Opinions

Tot nu toe de allerslechtste aflevering uit de hele reeks, en dubbel zo teleurstellend omdat Hooper zelfs met het kortfilmformaat niet meer uit de voeten lijkt te kunnen. Was hij ooit echt de regisseur van TCM en Poltergeist? Dance of the Dead is in elk geval geen pronkstuk. Waardeloze regie, afschuwelijke muziek, hersenverlammende montage en een aanfluiting van het kortverhaal van Richard Matheson.

Rommel. 1 ster.

Vreselijk pretentieuze film vol met personages die bijna omvallen van belangrijkheid en zelfingenomenheid. De ooit zo briljante Javier Bardem wordt herleid tot een piekerende zeur, die de hele film met een bedrukt gezicht inposante speeches loopt af te steken, die qua woordkeuze zo willekeurig lijken, dat je je als kijker onmogelijk kan voorstellen dat iemand zo spreekt. Verder gebeurt er (op een paar misplaatste en gratuite terroristische aanslagen) de hele film lang niks van betekenis, en gaat de politieke context compleet verloren in een zee van oeverloos blabla, dat bovendien nog grotesker wordt door de waardeloze dubbing.

Een nobele poging van Malkovoch om een film met inhoud te regisseren, maar helaas gaat de boodschap compleet over de hoofden van het publiek heen. Toch wel jammer, want de fotografie was wel weer mooi ... maarja, daarmee heb je natuurlijk nog geen goeie film.

1.5 sterren.

Uitstekende, originele en zeer goed geacteerde film, uitermate geschikt voor tieners en een aanrader voor elke filmliefhebber. Vooral de combinatie tussen McFarlane's cartoons en live-action vond ik meer dan geslaagd, en de grappige bijrollen van Jodie Foster en Vincent D'Onofrio maken het pakketje compleet.

Toch jammer dat deze film niet in de zalen is geweest, het blijkt maar weer dat een iets afwijkende film eerder op de onderste rekken belandt dan de nieuwste shitfilm met Freddie Prinze Jr.

Het viel me trouwens op dat Jena Malone, net als in Donnie Darko, ook hier de geheimzinnige muze speelt. Het meisje heeft echt wel iets dromerigs over zich heen, en vooral de scene waarin ze haar gruwelijke geheim aan Francis vertelt, is fantastisch geacteerd. Ik hoop dat we nog meer van haar horen.

Een heuse aanrader. 3.5 sterren

Grappige, gezellige komedie met een bijzonder sterk uitgangspunt en een prima eerste uur. Helaas gaat het tempo halverwege flink achteruit (mede dankzij een verschrikkelijke "You're the most beautiful people I've ever seen"-toespraak) en wordt het beduidend meliger, maar dankzij de sympatieke hoofdrollen van Rhys Ifans en Miranda Otto is het allemaal toch nog best genieten.

En ook de versie die ik gezien heb (naar verluid de integrale; 8 minuten langer dan de Amerikaanse) heette gewoon Danny Deckchair.

3 sterren.

Aangenaam drama, soms wat voorspelbaar, maar over het algemeen best boeiend. De kern van het verhaal leunt zoals verwacht dicht aan bij The Horse Whisperer, maar regisseur Valérie Guignabodet geeft er toch nog een paar frisse toetsen aan.

Afgaande op de reactie van mijn vriendin zullen paardenliefhebbers er trouwens extra van genieten: de machtige paarden en de (vrijheids)dressuur*- en andere paardrijscènes zijn erg spannend en verzorgd in beeld gebracht.

Ook als gewone filmfan kon ik die scènes best smaken, al was ik soms net iets meer geboeid door het prachtige haar van hoofdrolspeelster Mathilde Seigner. Klinkt misschien wat vreemd, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit zulk mooi haar heb gezien.

Alles bij elkaar goed voor 3 sterren.

