en dan weer donkere kleuren waarbij je geconfronteerd wordt met wat duistere, onheilspellende zaken. Ik ben zelfs een paar keer flink verschoten.

Qua special effects wordt er nauwelijks uitgepakt en toch wordt er hier een sfeer gecreëerd waar je u tegen kunt zeggen. Het kleurengebruik is zoals gezegd visueel machtig, de onaflatende muziek laat ruimte over voor eigen interpretaties bij het vissen naar de bedoeling achter bepaalde scènes. De suspense druipt er vanaf, hoe zit de vork nou werkelijk in de steel?

Daar waar Bangkok Dangerous een energieke, hyperactieve montage kende neemt deze film met minder genoegen. Maar net zo doeltreffend hoor. Als je maar beelden blijft doorgeven van poppen, borden en andere hebbedingetjes dan mist dat hier zijn doel. Het is vooral de combinatie van inzoomen op voorwerpen, de begeleidende muziek en de gezichtsuitdrukkingen die voor veel sfeer zorgen. Het versterkt alleen maar het door mysteries omringde verhaal. Er is werkelijk geen vat op het hoofdpersonage te krijgen.

Hierboven wordt al een staaltje audiovisuele filmtaal omschreven. Dat is kenmerkend voor deze film. Absoluut hoogtepunt was voor mij de scène dat Wing - Na, Ray tegen het lijf liep. Daar waar velen ervoor zouden kiezen om bij een 1ste ontmoeting, uitgebreid in beeld te brengen of beide personen toenadering zoeken of juist van elkaar weglopen. Zegt een aanblik van de schoenen van beide personages meer dan genoeg.

Een minpunt is dat het politieverhoor richting het einde iets te veel tijd in beslag neemt. Spannende thriller. Voor degenen die willen huiveren. 4,5*

Aanvankelijk kon ik nog wel lachen, toen ik in de plotomschrijving op de dvd las, dat een simpele Thaise jongen graag zanger wilde worden. Jammer genoeg is de Thaise muziek qua niveau nogal vergelijkbaar met al die smartlappenmuziek hier in Nederland. Weg lol.

De film ziet er gelukkig kleurrijk uit en de scene op de kermis was een sfeerrijke opening. De ontluikende romance tussen Sadaw en Phaen was, ondanks de typische Thaise? humor die de vader van Phaen met zich meebracht, leuk om te volgen. Eenmaal ze steeds verder en langer verwijderd van elkaar raakten liep de romance voor geen meter meer, omdat Sadaw zich geen moment om haar leek te bekommeren en geen poging ondernam om haar te bereiken.

De film duurt ook serieus veel te lang om te blijven boeien. De van - de - hak - op - de - tak avonturen duren geen 90 minuten zoals hierboven en op IMDB staat weergegeven, maar bijna 2 uur! Zeker een element dat de grootste lol wegneemt, omdat het op een gegeven moment maar blijft voortduren. Een 2,5*

Nice!

In de lijn van Don`t Breathe, met nog wat extra gekkigheid. Rustige opbouw, waarin je al snel merkt dat het niet helemaal pluis is daar. Vooral die zoon met zijn oorringetje was een enorme creep, maar wel uitstekend neergezet in deze film. Echt zo`n heetgebakerd, verwend type dat wild om zich heen slaat als hij zijn zin niet krijgt; zoals in die licht homo erotische scene. Tempo gaat vanaf dan flink omhoog, waarna zich een wat nu situatie ontspint. Fijn dat je als kijker niet gelijk door hebt wie nu precies te vertrouwen zijn en wie niet, wantrouwen voert de boventoon. Het is in die zin ook een verademing dat niet iedereen slecht blijkt te zijn hier. Zeer grappig vermaak met een duister randje. 4*

Uitgangspunt is cool, monsters die de kamers van kinderen besluipen om hen de stuipen op het lijf te jagen.

Begon ook leuk en fris. Aantal mooi geanimeerde monsters en leuk hoe we getuige zijn van enkele pogingen van monsters om kinderen te laten schrikken.

Maar dan......Ontsnapt er een onverlaat, hecht zich natuurlijk aan een monster, niet geheel toevallig de hoofdpersoon in de film. Die ook gehecht raakt aan het wicht. Voor kinderen vast leuk om te zien hoe zich zo `n relatie ontwikkeld, ik zat echter met mijn handen in het haar. Waarom dreef men af van zijn leuke uitgangspunt? Waarom moeten monsters getransformeerd worden tot vredelievende hebbedingetjes? Jammer, jammer, jammer. Nipt 3,5* Omdat het wel lekker wegkeek en af en toe komisch was, maar er veel potentie onbenut werd gelaten.

Herziening!

