Opinions

Prima actiefilm met een moordend tempo, uitstekende montage en goede actiescènes die geen moment verveeld. De hele cast is in topvorm en de film is bij momenten echt loeispannend.

Helaas heeft ook S.W.A.T. weer één climax teveel, maar dat kan de algehele pret niet drukken. Dit is gewoon Hollywood-entertainment zoals het moet: glad, spannend en uiterst vermakelijk.

Een aanrader, 3.5 sterren.

De geweldige titel is zowat het enige dat we film nog de moeite waard maakt, want op elk ander aspect is dit, zoals verwacht, een misbaksel van jewelste. Bordkartonnen acteurs, bordkartonnen decors en zelfs een bordkartonnen boot; alles ziet er vreselijk uit. Zelfs de gehypte zeeslang uit de titel is niet meer dan een handpop in een emmer water. Hilarisch natuurlijk, maar ergens toch ook wel erg slecht.

Het grappigste waren nog de 'spannende' overtochten, waarin de Viking Women in een kano voor een rear-projectionscherm allemaal demonstratief een andere kant aan het oproeien waren, terwijl hun leider maar bleef roepen "We've got to work together". Zo maken ze ze niet meer.

1 ster, natuurlijk.

Erg leuke actiefilm, en voor Jackie Chan eindelijk weer eens een kans om te laten zien wat hij waard is. Zijn acteerprestatie mag dan wel flink over de top zijn, op het vlak van puur stuntwerk en snoeiharde gevechten is hij nog steeds een van de besten in zijn vak.

Opvallend is wel dat New Police Story een stuk rauwer is dan we van een Chan-film gewend zijn. De gangsters zijn ijskoude, sadistische moordenaars die naar hartelust martelen en moorden en het geweld is harder en bloederiger. Zeker in vergelijking met de rest van de Police Story-films valt er maar weinig te lachen. Helaas hervalt het plot regelmatig in de gebruikelijke cliché's, en zit er halverwege de film een stevige dip, waar de film pas in het laatste halfuur weer helemaal van herstelt.

Wel erg goed was de gelikte, overzichtelijke regie van Benny Chan, die er ondanks zijn indrukwekkende arsenaal camerastandpunten uitstekend in slaagt om de actie soepel en overzichtelijk te houden. Vooral het laatste gevecht tussen Jackie Chan en een van de gangsters is een schoolvoorbeeld van cameravoering en montage.

Ik had graag meer gegeven dan drie sterren, maar het soms tenenkrommend melige verhaaltje en de overdreven pathos ("Why her God? Take me!!") zal er ongetwijfeld voor zorgen dat ik bij de volgende visie rechtsreeks naar de actiescènes skip.

Behoorlijk chaotische slasher met middelmatig acteerwerk en spuuglelijke production-design. Die anderhalve ster gaat uiteindelijk nog naar de twee originele wendingen in het verhaal. Voor de rest is het eerder beschamend.

1.5 sterren

Och, zo erg was het allemaal niet hoor. Op zich is Saved! best een aardige komedie, al had het op sommige momenten best wat scherper gemogen. De leukste momenten zitten dan ook in het eerste uur, en vooral Mandy Moore is geweldig als de door Jezus bezeten godsdienstfanaat. Maar ook Jena Malone, Macauley Culkin en Eva Amurri hebben erg leuke rollen. Alleen jammer dat het script naar het einde toe een beetje flauw wordt. Gelukkig zijn er nog een paar knallende one-liners die de film uiteindelijk best de moeite waard maken.

Us Christian girls have got to learn to protect ourselves. I mean, sure Jesus could restore my mental and spiritual virginity, especially if I lost it to some rapist, but who wants that? I'm saving myself for marriage, and I'll use force if necessary.

3 sterren.

Best een verrassende thriller, al is het MM-gemiddelde momenteel nog zwaar overdreven. Ook de vergelijking met Se7en gaat wat mij betreft niet op, vooral omdat er in Saw veel minder aandacht wordt besteed aan de uitdieping van de personages. En in tegenstelling tot Fincher mikt regisseur James Wan wel erg nadrukkelijk op effect.