--------------

*dat heb ik even nagevraagd om indruk te maken

Blijkbaar was dit de duurste Finse film aller tijden, maar al dat geld hadden de makers beter in hun zakken gehouden. De beslissing om de stompzinnige Lordi (zeg maar de Kabouter Plop onder de metalgroepen) als centraal personage op te voeren is namelijk even onbegrijpelijk als idioot.

In essentie is Dark Floors niet meer dan knullige kermisattractie-horror waarbij een paar clichématige personages zich een weg banen door een verlaten ziekenhuis en daarbij regelmatig worden besprongen door een of ander Lordi-monster. Onbegrijpelijk dat iemand dit een goed idee vond. Maar als je over je eerste verbazing heen bent, is het met een beetje goede wil nog best hilarisch. Hilarisch slecht, wel te verstaan.

In dat opzicht is ook het scenario een greep uit de horrorclichédoos, met wat voorspelbare shocks en een einde dat zowat letterlijk werd geript uit de finale van de House on Haunted Hill-remake. Ondanks het hoge budget eigenlijk pure armoede.

1 ster.

Inderdaad een vrij vage film, die over de hele lijn eigenlijk niet om aan te zien is. Naar verluid was dit een goedbedoeld studentenproject van Carpenter dat naderhand werd uitgebreid tot een feature, maar helaas is dat eraan te merken ook. De film zit vol met veel té lange scènes die nergens over gaan en waarvan je duidelijk merkt dat ze eigenlijk niet in het verhaal horen.

Ook de special-effects (van een beginnende Dan O'Bannon) zijn ronduit slecht, maar toch ook weer bewonderenswaardig als je ziet met hoe weinig middelen hij moest werken. Het enige lichtpuntje in deze suffe bedoening is het ronduit fantastische einde, waarbij een van de astronauten Bomb 20 ervan probeert te overtuigen om niet te ontploffen. Maar in plaats van gewoon de pin eruit te trekken, probeert hij de bom met een existentiële uiteenzetting in de val te lokken. Hilarisch gewoon, maar helaas niet voldoende om de film nog te redden.

1,5 sterren

Nog best een aardig filmpje. Absoluut niks nieuws, en het plot is schrijnend voorspelbaar, maar de sfeer zit goed en de regisseur pakt uit met een paar geslaagde cameratruuks. Anna Paquin acteert zoals gebruikelijk weer prima, maar de rest van de cast heeft wat meer moeite om geloofwaardig over te komen. Het stoort gelukkig allemaal niet heel erg, en dat maakt deze kruising tussen "The Others", "The Haunting" en "The Shining" maar nog best te genieten.

3 sterren

Als grote fan van de originele Dawn of the Dead had ik zo mijn reservaties bij deze remake. Maar dat was achteraf helemaal niet nodig, want de nieuwe Dawn of the Dead is een waanzinnige, snelle, messcherpe, gore en bikkelhare horror-adventure geworden. Weliswaar staat de remake mijlenver verwijderd van het origineel, maar dat kan voor deze ene keer echt geen kwaad.

Regisseur Snyder en scenarist James Gunn (die gast van Scoody-Doo!) hebben van het origineel dan ook alleen de premisse overgehouden, en gaan resoluut hun eigen weg. En da's maar goed ook, want ze bedenken een aantal bijzonder geslaagde nieuwe situaties, waar zelfs Romero tevreden over zou zijn. Zo is er ook deze keer weer een zwangere vrouw, maar Snyder gaat nog een stapje verder door ook de uiteindelijke zombie-baby in beeld te brengen, iets wat Romero misschien niet durfde (?).. Ook de scènes met de eenzame man op het dak van de wapenwinkel vond ik bijzonder geslaagd, en de scène waarin het jonge meisje in blinde paniek achter haar hondje aanrent, en je alle actie alleen via de walkie-talkie hoort, is wat mij betreft een van de absolute hoogtepunten.

