Opinions

Een horrorfilm met pretenties,

Slechts, de verhaalconstructie is echt om van te smullen. De keuze om eerst een slachtpartij op te dienen en daarna het hele martelproces in beeld te brengen, zorgt ervoor dat het lijkt alsof je eerst met onschuldige mensen van doen hebt, terwijl de wraak tegen het einde van de film gerechtvaardigd aanvoelt.

Martyrs is een vrij zieke film, wie anders beweert heeft vast een grote kelder in huis of is zijn zicht op de realiteit verloren. Het begint allemaal best gaaf, met een genadeloze slachtpartij waarna het accent al snel komt te liggen op een gecompliceerde relatie tussen Lucie en Anna.

Nou is Martyrs waarschijnlijk nooit bedoeld als een film die mikt op realisme. Maar onlogische gedragingen worden hier wel heel opzichtig tot kunst verheven, waardoor je wordt afgestompt en op een gegeven moment geen sikkepit meer geeft om wat Lucie en Anna allemaal nog te wachten staat.

Een sensatiehorrorfilm die het etiket exploitatiefilm bijtijds wil voorkomen, door zijn afschuwwekkende innerlijk op te geven voor een film waarin belachelijke motieven gedijen en waar vergelijkingen met een bekende Franse martelares er met de haren bij worden gesleept, opdat het allemaal ineens zo diepzinnig zou zijn.

Haute Tension en L `Interieur gaven de Franse horrorfilm aanzien, door te investeren in sfeerschepping, spanning en veel slashgeweld, die geen moment aanvoelden om een groter geheel te dienen, maar louter voor pretentieloos plezier doorgingen en zo tot een zo optimaal mogelijke verzadiging kwamen.

Op visueel vlak is het allemaal wel degelijk, al mist Martyrs de nodige allure om echt te overtuigen. De tunnel tussen leven en dood wordt standaard gevisualiseerd door een groot wit licht? Mr. Laugier had duidelijk in geen tijden spinazie op. Slechts de vilscene van Anna en de eindscene waren nog gaaf in beeld gebracht, al werd dat effect grotendeels veroorzaakt dankzij een fijn sounddesign die de beoogde drukkende atmosfeer vaak nog enigzins op wist te vegen.

Uiteindelijk breekt Martyrs trouwens nog wel een record, namelijk het record: jezelf zo ernstig mogelijk toetakelen d.m.v. automutulatiescenes, absoluut voer voor emofans met ideeënarmoede! Een film die nooit weet te vervelen, op basis van de reputatie die Franse horrorfilms genieten, een debacle! 3*

He/she cope in the only way he/she knows.....

Mary and Max is een wonderbaarlijk mooie film over mensen die volgens vaste patronen leven en er niet meer uit dreigen te geraken, bovenstaande zin geeft alvast een goede impressie. De film bevat tragiek, maar minstens zo veel segmenten over alle dingen die het leven de moeite waard maken zoals: nieuwsgierigheid en verwondering; waar komen de baby `s zoal vandaan?, hoe content te zijn met jezelf?, ontspanning, eten, de liefde en muren beslechten opdat je zelf meer tolerantie ervaart richting je medemens.

Mary `s stem wordt grotendeels vertolkt door Toni Collette. Een bewonderenswaardige Australische actrice die na haar doorbraakfilm: Muriel `s Wedding, aan de bak mocht gaan in Amerika en ondanks sucessen met The Sixth Sense & Little Miss Sunshine, nooit de binding met haar thuisland verloor door op te blijven draven in kleinschaligere Aussie producties als: The Japanese Story & The Black Balloon. Toni Collette brengt haar personage volledig tot leven zonder zichzelf in de weg te zitten. Al zal het sommige Melburnians vast steken dat uitgerekend een geboren en getogen Sydneysider door moet gaan voor een Melburnian.

Mary `s situatie roept vergelijkingen op met die van Amelie, wiens ouders tekortschoten in het geven van wat broodnodige affectie. Mary `s situatie hier is nog kanslozer en schrijnender in beeld gebracht, omdat het geheel wat minder in een sprookjeswereld wordt gedipt en omdat we Mary zien opgroeien i.p.v. een vroege vlucht zien nemen van kind tot adolescent. Haar vader werkt aan een lopende band wat perfect strookt met zijn geestdodende karakter. Haar moeder heeft het veel te druk, met de golven van kleptomanie die haar overvallen als ze zichzelf in een winkel begeeft. Zo subtiel als Vera Daisy Dinkle is, laat ze haar dochter wat anders geloven.

Max `s personage wordt vertolkt door alleskunner: Philip Seymour Hoffman. Max is zo `n man waar je jezelf bij afvraagt of de maatschappij hem gedropt heeft of dat hij zelf gekozen heeft voor een semi isolement. Zijn intolerantie jegens zijn medemensen, die hij het liefst op afstand houdt doen het laatste vermoeden. Max is afwisselend grillig van karakter danwel superdroog en nooit te beroerd om bepaalde mythes ''baby `s worden in glazen bier geboren'' voor een deel in stand te houden en er een al even eigenzinnige theorie bovenop te gooien. Max `s haat - liefdeverhouding met zijn vissen, zijn droge opmerking na het lift incident en de clown met zijn mini paraplu waren ook magnifiek.

De animatie ziet er weergaloos uit. Het contrast tussen New York en Melbourne is fijn tot uiting gekomen, dankzij het gebruik van verschillende kleuren en deze ook constant consequent toe te blijven passen. Voor een film die gaat over de wat minder bedeelden in een maatschappij, ziet het er allemaal geweldig charmant uit. Je zou zo zelf een kleistraat in willen rijden om je voor een dag te huisvesten en te aanschouwen hoe een vuilniswagen het huis van de familie Dinkle nadert.

Het was mij overigens ook een pak van mijn hart dat die tegenoverbuurman die al 45 jaar of zo aan huis gekluisterd zat, Mary redde van een dwaze daad. Toch blijft ma Dinkle voor mij een van de gaafste personages uit deze film, die kop van haar was zo doorleefd dat een lading lipstick niets meer kon verhullen.