Soms briljant, ik noem de grappige uitweiding over zwaluwen in het begin die later zelfs nog op een leuke manier van pas komt. Daarnaast heb ik volop gelachen om o.a.: de optiteling ( de film lijkt maar niet te willen beginnen ), The Knights They Where Formerly Known as The Knights of Ni, Het sappige gevloek van de Fransen ( je vader ruikt naar vlierbessen, ik snuit mijn neus in je richting etc. ) en de Bridge of Death scene.

Verder genoeg leuke ingrediënten voor een fijne film met enkele leuke animatiescenes, een grappig liedje en nog een resem aan aparte personages en contexten. Enkel de heksenontmaskering, het moordkonijn en Tim The Enchanter deden mij niet zoveel. Toch blijft de film maar groeien en groeien in mijn hoofd. Ik verwacht op korte termijn zeker nog wel een ( kleine ) verhoging, alhoewel de torenhoge grappendichtheid van Life of Brian wel nooit geëvenaard zal worden. Een dikke 3,5*

Een vrij vermakelijke film van de hand van Dick Maas. In al die jaren, na Flodder, heeft hij nog niets ingeboet aan banaliteit, maar daar staat tegenover dat de glamour wereld best leuk geportretteerd is en de moorden wel geinig zijn.

Geen bijtende komedie, maar gewoon grappig in de zin dat het bv. bij de Gooische Vrouwen ineens in de mode is om een huis, tuin, neuk en keukenneger in huis te hebben en vervolgens is weer iets anders in de mode waarna het hele Gooische matras elkaar daar weer mee de ogen probeert uit te steken.

Een onderhoudende film waarin Bracha van Doesburgh de show weet te stelen. Het ziet er allemaal ook best kleurrijk uit, al lijkt het soms ook net op plastic. Vrij hersenloos vermaak, wat er prima in gaat na een dag werken. 3*

Ik kreeg een dubbel gevoel bij deze film.

Allereerst was er ergernis, met name de 1ste 40 minuten verliepen tergend langzaam. Bron van mijn ergernis vormde de bebrilde hoofdrolspeler. De keren waarop mijnheer niet even zelf een stoel kon pakken, de keer dat hij 1 aardbei at en gelijk zijn mond afveegde. Hij was zo doods en zo `n koude kak tegenover de andere veel sympathiekere medespelers. Bovendien kon ik niet verkroppen dat zo `n man op zijn wenken bediend werd en dat zo `n lelijkerd alleen maar schoonheid nastreefde. Nee, ik hoopte dan ook van harte dat hij stierf aan zijn vervuilde longen.....

Toch zorgde bovengenoemde gedachtegangen ervoor dat ik naar de film bleef kijken. Ik ging me ineens steeds meer amuseren. Met name de prachtige cinematografie viel positief op. En het verhaal werd toch ook wel wat boeiender. Een groot compliment voor Visconti want ik vond de manier waarop hij Venetië lekker`s zomers in beeld bracht prachtig. Heerlijk sfeertje dat strandleven.

De ontknoping was ook zeker de moeite waard. Vooral dat eindshot in zee. Met die speciale belichting. Prachtig, nee eigenlijk heb ik mij niet verveeld. Een ruime 3,5*

Intens!

Op basis van de titel had ik een wat saaie filmhuis film verwacht. Maar na alle commotie in de media de afgelopen dagen keek ik reikhalzend uit naar deze nieuwe Aronofsky.

Ondanks dat de film rustig op gang komt, sluipt er al snel een ongemakkelijk gevoel de film in, zeker na de snelle intrede van de 2 excentrieke vreemdelingen, geniaal vertolkt door ''oudgedienden'' Ed Harris & Michelle Pfeiffer. Het is echt genieten hoe de vertrouwde wereld van Jennifer Lawrence ''in de rol van haar leven'' langzaam aangetast wordt, met als hoogtepunt de op handen zijnde apocalyps, alles wordt daar ineens uit de kast getrokken. Ik hield mij echter vooral bezig met de vraag hoe ver haar verdraagzaamheid nou zou reiken.

Op de fiets terug naar huis ( zonder enige theorie onder ogen te zijn gekomen ) vond ik de film het meeste weghebben van een creatieve, bombastische update van het spookhuis film genre, waarom zou Lawrence anders het huis niet mogen verlaten? Andere theorieën zijn ook goed mogelijk natuurlijk maar indien je de ''God'' theorie aanhangt hoe valt het bezoek van het losbandige stel aan god`s kamer dan te verklaren? Blasfemie!?

Gaat veel kracht uit van deze zwaar opwindende, komische, multi - interpretabele en abstracte film, de hele zaal zat erg geboeid te kijken inclusief 2 vrienden van mij. Ze vonden het een vage film, maar waren blij dat ik ze hiermee naartoe had genomen want geen moment saai.

Het is lang geleden dat ik de volle mep uit mag delen, maar deze film maakt het allemaal helemaal waar. Zelden zo verrast en voldaan terug gekomen van een bioscoopbezoek.

