Opinions

Helaas is de rol van Paul de Leeuw nog een van de minst geslaagde elementen. De rest van de film was over de hele lijn nog best aardig. Het doelpubliek was alvast enthousiast (tijdens de persvisie zaten er ook een hoop kinderen in de zaal), en ik heb ook zo'n vermoeden dat de ouders zich niet zullen ergeren aan de film.

Het blijft natuurlijk eerst en vooral een echte kinderfilm, inclusief het obligate plot met de boef die achter een schat aan is, maar het had allemaal veel erger kunnen zijn. De meisjes van K3 spelen hun rollen vlot en komen sympatiek over, en ook qua cameravoering en montage was het dik in orde. De twee elementen die nog het meeste opvielen waren de goede effecten (vooral in het begin van de film) en de (jawel) uitstekende muziek. Want tot mijn grote verbazing is de K3-film geen eindeloze videoclip geworden en is er alleen aan het begin en het einde van de film een K3-nummertje te horen. De rest van de soundtrack wordt gevuld met prima orkestmuziek die afwisselend aan Harry Potter en Indiana Jones doet denken.

Helaas gaat de film in het laatste gedeelte (zelfs voor een kinderfilm) flink uit de bocht, en valt het gebrek aan budget ineens erg op, vooral op het vlak van de speciale effecten. Ook de rol van Paul de Leeuw had veel beter in het verhaal verweven moeten worden, en hij is op geen enkel moment tegelijk met de meisjes in beeld. En helaas is ook de boef maar een dun doorslagje van BB uit Bassie en Adriaan, tot en met de scheldwoorden toe ('Ballen gehakt! Kroketten!").

Maar op zich was het nog best aardig, ik heb zelfs een paar keer gegrinnikt (al was dat eerder om de onbedoelde dubbelzinnigheden). De kinderen en hun ouders zullen zich in elk geval niet vervelen.

2 sterren.

Redelijk sfeervolle horrorfilm, die ontzettend spannend begint, maar die naar het einde toe helaas nogal wat van zijn spanning moet inboeten ten bate van wat algemene vaagheid. Gelukkig wordt het nooit vervelend of goedkoop.

3.5 sterren

In mijn jeugd herhaaldelijk gezien, maar totaal vergeten. Tot ik vanmorgen een stukje terugzag op de Duitse tv: een memorabele scène in de grot van het Gasmännlein, die een hele verzameling kloppende harten aan zijn muur heeft hangen, en Peter het zijne teruggeeft in ruil voor een steen. Best griezelig, zeker voor een jeugdfilm. Zou hem daarom graag nog eens helemaal terugzien.

Voorlopig 2.5 sterren.

Typische Japanse waanzin, gefilmd op spuuglelijke hi-def, maar met zo veel enthousiasme gebracht dat je de technische tekortkomingen met plezier vergeeft. Veel sfeer of stijl heeft het allemaal niet, maar The Machine Girl scoort toch omwille van het moordende tempo en de schaamteloze inventiviteit (naast de machinegeweerarm is er ook nog een drilboor-bh en een shotgun-been, om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid ninja's, yakuza en gratuite shots van smetteloos witte onderbroekjes).

Een "guilty pleasure" voor mensen met een sterke maag.

2.5 sterren.

Populaire Duitse cultfilm die waarschijnlijk erg weinig mensen kennen, laat staan zal aanspreken.

Kerkeling had (net als André van Duin of Chris van den Durpel) een razend populair tv-programma, "Total Normal", dat eind jaren tachtig als een gek bekeken werd. De film ligt dan ook een beetje in het verlengde van de serie, met veel typetjes en makkelijke kolder.

Maar ik heb me toen de tijd in de bios wel een breuk gelachen.

Pure nostalgie, 3 sterren.

Meeslepende en erg grappige romantische komedie, die het zowel moet hebben van de hilarische humor als van Woody Allen-achtige beslommeringen over de zin en onzin van relaties. Nora Tschirner en Til Schweiger (die ook dienst doet als regisseur, scenarist en producent) hebben samen ontzettend veel chemistry en maken van een op het eerste gezicht wat doordeweeks gegeven echt iets heel speciaals. Het megasucces in Duitsland is wat mij betreft geen verrassing.