De belangrijkste variatie is zoals bekend de vervanging van de klassieke schuifelende zombies door woeste, aggressieve super-zombies. In eerste instantie lijkt dat niet zo'n goed idee, omdat de échte zombies het nou eenmaal niet moeten hebben van hun snelheid, maar van hun enorme aantallen. Toch gaat er ook van die super-zombies een enorme dreiging uit, misschien nog wel meer dan van de schuifelzombies, omdat er ook te voet geen ontsnappen aan is. En Snyder gebruikt zijn zombies (vooral in het begin) erg schaars, omdat de dreiging nou eenmaal een stuk spannender is dan het monster zelf.

Een van de sterkste punten van de remake is echter nog de strakke regie van Snyder, die geen moment verspilt aan nodeloze exposure, maar er toch in slaagt om de talrijke hoofdpersonages de nodige karaktertrekken mee te geven, zonder te vervallen in tenenkrommende cliché's. Zelfs de obligate romantische spanning tussen Ana en Michael wordt op een subtielere manier gedaan dan we van het genre gewend zijn. Geen melige liefdesbetuigingen, maar een eenvoudige aanraking en een paar kleine intieme momenten, die uiteindelijk geloofwaardiger zijn dan een meer nadrukkelijke relatie. Snyder houdt ook de druk voortdurend op de ketel, en je hebt als kijker nooit het gevoel dat je ook maar een moment veilig bent. Gelukkig laat Snyder zich niet verleiden tot goedkope BOE!-shocks, maar haalt hij de kicks uit de de zorgvuldige spanningsopbouw. Grote klasse, en vooral naar het einde toe wordt de actie (net als het drama) steeds harder en claustrofobischer. Ook de gore is zoals het dit genre betaamt: overvloedig en expliciet. Het is zelfs een klein wonder dat de film ongeschonden door de filmkeuring is gekomen.

Kortom, Dawn of the Dead is een uitstekende horrorfilm, een absolute must voor de liefhebbers, en een aanrader voor alle filmfans. Maar hoe kan het ook anders: de zombies zijn schitterend gedaan (en in close-up volledig vrij van hatelijke CGI), het tempo ligt ontzettend hoog, de massascènes zijn overtuigend en de acteerprestaties bijzonder degelijk. Bovendien zullen de kenners van het origineel stiekem even grinniken bij de leuke cameo's van Tom Savini en Ken Foree.

Ik had het nooit gedacht, maar deze Dawn of the Dead-remake mag gerust in één adem worden genoemd met het origineel. Bring it on!

4.5 sterren.

Inderdaad een prima Hollywood-rampenfilm, met degelijke acteerprestaties en uitstekende (en geloofwaardige) speciale effecten. Alleen de CGI-wolven waren niet erg geslaagd, al bleven die scènes wel bijzonder spannend.

De meest opvallende rol was nog weggelegd voor Jake Gyllenhaal (die knul heeft toch echt verschroeiend veel charisma), en zijn scènes met de mooie Emmy Rossum waren nog het beste geslaagd. Na de grootse spektalelscènes natuurlijk, want dat is toch waar iedereen op zit te wachten. Op dat vlak trekt Emmerich zoals vanouds weer eens alle registers open, en al hebben we New York da afgelopen jaren al talloze keren ten onder zien gaan, het blijft ook deze keer weer een indrukwekkend gezicht.

Al bij al is The Day After Tomorrow een onderhoudende, spectaculaire rampenfilm; en voor de verandering eens geheel vrij van patriotistisch vlaggengezwaai en sentimentele lofzangen aan het Amerikaanse volk. De moeite waard.

3.5 sterren.

Geslaagde en boeiende verfilming van het bekende boek van Wyndham, ook al wijkt het script enorm af van het oorspronkelijke verhaal. De sfeer en spanning zitten er goed in, en de productie hoefde duidelijk niet te besparen op sets en speciale effecten.