Toch bewandelt Saw op geen enkel moment de platgetreden paden van de Hollywood-thriller. Vooral in het eerste uur zijn de twists verrassend en gruwelijk tegelijk en gedragen de personages zich intuïtief en geloofwaardig. Het enige dat me een beetje stoorde waren de betuttelende mini-samenvattingen, die op regelmatige tijdstippen de belangrijkste plotelementen nog eens herhaalden.

Maar na de sterke opbouw van het eerste uur gaat Saw op het gebied van plot uiteindelijk toch nog uit de bocht, dankzij een té overdreven laatste twist, een nogal lullige autoachtervolging (waar duidelijk geen geld voor was, en makkelijk geschrapt had kunnen worden) en een paar onlogische beslissingen van de hoofdpersonages. (Het is me bijvoorbeeld nog steeds niet duidelijk waarom Dr. Gordon absoluut zijn voet wou afzagen. De telefoon lag vlakbij, en Adam had eerder al gedemonstreerd hoe makkelijk je een object naar je toe kunt trekken door je trui of hemd te gebruiken. Zelfs voor een totale panieksituatie was dat een beetje té ver gezocht).

Ook de acteerprestaties vond ik niet altijd even geslaagd. Whannell en Elwes zijn goed, maar blijven vooral overeind door hun sterke dialogen. Helaas heeft Danny Glover wat dat betreft minder geluk, en slaagt hij er niet in om zijn magere personage de nodig diepgang mee te geven.

Maar ondanks die minpunten vond ik Saw een frisse, boeiende en originele film. Eindelijk weer eens een thriller die qua sfeerschepping en puur nihilisme wat verder durft te gaan dan de gemiddelde Amerikaanse thriller.

3.5 sterren.

Inderdaad een nogal droge, onopvallende film (ik had zelfs nog niet gestemd). Het enige wat me is bijgebleven is de leuke rol van Bridget Fonda en een paar grappige scènes met Profumo in de dans/varieté-shows.

2.5 sterren.

Nogal vermoeiende film, met een aantal grappige momenten (vooral de scène met Orpheus en The Oracle was erg geestig, en het beginnetje van de Signs-persiflage met de zwalpende camera), maar over het algemeen behoorlijk flauw. Ik heb het nu echt wel gehad met dit soort filmpersiflages.

1.5 sterren.

Opvallend ook dat een aantal van de grappen uit de trailer niet in de uiteindelijke film zaten. En de film komt volgens mij in aanmerking voor een award voor 'De Langste Eindgeneriek Aller Tijden': bijna 10 minuten, met een speelduur van 71 minuten.

Inderdaad een erg prettige, maar soms wat slome komedie die vooral in het tweede gedeelte best wat meer vaart had mogen hebben. Gelukkig was die Schultze zo'n geweldig personage dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakte. Allees jammer dat sommige bijrollen nogal rommelig geacteerd waren.

3.5 sterren.

Best nog een aardige film, die het toch vooral moet hebben van zijn acteerprestaties. Het plot daarintegen is eigenlijk maar magertjes, de personages gaan gewoon van A naar B, zonder dat het overdreven veel moeite lijkt te kosten, en het subplot tussen De Niro en Basset is gewoon weggegooide tijd. Zonde hoor.

Gelukkig maken Norton en Brando het allemaal nog een beetje goed, en ik heb me ondanks het bijna continue deja-vu gevoel toch nog best vermaakt.

3 sterren dan maar.

Ik was er ook niet zo weg van. Het verhaal werd vooral in het eerste gedeelte van de film erg afgeraffeld; typisch een geval van alle elementen van een té dik boek in één film te willen proppen. Ondanks een paar leuke en aangrijpende scènes (paardrijden in het donker!!) blijft het allemaal heel erg oppervlakkig, vooral omdat de individuele scènes slecht aan elkaar hangen. Er is ook niet echt sprake van een spanningsboog, om over het archetypische einde nog maar te zwijgen. Daar komt nog bij dat het niet bepaald een verstandige zet was om het winnaarsverhaal van Seabiscuit op te hangen aan het grootse beeld van de Amerikaanse Geschiedenis. Een beetje meer focus op de essentie van het verhaal had geen kwaad gekund.