Complimenten ook voor Paramount, dat ze dit uitbrengen overal en Aronofsky openlijk verdedigen onder het mom dat ze hem carte blanche gaven om een ''andere film'' te maken omdat er al genoeg 13 in een dozijn films circuleren, jammer voor de kneuzen die daar over gaan lopen nuilen. 5*

Nou, ja. Het is nog het aankijken waard,

Enigzins bevooroordeeld trad ik aan voor deze film aangezien ik The Departed al gezien had. Qua verhaal was het dus allemaal wel wat voorspelbaar, aangezien Scorsese in zijn remake vele scènes letterlijk liet terugkomen. Hij gaf alleen een wat andere draai qua uitwerking in zijn film. In ieder geval veel stijlvoller. Hier wordt alles veel te veel afgeraffeld. Daarnaast had ik zware problemen met de muziek, die veel te omslachtig werd ingezet. De film leunde meer op het drama element dan op het spanningselement. Vooral daarin faalt deze film dan ook. Het kijkt allemaal nog wel redelijk weg, maar het deed mij niks. Een film zonder spanningsboog, waarbij je een scène bekijkt en hem daarna gelijk weer vergeten bent. Zoiets....De cast is er ook nog eens een van 13 in een dozijn, niemand kan zijn stempel op de film drukken.

Geef mij maar The Departed. Qua cast en muziek veel sfeerverhogender. Daarbij wordt er daar wat meer achterdocht jegens elkaar gecreërd dankzij een betere opbouw. Deze film leunde teveel op zijn plotwendingen en vergat scènes met potentie, zoals in de bioscoop uit te werken. Waardoor dit typisch een gevalletje van hap - slik - weg cinema is. 2,5*

Moulin Rouge is nog steeds dezelfde vrolijke, wervelende orkaan als voorheen, met zijn flitsende sfeerimpressies uit een tijd dat Parijs overspoeld werd door gelukzoekers uit alle windstreken, die aan de voet stonden van een culturele revolutie. De Ritalin mag dan geleidelijk aan steeds meer grip krijgen op zijn patiënt, Moulin Rouge blijft zijn eigen theatrale en unieke karakter, onverscholen en onophoudelijk aanhouden. Ik wens het niemand toe om deze film te zien terwijl je vastgebonden zit. Wat moet het vreselijk zijn om niet te kunnen meedeinen in deze overdadige, swingende, stuiterende en van passie bezeten attractie, die het magnus opus van Luhrman voorstelt omdat alle facetten die diens filmoeuvre kenmerken, optimaal aangewend worden. De olifant, de maan, de molen....Allemaal zo mooi en vindingrijk vormgegeven, Luhrman haalt het complete wapenarsenaal uit de kast! 4,5*

Zeker een aardige thriller. Beter dan verwacht zelfs.

Het gegeven dat Mr. Brooks, in de vorm van William Hurt een alter ego heeft, is soms goed uitgewerkt maar voelt ook wel als een typische schouderact aan, waarbij het engeltje en de duivel redetwisten.

De film is volstrekt ongeloofwaardig. Er worden uitwijkings manoeuvres ondernomen waarbij je soms spontaan met je ogen van zou gaan knipperen. Ware het niet, dat sommige ogenschijnlijk ver gezochte acties amusant zijn en het verhaal wat levendig houden net als alles wat gewoontjes wordt. Soms zorgt het zelfs voor een kleine verrassing. Maar zoals gezegd, voor logica moet je niet bij deze film zijn. Ook niet als je houdt van zijwegen. De afwikkeling van de scheiding tussen Moore en haar ex - man werd mij net wat te gortig.

Verder minstens een redelijk originele moordscène. die met die schaar. Al sloeg de aanleiding ertoe en vooral het persé moeten verwerken van eerdere suggesties in de film nergens op. Gelukkig bleek het dan ook te gaan om een laatste droom. Anders was ik zomaar 1 punt lager uitgekomen.

Oh, ja. Demi Moore loopt ook nog rond in deze film. Tja, ik stoor mij er niet aan. Maar iedereen had zoiets gekund lijkt mij. Mits je je natuurlijk wat botox kan veroorloven. Demi Moore was gewoon echt ongeloofwaardig in de rol van streber. 3,5*

Vernuftig!

Jaco van Dormael creëert een speelse wereld waarin de woorden wat als? niet worden verbannen uit je hoofd, maar een format vormen om te tonen hoe ons leven er met een kleine verandering wel niet uit had kunnen zien.

Dankzij grenzeloze fantasieën kan Van Dormael zich helemaal uitleven op verschillende soorten levens: rijk, arm, gelukkig, ongelukkig, geschoold, ongeschoold.....Stuk voor stuk levens die dankzij kleine details net weer wat anders verlopen dan aanvankelijk gedacht, door bv. een ( verkeerde ) partnerkeuze of je schaamte te maskeren door grof in de mond te zijn met blijvende consequenties.