Ik kan contexten op blijven sommen die van Mary and Max een prachtfilm maken, maar beperk mij slechts tot de droge nieuwjaarsduik, de Griek die een bord kapotgooit en de piranha met een been in zijn mond. De muziek was al minstens zo aanstekelijk als het verhaal! Een speelse, tragische film met onnoemelijk veel overbodige details, maar daarom juist zo leuk en lief! 5*

Billen, bibs, kont, kadetten.....

Iemand die een cafe binnenloopt om een vraag te stellen, waarna Jean-Pierre Léaud het nog even vrolijk overdoet, nonchalance als er iemand overhoop geschoten wordt, Amerikanen pesten, iemand die Jean-Pierre Léaud met een mes bedreigt om zich vervolgens zelf maar neer te steken, zowel geweerschoten als popnummers op de soundtrack, filosofische tussentitels over mollen of toch niet?! Aanschuiven in een cafe waar Brigitte Bardot zojuist een zakenrelatie ontvangt.....

En dat alles gemengd met Godard `s frivole spel met taal, zowel qua dialoog als op het beeldscherm. Zeer levendige film, met soms wat langer aanhoudende dialogen tussen 2 personen, alhoewel kruisverhoor beter op zijn plek zou zijn en vervolgens weer wat anders. Het springt allemaal lekker van de hak op de tak en je weet nooit wat de volgende scene voor je in petto heeft. Jean-Pierre Léaud `s personage Paul wordt in de film steeds schuchtiger, wat geinige situaties oplevert als hij zich loopt te beklagen over o.a. de beeldafstelling in een bioscoop. Het verhaal zelf vond ik boeiend genoeg, met een fijne wisselwerking tussen de mannen en vrouwen in een mooi contrastrijk zwart - wit gefilmde film. Vooral de nachtscenes zagen er fijn uit. Fris, speels en innovatief. Godard bewijst maar weer eens dat hij met gemak een van de, zoniet dè invloedrijkste regisseur van weleer is. 4*

Ik ben het volledig eens met de mensen die stellen dat M.A.S.H. een staaltje vergane glorie is. Het hoge gehalte aan mafkezen in deze film werkt lang niet altijd zo verademend als vooraf gehoopt. De karakters zijn allemaal stuk voor stuk karikaturen en veel grappen en grollen behoren tot Police Academy - niveau.

Daarbij doet Robert Altman geen enkele poging om zijn film op wat voor een manier dan ook te stileren, waardoor je naar een soort: Het is hier fantastisch, gefilmd op een 1 sterrencamping zit te kijken. De satirische noot die de film zo graag aan wil slaan is nogal eens ver te zoeken tussen alle puberale humor.

Gelukkig heb ik mij nergens echt verveeld en kon ik vaak nog wel lachen om sommige situaties en dialogen. De biecht waarin een soldaat kwaadspreekt over een andere soldaat die pokeren als 'maar' een spelletje bestempeld is uiteraard wel tijdloos en dè bekentenis van een tandarts + vervolg was ook zeker de moeite waard!

Ik heb er een hard hoofd in of Robert Altman met nog wat beters op de proppen weet te komen dan Shorts Cuts. Een 2,5*

Aardige Scandinavische dramafilm.

Nergens origineel, maar wel met een sympathiek, echt hoofdpersonage in de hoofdrol die zich kwetsbaar op durft te stellen zonder gelijk te vervallen in dezelfde automatismen. Luchtige film die toch nog redelijk onverwachts toesloeg richting het einde van de film.

De luchtigheid werpt zijn vruchten af. We maken de voorbereidingen mee van een feest, waarin de verkregen prestige van het organiseren ervan, belangrijker is dan het beleven van een feest of de voldoening van degene voor wie het feest gegeven wordt. Veel roddel en achterdocht onderling, veel bekrompen personages. Tegelijkertijd een fraaie coming of age film waarin enkele belangrijke vragen gerekt worden om tot slot in overvloed te worden uitgestort. Dikke 3,5*

Begin juli 1999,

Nadat wij na hard zwoegen eindelijk vakantie kregen van de middelbare school, trokken wij met onze klas naar de stad om een klassenuitje te ondernemen. Alhoewel ik mij bar weinig interesseerde voor het medium film vond ik een gezamenlijk uitje naar de bioscoop natuurlijk prima. Eenmaal aangekomen konden wij kiezen uit 2 verschillende films: The Matrix of Notting Hill. Aangezien ik absoluut niks op had met science fiction en mij ter ore kwam dat Julia Roberts in laatstgenoemde film meespeelde, die ik al kende van Pretty Woman speelde zich een wat ' wat de boer niet kent eet hij niet' scenario af.Jaren later nog wel eens wat gezien van The Matrix, maar nooit van begin af aan tot aan de eindcredits. Nadat ik laatst ' The Animatrix' zag moest ik mij er toch eens toe aanzetten om deze film eens te bekijken. Beter laat dan nooit dus.

The Matrix bevat een interessant concept. Gedurende 2 uur probeert de film zijn kijkers bezig te houden met de vraag: wat is nou de echte wereld en wat is de virtuele wereld. Ik zeg expres geen droomwereld aangezien The Matrix tracht om een inktzwarte toekomst te schetsen waarin de mensheid en de machines lijnrecht tegenover elkaar staan allesbehalve een droomwereld voor mij. De vele decors ogen grauw. The Matrix schetst dus een toekomstbeeld waar ik het helemaal niet mee eens ben. Mocht ik een woordenweb maken rondom het woord 'toekomst' dan zou ik dingen neerpennen die mijn petje te boven zouden gaan, ik zou mijn fantasie aanspreken. Deze film ziet de toekomst niet rooskleurig in, maar laat tegelijkertijd na om een maatschappij te laten zien waarin iedereen elkaar het leven zuur maakt. De momenten waarin daadwerkelijk strijd wordt geleverd beginnen zich pas richting het einde af te tekenen.