Enige minpuntje is het wat flauwe einde, met een "toevallige" oplossing voor het Triffid-probleem die meer aan War of the Worlds doet denken dan goed is. Waarschijnlijk een verplichte toegeving om de film ook op de Amerikaanse markt te kunnen verkopen.

Toch een verdienstelijke 3,5 sterren.

Een zowat letterlijke verfilming van het bekende boek van Wyndham, die helaas wat aan spanning moet inboeten door de schamele decors en kleurloze regie (het was dan wel gedraaid voor tv, maar toch). Ook de acteerprestaties zijn soms wat onevenwichtig, al groeit hoofdrolspeler John Duttine na verloop van tijd steeds beter in zijn rol.

Spannend wordt het echter pas vanaf aflevering 4, als Bill ontdekt hoe ernstig het Triffid-probleem is en hij er met een groep blinden op uit moet om voorraden te zoeken. Vooral tijdens de laatste aflevering is de spanning om te snijden, en het is een hele opluchting om te zien dat de makers het dubbelzinnige einde van het boek intact hebben gelaten. Alleen jammer dat de eerste drie afleveringen niet zo vlot waren als de laatste drie.

3 sterren dan maar.

Oersaai en strontvervelend. De enige woorden die ik kan bedenken voor dit onding. Het gebeurt maar zelden dat ik een film tegenkom die me geen seconde kan boeien. En verveling is net datgene wat je bij dit soort films wilt vermijden.

Zelfs expliciete geweld, waar deze film uiteindelijk zijn reputatie mee heeft verdiend, is zo belachelijk, knullig en onrealistisch dat het op een enkel moment geloofwaardig is, laat staat schokt. En bij de beruchte reeks verkrachtingsscènes was ik trouwens niet de enige die zich afvroeg of de mannen eigenlijk wel enig benul hebben van de menselijke anatomie. Nog nooit een verkrachter zo tekeer zien gaan met zijn bovenlijf tijdens de daad.

Maar ook de vrouwelijke kant van het verhaal is tamelijk onzinnig, belachelijk en gratuit. Enkel het lef van hoofdrolspeelster Camille Keaton en de eerdergenoemde badkamerscène zijn het vermelden waard. Voor de rest is dit misbaksel met geen mogelijkheid goed te praten.

0.5 sterren.

Best nog een aardige film, al is hij bij momenten behoorlijk a-moreel. Een beetje een guilty pleasure eigenlijk.

Het meest opvallende is vooral dat "Death Wish" eigenlijk een pro-wapen film is; het lijkt wel een film gespronsord door het NRA. Op een gegeven moment zit er zelfs een scène in waarin Charles Bronson uitlegt waarom hij zo nodig een pistool moet hebben: "To protect myself and my family from harm. The police is not gonna do it, so I better do it myself." Iedereen die "Bowling for Columbine" gezien heeft, weet hoe bitter dit klinkt.

Normaal gezien zou ik de film omwille van zijn morele foutheid eigenlijk 1 ster moeten geven, maar ik bekijk "Death Wish" liever als film, en niet als NRA-propaganda.

Vandaar dus 2.5 sterren

Inderdaad een aanrader voor alle natuurliefhebbers, maar ook de rest zal er zeker van genieten. Deep Blue is immers net zo spannend en grappig als een 'gewone' film. Vooral de afdaling in een elf kilometer diepe ravijn is adembenemend, een klein wonder dat daar nog zoveel leven te vinden is.

Alleen jammer dat we de mooie stem van Michael Gambon moesten missen, de versie die ik heb gezien was Vlaams gedubd. Voor de rest een absolute aanrader.

4 sterren

Ook even opgefrist uit het forumtopic:

Met afstand het grappigste filmpje uit de reeks, en net als American Werewolf een perfecte combinatie tussen humor en horror. Landis maakt handig gebruik van een stokoude indianenlegende, serveert hier en daar wat blote borsten, een paar stevige shocks en heerlijk kurkdroge personages. Een aanrader, al is Deer Woman misschien niet representatief voor de reeks.