De regisseur vliegt als dolle dwaas van links naar rechts en weer terug, waardoor hij nimmer een vaste koers aan weet te houden. Omdat de film overdruipt van bedrijvigheid en creativiteit is dat zeker geen straf, maar ik vraag mij wel af of zo `n film gewoon niet meer gebaat is bij een wat meer lineaire vertelstijl. Vanwaar de regisseur telkens als er zich een situatie voordoet, waarbij meerdere opties mogelijk zijn, dan pas uit gaat stippelen wat er zou kunnen gebeuren in dat mogelijke andere leven.

De regisseur wil soms ook veel te veel. Dat wordt pijnlijk duidelijk als hij zijn hoofdrolspeler een gangster laat zijn. Leuk idee in 1ste instantie, allemaal verschillende beroepen ten uitvoering brengen! Het moet een avontuur voorstellen, maar feitelijk zie je alleen maar dat iemand zich voordoet als een gangster en binnen de kortste keren overhoop geschoten wordt. Terwijl het toch veel spectaculairder geweest was als hij even een ramkraak of om het even wat voor een criminele daad had uitgehaald?!

Kortom, sommige ( op papier ) leuke fantasieën lijden aan bloedarmoede of lijken schandalig veel op soortgelijke contexten uit andere films, ik denk hierbij vooral aan Harold & Maude en aan Los Amantes del Circulo Polar ( zoals ook Goldenskull al aanhaalt ) maar ook aan Amelie en A Zed and Two Noughts. En dat muzikale deuntje ten tijden van de butterfly effect - uitleg deed mij wel heel erg veel denken aan Big Fish, niet alleen qua muziek maar ook qua dolkomische, luchtige toonzetting. Aan de andere kant, in Toto le Heros was het met Van Dormael al niet veel anders gesteld, dus hij zal best goed om zich heen gekeken hebben, maar hij behoudt overduidelijk zijn bravoure.

Ondanks dat de film veel ideeën uit andere films gebruikt voelt hij vaak fris en frivool aan, met enkele originele prachtscenes om u tegen te zeggen ( de duif in het begin, de baby `s in afwachting van hun nieuwe ouders, de zwembadscene, eigenaardige tijdselementen die men probeert te verklaren, etc. ). De muziek en dan heb ik het niet over allerlei popnummers ( die overigens ook niet vervelend waren gezien hun context ) was ook schitterend.

Een visueel interessante film die volop weet te verwonderen. Al vond ik de onderbrekingen in het ziekenhuis niet zo bijster boeiend. Vooral die kerel met dat beschilderde gezicht was een aanfluiting, maar ik heb dan ook nooit iets gehad met clowns.

Een film die genoeg mankementen kent om geen echt hoge score te rechtvaardigen, maar ook een film die je na een wat saaiere scene zo weer mee weet te sleuren in een ongekend, groots avontuur....wat ook zeker niet te negeren valt. Een 4*

Fijne film die met recht zijn titel klassieker bij mij kan verdedigen. Het uitgangspunt mag misschien wat simpel zijn maar is op en top uitgewerkt. Aan het begin van de film is er een grote kloof waarneembaar tussen een fantastisch acterende James Stewart en de politieke elite. Op een gegeven moment kreeg ik steeds meer te doen met broekie James, die steeds verder in het nauw werd gedreven. Daarbij werd vrijwel geen middel geschuwd. Het wordt allemaal ook erg grappig in beeld gebracht.

Ook leuk, om maar weer eens te zien, hoe de media toch zo verantwoordelijk kan zijn voor stemmingmakerij.

Verder ook een nietsontziende film die de Amerikaanse heren van de senaat eens even flink aanpakt.

De tijd vloog werkelijk voorbij. Ik geef deze geslaagde klassieker voorlopig een (h)eerlijke 4*

Net zoals in Xich Lo dient een drukke Vietnamese stad als decor voor deze Tran - film. Daar waar in Xich Lo de stadsdrukte in Saigon als een zwerm vliegende wespen op je afkomt, is het knap dat Tran alles hier in Hanoi veel rustieker in beeld weet te brengen.

Deels komt dat door het af en toe verlaten van de stad, maar ook door te focussen op ontwakingsrituelen in de ochtend en de gang van zaken vanuit een pittoresk gelegen restaurant te volgen. De beelden ogen kleurrijk en Tran Nu Yên-Khê krijgt nog meer de gelegenheid om te stralen in een film die dan als drama te boek mag staan, maar fris genoeg blijft aanvoelen.

Hoogtepunt was het terugkerende ochtendritueel, letterlijk dromerig met ontwakende personages die rustig aan hun dag begonnen onder begeleiding van prachtmuziek. Ik wil The Green Papaya zeker nog eens zien. 4*

Hoeveel lol kan je wel niet hebben met een kan gazpacho?!

Ik ben absoluut geen Almodovar fan ( vooral Todo Sobre mi Madre is een vreselijke bedoeling), maar omdat Volver best wel goed uit de verf kwam en deze film hoog aangeschreven staat op vele filmlijsten kreeg ik ineens de drang om deze film te bekijken. Ik dacht eerst, waar ben ik nu weer aan begonnen?