Waar ik in deze film ook moeite mee heb is dat bijna iedereen op Neo en wat handlangers na zich bevinden in een wereld die de machines hen voorhouden. Veel interessanter zou het zijn geweest als men zich focuste op het proces naar zo `n soort samenleving toe. Iets waar in een film als Avalon wel goed naartoe wordt gewerkt.

The Matrix biedt echter volop gelegenheid voor wat amusement. Al was het maar omdat ik telkens bruggetjes naar andere (kort)films aan het leggen was. Een film als The Animatrix bevat korte animatiefilms die zich echt focussen op een bepaald aspect uit The Matrix. De katten, de hoge flatgebouwen, zwevende objecten, het gevecht tussen Morpheus en Neo, de aanvallen van die monsterlijke objecten, Neo die bij aanvang in zijn computerkamer zat. Allemaal heel herkenbaar. De Matrix probeert vele thematieken te presenteren aan zijn kijker maar blijft veel te oppervlakkig als het gaat om de rol van de mensheid in een tijdperk waarin de mechanisering om zich heen grijpt. Verder is The Matrix niet alleen een inspiratiebron voor vele films maar speelt hij ook leentjebuur bij een film als Ghost in the Shell.

The Matrix laat zijn kijker een wat eenduidig universum zien en laat i.t.t. een SF topper als 2001: A Space Odyssey minder ruimte over voor verwondering en eigen interpreatievermogens van de kijker.
Daarnaast laat deze film zich qua spanning te makkelijk in zijn kaarten kijken. Apart om vlak voordat een bemanningslid zijn collega `s verraad een paar beelden voor te schotelen waarin hij contact heeft met een agent. Vaak was de film op visueel gebied nog wel aardig, maar soms ook knap lelijk. Net nadat Neo zijn keuze tussen die 2 pillen had gemaakt kregen we een opeenstapeling van lelijke, simpele beelden te zien. Positief waren de camerastandpunten. Deze zorgden voor wat fijne shots met als hoogtepunt het shot waarin de camera op de grond geplaatst lijkt en tegen de onderkant van een helikopter aankijkt, terwijl het kogelhulzen regent.

Op visueel gebied heb ik dus al vele betere films gezien. Maar dat verbloemt niet dat The Matrix enkele geweldige scenes kent zoals de plotselinge gave van lenigheid bij Neo. Ik moest er dan wel om lachen, maar dat deert niet. De muziek, uitgezonderd bij het gevecht tussen Morpheus en Neo, is niet echt sfeerverhogend. Nogal een anonieme soundtrack. 3,5*

Carax is inderdaad op zijn best tijdens de uitbundige scenes. Vandaar dat ik Les Amants du Pont - Neuf beter vond.

Deze film beschikt over een charismatisch hoofdpersonage. Na Beau Travail en die andere Carax film kijk ik graag naar Denis Lavant. Geweldig hoe hij zich uit weet te drukken. Zijn expressie, verraadt verschillende tegenstrijdige emoties perfect. De opbouw die uiteindelijk uitmondt in een climax, hier ondersteund door passende muziek en uitbundig camerawerk zijn de mooiste momenten.

De film ziet er visueel ook aardig uit, maar kan niet op tegen het montagegeweld van de films eind jaren `90. Vond de kraak er verder best slecht uitzien. In Rififi (1955) werd dit gegeven mooier in beeld gebracht. Vond het hier vooral kaal uitzien.

Verder wel een aparte film die zijn unieke uitgangspunt helaas niet helemaal weet te verzilveren. Hoewel de film verbeeldingskracht bezit, wordt er nog best veel in gepraat. Terwijl men mijns inziens best wat over de eigenschappen van het virus mocht uitweidden. In de praktijk immers weinig van gezien. Het ging meer over de tweestrijd die Lavant aan de hand van Binoche voerde. Leuke film dus, met een aardig slotakkoord. 3,5*

Meest positief in het oog springend was de muziek, gevarieerd van toon maar altijd rustig op de achtergrond voortkabbelend, passend bij het warme innerlijk van de film. Maar ondanks een aantal geinige personages ( met name die 2 vrouwen die vreemde briefjes aan hun deur ontvingen waren goed op dreef ) deed het mij uiteindelijk allemaal veel te weinig.

De personages kregen tijd zat om hun fouten goed te maken, wat hier gewoon niet werkte omdat ik John Hawkes i.t.t. Miranda July niet echt goed in zijn rol vond passen. Het kwam allemaal net wat te geforceerd raar over. Miranda July ' I `m Gonna be a Star ' was daarentegen lekker droog en buitte haar onzekerheid wel uit in de vorm van humor.

Bleef leuk om te volgen, maar de banale, pre - puberale humor vond ik gewoon net even wat minder grappig. Een film die genoeg leuke scenes ( o.a. de visscene op de weg en de scene op het grasveld ) in de aanbieding heeft met redelijk camerawerk, maar mij over de gehele lijn wat teleurstelde. Ik werd nooit echt ontroerd of bewogen om mee te leven met de personages en dat terwijl ze nou ook weer niet vreselijk onsympathiek waren, maar het op dat moment gewoon even niet in zich hadden.

Liever een Little Miss Sunshine of een Muriel `s Wedding! 3,5*

De fotografie in deze film voelt extreem cheap aan. Geen mooie plaatjes ala Lucia y el Sexo, Beau Travail of Respiro.

Wat rest is een verhaal wat aardig had kunnen zijn, maar wat steeds meer uitdraait op, een van elke vorm van spanning ontnomen verhaal. De vermenging met de plaatselijke bevolking biedt op multicultureel vlak nauwelijks opzienbarende ontmoetingen of stof om humor op te rakelen. De prestigestrijd om de vrouwen schoot mij ook compleet in het verkeerde keelgat, met als dramatisch dieptepunt het moment dat een soldaat zijn kameraden beschoot. Al was men gesneuveld bij bosjes, ik zou er geen moment om gemaald hebben.

