Opinions

Leuke b-film met ontzettend veel geslaagde stop-motion effecten van grootmeester Ray Harryhausen. Alleen jammer dat het plot verzandt in teveel geklets en vervelend romantisch gekeuvel.

Gelukkig is er nog de paarse Gwangi die vakkundig korte metten maakt met een aantal dinosaurussen, een handjevol cowboys, een olifant en een kerk. Zo worden ze niet meer gemaakt.

2.5 sterren.

Alle slechte reacties ten spijt heb ik me echt ont-zet-tend vermaakt tijdens Van Helsing. De speciale effecten waren weliswaar niet altijd even geslaagd, het accent van Kate Beckinsale verschrikkelijk en Dracula compleet miscast, maar afgezien daarvan is het een oerdegelijke monsterfilm die qua plot en goedkope thrills niet moet onderdoen voor de gemiddelde horror-sequel uit de klassieke Universal-stal.

Sterker nog, het plot van de film lijkt wel ontsprongen uit de monsterfilm House of Frankenstein. Alle bedenkingen over het plot van Van Helsing kunnen gerust van de baan geschoven worden, dat is voor deze ene keer NIET waar het om gaat. Want het gaat natuurlijk om de monsters, en die zijn in Van Helsing gelukkig in alle geuren en kleuren aanwezig. En Sommers aarzelt niet om ze beduidend meer screentime te geven dan de hoofdrolspelers. Een verstandige keuze, want we komen natuurlijk voor Dracula, Frankenstein en (in mijn geval) The Wolf Man.

Het eerste halfuur van de film is nog het best geslaagd, met een werkelijk fantastische proloog (letterlijk geript uit de klassieke Frankenstein), en een aantal goede scènes waarin alle monsters ruimschoots aan bod komen. Daarna blijft het tempo soms wat hangen, maar gelukkig duikt er altijd wel ergens een monster op voordat ik de kans kreeg om me te vervelen. Als liefhebber van oude monsterfilms heb ik me in elk geval uitstekend vermaakt, en ondanks de opgesomde minpunten en het matige einde, is Van Helsing best de moeite waard.

3,5 sterren

Een publieksfilm zoals het moet. Heerlijk gefilmd (Danny Elsen doet alweer wonderen, ook met een karig budget), prima geacteerd en met een opvallend goed uitgewerkt scenario. Strak, rechtlijnig en vol slimme ideeën, goed getimede humor en vlotte twists. Eigenlijk was Verlengd Weekend bedoeld voor Jan Verheyens afgevoerde tv-film project op VTM, maar de producenten besloten terecht dat dit ideaal was voor de bioscoop.

De vlotte regie van Hans Herbots belooft in elk geval veel goeds voor de peperdure Windkracht 10-film die begin volgend jaar in productie gaat. Hopelijk blijft er ook in die film voldoende plaats voor de kleine persoonlijke momenten. Want in Verlengd Weekend zijn het net die intieme scènes die het meest blijven hangen. Vooral het kaartspel tussen Jan Decleir en Koen De Bouw (waarin ze gaandeweg hun ware identiteit onthullen) is ontzettend goed opgebouwd. Die 115.000 bezoekers waren wat mij betreft meer dan verdiend.

3.5 sterren.

Erg sfeervolle, mysterieuze film met een opvallend sterke acteerprestatie van Bryce Dallas Howard. Voor de rest zijn alle typische Shyamalan-ingrediënten weer van de partij, (inclusief het trage tempo, de soms cryptische dialogen en de broeierige sfeer), en ook de traditionele twist op het einde is weer een klapper. Al moet je er deze keer meer in willen geloven dan bij zijn andere films.

Toch is The Village over de hele lijn minder sterk dan zijn vorige films, en waren er een aantal momenten die in eerste instantie nogal flauw overkwamen. Ik stoorde me voornamelijk aan de geforceerde manier waarop de hoofdpersonages met elkaar spraken. Vooral de ouderen spraken wel het Engels van de 19e eeuw, maar ergens klonken hun zinnen en zinswendingen lomp en gekunsteld. Achteraf gezien natuurlijk logisch (aangezien ze maar doen alsof), maar toch was dat een element waaraan ik me tijdens de film behoorlijk ergerde.