Eenmaal het appartement van de hoofdrolspeelster vol begint te druppelen met apart volk, was er echter geen houden meer aan. Wat een heerlijke, gezellige, hysterische, charmante en bovenal grappige film van Almodovar! Gelukkig heeft Almodovar deze keer geen melodramatische insteek als vertrekpunt genomen voor zijn verhaal en kunnen wij naar hartelust lachen om veel lichtvoetige, elkaar opeenvolgende rampspoed!

Ik kwam bv. werkelijk niet meer bij toen het preutse meisje ( wat een typisch gezicht ook! ) onder invloed van de gazpacho, in haar slaap, helemaal opging in haar wildste fantasieën. Vooral die fantastische reactie van ik meen Pepa maakte dat moment helemaal af: Die zullen we maar gewoon lekker laten slapen!

Het slotakkoord had nog wat meer mogen exploderen i.p.v. met een sisser af te lopen. Maar, wat heb ik mijzelf onverwacht mee laten voeren naar een leuke wereld, met veel leuke, jaloerse en idiote ( vrouwelijke ) personages! Het voelt allemaal ontzettend theatraal en toneelachtig aan, maar er schuilt een zekere mate van herkenning in de film die hem onweerstaanbaar maakt. De beste film tot dusver die ik van Almodovar heb mogen zien. Een dikke 3,5*

Na lange tijd weer eens herzien en het blijft mij volstrekt duidelijk wat dit in mijn Top 10 doet!

De intro is al gelijk erg lekker met stemmige muziek in het begin die al snel uitmondt in het feestelijke Jitterbug. Daarna is het genieten van een autorit in de heuvels hoog boven L.A. die foutloopt waarna er zich een mysterieus verhaal ontvouwd vol eeuwigheidswaarde; iedere scene daarna kan namelijk prima op zichzelf staan, van de ijdele regisseur die weigert om concessies te doen ( Hallo Lynch! ) en een ware rampdag tegemoet gaat ''zeer komisch in beeld gebracht'' tot de kolderieke taferelen van een niet zo gedisciplineerde huurmoordenaar.

De essentie is wat mij betreft dat Naomi Watts bijna alles in het eerste gedeelte droomt Zo kan ze invloed uitoefenen en heeft ze van de vriend van Camilla een paria gemaakt die rampspoed ondergaat, immers zijn verdiende loon(!) en is Camilla getransformeerd in een hulpbehoevende, afhankelijke vrouw waar zij zich naar hartenlust op uit kan leven. Stukje bij beetje wordt de droom steeds woeliger, totdat hij knapt tijdens de auditie scene waar ze licht flirterig contact probeert te maken met de regisseur en hem plots herkend en wegvlucht. De tijd van het beïnvloeden is nu voorbij, kenbaar gemaakt door de man bij uitstek die zich niet laat ringeloren. De realiteit grijpt nu steeds meer in alle hevigheid om zich heen.

Een film vol hoogtepunten, van prachtige shots van L.A. bij nacht, tot magistrale helikoptershots van bovenaf, de Silencio scene natuurlijk en de wonderschone muziek. Een van de mooiste scenes is als de limousine voor de 2de keer tot stilstand komt en Camilla samen met Diane door het bos loopt onder begeleiding van zeer stemmige muziek! De auditie scene en het kijkje in de studio zal ik ook allicht niet vergeten, Lynch refereert liefdevol aan een andere tijd, maar doet dat zeer terloops en zo perfect dat het alleen maar meer sfeer oproept binnen zijn eigen film.

Ik kan nog steeds niet alles volledig plaatsen maar dat hoeft ook niet.

Modern meesterwerk; 5* en Top 10 notering blijven staan, met gemak!

Wederom een sfeervolle film - noir!

Het camerawerk draagt ongelofelijk veel bij aan de duistere sfeer in deze film. De regisseur heeft een goed oog voor de juiste focus, bv. als hij een nachtclub binnendringt gebeurt dat niet pats boem! Nee, hij vind het relevanter om eerst een impressie van een nachtclub te schetsen. Dit begint bij het inzoomen op wat licht in de duisternis...., wat een lamp blijkt te zijn...., die een zangeres in de spotlights zet...., vandaar verdwijnt de camera in de massa om uit te komen bij de hoofdrolspelers, waarna het intrigerende, spannende verhaal verder gaat.

Minstens zo belangrijk als een goed verhaal vind ik sfeer en in deze film kom je die onherroepelijk tegen. Het zwart - wit gebruik is prachtig, de dialogen zijn geestig en spitsvondig en de film ademt een coole sfeer uit ( bv. Philip Marlowe die zijn lucifer laat ontvlammen door hem tegen een standbeeld aan te laten strijken ). Het hoogtepunt van de film, is natuurlijk de scene waar Philip Marlowe gedrogeerd wordt en onderhevig is aan hallucinaties.