Een vreselijk lomp verhaal, met stereotype karakters in plaats van een dromerig of avontuurlijk relaas. De muziek was ook al niet om aan te horen. Kleine 2,5*

The Frog Hunter!

Een geniale flashbackscene die het waarom van kikker `s drugsgebruik probeert te vergoeilijken is een steek in de maag van allerlei oorlogsfilms die handelen over getraumatiseerde soldaten. Als een totaal onzinnige film als deze er zowaar in slaagt om het personage van kikker wat diepgang mee te geven door zo `n geinige flashbackscene, weet je gewoon dat het gros van de oorlogsfilms uit louter lariekoek bestaat.

Meet the Feebles steekt Braindead absoluut naar de kroon als beste film van Peter Jackson. Dat had ik absoluut niet kunnen bevroedden na het tegenvallende Bad Taste te hebben gezien. De personages in deze film zijn allemaal zo ongelofelijk fout, vals, jaloers, ziek, depressief, grof, pervers, platvloers, eigenwijs, narcistisch danwel overdreven principieel en braaf als contrast dat het onmogelijk is om niet in lachen uit te barsten. Vooral de scenes waarin de Feebles zich in de buitenwereld begeven zijn stuk voor stuk hilarisch, neem alleen al de scenes op de golfbaan waar men een verboden transactie sluit of een joggende Heidi the Hippo, je zult zoiets op straat in het echt tegenkomen.

Geweldig vermaak en daarnaast gewoon een unieke film, die je tegenwoordig nog maar zelden ziet. Alle remmen gaan los, Peter Jackson was niet bang of op zijn hoede om iemand voor het hoofd te stoten of om zelf keihard gevloerd te worden, wat een lef! De climax is uiteraard heerlijk gewelddadig.

Een 4,5*, welverdiend voor iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Een film die nog wel leuk is als je 300 gezien hebt. Eigenlijk slecht in elke zin van het woord, maar zo `n scene bij die put waar iedereen ingetrapt wordt is heerlijke, onzinnige zelfspot, eveneens als de introductiedans van de Spartanen als zij al huppelend in de kloof op hun vijand stuiten. De film gaat bij deze scenes wel finaal de mist in door deze scenes maar te rekken en te rekken. 30 seconden naar dansende Spartanen kijken is leuke onzin, meer dan 5 minuten naar dansende Neanderthalers kijken, die bovendien beoordeeld worden door een hippe jury, geheel in de stijl van onze tijdsgeest, is gewoon strontvervelend en verraadt een gebrek aan inspiratie. Zeer plat, desondanks af en toe best kunnen lachen. Een 2*

Ik was wel benieuwd naar deze film. Temeer omdat de film uit Italië afkomstig is en omdat hij rijkelijk bedeeld is hier. Uiteindelijk toch maar eens van iemand geleend en ondanks 6 lange uren heb ik er geen spijt van gehad. Toch vind ik deze film verre van een meesterwerk.

De film is vooral heel degelijk. Het begin beloofde veel goeds. Ik kon me in de vriendengroep identificeren en was benieuwd hoe hun levens zich zouden ontwikkelen. Verder werd er veel goede muziek gedraaid en gebeurde er nog wel eens wat roekeloos. Helaas kwam Nicola steeds meer in het middelpunt te staan. Tot zijn tripje naar Noorwegen was het nog wel leuk, maar toen hij daar weer vandaan kwam was hij vooral een erg oninteressant personage om naar te kijken. Als ik een leven zoals dat van hem zou leiden zou ik van saaiheid neervallen.

De interessantse verhaallijn is natuurlijk die van Matteo. Excentriek figuurtje, maar ergens wel verklaarbaar waarom. Van de ene kant kan ik niet begrijpen waarom hij zelfmoord pleegde . Hij had eigenlijk alles voor het oprapen, maar durfde weer eens geen stappen te ondernemen. Van de andere kant dus verklaarbaar omdat hij eigenlijk emotioneel een beetje verwaarloost is door zijn moeder of niks van haar affectie heeft meegekregen. Zijn zelfbeeld was gewoon ontzettend laag . Overigens een schitterende scène die zelfmoord, eerst de tijd nemen om je schoenen uit te doen en dan zoiets.... Zeker wel het ontroerendste moment uit de film. De gebeurtenissen rondom Georgia vond ik ook niet echt super boeiend. Behalve dat spoortje van emotie dat ze toonde, tegenover Matteo .

Cinematografisch kende de film wel aardige momenten. De aanzichten van steden als Palermo, Torino, Rome en Milaan waren leuk gevonden. En ook de geschoten plaatjes uit Noorwegen, met name de waterval, waren mooi geschoten. Toch was ook de cinematografie middelmatig.

Toch vond ik dat de film op eerder genoemd moment weinig diepgang bevat. Niets kon mij echt raken.
Hoe kan dat nou? De film behandeld ongeveer 40 jaar Italiaanse geschiedenis? Ammehoela! 2 minuten praten over de massa ontslagen bij fiat en dan nog geen eens te weten komen wat er na het ontslag van de beste man is terechtgekomen. Noem ik eerder een zijplotje. Net zoals ook nooit echt duidelijk is geworden waarom de vriendin van Nicola zich bij de rode brigades aansloot Ja, ze was ontevreden over de maatschappij. Blijft veel te vaag.

