Opinions

Goeie sfeervolle film, met een waanzinnige acteerprestatie van Ricardo Montalban als Khan, maar over de hele lijn vond ik 'Wrath of Khan' wat minder interessant dan The Motion Picture. Het plot is best spannend, en de speciale effecten alweer uitstekend, maar het was meer een 'traditionele' avonturenfilm, met een klassieke slechterik. Ik miste trouwens wel het bekende Star Trek-deuntje, al was de score van James Horner bijzonder goed.

Toch heb ik me ook nu weer geen seconde verveeld, en was er weer genoeg actie en spektakel om de hele speelduur te boeien. Maar de mysterieuze sfeer van de eerste film was deze keer ver te zoeken.

3.5 sterren.

Erg geestige parodiefilm met een hele leuke hoofdrol voor John Ritter, een slim verhaal, goeie speciale effecten en een aantal hele geslaagde parodieën op (al dan niet) bekende films en commercials. De meeste verwijzingen zijn inmiddels wat gedateerd, maar de hilarische Salt'n Pepa-clip (met Ritter als Prince), de zombie Wayne's World, de Westernscènes (met een knipoog naar 3:10 To Yuma) en de scènes in het Frankrijk van de Revolutie waren bijzonder geestig.

Hoogtepunt is echter het schitterende tekenfilmsegment met Ritter en Dawber als mannetje en vrouwtje muis die worden achtervolgd door een robotkat. Niemand minder dan Chuck Jones was verantwoordelijk voor de animatie, en dat levert wat mij betreft een onvergetelijk filmmoment op.

Erg genoten. 4 sterren.

Aardig filmpje, vermakelijk en met een paar grappige ideeën, maar het tempo ligt gewoon té laag om écht te kunnen boeien.

De toon en sfeer wisselen ook voortdurend, en de ene keer lijkt het op een Tim Burton-achtig sprookje, het andere moment weer op een kinderfilm. Het acteren was over de hele lijn gelukkig erg behoorlijk, en vooral Nicole Kidman doet haar uiterste best om er nog wat van te maken (maar wat ziet ze er de hele film afschuwelijk uit!)

Helaas gaat Stepford naar het einde toe stevig uit de bocht, en er zit eigenlijk geen noemenswaardige ontknoping aan het verhaal. Toch maar eens het boek lezen, dan.

2.5 sterren.

Redelijk geslaagde, maar soms wat warrige en doorzichtige film, die het vooral moet hebben van zijn groezelige sfeerschepping en de uitstekende muziekkeuze van de broertjes Dewaele (aka. Soulwax). Helaas zijn de acteerprestaties (ondanks, of dankzij de grotendeels geïmproviseerde dialogen) behoorlijk onregelmatig, en valt vooral topmodel Delfine Bafort soms flink uit de toon.

Maar ondanks de overduidelijke minpunten is Steve + Sky een gedurfde en frisse wind in het anders zo magere Vlaamse filmlandschap. Meer van dit!

3 sterren

Dit is de eerste film van Boll die ik met enige voorzichtigheid "fatsoenlijk" wil noemen.

Boll werkte dit keer op basis van een ruw geschetst verhaal en liet zijn acteurs volledig vrij om hun dialogen te improviseren. Dat werkt. De vier acteurs (met name Furlong) komen geloofwaardig over en de sfeer is bijzonder akelig (de film speelt zich volledig af in één gevangeniscel). De "talking-heads"-fragmenten tussendoor zorgen voor een aantal interessante contrasten in het verhaal.

Het enige probleem is dat Boll weer niet weet waar hij de grens moet trekken. Hij had moeten weten dat het verhaal op zich al beklemmend genoeg was en het echt niet geglazuurd moest worden met een laagje exploitation. Sommige scènes in het tweede deel zijn zelfs zo ranzig en over-de-top (met name de anale verkrachting met de bezemsteel), dat Boll de goodwill die hij in de eerste helft zo keurig opbouwt, weer een beetje verspeelt. Te veel effectbejag, naar mijn smaak.