Ook technisch is het allemaal heel verzorgd; vooral het camerawerk valt op door het gebruik van warme herfstkleuren. En de soundtrack zit vol met leuke deuntjes, al had het gruwelijke 'Apologize' inderdaad best geschrapt mogen worden. Maar dat is dan ook zowat het enige dat de pret kan drukken.

Ik kon er in elk geval niet aan weerstaan. Aanrader!

4.5 sterren.

Heerlijk actiefilm, barstensvol ontploffingen (First Blood is er niks bij) en fijne rollen voor Telly Savalas, Don Rickles en Donald Sutherland. Alleen jammer dat Clint Eastwood nou zo'n fletse rol heeft, in tegenstelling tot de rest van de cast kwam hij niet zo goed uit de verf. Maar dat kon wat mij betreft de pret niet drukken, want de heerlijke muziek van Schifrin, het vlotte tempo en de anachronistische humor maken de film meer dan de moeite waard.

3.5 sterren.

Een paar erg grappige scetches, vooral aan het begin en aan het einde, maar de kung-fu parodie "Fistful of Yen" vond ik maar flauw. De trailers voor Cleopatra Schwarz, The Danger Seeker, That's Armageddon en de scetches met het zinkoxide en het vrijende koppel voor de buis waren dan weer wel erg geslaagd.

3 sterren.

Prachtige film, heel aangrijpend. Een typische Ken Loach-film, maar net iets groezeliger en rommeliger qua vormgeving dan zijn latere films ... 4 sterren, een aanrader!

Dit is echt zo'n prekerige, melige en voorspelbare tranentrekker die op mijn middelbare school tijdens de godsdienstlessen werd afgestoft om te bewijzen dat 'alle mensen hetzelfde zijn in de ogen van God'.

Goeie boodschap natuurlijk, maar dit soort films deden me altijd naar een goede actiefilm verlangen. Die Hard ofzo...

Om het even kort en cru te zeggen: ik was er niet weg van. Kill Bill Vol. 1 was vlot, dynamisch en ontzettend spannend, deel twee vond ik té lang, pompeus en soms ronduit saai. Hier en daar een briljant hoogtepunt, maar de zwik aan overbodige scènes halen het tempo volledig omlaag.

Ik was helemaal weg van deel 1 (gisteren voor de 4e keer in de bios gezien), maar ik weet zelfs niet of ik voor deel twee nog eens terugga.

3 sterren.

Wat mij betreft een wat minder geslaagde Peckinpah, met een weinig memorabel plot, en op die ene schietpartij op het dek van dat schip na, amper goeie actie.

2.5 sterren

Typische eighties horror-rommel, een soort mix tussen Halloween en Porky's. Urk!

1 ster

Ik vond het eigenlijk een verrassend geslaagde, onpretentieuze en erg sfeervolle avonturenfilm. Weliswaar was het begin ontzettend rommelig en onoverzichtelijk, maar vanaf het moment dat Arthur zijn laatste missie opgedragen krijgt (in een werkelijk fantastische scène tussen Clive Owen en de gluiperige bisschop Ivano Marescotti) gaat het stelselmatig bergop, met als absolute hoogtepunt het gevecht tussen de Ridders en de horde van Cerdic op het ijs. Ook de eerste scènes tussen Arthur en Guinevere in de kerkers van de abdij vond ik erg pakkend. Clive Owen is trouwens een behoorlijk charismatische acteur, en houdt de film met gemak overeind. En hij wordt daarbij natuurlijk uitstekend geholpen door de goede muziek van Hans Zimmer (en consorten), die (in tegenstelling tot het waardeloze Troy) voor een keertje niet sprekend op de score van Gladiator lijkt.

Naar het einde toe verliest King Arthur helaas weer wat vaart, vooral omdat het eindgevecht net iets te lang wordt uitgerokken. Maar over de hele lijn is King Arthur veel beter dan de matige recensies (en het verdacht lage aantal stemmen op MM) doen vermoeden. Een aanrader.

3.5 sterren.

