Opinions

Wilde en geschifte horror-komedie-romance van underground-tekenaar Bill Plympton. Het verhaal gaat alle kanten uit (en lijkt wel op een kruising tussen American Graffiti en Return of the Living Dead), maar het blijft wel de hele tijd grappig en origineel. En soms bijzonder goor. Vooral tijdens de scènes waarin de schoolmeester zijn ingewanden uithoest (don't ask) moest ik toch wel even slikken. En de scène met de geile kip was, ondanks de wat marginale humor, het komische hoogtepunt van de film.

Plympton's tekenstijl is daarentegen een 'acquired taste' en ik had zelf best wat tijd nodig om erin te komen. Maar de uiteindelijke mengelmoes van weird, grappig en goor was toch best de moeite waard.

3 sterren.

Vanmiddag de persvisie in Brussel kunnen meepikken en ik heb er ondanks de vreselijk donkere kopij (en het geharrewar met bekende Vlamingen en lastige cameraploegen) heel erg van genoten. De schijnbaar ellenlange speelduur vliegt voorbij, de speciale effecten en vormgeving zijn zoals gebruikelijk weer verrukkelijk en de jonge hoofdrolspelers zijn nog meer in hun rollen gegroeid. Vooral Radcliffe en Grint zijn op acteergebied flink vooruit gegaan, al steekt Emma Watson er nog steeds met kop en schouders bovenuit. En de lijst grote namen in kleine rollen wordt met ondermeer Brian Gleeson en Ralph Fiennes steeds indrukwekkender.

Het enige minpunt aan de film is misschien dat het scenario wat gefragmenteerder is dan bij de vorige films. Het is zonder twijfel een hele klus om een boek van 700 pagina's in één film te proppen, maar zelfs met een speelduur van 157 minuten had de film best wat meer rustpuntjes kunnen gebruiken. Misschien gek om te zeggen, maar The Goblet of Fire is eigenlijk nog te kort.

Aan de andere kant zorgt het strakke tempo ervoor dat je geen kans krijgt om je te vervelen. De proeven van het Triwizard Tournament zijn indrukwekkend (vooral de face-off tussen Harry en de draak), het uitgebreide nevenplot met het Yule Ball hilarisch en de ontmoeting tussen Harry en Voldemort enorm spannend. De filmkeuring had meer dan gelijk om de film pas toegankelijk te maken voor jongeren vanaf 12/13 jaar. Veel van de actie is gewoon té angstaanjagend voor kleine kinderen. Vergelijk het griezelniveau met dat van Temple of Doom.

De evolutie van de Potterreeks van kinder- naar tienerfilms is nu ook echt compleet, dankzij het aansnijden van tienerthema's zoals puberteit en eerste afspraakjes, en het op een volwassen manier behandelen van zwaardere thema's zoals de dood. Zo wordt het tragische lot van Cedric niet getrivialiseerd of ongedaan gemaakt door middel van een kunstgreep, maar op een directe manier in het verhaal verwerkt, zonder op lullig sentiment terug te vallen.

Kortom, weer een erg sterke film in een reeks die met de jaren alleen maar beter lijkt te worden. En wat mij betreft de evenknie van Prisoner of Azkaban.

4 sterren.

Inderdaad alweer een erg geslaagde Harry Potter-verfilming, en nog een stukje beter dan de vorige twee delen. Regisseur Cuaron geeft de film echt een hele andere sfeer mee dan Columbus. Alles is donker en somber, en zelfs Hogwarts lijkt deze keer meer op het kasteel van Dracula dan op de prettige school die ze eigenlijk is. Bovendien is de film op sommige momenten echt bijzonder spannend, zo spannend zelfs dat ik me afvraag of hij eigenlijk wel geschikt is voor kinderen onder de 10.

Ook de decors en de speciale effecten zijn weer om van te snoepen (vooral de scènes in met de Lupin-weerwolf in de maneschijn vond ik bijzonder sfeervol), en ondanks het feit dat Harry nog steeds niet de beste acteur van de groep is, is het acteren van de hele cast uitstekend. Ik heb genoten.

4 sterren.

De hele goede recensies zijn misschien wat overdreven, maar op zich is dit een bijzonder spannende (om niet te zeggen: uiterst gore) horror/slasher, die weliswaar een soort greatest horror-hits is, maar die toch nog genoeg originele en spannende momenten bevat om de hele speelduur te blijven boeien.