Qua acteren en fotografie is er echter weinig mis, het is alleen jammer dat de film me niet meer kon boeien. En over Seabuiscuit zelf (van schurftige knol tot dominante winnaar) heb ik eigenlijk helemaal niks opgevangen, daarvoor was de film teveel bezig met de nevenpersonages en onbelangrijke details.

Toch wel jammer. 2 sterren.

Erg stijlvolle jeugdfilm, die qua thematiek vrij nauw aanleunt bij A Little Princess (ook naar een boek van Frances Hodgson Burnett), maar toch op een hele eigenzinnige manier wordt uitgewerkt. Vooral de allegorie van de geheime tuin sprak erg tot mijn verbeelding, net als het geheimzinnige huis met 100 kamers en de nevelige moerasomgeving.

De schitterende muziek en de uitstekende acteerprestaties van de jonge cast (vooral Kate Maberly en Heydon Prowse) maken het geheel compleet. Wat mij betreft een klassieker onder de jeugdfilms.

4 sterren.

Prima animatiefilm, qua tempo en humor misschien een beetje verouderd, maar dankzij de uitstekende 'old school' animatie en de schitterende muziek (van Jerry Goldsmith) zeker het bekijken waard.

Opvallend is vooral dat de sfeer beduidend donkerder is dan de Disneyfilms van die tijd (met uitzondering van The Black Cauldron natuurlijk). En tot mijn grote verbazing komt er zelfs wat bloed in voor, ongezien voor een Amerikaanse kinderfilm. Het verhaal maakt trouwens ook allerlei onverwachtse (en ingewikkelde) wendingen, maar dat vond ik gezien de rechtlijnigheid van de meeste animatiefilms ook wel weer verfrissend. Alleen jammer dat we nou niet precies weten wat er van Jeremy en zijn bende terecht komt. Maar voor de rest een verrassend geslaagde film, al was ik nog het meeste verbaasd door wat de NIMH uiteindelijk bleek te zijn.

3.5 sterren.

Aardige thriller met alweer een glansrol voor Johnny Depp. Helaas is het script nogal voorspelbaar (ik had helaas al vanaf de eerste scène een idee waar het naartoe zou gaan), maar toch wordt het nooit vervelend. Regisseur David Koepp houdt de touwtjes strak en pakt bovendien uit met een aantal mooie schots. Ook John Torturro is weer eens ouderwets in vorm en maakt van John Shooter een akelig, opdringerig mannetje.

De mensen die niet zo vertrouwd zijn met het werk van Stephen King (zijn die er eigenlijk nog?) zullen trouwens heel wat meer pret aan de film beleven dan de King-ingewijden. Secret Window tapt namelijk van hetzelfde vaatje als The Dark Half, en gezien allebei de verhalen teren op dezelfde ideeën, kan je als kijker wel voorspellen hoe de vork in de steel zit. Toch was ik blij dat de film me nog zo kon boeien, al is dat grotendeels de verdienste van Johnny Depp. Die man is toch een van de meest veelzijdige acteurs van Hollywood.

3 sterren.

Ik ben het grotendeels met Onderhond eens. Het verhaal hing soms met haken en ogen aan elkaar, en ook de (hele coole) muziek was hier en daar wat nadrukkelijk, maar over de hele lijn vond ik dit een hele fascinerende film. Vooral van de montage en het camerawerk was ik erg onder de indruk.

Opvallend is ook dat de broertjes Pang (net als in Bangkok Dangerous) bijna geen dialogen nodig hebben om hun verhaal te vertellen. Ze slagen ook nu weer er uitstekend in om hun beelden het woord te laten doen.