Inderdaad een prachtige, heerlijk knullige en onvoorstelbaar lompe b-film, maar natuurlijk wel ontzettend vermakelijk. Ik heb me tijdens de laatste drie kwartier in elk geval meermaals gniffelend in de handen gewreven van plezier.

Hoe vaak zie je immers dat Mr. Miyagi in zijn nek wordt gebeten door een grote rubberen slang? Of twee 'wetenschappers' die de gemuteerde cobra proberen te vangen in een gigantische wc-rol en het beest naderhand 'vermoorden' met slaapgas? Dit soort intelligentie kom je alleen in de onderste rekken van de videotheek tegen. Afijn, alweer hilarische b-film fun.

En 1 welverdiende ster.

Nog steeds erg onderhoudend, maar ondertussen toch wel wat verouderd. Het grappige is wel dat King Kong precies hetzelfde mankement heeft als de gemiddelde moderne blockbuster: het gebrek aan een interessant plot. Natuurlijk was het de eerste echte monsterfilm in zijn soort (waarvan akte), maar het simpele verhaaltje is soms tamelijk repetitief en niet meer dan een kapstok voor de revolutionaire effecten.

Ik was eerlijk gezegd ook een beetje teleursteld door de magere dialogen en bordkartonnen personages; in mijn herinnering waren de hoofdpersonen veel kleurrijker. Alleen Fay Wray als Ann Darrow (in haar behoorlijk risqué-gescheurde jurkje) en Robert Armstrong als durfal Carl Denham waren nog enigszins uitgewerkt; de rest van de cast was niet meer dan een allegaartje van functionele cliché's.

Gelukkig vliegt de film wel in een enorme vaart voorbij en zijn de indruwekkende sets (vooral de gigantische houten poort) en de geweldige stop-motion effecten van Willis O'Brien nog altijd boeiend om te zien. Vooral het gevecht tussen King Kong en de T-Rex (in een soort prehistorische worstelwedstrijd) is ontzettend spectaculair. Naar het einde toe wordt het monster-bashen toch wat eentonig en wordt het schrijnende gebrek van respect voor de natuur en andere culturen zelfs gênant ("Kijk daar! Een zeldzaam, bijna uitgestorven prehistorisch monster - laten we er een bom op gooien!"). Gelukkig heeft de ontknoping op de Empire State Building nog niets van zijn kracht verloren. Toch wel tragisch, zo'n nutteloze dood. En natuurlijk extra overbodig omdat niemand uiteindelijk de verantwoordelijkheid voor zijn daden wil opnemen.

Police Lieutenant:

Well, Denham, the airplanes got him.

Carl Denham:

Oh no, it wasn't the airplanes. It was beauty killed the beast.

3.5 sterren.

Ik had al vaker gelezen dat de ruim drie uur durende director's cut het verschil zou maken, maar dat de lange versie ook echt ontzettend veel beter zou zijn dan de bioscoopversie verraste me toch nog enorm.

Het verhaal is veel soepeler opgebouwd en zit een stuk logischer in elkaar, en alle personages krijgen meer ademruimte en winnen daardoor aan diepgang. Zelfs Orlando Bloom kwijt zich zeer behoorlijk van zijn taak, al is zijn rol nog steeds erg passief.

Het grootste verschil met de bioscoopversie is de toevoeging van een volledig subplot over het zoontje van het personage van Eva Green. Onvoorstelbaar dat iemand het een goed idee vond om deze verhaallijn te schrappen. Dit geeft het plot de nodige dramatiek, en diept de rol van Green veel beter uit.

Ook scènes die in de bioscoopversie nogal onnozel overkomen (zoals de dood van Neeson en de "Rise a Knight"-scène) komen hier wel volledig tot hun recht. Erg knap is ook de toevoeging van een korte entr'acte halverwege de film (had ik niet meer gezien sinds Gone With The Wind), het ideale moment om eventjes op adem te komen.

Het middenstuk van de film hapert nog steeds een beetje, maar dat neemt niet weg dat Kingdom of Heaven uiteindelijk veel spannender, boeiender en meeslepender is dan de bioscoopversie doet vermoeden.