De film verveelde mij eigenlijk nergens, maar hij kent ook nauwelijks hoogtepunten. Het doet gewoon aan als een soap. Er gebeuren dingen, maar het blijft allemaal te oppervlakkig en veel te braaf. Ik leefde niet mee met iemand, de romantisch bedoelde scènes waren niet romantisch en Nicola bleef maar in de camera kijken. Over het acteerwerk van de mensen overigens geen kwaad woord. Leuk, om een keer gezien te hebben maar de wereld draait wel door als je het nooit gedaan hebt. Geef mij dan maar een Cinema Paradiso! Veel intenser en met veel meer passie gemaakt. De speelduur van een film wil immers niet altijd wat zeggen over de kwaliteit ervan. 3*

Kectsjjjjjjjjjjj

Dezelfde minpunten als bij zijn eerdere werk, alhoewel ik Blue is the Warmest Colour wel kon waarderen. Positief is dat hij zeker authentiek oogt in de manier waarop hij een verhaal vertelt, hij had hier een redelijk zorgeloze film voor ogen in tijden die nog niet zo gecompliceerd waren. Jammer dat hij dat af en toe best fijne Mediterraanse sfeertje zelf hardhandig onderuit haalt door dat gewauwel van met name Ophélie, met haar vele onzekerheden over wat anderen van haar vinden.

Zo`n scene waarin Amin en zij pasgeboren lammetjes te drinken geven tijdens de ochtenddauw is wat dat betreft typerend, potentieel mooie scene; ware het niet dat je als kijker onvoldoende in zo`n scene op mag gaan omdat Ophélie constant haar klep niet dicht kan houden. Redelijke film, duurt te lang en de volgende keer graag wat meer verstilling. 3*

Magnetic Rose (44 minuten):

Tegenvaller. De klassieke muziek hoor ik sowieso al liever in wat langere scènes of als er een verandering op komst is. Iets dat hier niet het geval is, nauwelijks spanningsopbouw in de muziek terug te vinden en daarnaast gewoon simpelweg niet mooi.

De animatie viel mij ook wat tegen. Vooral de personages in de vorm van de bemanning van de ruimteafvalruimer. Gedetailleerd getekend met haren op de armen, zonder dat dit gelijk veel meerwaarde had. De decors oogden ook veel te fantasieloos om echt te imponeren. Veel rood en groen, wat gewoon niet lekker matchte. Weinig contrast in kleur en het vervagen van de werkelijke wereld vond ik gewoon veel beter uitgewerkt in het met kleurenpracht overgoten Paprika (2006). De werelden waar de hoofdpersonen hier naar uitweken bleven beperkt tot een landhuis met aansluitende tuin, donkere trappen en een etenstafel. Daarbij vond ik het verhaal rondom het kleine meisje allesbehalve schattig, net allemaal wat te simpel. 3*

Stink Bomb (38 minuten):

Energieke film. Die muziekriedeltjes deden mij een beetje in Spaanse sferen belanden. In deze film wat meer oog voor detail. De personages in dit filmpje oogden wat minder nep. Daarnaast wat dichter bij de realiteit deze film. Prachtig getekende auto `s, stedenaanzichten en bergen. Gaaf moment als er ineens een peloton van honderden bommenwerpers in de lucht opduiken. Vanaf dat moment constant actie, met een luchtige ondertoon. Erg grappig gegeven gewoon. Men probeert met man en macht een wat domme man ervan te weerhouden Tokyo te naderen. Vooral de poging van zijn oma om hem te dwarsbomen was grappig. Daarnaast ook een fijn einde. 4,5*

Cannon Flodder (22 minuten):

Typisch een film van Otomo. Zijn personages mogen wel eens een metarmorfose ondergaan. Waar ik mij in Akira al licht stoorde aan de 3 `geestkinderen ` waarvan de jongens al veel ouder leken, meet Otomo zijn kinderen hier weer een nogal rond hoofd aan, met nogal een dikke buik. Maar verder een vermakelijke film.

Goed gebruik gemaakt van de muziek, bijna constant op een dreigende manier aanwezig. De omgevingen zijn zoals altijd mooi geanimeerd en het steampunk element verveelde niet.

Ik vraag mij wel af waarom Otomo `s films altijd een anarchistisch, rebellerend tintje bevatten. De maatschappij is altijd de pineut bij hem. Nou, lenen steampunk en transformaties zich er eigenlijk ook wel voor..... Dikke 4*

Samengevat, aardige animatiefilm die qua samenhang niet op elkaar aansluit. Elke film biedt iets anders, zeer gevarieerd. 11,5/3= 3,8333. 4*

The Silence of the Goats!

Jeff Bridges speelt een geweldige rol als aanjager van het pacifisme in de hoogste legerkringen. George Clooney speelt op een voortreffelijke manier een komisch persiflage, van een man die de situatie altijd onder controle heeft of onder controle weet te krijgen dankzij mentale steun. Ewan McGregor is ook op niveau aan het acteren, maar doet wat onder voor Bridges en Clooney ( die bad karma scene met laatstgenoemde was geinig, omdat hij er ook zó in leek te geloven).

Een tal aan filmreferenties, geslaagde muziekkeuzes en hoop serieus gebrachte onzinnigheid onderstrepen de kracht van deze film alleen nog maar meer. In het begin kwam ik even wat moeilijk in de film, maar ik heb sterk het gevoel dat ik deze film met het verstrijken van de jaren alleen nog maar meer ga waarderen. Een dikke 3,5*

Gemengde gevoelens, ik kon niet helemaal meegaan in de geloofwaardigheid van deze praatsessies aangezien het allen toch acteurs bleken te zijn en ik vond het camerawerk toch wel heel slecht eigenlijk, in de zin dat het allemaal kleurloos, grauw, onscherp en weinig inspirerend oogde.

Neemt niet weg dat er een paar emotionele scenes best wel overkwamen, zoals:

Het moment dat Freddy moeilijk over zijn gemoedstoestand kon praten en een knuffelbeer had meegenomen als aanspreekpunt, aangezien het water hem toch wel naar de lippen steeg was prachtig in beeld gebracht.

Verder ook wel een geinig concept waarbij de mannen eens in de praatstoel zitten. Geinig om die mix tussen binnenvetters danwel goedgebekte, maar alles over het hoofd zienende, ''hun huidige toestand ontkennende'' mensen te aanschouwen. 2,5*

In tegenstelling tot vele berichten hier vond ik dit met name in het begin ' geen schattige film '. Daarvoor veel te veel ergernis richting ' kleine Mao Dabing ' die een van de meest onuitstaanbare kinderen ever neerzet met zijn hysterische stem en constante geblèr. Ik kon hem wel zijn nek omdraaien.