Alleen de 'ontknoping' was me uiteindelijk even ontgaan (gelukkig hat ik iemand bij me die wel had gespot wie het was), maar dat komt waarschijnlijk omdat ik volledig omver was gekegeld door de prachtige vormgeving.

4 sterren.

Ik heb hem gisteren eindelijk op het grote scherm gezien (nadat ik hem al een aantal keren op dvd heb bekeken) en ik was er nog meer van onder de indruk dan de eerste paar keer. Die muziek! Die animatie! Prachtig gewoon ...

stem verhoogd naar 4.5 sterren

Heerlijke, originele en verrassende jeugdfilm, met een paar onverwachts donkere kantjes. Qua sfeer deed het me een beetje aan het werk van Tim Burton denken, met z'n gothische huizen, vreemde sets en bizarre personages. Vooral Jim Carrey is heerlijk in vorm als de 'lovable Count Olof', al haalt hij zijn inspiratie overduidelijk bij ouwe rotten als Bela Lugosi en Lon Chaney (over wie hij op een gegeven moment trouwens een boek aan het lezen is). Erg leuke bij rollen ook voor Billy Connolly, Meryl Streep en de drie jonge Beaudelaire-kinderen.

Maar het is wat mij betreft de schitterende voice-over van Jude Law als Lemony Snicket die de film helemaal compleet maakt. Als een volleerd verteller praat hij de gebeurtenissen aan elkaar, en aarzelt zelfs niet om sommige avonturen gewoon aan de verbeelding van het publiek over te laten. Erg bijzonder zijn ook de openings- en eindgeneriek van de film, met het quasi-onschuldige elfenverhaaltje dat botweg wordt onderbroken door de verteller. Kostelijk! Mijn filmjaar had niet beter kunnen beginnen.

4 sterren.

Inderdaad een erg hilarische, originele en bikkelharde gangsterfilm. Ben Kingsley en vooral Ray Winstone acteren geweldig, en het bizarre sfeertje stond me wel aan. Dat, en misschien wel de vreemdste bankroof aller tijden. Geweldig.

4 sterren.

Van Looy's eerste poging om een Amerikaans ogende film af te leveren gaat behoorlijk de mist in, vooral door het rommelige script, het waardeloze Engels van de hele cast en de spuuglelijke production-values ...

Een nobele poging, met een aantal goede scènes en prima acteurs (vooral Rourke en Decleir natuurlijk), maar het kan allemaal niet zo boeien ...

2 sterren

Ondanks de indrukwekkende sterrencast is dit alweer een vrij magere Dreamworks-animatiefilm. De humor is grotendeels té makkelijk (vooral filmverwijzingen, suffe woordspelingen en onderwaterversies van bekende gebouwen en merken), zodat het soms op één grote reclamespot begon te lijken. Het gaat zelfs zo ver dat er op een gegeven moment vis-versies van Christina Aguilera en Missy Elliot opduiken.

Ook de hoofdrol van Will Smith is verschrikkelijk irritant, en zijn oeverloze gewouwel is niet meer dan een dun doorslagje van Eddy Murphy's rol in Shrek, maar dan met een ghetto-smaakje. De hele film probeert trouwens krampachtig hip te zijn, maar de black fish/white fish moppen begonnen al gauw om m'n zenuwen te werken. Ook de foute hiphop soundtrack is grotendeels niet om aan te horen.

Gelukkig zijn er een aantal elementen die de film toch nog de moeite waard maken, niet in het minst de ontzettend goede vertolkingen van Jack Black (als de vegetarische haai Lenny) en Angelina Jolie (als sexy en verleidelijk zoenvis). Ook de openingsscène in de stad (mét onderwater sushibar!) is ontzettend grappig, maar helaas wel een van de weinige momenten waarop de eindeloze reeks Godfather/Jaws-knipogen werken. Ook het standaard verhaaltje ("I want to live up there, I want to be a somebody") en de tenenkrommende moraal dragen weinig bij tot de genietbaarheid.