Jammergenoeg kreeg regisseur Alexander Aja het in z'n hoofd om op het elfde uur nog een twist aan het verhaal te breien. En het is net die twist die de film volledig de nek omdraait, enorme gaten in het plot slaat en een in weze uitstekende slasher herleidt tot een middelmatige genrefilm. Reuzejammer, want met een 'normaal' einde had dit ongetwijfeld een genretopper kunnen worden, nu is het niet meer dan een gemiste kans.

Gelukkig zijn er nog de uitstekende individuele scènes die blijven hangen, net als de vakkundige regie en de voorbeeldige klankband (met een weelde aan creepy geluiden en "Newborn" van Muse).

Uiteindelijk drie sterren, maar ik had dolgraag meer willen geven.

Messcherpe en superstrakke thriller, gefilmd met minimale middelen maar met maximaal effect. Erg goede acteerpresaties van Christopher Eccleston en Saskia Reeves en een werkelijk fantastische clou. Een absolute aanrader.

4 sterren.

Beetje eigenaardige film die me eigenlijk alleen het eerste uur echt kon boeien. De onuitgesproken romantische vonk tussen Ribisi en Blanchett vond ik bijzonder geslaagd, en ook de prachtige fotografie en muziek droegen bij tot de wat dromerige sfeer.

Helaas is het tweede gedeelte van de film na de moord op die 'drugsbaron' heel wat minder, en is er gewoon niet genoeg plot om de film voort te stuwen. Mooie beelden, dat wel, maar allemaal een beetje willekeurig en nadrukkelijk symbolisch. Een wat concretere uitwerking van het einde had de film geen kwaad gedaan, al vond ik het allerlaatste shot van de helikopter in zijn oneindige vlucht wel weer erg mooi.

3 sterren.

Beetje gemengde gevoelens na het zien van Hellboy.

Aan de ene kant stond de film bol van de fantastische ideeën, grappige personages, coole sets en bizarre situaties, maar in de laatste twintig minuten van de film gaat het toch nog vreselijk mis. Het veelbelovende uitgangspunt van de film eindigt helaas toch weer in een orgie van nutteloze lichtflitsen, occulte onzin en clichématige onthullingen die zeker gezien de originaliteit van de rest van het plot staan als een tang op een varken. Ook het ineens zo belangrijke thema "Hellboy, je hebt een keuze" duikt op uit het niets en voelt als een bijzonder lompe manier om het verhaal wat meer diepgang mee te geven.

Maar afgezien van het slappe einde is Hellboy voor de rest een erg onderhoudende en goedgemaakte anti-(super)heldenfilm. Ik was vooral erg onder de indruk van de make-up van Rick Baker en John Garber, die Ron Perlman in de perfecte Hellboy hebben veranderd. Maar ook Abe Sapien en de supercoole Kroenen zagen er fantastisch uit. Alleen jammer dat Kroenen op zo'n onspectaculaire manier aan z'n einde komt. Hij is zonder twijfel de meest indrukwekkende slechterik uit de film.

In elk geval is Hellboy wel een personage met mogelijkheden, vooropgesteld dat Del Toro voor het vervolg met een beter scenario komt opdraven.

3 sterren.

De eerste twee delen waren best spannend en sfeervol, maar Hell on Earth vond ik bijna niet om doorheen te komen. Originele (en vooral smerige) speciale effecten, dat wel, maar de kromme dialogen, kleurloze regie en ronduit afschuwelijke acteerprestaties trekken de film onherroepelijk de dieperik in. Jammer, ik had het eigenlijk niet verwacht.

1 ster.

Wat een ontzettend duffe thriller was dit. Zowat alle thriller-cliché's komen in revue voorbij, de spanning is mijlenver te zoeken en de shocks zo goedkoop dat ik er onwillekeurig om moest grinniken. Zelfs de obligate twist zag ik al anderhalf uur voor het einde aankomen. Alleen de geloofwaardige acteerprestatie van Dakota Fanning maakt de film nog enigzins dragelijk. DeNiro slaat dan weer een echt modderfiguur; Hide and Seek is ongetwijfeld de meest schabouwelijke acteerprestatie uit z'n carrière.

1 ster.