Ik lust wel pap van dit soort film - noirs en ben ze voorlopig nog niet moe! Een 4*

Toni Collete kruipt in de huid van Muriel ' onzeker, niet al te snugger uit de ogen kijkend maar vervuld met grote idealen '. Wanhopig tracht Muriel aansluiting te vinden bij haar populaire vriendinnen, die haar echter alleen maar als ' oud vuil ' behandelen. Op haar dromen waar te maken neemt ze een rigoreus besluit, niet wetende dat zij haar nogal kansloze familieleden daarmee heftig zal ontwrichtten.

Muriel `s Wedding weet zich dan ook te onderscheiden van de gemiddelde romantische komedie dankzij een hoop wrange zaken die aan bod komen. Muriel is niet altijd sympathiek, maar vaak behoorlijk egocentrisch. Als zij heeft besloten om ' haar nieuwe leven ' te leiden gaat dat gepaard met het bannen van de, voor haar zo vaak, troostende muziek van Abba.

Ben het niet helemaal eens dat Muriel `s Wedding de kijker alleen maar in een feel good stemming achterlaat. Het negeren van haar eigen moeder op de bruiloft, die door haar moeder als de mooiste dag van haar leven werd omschreven was bijzonder pijnlijk om te aanschouwen, net zoals de uiteindelijke gevolgen van het sudderende drama dat wel moest ontploffen. Daar waar een volwassen geachte zus van Muriel jammert wat ze nou met haar leven aanmoet zonder ' mama '. Zoiets blijft uiteindelijk toch knagen.

Alles maar slikken en op een gegeven moment komt die ene spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Fraaie film die laat zien dat geestelijke verwaarlozing net zo heftig is als fysiek geweld binnen een familie. Niet verwacht dat de film mij zo zou ontroeren. Dikke 4*

Duidelijk onder Wong `s kunnen,

Positief is dat hij de 1ste 20 minuten uittrekt voor een lang uitgerekte scene waarin een café-uitbater een gesprek aanknoopt met een reddeloos verloren meisje. Grootste probleem betreft alleen dat ik niet serieus kan meegaan in Jude Law `s rol van goedwillende, sympathieke, hard werkende, op zoek naar liefde zijnde knul. Wong `s sprookjesachtige poging om van een sleutel wat meer te maken vindt zijn Waterloo bij elke poging die Law doet om het mysterie van de sleutels weer te geven. Daarbij bleef het in deze film teveel bij karikaturen, die ertoe bijdragen dat het allemaal niet meer is dan een doorsnee verhaal.

Qua cinematografie oogt het allemaal gelukkig wel uiterst verzorgd. Het café ziet er uit als een zuurstokroze lolly en de latere scenes op de snelweg behoren tot het mooiste wat Wong Kar - Wai mij bracht. Daar waar Jude Law mij behoorlijk koud liet en ik mij ging ergeren aan de hoeveelheid dialoog tussen hem en Weisz, werd het allemaal wat boeiender naarmate het verhaal van Norah Jones op een fijne manier in het verhaal werd gewerkt. Hoogtepunt was eigenlijk pas toen Portman haar intrede deed. Voorzien van een vlot kapsel en veel daadkrachtig, speels en charmant uiterlijk vertoon ging zij een prettige relatie aan met Weisz. De manier waarop zij afscheid van elkaar namen, was weer even de oude Kar - Wai. Niet hevig emotioneel, maar op een mooie nuchtere manier waaruit veel blijk van waardering voor elkaar uitsprak.

Qua muziek werd deze film al helemaal weggespeeld door zijn illustere voorgangers. Gewoon een aardig filmpje om te kijken, maar ik had mij er veel meer van voorgesteld. Ik miste de magische momenten en een vorm van beeldtaal die meer dan eens de gesprekken van wat meer diepgang kon voorzien. Het bleef teveel bij kroegpraat die ik hier ook om de hoek kan horen. Kleine 3,5*

Westerns.....

Typisch zo`n genre waarin elke vorm van fantasie wordt doodgeknuppeld, waarin subtiliteit net zo `n zeldzaamheid is als het ontbreken van een shoot out en als het gebeurt dan altijd alleen via de muziek en waarin het visuele zwaar ondergeschikt is aan het zoveelste ongeïnspireerde wraakverhaaltje.

My Darling Clementine mag zich wat mij betreft tot de betere westerns rekenen. De muziek is vrij aanwezig, maar heeft nog wel iets poëtisch. Jammer dat het visuele er nooit op aansluit. Ik krijg altijd het gevoel alsof het weer carnaval is als ik een western kijk. Vrijwel de enige periode waarin ik ze tolereer. Cowboys gedragen zich namelijk altijd als idioten. Elke bende heeft vaak een leider die zogenaamd de wijste is en anders tref je wel een held of een wat contactgestoorde loner. Wat mij zo tegenstaat aan cowboys is dat ze altijd karikaturen blijven. Het is allemaal veel te gemaakt, terwijl men zichzelf veel te serieus neemt. Waardoor alles nog geen eens humoristisch overkomt.