4 sterren.

Heerlijk bizarre en schitterend vormgegeven komedie die me qua sfeer behoorlijk deed denken aan de films van Terry Gilliam, inclusief het warrige plot dat halverwege flink uit de bocht gaat. Ik heb in het laatste gedeelte van Delicatessen dan ook geen moeite meer gedaan om het chaotische heen-en-weer te volgen; en gewoon genoten van de heerlijke beelden. Het mag duidelijk zijn dat het verhaaltje toch alleen maar een kapstok was om de meesterlijke scènes aan op te hangen. Met de meest interessante verhaalelementen in het tweede gedeelte van de film niks meer gedaan.

Toch heb ik de hele speelduur met open mond zitten kijken, en vooral in het allerlaatste shot wordt nog eens duidelijk hoeveel werk Jeunet en Caro in de visuele kant van hun film hebben gestoken; de manier waarop ze daar met de belichting en de sfeer spelen in bijna vituoos.

Geweldige muziek ook, en misschien wel de mooiste openingscredits die ik ooit heb gezien.

4 sterren.

Originele en goed gemaakte horrorfilm, met een prima rol voor Corbin Bernsen. Alleen jammer van de middelmatige muziek en de soms wat rommelig geacteerde bijrollen. Maar ondanks die minpuntjes is de film over de hele lijn bijzonder vermakelijk.

3.5 sterren

Alweer een prachtige dierenfilm van Annaud, al heeft deze Two Brothers heel wat meer verhaal dan L'Ours. Gelukkig is dat nooit storend (en Guy Pearce is altijd wel prettig om naar te kijken), maar zonder al die nevenverhalen had het ook wel gekund. De twee tijgers zijn immers zo indrukwekkend dat ze de aandacht volledig opeisen en helemaal geen gedetailleerd verhaal nodig hebben.

Gelukkig wordt het nooit geforceerd, en voelen de handelingen van de twee tijgers op geen enkel moment gekunsteld aan. Geen film vol beesten die truukjes doen dus, maar een boeiende, ontroerende en knap gemaakte avonturenfilm.

3.5 sterren.

Erg teleurstellende Romero. Het idee is best aardig (ook al werd het beter uitgewerkt in Blair Witch of Cloverfield), maar het geheel rammelt aan alle kanten: ondermaatse acteerprestaties, eindeloos geleuter en (zelfs voor het genre) oerdomme personages.

Romero probeert opnieuw een statement te maken over de maatschappij (we leven in een perverse informatiemaatschappij waarvoor we zelf verantwoordelijk zijn, blablabla), maar ramt de boodschap er zo genadeloos in, dat het genant wordt. En repetitief. Want na de zoveelste discussie over "moeten we nu wel of niet blijven filmen" raakte mijn geduld op.

Het meest debiele moment is wellicht de scène waarin een van de personages wordt doodgebeten door een zombie omdat de anderen niet kunnen/willen stoppen met filmen. Dat maak je zelfs de meest goedgelovige sukkel niet wijs.

2 sterren.

Inderdaad een bijzonder geestige komedie met hilarische acteerprestaties van Michael Caine en Steve Martin. Het is gewoon heerlijk om te zien hoe die twee het tegen elkaar opnemen, elk in hun eigen stijl. Ik heb op sommige momenten echt in een deuk gelegen. Vooral de scène waarin Caine in de discotheek heel nadrukkelijk met Glenne Headly staat te flirten was echt fatastisch.

En ook het plot is uiteindelijk een stuk slimmer dan ik had verwacht, en zeker niet zomaar een kapstok om de grappen aan op te hangen. Wat een heerlijke film.

4 sterren.

Spannende, efficiënte en vooral erg goed opgebouwde thriller met een uitstekende acteerprestatie van Shia LaBeouf. Het einde was misschien wat aan de abrupte kant, maar verder heb ik hier echt enorm van genoten. Alleen jammer dat ik de trailer al had gezien, die verklapt (zoals wel vaker in dit genre) een aantal sleutelmomenten van de film.