Dat terzijde is Stoic wel een prima experimentje. Zeker leuk om Boll eens iets anders te zien doen dan videogames verhakkelen.

2.5 sterren.

Nope, nog niet uit in België, ik heb de film een paar dagen geleden in een Berlijnse bioscoop gezien, in het Duits gedubd dan nog wel.

Ondanks die dubbing is de film me trouwens best meegevallen, al was dat vooral omdat de sfeer zo ontzettend goed zat. De straten en nachtclubs van Tokio, kleurrijk en duister te gelijk, worden op een bijzonder sterke manier in beeld gebracht, maar de exotische locaties nemen regelmatig de bovenhand op het (bijzonder) voorspelbare plot. De vergelijking met Lost in Translation is onvermijdelijk, maar uiteindelijk hebben deze twee films op hun locatie na weinig gemeenschappelijk. Stratosphere Girl lijkt op sommige momenten namelijk op een echte superheldenfilm, al spelen de heldendaden van het hoofdpersonage zich vooral in haar hoofd af. Echte heldendaden verrricht ze niet (behalve misschien 's nachts in haar eentje door Tokio dwalen), en comic-sfeer wordt nog eens extra in de verf gezet door mooie striptekeningen die regelmatig door het beeld dwarrelen.

Op acteergebied doet vooral hoofdrolspeelster Chloé Winkel het uitstekend, en ze speelt haar rol op een ingetogen, geloofwaardige manier (het is alleen jammer dat ik haar echte stem nou niet gehoord heb). En dat ze sprekend op een jonge Liv Tyler lijkt, is in dit geval mooi meegenomen. Haar acteerprestatie is een beetje te vergelijken met Tyler's rol in Heavy; Winkel straalt in elk geval dezelfde rust en volwassenheid uit.

Helaas is het plot zoals gezegd erg mager, en de ronduit belachelijke ontknoping is een flinke domper op de feestvreugde. De uiteindelijke score heeft de film vooral te danken aan de dromerige sfeer, de goede muziek en de originele vormgeving.

3 sterren.

Inderdaad een bijzonder geestige, sympatieke en originele komedie. Damon en Kinnear hebben er zichtbaar ontzettend veel lol in, en het prima plot en de grappige cameo's maken het geheel meer dan de moeite waard. De ideale ontspanningsfilm, zeg maar.

3.5 sterren.

Mijn eerste echte kennismaking met het werk van Billy Wilder, en tot mijn oprechte verbazing heb ik er meteen een favoriete film bij. Jongens, wat heb ik hier ongelofelijk van genoten.

5 sterren.

Origineel, schrijnend en grappig te gelijk. De obsessie van de mens met fast-food is natuurlijk al langer bekend, maar dat de gevolgen van een maandje McDonald's voor een gezonde volwassen man zo slopend zouden zijn, had ik nooit gedacht.

Respect ook voor Morgan Spurlock, die zijn lichaam (en zijn seksleven) op het spel heeft durven zetten om te bewijzen wat iedereen eigenlijk allang had moeten weten: teveel fast-food is fataal voor je lichaam. Ik besef natuurlijk ook dat een doorsnee persoon (die meer dan 2000 stappen per dag zet) geen hartkwaal zal krijgen als hij één keer in de week een hamburger gaat halen, maar wat me wel stoort is het gebrek aan zelfdiscipline bij de compulsieve fast food-eters. En dat ze (zoals de ouders van die twee dikke meisjes) uiteindelijk nog een rechtzaak durven aanspannen, zogenaamd omdat ze niet wisten dat fast food slecht is, vind ik helemaal om te kotsen. Je kan toch zelf ook wel bedenken dat een normaal persoon (Big Mac-maniac Don Gorske uitgezonderd) gevarieerd moet eten om op gewicht te blijven?

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat McDonald's zijn handen in onschuld mag wassen. Zij maken zich schuldig aan misleiding, misinformatie en opdringerige klantenbinding. Begrijpelijk, gezien het feit dat ze een business zijn, maar net omdat ze ongezonde voedingsproducten verkopen ("Can you find the nugget in this chicken?"), hebben ze zelf ook 'corporate responsability'.