Eenmaal de kinderen verwijderd raakten van elkaar werd het allemaal wat boeiender. Ling Ling en haar kleine ( schattige! ) broertje konden mij wel bekoren. De manier waarop de kinderen hun filmhobby achterna joegen; door filmfragmenten te imiteren, door toegang proberen te krijgen tot de cinema en door veel films te kijken door hun kijker vond ik wel charmant weergeven.

Al was het jammer dat ik dan weer weinig weet heb van de Chinese filmgeschiedenis, waardoor niet alles altijd even goed overkwam en waardoor ik niet dat heerlijke nostalgische gevoel overhield na het bekijken van Cinema Paradiso. Het drama - gedeelte werkte vaak wel vooral het leed van Ling Ling en haar ouders werd treffend in beeld gebracht. De soundtrack vond ik teleurstellend. Ik had wel wat meer frisse oprispingen op muzikaal gebied verwacht. Anonieme 3,5*

Mijn 1ste Godard, maar een bijzonder fijne kennismaking.

Intigrerend is de juiste omschrijving voor deze film. De film verloopt in een rustig tempo en wisselt niet zo gek veel van locatie. Met name als beiden in hun huis vertoeven duurt het even voordat ze er weer op uitgaan. Waartoe zijn mensen die op elkaars lip zitten geneigd? Juist, tot praten. Veel dialogen onderling. Maar constant boeiend om te volgen. Je voelt als het ware een klik tussen beiden hoofdpersonen. Er valt naast de dialogen, die steeds meer verworden tot een psychologische strijd met een erotische onderlading nog zoveel meer te genieten. Vooral het kleurengebruik mag er wezen. Je zou niet denken dat je met een film uit de jaren `60 te maken hebt. Geen duffe kleuren, maar wat felle kleuren, vooral de kleur rood dan.

Verder aangename muziek en prachtige opnames van de Italiaanse kust. Met name die grote trap, met de zon die daarop weerkaatste zag er fijn uit en maakte dat het idealistische plaatsje nog wat meer meerwaarde kreeg.

Het einde vond ik alleen wat minder. Speling van het lot of niet, ik vond het wat gemakkelijk. Zonder het auto - ongeluk had het einde al volstaan. Daarnaast deed dit abrupte voorval mij denken aan een andere Europese film die nog voordat Le Mepris het levenslicht zag werd gemaakt.

Voor mij had het eigenlijk wel mogen eindigen toen Bardot wegzwom uit het leven van Picolli. Origineel, omdat mensen vaak uit elkaar gaan na een woordenwisseling en daarna vaak weglopen of wegrijden.

Hoogtepunt voor mij was de scène waar wordt ingezoomd op een naakte Bardot, vanaf een apart camerastandpunt. 4*

De film gaat de mist in door van het aanvankelijk spannende uitgangspunt een sociaal drama te maken, daar waar alles voorhanden was om een soort van Calvaire waanzin over de kijker uit te storten. Het zwaartepunt van de film lag nu teveel bij dat ene geheim, waarvan ik al snel door had dat er iets in de trant van kinderen in de kelder waren opgesloten. Toen dit alles nog in nevelen gehuld was, deed de film het naar behoren. Al vind ik de fotografie in deze film niet echt om over naar huis te spreken. Het acteerwerk was aardig, al stoorde ik mij nogal aan die droplul van een Jaap Spijkers, die zich veelal van dezelfde gezichtsuitdrukkingen bediende. De dramatische impact die de film normaal gesproken op mij zou moeten uitoefenen ging geheel aan mij voorbij in deze weinig sfeervolle film. 2,5*

Mwoah

Een weinig opzienbarende film die nog een beetje gered wordt door het avontuur dat de jongens samen beleven. Hun onderlinge chemie stuurt de film voort. Film heeft het hart wel op de goede plek zitten, maar toch snel vergeten dit niemendalletje. 3*

Viel mij mee,

De opening van de film zet gelijk de toon voor een lekker dreigend sfeertje. Lang wordt er in het midden gelaten wie de persoon Michael Clayton nu eigenlijk is, hierdoor wist ik niet aan welke kant hij nou werkelijk stond.

Clooney is niet echt een favoriet van mij, maar hier kon ik hem goed uitstaan. Waarschijnlijk omdat hij nu eens op zijn hielen werd gezeten. Qua montage en geluid oogt het allemaal best wel verzorgd en zelfs modern. Wat toevalligheden en een kleine anticlimax na een geweldige climax konden weggelaten worden maar richten weinig schade aan. Vermakelijk en richting het einde wordt er met een sterk staaltje beeldtaal nog wat diepgang in het verhaal gestopt. Voor de een misschien wat geforceerd. Ik vond het allemaal wel best. Tom Wilkinson was lekker op dreef, vooral zijn gedetailleerd weergeven ervaringen over uitspattingen met Litouwse hoertjes maakten van hem naast een gek vooral ook een grappig personage. 3,5*

Een lichtvoetig avontuur.....

Dany Boon past perfect thuis in het circus van Jeunet. Tussen bekende Jeunet adepten als Dominique Pinon & Yolande Moreau ( de huilende Madeleine in Amelie ) misstaat hij zeker niet als onhandige kluns, die moeilijke gezichten moet trekken. De bende die hij op sleeptouw nam, in zijn missie om 2 wapenfabrikanten tegen elkaar op te zetten, was ontzettend grappig.

De scenes op het vliegveld en bij de haven grossierden in briljantheid dankzij een perfect samenspel van de cast, die maximaal plezier uitstraalden in het spelen van hun spelletjes, om de wapengiganten te dwarsbomen. Op visueel gebied levert Jeunet ook weer galleryplay af. De film kijkt vlot weg en explosies worden met speels enthousiasme ontvangen, door bv. in te zoomen op het verstrijken van een kalender i.p.v. in te zoomen op een gewond personage.