Gelukkig zitten er hier en daar een aantal bijzonder grappige scènes in (Lenny die zich verkleedt als dolfijn, de Untouchables-achtige vergadering), en is ook de animatie over de hele lijn best goed. Het is alleen zo jammer dat de écht goede moppen zo dun gezaaid waren.

2.5 sterren.

Ik heb me inderdaad ook een deuk gelachen bij de film, het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog z'n grappige, originele en spitsvondige komedie heb gezien.

Ik denk wel dat de waardering voor Shaun grotendeels afhangt van je persoonlijke voorliefde voor het zombie-genre. De film zit vol met subtiele (en minder subtiele) knipogen naar Romero, en als je die films een beetje kent, wordt het meteen al dubbel zo leuk. Andere pluspunten zijn de onmiskenbare Britse humor en de heerlijke hoofdpersonages; twee sukkelige slackers zonder veel ambities, maar mét een soort onuitroeibaar optimisme waarmee ze het hele avontuur prima doorkomen.

Qua humor en timing vond ik Shaun of the Dead trouwens wel wat weghebben van The Office en Coupling, en vooral het eerste kwartier (waarin Shaun de apocalypse nieteens opmerkt omdat hij teveel met zichzelf bezig is) is gewoon om te gillen. Voorspelbaar is het trouwens nooit, en het wordt op sommige momenten zelfs nog behoorlijk spannend. Er zitten zelfs twee ijzersterke shocks in (persoonlijke favoriet: Shaun knoeit in het schakelkastje van The Winchester met de zekeringen en steekt per ongeluk het buitenlicht aan. Op de achtergrond zien we ineens een hele horde zombies aan de achterdeur staan. Geweldig.

Ook de regie van Edgar Wright is om van te smullen, en met zijn vlotte camerastandpunten, originele visuele vondsten en uitstekend getimede montage zet hij de grappen nog eens extra in de verf. Voor de rest werkt de combinatie tussen humor en horror ongekend goed, en mede dankzij de heerlijke retro-soundtrack, de grappige details en de uitstekende acteerprestaties is Shaun of the Dead voor mij dé komedie van het jaar.

"You've got red on you!"

4 sterren.

Jak, deze heb ik ooit eens op een regenachtige zondagmiddag zitten kijken ... nietomdoorheentekomen.

1 ster

Gezellig, aangenaam filmpje. Het scenario graaft misschien niet al te diep, maar dankzij de vlotte dialogen en de sympathieke acteerprestaties (vooral van Edward Burns en John Mahoney) gaat het er in als koek.

3 sterren.

Schitterende wushu-film, veel minder geforceerd dan Hero , met waanzinnige, dynamische actiescènes en een opzwepende soundtrack. Vooral de eerste drie kwartier zat ik letterlijk op het puntje van m'n stoel. (De dans!! Het echo-spel!! Het gevecht met de ruiters!! De bevrijding van Ziyi!!) Adembenemend! Ook de acteerprestaties van Takeshi Kaneshiro en vooral Zhang Ziyi waren meer dan behoorlijk, en het verhaaltje had de nodige twists, knipogen en verrassingen om bijna de hele speelduur te blijven boeien.

Ik zeg 'bijna', want vlak voor de finale valt Flying Daggers helaas toch nog op z'n kont. Het tempo wordt ineens ontzettend loom, en waar de climax had moeten zitten, zit helaas een melodramatisch rommeltje waar ik ronduit teleurgesteld door was.

Gelukkig maken de eerste anderhalf uur deze stevige domper meer dan goed.

4 sterren.

Knullig was het zeker niet, soms wel wat gedateerd, zeker op het vlak van acteren. Maar dat vond ik alleen voordat Takashi Shimura op het scherm verscheen. Want wat heeft die man een uitstraling, ongelofelijk! Hij deed me eerlijk gezegd een beetje denken aan Morgan Freeman, nog zo'n acteur die enorm veel waardigheid en sereniteit uitstraalt. Maar ook Mifune is een plezier om naar te kijken, al is zijn acteerpresatie soms erg over de top. Gelukkig maakt dat lange zwaard hem toch nog cool.