Toch is het verrassend dat Spurlock er geen nadrukkelijke anti-McDocumentaire van heeft gemaakt. Hij verdeelt de verantwoordelijkheid voor het Amerikaanse overgewicht over de twee kampen, maar wijst vooral met de vinger naar de consument. Want als je het niet koopt, wordt je er niet dik van. Simpel eigenlijk.

En het bewijs is geleverd: als je een maand lang drie keer per dag naar de Mac gaat, komt je 11 kilo aan en mag je je lever naderhand bij het grofvuil zetten. Natuurlijk gaat niemand drie keer per dag naar de Mac, maar als alarmbelletje kan het zeker tellen.

4 sterren.

Ik heb hem nu eindelijk eens gekeken, maar helaas is het niet meer dan een vermakelijke, bij momenten hilarische, superhelden-farce. Ik weet natuurlijk niet of dat de bedoeling was, al kan ik me nauwelijks voorstellen dat een gewaardeerd acteur als Peter O'Toole met opzet zo slecht speelt. En dan heb ik het nog geeneens gehad over Faye Dunaway, toch ook niet de eerste de beste. Blijkbaar hebben supersterren in grote actiefilms altijd de neiging om het er dubbeldik bovenop te leggen. Campfactor 10 over de hele lijn.

Het eerste uur was dan ook het leukst, vol slechte dialogen en soms zo van de pot gerukt dat ik in een deuk lag. Het tweede gedeelte was eerder vervelend, met een hoop wind en wat onoverzichtelijke special-effects.

Gelukkig was er nog de adembenemend knappe Helen Slater ("This is NOT a costume! These are my cloths!") die, ondanks haar matte acteerprestatie en haar irritante stem, nog wat visuele flair geeft aan het hele opgeblazen zootje. Best te bekijken met het geluid uit.

1.5 sterren

Aardige film met een goede opbouw en sterke acteerprestaties van Gene Bervoets en vooral Karlijn Sileghem als de ex-junkie moeder. De rest van de acteerprestaties zijn van nogal wisselende kwaliteit, met als trieste dieptepunt de rol van Elias Mentzel als de gehandicapte Jimmy. Tenenkrommend om te zien hoe hij zich al overacterend door zijn scènes worstelt.

Ook het laatste gedeelte van de film, met de opgeblazen mediahype rond de beschuldigingen, is dusdanig overdreven dat het nogal belachelijk overkomt, onbedoeld hilarisch zelfs. Met dank aan Joke Devynck, wat mij betreft een van de meest ongeloofwaardige nieuwsreporters aller tijden. Ook Frank Focketijn is volledig miscast als de karikaturale onderzoeksrechter. Dankzij hem lijkt Suspect meer op een aflevering van "In de Gloria" dan op een volwaardige speelfilm. Merkwaardig toch hoe haaks die scènes staan op de rest van de film, die toch echt serieus bedoeld is, en grotendeels ook zo overkomt.

Die (al dan niet opzettelijke) sfeerwissel is een behoorlijk misser in een verder verdienstelijke film, die wordt gecomplimenteerd door een spaarzame, maar sfeervolle soundtrack van Daan.

2.5 sterren.

Rommelige thriller met een aantal erg goede ideeën maar een vlakke, chaotische uitwerking. De regie was over de hele lijn erg matig en regisseur Merhige krijgt de sfeer er nooit in. Zelfs een gedreven Ben Kingsley (wat is dat toch een fascinerende acteur) kan niet voorkomen dat Suspect Zero grotendeels een erg vervelende film is geworden.

2 sterren.

Ontzettend waardeloze verfilming van de bekende DC-comic (weliswaar van voordat Alan Moore de reeks overnam, maar toch). Voor welk publiek de film bedoeld moest zijn, is me ook niet helemaal duidelijk. De hoeveelheid domme grapjes en bloedloze actie doen eigenlijk een kinderfilm vermoeden, maar daarvoor zijn er weer net iets té veel blote borsten in beeld.