3.5 sterren.

Het verhaal rond deze film is ondertussen wel bekend, maar dat deze versie van Exorcist: The Beginning uiteindelijk de zalen zou halen, mag gerust een wonder heten.

Paul Schrader en een aantal leden van de cast waren op eigen kosten naar Brussel afgezakt om de wereldpremière van de 'enige juiste' versie van de Exorcist-prequel in te leiden. Schrader vertelde naderhand dat hij er na het verdict van productiehuis Morgan Creek ("De film is niet spannend genoeg, u bent ontslagen!") niet meer in geloofde dat zijn film ooit het daglicht zou zien. Pas na het floppen van Renny Harlin's versie, en het blijvende interesse van een aantal websites, kreeg hij van Morgan Creek weer de gelegenheid (maar niet het geld) om de film af te werken. Schrader heeft dan ook beroep moeten doen op zijn vrienden (waaronder componist Angelo Badalamenti) om ervoor te zorgen dat hij zijn versie kon afwerken.

En na het zien van Schrader's versie wordt nog maar eens duidelijk wat een schande het was dat ze die film in de kluis hebben gehouden. Uiteraard is het geen bombastische horrorfilm met tollende hoofden en liters bloed, maar (wat verwacht je ook van Schrader) een subtiele thriller met een zorgvuldig opgebouwde spanningsboog, een sterk verhaal en goed gedoseerde shocks.

Ook de prachtige, zonovergoten fotografie van Vittorio Storaro is een lust voor het oog (zijn camerawerk komt hier veel beter tot zijn recht) en de uitstekende acteerprestatie van Stellan Skarsgard maakt de film alleen maar beter. Alleen jammer dat Schrader het geld niet had om de scènes met de matige speciale effecten (vooral de lelijke hyena’s en de cgi-slang) een beetje op te knappen. Gelukkig beperkt hij de screentime van die beesten tot een absoluut minimum, en is er van de belachelijke hyena-aanval uit de andere versie geen spoor te bekennen.

Het meest opmerkelijke aan de film is nog hoeveel tijd Schrader neemt om de personages de nodige diepgang mee te geven. Het personage van Father Merrin kennen we natuurlijk als, maar het ‘waarom’ van zijn diepe geloofscrisis wordt nog eens extra in de verf gezet door een hallucinante scène in een Nazi-concentratiekamp. Die scène (met Anthonie Kamerling als Nazi) komt hier uitstekend tot zijn recht, in tegenstelling tot Harlin’s versie, waarin die gebeurtenis tot flashback wordt verhakkeld. Ook is de demoon (Pazuzu?) geen razend, kotsend, tierend monster, maar een rustige, welbespraakte leugenaar die ervoor zorgt dat Merrin, in een ultieme poging om hem tot het kwade te verleiden, verlost wordt van zijn grote zonde uit het verleden. Een gedurfde keuze van Schrader om een ontknoping te draaien die het niet moet hebben van speciale effecten en overdadige gore, maar van subtiele plotwendingen en spannende dialogen.

Maar uiteraard was dat niet wat producent Morgan Creek voor ogen had, en hebben ze de film zonder veel poeha in de kluis gelegd. Na de screening haalde Schrader nog een leuk citaat aan van Stellan Skarsgard (die alleen per videoboodschap aanwezig was), die zei dat "de producenten al voor het begin van de opnames hadden moeten weten dat Schrader geen doorzichtig maakwerkje zou afleveren. Maar in een poging om zelfs de meest commerciële producties nog wat klasse mee te geven, vragen ze de meest onwaarschijnlijke regisseurs voor hun projecten. Alleen jammer dat ze naderhand niet het lef hebben om bij hun beslissing te blijven. Typisch een geval van 'buyer’s remorse'".