Ford gaf aan dat hij het belangrijk vond om zijn publiek een vermakelijke film voor te schotelen met genoeg actie. Dialogen vond hij minder belangrijk. In het begin is daar allemaal vrij weinig van te zien. Veel gelul en qua actie is het behelpen. Verder dan het niveau van iemand die zijn pistooltje leegschiet die ' de held ' wel even zal uitschakelen reikt het allemaal niet. Gelukkig komt er af en toe wel wat flitsende actie in voor. Mooi als we te zien krijgen hoe de paarden in hoog tempo door het beeld voorbijrazen. Qua verhaal nogal simpel, maar boeiend dankzij de inbreng van met name de 2 vrouwen en enkele scènes waarin het verhaal even wat opzij wordt gelegd en er gedanst wordt. Weliswaar niet volledig handelend buiten de context. Maar het is allemaal wat beter dan naar dikke, transpirerende cowboys kijken.

Gevoelloos stukje film, waar ik niet warm van wordt. Maar als western al wat genuanceerder. Muzikaal en qua verhaal redelijk. En wat minder doelloos macho wapengekletter, wat meer omgevingsbeelden wat de film wat meer sfeer geeft. Soms mooie beelden van opeengestapelde wolkenvelden. Beelden waarin iemand een ander te paard achterna gaat kan ik dan weer missen als kiespijn. Typisch zo `n westernclichè. En voordat ik reacties krijg, in die tijd waarschijnlijk nog niet.

Wat ik altijd betreur is dat westerns nooit echt hard van aard zijn. Men heeft elkaar in het vizier, men besluipt elkaar, men kijkt eens link naar elkaar en schiet dan eindelijk een keer. Waarna diegene gelijk ineenzakt. Voor de spanning hoef je het niet te doen zo `n ellenlange, voorspelbare opbouw die te vaak te simpel beslecht wordt. Wat betreft wijkt ook deze film niet van het bovenstaande af.

Redelijke film die ik gewoon wel met een voldoende beoordeel. 3*

Vond het best een aangename zit,

Alhoewel het verre van de pracht en praal van een Gerry verwijderd is, doen de vele weidse landschappen toch zeker wat dromerig aan. Vond Van Sant soms ook echt leuk gebruik maken van beeldtaal om het geheel levendig te houden, zoals die schuur die neerploft als metafoor zijnde voor een orgasme of die pratende tijdschrift - covermodellen.

Fijn ook hoe anders deze film is t.a.v. zijn vreselijk nadrukkelijke sentimentele, conventionele periode ( Good Will Hunting, Finding Forrester ). De verschoppelingen van de maatschappij worden niet alleen maar als zielig neergezet, het is meer een indruk van ' hun leven ' die je krijgt. Zonder dat daar concessies aan verbonden worden of dat je alleen maar teleurgestelde koppies te zien krijgt. Van Sant laat zijn kijkers hier wel een opinie over het geheel vormen zonder oppervlakkige emoties toe te dienen, zodat je echt dieper kunt graven en scenes ( zoals een naar liefde snakkende hoofdpersoon bij een vuurtje die alleen maar om genegenheid vraagt maar juist datgene ontbeert ) meer betekenis krijgen.

Een serene film, die nooit groots wordt maar zeker de moeite waard is omdat Gus van Sant menselijke onderlinge relaties soms zo prachtig in beeld weet te brengen. Vooral een grote pluim voor River Phoenix die treffend de rol van Mike weet te vertolken. 3,5*

Je bedoelt hiermee de scène dat ze wat paddestoelen tot zich nemen en zich al drentelend over de dansvloer begeven? Sfeervolle scène, die je absoluut niet het gevoel geeft dat je je in Engeland begeeft, eerder in een nachtclub op Ibiza. Weet iemand ook hoe dat nummer van Goldfrapp heet? Het is ook al te horen bij het menu van de film. Prachtmuziek!

De andere muziek mag er ook wezen. Het creëert een vakantiesfeertje en plaatst het hele gebeuren in het grauwe plaatsje in een andere context. Plots begeef je jezelf in een soort van droomwereld waarin je natuurlijk veel lol wil maken.

De 2 dames acteren geloofwaardig en zijn allerminst karikaturen van zichzelf. Tekortkomingen worden niet verbloemd, gevoelens worden ingetogen beleefd en soms uitbundig. Jammer, dat er dan een lesbische verhouding tussen de 2 ontstaat . Hoewel die gebeurtenis niet geforceerd aandoet, is het allerminst een toevoeging voor het verhaal. Immers, de boodschap die men aan het einde van deze film aan de kijker meegeeft, zij het op een manier die genoeg ruimte overlaat voor de eigen interpretaties van de kijker, is er een uit het leven gegrepen. Puur natural versus verwend nest . Wat voor de een, een spelletje is. Blijkt voor de ander een droom op een beter leven.