The Village is dan ook op z'n best als er helemaal niks wordt gezegd. Shyamalan is namelijk een ontzettend knappe visuele verteller, en hij slaagt er op een of andere manier altijd in om zijn acteurs de juiste emoties te ontlokken, en zijn film zo te monteren dat dialogen volledig overbodig worden. De beste scène is dan ook het eerste 'bezoek' van het monster, en de dappere reddingsactie van Lucius, die Ivy nog net op het nippertje naar de kelder kan brengen. Ook het incident tussen Lucius en Noah (met het mes) is op zo'n subtiele, bijna magische manier in beeld gebracht, dat de klap dubbel zo hard aankomt. Vooral het laatste suggestieve shot waarin de camera wegdraait, maar we nog net zien hoe Noah een steekbeweging maakt met het mes, is heel erg sterk in beeld gebracht.

Helaas is The Village op sommige momenten erg traag, en verloopt (vooral in het begin) de overgang tussen de scènes niet altijd even vlot. Van mijn part had Shyamalan gerust wat meer tijd in het dorp mogen doorbrengen. Ook zonder de bewuste dreiging was er daar meer dan genoeg te zien.

Een groot pluspunt is de waanzinnig mooie fotografie van Roger Deakins, die de film echte klasse meegeeft. Toch krijgen we heel de film door weer heel weinig te zien, en zijn de revelaties regelmatig nét buiten beeld, achter een boom of staat er iemand voor. Tot op zekere hoogte is dat wel okee, maar als je ook na meer dan anderhalf uur nog niks weet, begint het soms wat te wringen.

En dan de ontknoping. Tja, die is zoals gezegd nog gekker dan anders. Persoonlijk vond ik het eigenlijk wel geslaagd, al waren er een hoop mensen in de zaal die daar niet zo over dachten. Halverwege de film zat ik zelfs al te denken aan de mogelijkheid van een 'vergeten' beschaving die terug gaat naar de traditionele waarden, maar het zinnetje "Hoe zit dat dan met de vliegtuigen" deed me dat idee meteen weer vergeten. Dat het uiteindelijk toch zo was, vond ik tegelijk gedurft en grappig. Typisch Shyamalan. Al vraag ik me wel af of de film ook een tweede keer nog de moeite waard is.

De eerste keer was het dat in elk geval wel.

3.5 sterren.

Je had net pech, Onderhond. De film werd vertoond vlak voor de jaarlijkse bootjesrace, een van de hoogtepunten van het festival. Zelfs in de voorstelling ervoor is het dan meestal vrij rumoerig. Slechte keuze van de organisatie om Vital zo vroeg te programmeren, de film heeft echt rust en stilte nodig.

Ook ik vond het (ook ondanks de soms wat vervelende reacties in de zaal) een erg boeiende en hypnotiserende film. De sfeerschepping was knap, de fotografie en montage erg verzorgd. Maar toch kon ik er uiteindelijk weinig mee. Het verhaal raakte me niet (waarschijnlijk door het storende subplot met de 'nieuwe' vriendin van Hiroshi en al die fetish-onzin) en de soms wat drammerige symboliek. Ook de veelgeprezen dansscène vond ik bijvoorbeeld maar niets.

Pas op het einde werd ik ook op het gebied van verhaal echt gegrepen. De scènes waarin Hiroshi alle attributen in de kist legt en de leraar de naamkaartjes uitdeelt, vond ik werkelijk prachtig. Alleen jammer dat de rest van de film niets met me deed.

2.5 sterren.

Erg onderhoudende, maar tamelijk moraliserende stuntfilm rond de legendarische Evel Knievel. Het stuntwerk is wel in orde, maar de tenenkrommende dialogen en vreselijke zedenpreekjes (waarin Evil kreupele jongetjes weer doet lopen, waarschuwt voor de gevaren van drugs en traditionele Amerikaanse familiewaarden predikt) komen nogal hypocriet over, zeker omdat Knievel zelf nou ook niet vies was van het vrouwelijk schoon.

Meer dan een curiositeit is Viva Knievel natuurlijk niet, maar dankzij het jolige sfeertje en de leuke rol van Leslie Nielsen (zowaar als A-Team-achtige slechterik) wordt het gelukkig nooit vervelend.

2 sterren.