Natuurlijk was het achteraf gezien helemaal niet nodig om nog eens 30 miljoen dollar aan een alternatieve versie uit te geven: Paul Schrader’s versie van Exorcist: The Beginning is een uitstekende film, en met afstand de beste Exorcist-sequel.

4 sterren.

Ik voelde me werkelijk mentaal verkracht na het zien van deze film. Walgelijk, schaamteloos en zonder enige vorm van ironie.

Ziek. 1 ster

Spannende en bijzonder goed gemaakte bewerking van de novella van Stevenson. Opvallend is wel dat er door regisseur Mamoulian een flinke scheut ondubbelzinnige seksualiteit aan het verhaal wordt toegevoegd. Een gewaagde stap, zeker voor een film uit die tijd. Ik kan me voorstellen dat dit een behoorlijke kluif zou zijn geweest voor de beruchte Hayes Code, mocht die al voor '34 van kracht zijn gegaan.

Sterker nog, de film bevat een van de meest seksueel geladen scènes die ik ooit in een film uit dit tijdperk heb gezien. Op een gegeven moment helpt de galante Dr. Jekyll de straatmadelief Ivy (een geweldige rol voor de knappe Miriam Hopkins) uit de nood en breng haar naar haar appartementje. Daar stort Ivy zich vol overgave op de dokter en probeert hem op alle mogelijke manieren te verleiden. Eerst door een gebroken rib te veinzen, daarna door brutaalweg haar kousenbanden los te maken en koket met haar blote been naar hem te lonken.

In vergelijking met wat we vandaag gewend zijn, stelt het natuurlijk niets voor, maar toch vond ik het nog best prikkelend. De manier waarop Mamoulian de scène filmt, laat weinig aan de verbeelding over, ook al zie je geen streepje naakt. Ik heb geen idee hoe dit moment oorspronkelijk werd onthaald (ik heb nog geen oude recensies van de film kunnen vinden), maar ik kan me voorstellen dat heel wat mannelijke toeschouwers daar behoorlijk warm van werden.

Daar houdt het trouwens niet op. Ook het personage van Jekyll is een brok ongecensureerde drift die aan niets anders denkt dan aan seks. De eisen die hij aan de angstige Ivy stelt, laten in hun bewoordingen niets aan de verbeelding over. Op een gegeven moment zie je zelfs hoe Ivy striemen van zweepslagen laat ontsmetten door haar hospita. Ook de duizelingwekkende decolleté's (van zowel Ivy als Muriel) zijn een niet alledaags beeld in een film uit deze tijd.

Al die drift staat heerlijk haaks op de romance tussen de beschaafde Jekyll en de kuise Muriel, die (zo hint het scenario) meer of minder verantwoordelijk is voor de creatie van Hyde. Als ze eerder met hem had willen trouwen (of toch meer had aangedrongen bij haar vader) was het waarschijnlijk nooit zover gekomen. Best subversief van de filmmakers om van een deugd een zonde te maken.

Het verhaal wordt verder heerlijk vlot verteld en er valt op een vreselijk pathetische scène na (waarin Jekyll tegen Muriel komt vertellen dat hij haar laat gaan) geen dood moment te bespeuren. Het geheel wordt ook op een bijzonder creatieve manier in beeld gebracht door cameraman Karl Struss, die vooral aan het begin een aantal indrukwekkende visuele stunts uithaald. De volledige openingsscène van de film is eigenlijk één lang POV-shot, technisch heel slim uitgevoerd met behulp van valse spiegels, onzichtbare rails en subtiele overgangen.

Op technisch gebied zijn het alleen de morphs van Jekyll naar Hyde die een beetje zijn verouderd, al is de plotse kleurovergang in het gezicht van Jekyll vlak voor zijn verandering nog steeds verbluffend om te zien (en eigenlijk heel simpel uitgevoerd met behulp van wat make-up en een kleurenfilter voor de lens).