Een van de eerste echte high-gloss actiefilms, die meer op een videoclip of een trailer lijken dan op een echte film. Veel plaats voor diepgang is er ook niet, wel zijn er genoeg mooie plaatjes te bespeuren, rijkelijk gelardeerd met de onsterfelijk goeie muziek van Queen.

De acteerprestaties zijn dan weer zwaar middelmatig, net als de knullige zwaardgevechten trouwens. Typisch zo'n film waarbij het uitgangspunt beter is dan de film zelf. Vermakelijk, maar meer ook niet.

2.5 sterren

Aardige horrorfilm, die erg sfeervol begint, maar naar het einde toe een beetje uit de bocht gaat. Het lijkt op sommige momenten wel een horror-aflevering van het A-Team. Erg jammer ook van het abrupte einde.

Het was trouwens lang niet zo 'nasty' als ik had verwacht, en de film komt ondanks zijn reputatie nauwelijks in de buurt van het gelijkaardige The Texas Chain Saw Massacre. Maar al bij al nog best vermakelijk.

3 sterren.

Inderdaad er er fijne, charmante en ontspannende film. Prachtige muziek ook. Alleen jammer van die mooie taart.

3.5 sterren

Ontzettend leuke en originele jeugdfilm met een opvallend goed plot en uitstekende acteerprestaties van de hele cast. Vooral de jongetjes acteren met ontzettend veel naturel, terwijl de 'sterren' weliswaar typissche slechterikken spelen, zonder te moeten terugvallen op overdreven tics. Natuurlijk zijn alle vaste elementen als vriendschap, liefde en zelfopoffering present, maar het wordt er nooit ingeramd. Het avontuur blijft altijd de bovenhand houden.

De flashback-structuur (die de roots van hoofpersoon Stanley Yelnats uit de doeken doet) is trouwens prima opgebouwd, en met de muziekkeuze is al helemaal niks mis.

Een echte aanrader, en niet alleen voor de jongeren

3.5 sterren.

Suffe actiefilm die eigenlijk nooit echt op gang komt. Josh Hartnett is nog wel te genieten, maar Harrison Ford vond ik bijzonder irritant. Net als z'n ringtone trouwens.

2 sterren.

Een wat doorzichtige, maar best geslaagde (en grappige) kniestoot naar de conservatieve Amerikaanse partijpolitiek. Het concept is weliswaar sterker dan de uitwerking, maar Dante krijgt de kijker zonder moeite in zijn kamp. En een film over zombies die massaal naar de stembus trekken, heeft bij mij alvast een streepje voor.

3 sterren.

Ik zag het natuurlijk al een beetje aankomen, maar Honey is toch echt wel een van de meest afgrijselijke films die ik ooit in de bioscoop heb gezien. Over het verhaaltje zal ik maar nieteens beginnen, dat is even standaard en cliché als je zou verwachten, maar dat is in principe niet waar het bij dit soort films om gaat. Het gebrek aan story moet namelijk goedgemaakt worden door charmante acteerprestaties, goeie muziek en flitsende dansmoves, maar zelfs op dat vlak schiet Honey schromelijk te kort.

Het acteren is dan ook over de hele lijn verschrikkelijk en vooral hoofdrolspeelster Jessica Alba heeft de uitstraling van een komkommer. Dat ligt natuurlijk grotendeels aan de tenenkrommende dialogen ("You don't know how beautiful you all look tonight."), al is haar gebrek aan charisma gewoon dodelijk voor de film. Ook de vreselijke bijrollen zijn minstens even belachelijk geacteerd, en al die neppe, vervelende hip-hoppertjes zien er op geen enkel moment uit alsof ze 'from the streets' zijn. Een van de nevenpersonages is zelfs zo ongeloofwaardig, dat hij nieteens indruk maakt als drugsdealer (en zich bovendien zo verdacht gedraagt, dat het een wonder is dat ze hem niet al veel eerder van de straat hebben geplukt).