Mocht het allemaal nog niet duidelijk zijn, deze film legt zijn accent niet zozeer op het veroordelen van onzichtbare wapendeals, maar maakt de wapenwereld belachelijk aan de hand van humor, die een belerende vinger of een goedkope satire buiten de deur houden. Daarvoor is Micmacs à Tire-larigot ook teveel een auteursfilm, waar je vanzelfsprekend op verkenningstocht gaat met wat dwaze personages in Jeunet `s al even idiote wereld, waar mensen `s morgens al hinkend hun voeten wassen bij een schoonmaakmachine, tevens een wereld die overloopt van onbezonnenheid, surrealisme en kleurenpracht, die elke vorm van realisme al bij de wortel de kop indrukken. 4,5*

Het waterballet was gaaf om te aanschouwen. Ik zat mij echt te verbazen dat regendruppels in het woordenboek der insecten terug te vinden zijn als metafoor voor meteorieten, zo veel vernieling en onrust als die dingen zaaiden in het kleine dierenrijk.

Volop genoten ook van veel beelden omdat je de insecten nu onder het vergrootglas zag, waardoor het allemaal wat mooi gedetailleerd maar bij vlagen ook onrealistisch oogde. De scene met de mestkever had daardoor veel weg van stop motion.

Mijn favoriete beest was het lieveheersbeestje dat ten strijde trok tegen een ander insect, dat hem de weg versperde. De spin was een goede 2de. Bij vlagen interessant om te zien, al ebte mijn interesse langzaamaan wat weg. Gelukkig valt er veel schoons te zien en vond ik de muziek vaak van een toegevoegde waarde, in de zin dat hij een bepaalde sfeer probeerde te creëren. De gehele spanningsboog werd gecreëerd door de muziek, maar spanning verwachtte ik aanvankelijk dan ook niet van deze film dus dat deerde geenszins.

Het vrijwel laten ontbreken van een voice over die alles aan elkaar praat, is wat mij betreft een juiste keuze aangezien de film zo vrij sereen overkomt en je wat meer laat verwonderen over wat er zoal gaande is op het scherm. Ik had alleen wat meer ingepalmd willen worden, zoals ten tijden van het prachtige waterballet waar visuele pracht en insecten wat meer hand in hand lopen. 3,5*

Een eigenzinnige prent in de goede zin van het woord!

Dustin Hoffman en ik zullen waarschijnlijk nooit vrienden worden, daarvoor manifesteert hij zich te vaak als een typetje in de films waarin hij meespeelt, zo ook hier in deze film.

Maar daarmee heb ik vrijwel het enige minpunt opgenoemd. Jon Voight is geweldig als een naïeve man die zich een cowboy look heeft aangemeten in de hoop zich te onderscheiden van de vele grijze muizen in de grote stad.

De film begon al zo prachtig met de busreis van Texas naar New York, waar de muziek zich mooi liet gelden, dè transistor radio Voight goedgestemd was omdat deze hem mooi in zijn waan over de grote stad liet en er al een stel prachtige flashbacks aaneengeregen werden.

De film is soms bijzonder grappig, dankzij enkele aimabele personages en soms ook tragiekomisch. Het feestje was trouwens ook hallucinant mooi weergegeven! Een 4*

Vermoeiend!

Het begint allemaal nog wel leuk met een hoop sfeerschetsen van Parijs, hoewel ik dit soort beelden gewoon liever wat meer geïntegreerd zie door de hele film heen. Wat volgt zijn ellenlange gesprekken. Pas na ongeveer 10 minuten laten de scriptschrijvers hun hoofdpersonages welgeteld 10 seconden even op adem komen. Het concept van de film is best leuk en had bij een betere aanpak gemakkelijk tot een magische film kunnen leiden.

Helaas niets van dat alles. Dat Woody Allen vooral beroemde Europeanen uit het verleden laat opdraven vond ik niet zo bezwaarlijk. Ik vond het echter wel vervelend dat hij zijn kijkers onderschat, door telkens te benoemen hoe de beroemde gezichten heten. Noem het groupie gedrag, maar ik vond met name de introductie van Salvador Dali stuitend. Hij bleef tot vervelens toe zijn naam herhalen, terwijl ik al gelijk door had met wie wij te maken hadden.

Weg magie dus, blijft over een nogal voorkauwerige film die iets te overduidelijk op papier bedacht is. Gelukkig zijn sommige dialogen wel leuk, blijft de film redelijk luchtig, blijft Parijs bij nacht gewoon mooi en poogt Woody Allen wel om bepaalde scenes uit/op te bouwen. Maar waarom hier nou zoveel tam tam over gemaakt wordt? Geen idee! Een ronduit matige film. 2,5*

Na het verschrikkelijke echec Mystic River, mezelf toch maar eens aan deze film gewaagd. Vooral omdat ik laatst een film zag die over boksen ging en toch de moeite waard was.

De typetjes zijn allerminst bijzonder. Clint speelt een typetje dat ruw aan de buitenkant is en van binnen een zacht eitje. Morgan speelt zoals altijd weer eens dezelfde rol, hij praat het verhaal aaneen en komt zoals altijd weer erg goedaardig over.

Tussen deze typetjes is er gelukkig nog Hilary Swank en dat is toch wel de redding van deze film. Zou, zij er niet in hebben gezeten dan zou je denken dat je met een stel oude mannetjes te maken had die hun laatste dagen in een bejaardentehuis versleten. De manier waarop Hilary met Clint omgaat is ook allerminst geloofwaardig, maar op sommige momenten wel ontroerend mooi neergezet. Hilary acteert erg puur en trekt zich niks aan van de oversentimentele boodschappen die Clint zijn acteurs het liefste meegeeft. Gewoon een meisje, zoals zovelen die je niet kunt haten. Hartwerkend, grappig en daardoor ontwapenend.

De boksgevechten stellen bij een Tokyo.Ken natuurlijk niets voor, maar zijn het aanzien waard, de belichting van de decors is soms zelfs aardig om naar te kijken. Verder mooi om te zien, is de hele ambiance om het boksgebeuren heen. Met name de opkomst van de boksters in de ring.