2.5 sterren voor de bioscoopversie
4 sterren voor de director's cut

KOTD is werkelijk een uitstekende genre-film en met afstand de beste Amerikaanse film met Jet Li. Okee, het verhaal is nou niet zo bijster origineel, maar dat wordt weer ruimschoots goedgemaakt door de uitstekende acteerprestaties van Li, Tchéky Karyo en vooral Bridget Fonda.

Het belangrijkste aan dit soort films is echter altijd de actie, en die is in dit geval om van de snoepen. Flitsend gechoreografeerde actiescènes, tot in de perfectie uitgevoerd door Li, uitstekend in beeld gebracht door Besson's vaste cameraman Thierry Arbogast en gelukkig geen wire-work of CGI-kung-fu à la "Romeo Must Die" of "The One".

Ondanks de soms wat ongelukkig muziekkeuze is dit een niet te missen genre-actiefilm, niet alleen voor de fans.

4 sterren

Best wel een leuke film, en in elk geval een zeer origineel gegeven. Helaas is 'Knightriders' net een tikkie te lang, maar de vele originele steekspellen maken dat weer enigszins goed. Ed Harris en de geweldige Tom Savini acteren natuurlijk weer uitstekend.

Een aandader voor de genre-fans en liefhebbers van Romero.

3 sterren.

Oh nee, wat dat betreft ben ik het helemaal eens met MovieMike. Dit was echt een hele duffe, schabouwelijk geacteerde flutfilm, die behalve de onbedoelde humor echt helemaal niks te bieden had.

1 ster.

Een finke teleurstelling dit. Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik het boek nooit heb gelezen, maar laten we hopen dat deze filmversie er niet op lijkt. Want net als het gelijkaardige 'Timeline' van Richard Donner is dit een bij elkaar geharkt rommeltje van scènes die duidelijk in een breder geheel horen, maar onderling nauwelijks aan elkaar hangen. Ik kan me voorstellen dat het een hele klus moet zijn geweest om het vuistdikke boek van Beckman in een enigszins verfilmbare vorm te gieten, maar wat mij betreft is de uitwerking van van Kruistocht in elk opzicht ondermaats, soms zelfs ronduit saai. Ook het abrupte einde deed de film geen goed.

Wel erg sterk vond ik de acteerprestatie van Joe Flynn. Hij doet zijn uiterste best om er wat van te maken en houdt in zijn eentje de hele film overeind. Wat niet gezegd kan worden van de rest van de cast. Want met uitzondering van Stephanie Leonidas als Jenne loopt iedereen er maar wat verloren bij. Zelfs Jan Decleir maakt zich eigenlijk een beetje belachelijk met zijn nepbaard en onoverkomelijke accent.

De regie van Sombogaart was dan weer wel in orde, al was ik verbaasd hoe visueel slecht Kruistocht er over het algemeen uitzag. Misschien een beetje makkelijk om de film daarop af te schieten, maar de fletse kleuren van het ondermaatse digitale camerawerk haalden me voortdurend uit de film.

Wat niet wil zeggen dat ik de hele speelduur met mijn vingers heb zitten draaien. Want Kruistocht heeft zeker ook zijn goede scènes, vooral als Dolf probeert het leven van de kinderen wat dragelijker te maken met voetbal en broodbakken. De soms wat lullige anachronismen ("We are the Champions") moet je er maar bijnemen. Maar al bij al is deze verfilming overbodig.

2.5 sterren.

Teleurstellende en behoorlijk voorspelbaar melodrama met een aantal bijzonder goede scènes (vooral in het begin) en een werkelijk fantastische acteerprestatie van de jonge Marie Vinck. Het is alleen erg jammer dat het verhaaltje halverwege flink uit de bocht gaat en regisseuse Milde van Mieghem alle registers opentrekt om het toch nog een beetje spannend te maken. Helaas komen de vele plotwendingen nogal knullig over, en wordt er in een laatste poging tot tranentrekkerij zelfs een smakeloze en misplaatste verkrachtingsscène in de mix gegooid. Erg jammer, vooral omdat de film zo goed begon.

2 sterren.