De film weet op een ontroerende manier weer te geven hoe een meisje zich langzaam maar zeker durft te ontplooien en in gaat zien dat ze er zelf best mag wezen.
Ondanks de vele teleurstellingen die haar leven beheersen, grijpt ze ieder moment aan om er wat van te maken. Noem het naief maar daardoor komt ze wel sympathiek over. Als kijker gun je haar het beste.

De broer van Mona lijkt er nogal met de haren te zijn bijgesleept. Wel functioneel in de zin, dat Mona `s impulsieve gedragingen zo zijn te verantwoorden. Verder zorgde de broer voor oponthoud en dolf de dromerige sfeer het onderspit als hij in beeld kwam. Misschien een voorbode , maar toch. Aardige film dus, die het onderwerp vriendschap op een eerlijke, nuchtere manier behandelt, met een tikkeltje genietbare vakantieweirdness. Dikke 3,5*

Op zich wel een gave film, al heeft de film één groot manco: onvoldoende spanning!

Deze trend wordt gelijk gezet in een van de eerste scenes waarin wij een soort TBS type een auto zien binnendringen terwijl hij zogenaamd onheilspellende boodschappen uitkraamt. Slecht acteerwerk waarbij de man meer gevaarlijk overkomt dan als een bange man.

In het vervolg van de film zou het nooit meer helemaal goedkomen. Vooral het geschakel tussen gebeurtenissen die één vriendengroep afzonderlijk beleven, was debet aan een gebrek aan spanning. Vele scenes bouwden zich maar matig op omdat er om de zoveel minuten een ander lid van de vriendengroep in beeld werd gebracht. Als we vervolgens weer terug waren bij een ander lid van de vriendengroep dan moest een scene die 10 minuten eerder was ingezet nog 'even' afgemaakt worden. Hoe verklooi je een hoop potentieel?! Ik kreeg er zowaar een cliffhanger cq televisieserie idee bij.

Het moment van ongeveer 5 minuten bovennatuurlijke razernij waarbij de vrienden om het leven kwamen was wel gaaf uitgewerkt en daarbij vond ik het constante 'geschakel tussen iedereen' wel passend omdat het de intensiteit van de pijn nog groter maakte. Zeker omdat iedereen zijn leven net weer op de rails leek te hebben.

Een flinke domper in de vorm van het einde trouwens, waar men zonnodig clichématig nog even een 'final girl' op moest voeren na het overweldigende, visuele en bevreemdende machtsvertoon van voorheen. Een speciale film die gemakkelijk wegkijkt maar gebukt gaat onder enkele hardnekkige mankementen. 3,5*

Joseph Gordon-Levitt is briljant als een jongeman met een losse, verdorven sexmoraal, die nooit heeft kunnen leren dat affectie en lust tijdens de sex samen kunnen gaan. Ondertussen probeert hij een hoop nare ervaringen uit het verleden weg te spoelen, door zijn lichaam te torpederen met veel geslachtsgeweld. Zijn zelfvertrouwen heeft een flinke knauw opgelopen en steeds wanhopiger probeert hij zichzelf voor de gek te houden, dat wat met hem gebeurt is, dè norm in de maatschappij is. Uiteindelijk komt hij toch tot het besef dat de basketbalcoach misbruik heeft gemaakt van zijn kwetsbaarheid en zijn jeugd en zelfrespect heeft afgenomen.

De film boet na een herziening helemaal niets aan sfeer en zeggingskracht in. De opening van de film, de UFO zijlijn die bij Brian symbool lijkt te staan voor verdwazing, ontkenning danwel dingen die een mens ver te boven gaan en de geniale muziek dragen bij aan een heftige, intense film, waar het einde eigenlijk best een verademing 2 zielsverwanten die eindelijk hun verhaal kunnen doen na al die jaren in positieve zin bleek te zijn. Een ontroerende dramafilm. 4,5*

De film kwam toen nog goed weg met een 2, een paar weken daarna heb ik hem alsnog afgewaardeerd naar de laagst haalbare score 0,5*. Wat een ongelofelijk slechte film, de ergste die ik ooit gezien heb. Wat een nepsentiment van die Sean Penn zeg, ik kreeg echt de neiging om hem eens lekker uit de weg te ruimen Zal toch niet de bedoeling van de regisseur geweest zijn dat ik mij aan hem ging ergeren? Ik zou juist met hem mee moeten leven, het pakte echter heel anders uit. En dan die belachelijke plottwist op het einde....triest.

Binnenkort ga ik Million Dollar Baby kijken, ik hoop niet dat die film ook op zo `n drama uitdraait anders mogen ze die Eastwood wat mij betreft aan een ketting in de boksring leggen.