Afijn, niet dat het veel uitmaakt verder. De regie van Craven is opvallend kleur- en inspiratieloos (op de Star Wars-achtige overgangen na leek het wel een aflevering van het A-Team) en Adrienne Barbeau is naast een waardeloze actrice ook de meest ongeloofwaardige actieheldin die ik ooit heb gezien. Ze beweegt zo houterig dat ik even bang was dat ze in haar eigen voet zou schieten met dat machinegeweer.

Het ergst van al zijn nog de belachelijke monsterpakjes. Swamp Thing zelf ziet er niet uit, en kan alleen maar omschreven worden als "een stuntman in een slechtzittend rubberen pak". En het hilarische eindgevecht tussen Swamp Thing en Arcane zou niet misstaan in een film van Paul Nashy of Leon Klimovski.

1.5 sterren, maar enkel voor de onbedoelde hilariteit.

Zoals al eerder aangehaald is dit echt een afgrijselijk onkomisch vehikel dat de pijngrens op sommige momenten stevig overschrijdt. Vooral de 'acteerprestatie' van Madonna is gewoon te erg voor woorden. Ik had wel gehoord dat ze nou niet direct de beste actrice was, maar wat ze in Swept Away laat zien, slaat werkelijk alles.

Helaas heeft ze deze keer ook geen degelijk script om mee te werken, want Guy Ritchie zadelt haar (en de charismatische Adriano Giannini) op met een drol van een verhaal. Vooral als het tweetal op het eiland zit, val je gewoon van de ene verbazing in de andere. Madonna en Adriano kibbelen onophoudelijk, verwijten elkaar de meest afschuwelijke dingen, hij mishandelt haar voortdurend, maar toch vallen ze elkaar na een romantische montage onder de sterrenhemel in de armen. Waar halen ze het vandaan?

Het enige wat de film nog dragelijk maakt, en uiteindelijk zelfs nog het een en ander goedmaakt, is de onbeschrijfelijk mooie fotografie van Alex Barber. Zijn camerawerk is zelfs zo goed, dat ik op sommige momenten alle gruwel op het scherm kon vergeten, en gewoon zat te genieten van al die mooie plaatjes. Vooral het moment waarop Madonna en Adriano (na een zoveelste nutteloze scène) voor het kampvuur zitten en plotseling zachtjes omhoog stijgen, vond ik erg geslaagd.

Vreemd genoeg is ook het einde bijzonder aardig, en onverachts subtiel. De personages konden me al geen reet meer schelen (van mijn part hadden ze mogen barsten op dat eiland), maar Ritchie laat toch heel even zien dat hij 'het' nog heeft. De details zal ik jullie besparen, maar ik vond het laatste kwartiertje, met de combinatie tussen de machtige fotografie, schitterende muziek (van Michel Colombier en Arvo Pärt) en de goede regie, zeker het vermelden waard. Een aangenaam pluspunt is ook dat Madonna het laatste kwartier haar bek niet meer opentrekt.

Hoe dan ook is Swept Away een vreselijk mislukt ego-project, dat zelfs met de aangehaalde pluspunten niet meer te redden is. Waarom Ritchie zich ooit heeft laten overhalen om hier aan te beginnen, is me een raadsel.

1.5 sterren.

Ik vond het juist een prachtige film. Het begin was heel kalm opgebouwd, maar dat vond ik juist zo prachtig; al die details uit het leven van de schrijfster zijn misschien niet zo belangrijk, maar geven de film wel meer diepgang en vooral sfeer.

De rest van de film houdt een beetje het midden tussen een relatiedrama en een murder-mystery, met een heus surrealistisch intermezzo dat me aan Don't Look Now deed denken.

De rustige maar efficiënte regie van Ozon wordt perfect aangevuld door de prima muziek en de uitstekende acteerprestatie van Charlotte Rampling, al is het de (uiterst) bevallige en mysterieuze Ludvigne Sagnier die de show steelt. Wat een presence, en wat een vrouw!

Maar ook de film mag er wezen, 4 sterren.