Ik was ook erg verbaasd door de humor in de film. Niet alle grapjes komen even goed over (en zijn soms, vooral in het begin, onbedoeld), maar de stukken met Mifune op zijn paard, en met de stille samurai die zonder te verpinken een nacht wegblijft en terugkomt met een musket en de mededeling "twee man gesneuveld" is echt hilarisch.

Alleen naar het einde toe zit er ineens een dipje in de film, en wordt er naar mijn smaak iets té lang stilgestaan bij het subplot rond de dochter. Da's dan toch weer jammer, zeker omdat de rest van de film in vliegende vaart wordt verteld. Maar al bij al is dit toch echt een bijzonder vermakelijke, spannende en vooral invloedrijke avonturenfilm.

4 sterren.

De film is ondertussen ook in de Vlaamse bioscopen te zien, maar ik heb zo'n gevoel dat de film hier niet zo erg zal aanslaan. En da's jammer, want ik heb er erg om gelachen. Ik was trouwens verrast door de soms erg serieuze scènes, die misschien een beetje haaks stonden op de luchtige toon, maar de film wel het nodige gewicht meegaven.

Wat mij betreft een prima film, alleen vrees ik dat het gros van de Vlamingen er niet veel van zal verstaan. De ondertitels waren immers alleen in het Frans.

3.5 sterren

Nogal flauw vervolg, vol met luie humor en goedkope knipogen naar andere films. De eerste Shrek was nog best origineel, maar het vervolg heeft niks van de charme van zijn voorganger. De acteerprestaties zijn natuurlijk prima en ook de animatie is zoals gebruikelijk weer verrukkelijk, maar het lage tempo, de middelmatige grappen en de werkelijk afgrijselijke muziek (vooral de grappig bedoelde solo van de Fairy Godmother was tenenkrommend) deden me smachten naar de films van Disney en Pixar.

Ook al die verwijzingen naar recente (en minder recente) topfilms (a.o. Lord of the Rings, Mission: Impossible, Frankenstein, Ghostbusters en E.T.) vond ik maar afgezaagd; wat dat betreft begon de film zelfs een beetje op de Scary Movie-reeks te lijken. En als er niet gelachen werd met andere films, beperkte de humor zich tot scheten-moppen en geknoei met eten. Zo makkelijk allemaal. Wat mij betreft hadden ze best een beetje hoger mogen mikken.

2.5 sterren.

Nou Onderhond, ik vind je lofzang eerlijk gezegd een tikkie overdreven.

Mager plot, onoverzichtelijke actie, slechte opbouw en chaotische montage. En ondanks het feit dat de film qua stijl flink wat wegheeft van het werk van Rodriguez (met name in de voorliefde van beide heren voor handheld), wint Once Upon a Time in Mexico het toch ruimschoots van dit onding. Time and Tide scheurde weliswaar in een ontzettend hoog tempo voorbij, maar ik heb er onderweg amper iets van opgevangen. Nee, als het al iets van Tsui Hark moet zijn, doe mij dan maar Once Upon a Time in China.

2 sterren.

Erg grappige, charmante en ontroerende film met een werkelijk fantastische acteerprestatie van Paul Giamatti. Toch wel een schande dat hij geen oscarnominatie heeft gekregen; hij steelt zowat de hele film.

4 sterren.

De clou van Silent Hill vond ik eigenlijk nog wel aardig; het was de rest van de film waar ik me maar met moeite doorheen kon worstelen. Op een paar enge monsters na vond ik het een nogal rommelige, vervelende en vooral slecht geacteerde horrorprent. Het zag er weliswaar prachtig uit, en vooral het monsterdesign van Patrick Tatopoulos is geweldig, maar het totale gebrek aan spanning maakt Silent Hill er niet bepaald boeiender op.

Teleurstellend, 1.5 sterren.