Verder onnodig veel moraallesjes waar Clint de kijker mee opzadelt. De kerk wordt er met de haren bijgesleept, een kneusje leert dat hij misschien wel niet een goede bokser is maar toch niet moet opgeven enz. Maar dat zijn vaak onnodige zijlijnen die mij een keer niet wisten te storen.

Wat ik de film wel heel kwalijk neem is dat hij na 90 minuten gewoon doorgaat. Een perfect einde diende zich aan, maar Clint zou Clint niet zijn als hij nog eventjes een controversieel onderwerp aan wil halen. In Amerika misschien nog controversieel, hier allang niet meer en bovendien al veel beter in beeld gebracht. Vanaf dan wordt het drammerig en worden we ook nog eens verrast door een plotwending. En dan zijn er nog mensen die Clint Eastwood niet als de verpersoonlijking van Hollywood zien.

Dan rest mij nog te zeggen, ondanks een stevige verbetering ten aanzien van zijn vorige film: tijd om met pensioen te gaan, ouwe. Kleine 3*

Het verhaal in ' het verhaal ' is toch wel een van de kenmerken van de laatste Boyle - films. Ondanks dat het allemaal bij vlagen erg charmant overkwam, vond ik het nu teveel doorgaan voor een rommeltje aan leuke ideetjes en irriteerde ik mij soms zelfs aan de kinderen. Verder iets teveel chaos binnen het plot, wat ervoor zorgde dat het toch wel interessant klinkende concept een beetje om zeep werd geholpen vanwege allerlei zijweggetjes waar ik niet op zat te wachten.

Qua beelden zag het er wel redelijk strak geregisseerd uit, maar wat ik vooral miste was aansprekende humor en enige vorm van samenhang. Het kon mij allemaal te weinig schelen. Het ene moment was dan aardig, waarna ik het volgende moment een beetje verveeld voor mij uit zat te staren, ondanks de aardige muziek. Dat komt waarschijnlijk omdat Boyle meestal met meerdere subgenres werkt wat altijd goed uitpakt, hier niet. Hij had zich beter kunnen specialiseren in met name het genre: avontuur.

Gelukkig herstelde hij zich later met Sunshine, maar dit was qua niveau veel te min voor hem. Duidelijk de slechtste film van Boyle, al valt het enigszins mee met die uitdrukking. Kleine 3*

Weer een schitterend geanimeerde film van de Ghibli studio `s. Het verhaal is wat simpel maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het luchtige sfeertje dat er hangt. Ik vind het knap dat de film mij bleef boeien zonder dat er een plotwending aan te pas kwam. Deze film moet het vooral hebben van de hartelijkheid van de personages die een bepaalde warmte uit weten te stralen. Neem nou, dat stukje waarin jong en oud met elkaar Country Roads zingen, niet gepland, gewoon doen! Lekker ongecompliceerd. Thema `s als liefde en niet precies weten wat je in je leven voor een beroep moet gaan uitoefenen zijn niet nieuw, maar worden humoristisch gebracht. Behalve het moraallesje, bezit de film gelukkig vooral weer veel Ghibli magie: fijne muziek, fijne personages die vooral grappig zijn en betoverende shots. Neem nou de kat die met de trein gaat en Shizuku, die daarom wat vreemd de camera inkijkt .

En het eindshot met die zonsopgang, vond ik echt schitterend. Je zou inderdaad niet zeggen dat je met een animatiefilm te doen had. Een magere 4,5*

Knotsgek!

Heerlijke trip met als absolute hoogtepunten de autoachtervolging, de veel geroemde liefdes scene en natuurlijk de ontsnappings scene. Origineel dat ze niet zomaar even uit de walvis weten te ontsnappen. Het gevoel waar heb ik zojuist naar zitten te kijken? Wordt door de regisseur gedeeld die je als kijker de laatste 5 minuten nog even mediterend laat bijkomen van alle geweldige ideeën en animatiestijlen die zojuist de revue gepasseerd zijn, perfect einde. Dikke 4* Snel weer een keer kijken!

Als deze film een kunststroming zou zijn. Zou ik hem omschrijven als het absurdisme. Dat op zijn beurt weer aanleunt tegen het surrealisme.

Deze film werkt gigantisch op de lachspieren. Dat komt vooral doordat Kitano contexten constant veranderd. Hij werkt zeg maar met gigantische tegenstellingen. Neem nou het cake - moment. Ongegeneerd vraagt iemand aan een man om een cake te bezorgen, niks bijzonders, maar aan het feit dat hij op het punt stond om zichzelf van kant te maken wordt volledig voorbijgegaan. Verwacht dus geen diepgaande gesprekken of enige vorm van dramatiek. Van een problematische situatie komt de man ineens in een feeststemming terecht. Nou vind ik afgaande bommen niet altijd bijster grappig meer, zeker niet nadat ik vroeger mijn portie Bassie & Adriaan en Looney Tunes heb gehad maar Kitano weet het zo te brengen dat het leuk wordt, geweldig als zij dat dansje rondom die tafel doen.

Voor de rest van de humor in deze film geldt zo `n beetje hetzelfde. Het is niet altijd nieuw, en eigenlijk heel flauw maar door de manier waarop het gebracht wordt is het toch grappig. Ik vond het hele Yazuka gedeelte geweldig, die schets is eigenlijk een soort van vervolg op Sonatine. Alleen waar Kitano daar de poëtische kant op gaat steekt hij hier de draak met de Yakuza `s. Ook de scènes in het vliegtuig, met als hoogtepunt de nichtigerige piloot waren hilarisch.

Groot minpunt vond ik het te flauwe eindgedeelte waar men een reuzevlieg probeert te vangen door middel van een reuzendrol . Daardoor eindigt de film wat in mineur.

Maar al met al een zeer geslaagde film, met passende muziek en een uitblinkende hoofdrolspeler. Perfect gecast! 4*