Tenslotte is de geweldige rol van Frederick March nog een van de grootste troeven van de film. Galant en broeierig als Jekyll; losgeslagen en schichtig als Hyde, en in de slotscènes minstens even acrobatisch als Erroll Flynn. Hij kreeg terecht een Oscar voor zijn prestatie en blijft (op die ene rotscène met Muriel na) een plezier om naar te kijken. Ik heb er in elk geval erg van genoten.

4 sterren.

Het is duidelijk te zien hoe deze film aan zijn status is gekomen (daar zorgt de bizarre acteerprestatie van Lugosi wel voor), maar als film op zich is Dracula eigenlijk niet om doorheen te komen.

De decors zijn prachtig en de acteurs doen hun best (enkel Edward van Sloan is dramatisch slecht), maar regisseur Tod Browning zat met zijn hoofd duidelijk nog in het tijdperk van de stille film. Ik was echt verbaasd hoe slaapverwekkend houterig deze film eigenlijk is. Ritme is er nauwelijks en een aantal van de belangrijkste momenten zijn echt slecht in beeld gebracht, zelfs voor die tijd. Bekijk de scène maar eens waarin Dracula zijn bruiden weghoudt van Renfield. Zijn beweging is bijna niet te zien omdat er een bruid voorstaat! Niet te geloven.

Ik las ergens dat Browning veel dialogen uit het script heeft geschrapt, maar zelfs de passages die hij erin heeft gelaten, zijn nog erg traag. Een beetje meer focus had best gemogen. Maarja, dat ligt ook aan het bronmateriaal. Het boek van Stoker is ook al zo'n meanderend onding.

Het gekste moment vind ik nog de allerlaatste scène. Nadat Dracula zonder veel fanfare is vernietigd, gaan Harker en Mina de trap op, en stamelt Van Helsing nog dat hij in de kelder blijft. Het waarom ervan werd me pas duidelijk toen ik de Spaanse versie had bekeken. Daarin zegt van Helsing dat hij achterblijft om het lichaam van Renfield zijn laatste eer te bewijzen. Geen idee waarom dit detail in de Amerikaanse versie is gesneuveld.

De enige reden om Dracula eens helemaal uit te zitten is Lugosi. Hij is niet 's werelds beste acteur, maar voor deze rol is hij geknipt. Zijn vreemde accent, haperende spreekritme en lugubere uitstraling hebben hem terecht onsterfelijk gemaakt. Wel jammer dat dit niet van deze film gezegd kan worden.

Verlaagd naar 1.5 sterren.

Goeie, spannende en verrassend eenvoudige thriller. Soms een beetje monotoon, maar de sterke regie en de verzorgde montage houden het voordurend interessant.

En wat een geweldige auto is die Plymouth toch... zo maken ze ze niet meer.

3.5 sterren.

Vlotte komedie met een paar erg grappige momenten ("Taste this, it's French onion."). Ben Stiller en Drew Barrymore hebben goede chemistry en vooral Eileen Essel is geweldig als het oude dametje. Sommige grappen zijn misschien wat ondermaats, maar over de hele lijn is Duplex toch wel erg vermakelijk.

3 sterren.

Zoveelste variatie op The Texas Chain Saw Massacre en consorten. Op zich niet onaardig, al had niet de intensiteit van een Wolf Creek. Daarvoor is het gros van de film net niet spannend genoeg en is de twist gewoon te slap. Waarschijnlijk wisten de makers dat ook en hebben ze hem maar alvast op de poster gezet, kwestie van de kritiek voor te blijven.

Wel sterk: het degelijke acteerwerk (vooral dan van Melanie Vallejo), een paar leuke gore-momenten en de keur aan groezelige nevenpersonages. Wat Dying Breed gelukkig toch nog zo speciaal maakt, is de twist-na-de-twist die me echt met een vreselijk gevoel van onbehagen liet zitten. Fraai!

3 sterren.