Ook de rest van de film is hoofdzakelijk gemengde ellende, met het ene trieste hoogtepunt na het andere (een romantisch onderonsje in een kapperszaak, de strenge maar begrijpende moeder, een gastje van amper twaalf die met de big boys in de gevangenis wordt opgesloten), afin, teveel om op te noemen eigenlijk. Ook het laatste sprankeltje hoop dat nog restte (de flitsende benefietvoorstelling op het einde) wordt vakkundig de kop ingedrukt als blijkt dat net voor het laatste nummer de vette hip-hopsoundtrack wordt vervangen door een melig gospelnummer, genre "believe in yourself and you can achieve anything". Zelfs de goede choreogafie wordt op dat moment volledig verknoeid door bedroevend slechte montage en ongelukkige camerastandpunten. De energie die een film als Save the Last Dance op zo'n moment uitstraalt, is volledig zoek.

Kortom, Honey is alweer zo'n kunstmatige feel-good drol, die eigenlijk net van de allerlaagste score wordt behoed door de soms goede dansmoves en de redelijke soundtrack. Maar daarmee is ook echt al het positieve gezegd.

1 ster.

Weer een verschrikkelijk spannende film van Nakata, die me vooral verraste omdat het in het begin eigenlijk meer een drama was dan een horrorfilm. Maar vanaf het moment dat de spanningsboog wordt aangetrokken, zat ik toch weer op het puntje van m'n stoel. Vooral tijdens de epiloog hield ik het nog amper van de stress. Grote klasse.

4 sterren.

Lang getwijfeld of ik hier eigenlijk wat aan vond, maar uiteindelijk was Hostage toch best een aardige actiefilm.

Vooral de montage en het camerawerk waren uitstekend en mocht het verhaal niet zo overdreven dramatisch zijn geweest, had er ongetwijfeld nog veel meer ingezeten. Vooral Bruce Willis gaat volledig uit de bocht met z'n emoties; het lijkt wel alsof hij met deze rol een Oscar probeert te versieren. Een beetje meer humor en zelfrelativering (of in elk geval wat minder pathos) had het geheel wat vlotter gemaakt.

Toch heb ik er best van genoten en vond ik met name de openingsscène (met die fantastische credits) en de eerste drie kwartier erg geslaagd. Uiteindelijk had de film een paar climaxen teveel, maar ik heb in dit genre al veel brakkere films gezien.

Verhoogd van 2.5 naar 3 sterren.

Mamets eerste kon me niet zo bekoren als de rest van zijn oeuvre. Het plot had ik helaas al van bij het begin door, en de acteerprestatie van Lindsay Crouse is ronduit verschrikkelijk. Gelukkig zijn er nog de sterke dialogen en een aantal sterke individuele scènes (met name het pokerspel en de grote 'con' rond de geldkoffer) die House of Games nog best bekijkbaar maken.

2.5 sterren.

Een van de meest bijzondere films die ik in lange tijd heb gezien. Een prachtig verhaal, tot in de perfectie geacteerd door Ben Kingsley en Jennifer Connelly, en een schitterende dramatische opbouw, zonder dat het ook maar één moment vals, melig of ongeloofwaardig wordt. Een ongelofelijk sterke film die blijft nazinderen. Ik was er echt door gepakt.

5 sterren

Volgens de geruchtenmolen zou dit Bolls meest afschuwelijke film zijn, maar alle kritieken ten spijt heb ik me prima vermaakt. Laten we wel duidelijk zijn: zowel verhalend als filmtechnisch mankt dit aan alle kanten en geen van de castleden komt met een ongeschonden reputatie uit dit avontuur. En toch: ik heb met open mond zitten kijken.

Neem bijvoorbeeld de grote actiescène halverwege de film: de acteurs lopen wild schietend in richting van het huis, maar zodra ze hun fameuze 'bullet-time'-moment krijgen, hebben ze ineens een volledig ander wapen in de hand! Je zou toch zeggen dat iemand dit had opgemerkt. Maar juist dit soort onnozelheden maken van HotD een klein feest.

Andere hoogtepunten: de gehypte "rave" die meer op een tuinfeest voor studenten lijkt, de tenenkrommende dialogen tijdens de openingsscènes en het zwaardgevecht op het eind. Vooral de doodsteek voor een van de hoofdpersonages is prachtig: net als je denkt dat haar decolleté niet dieper kan ...

Het probleem dat veel mensen met HotD lijken te hebben, is dat Boll het allemaal zo serieus meent. Terecht natuurlijk: hij verkoopt de film keer op keer als een bikkelhard actiespektakel, terwijl hij gerust mag toegeven dat het een heerlijke b-film is. Of, om de woorden van Macmanus te gebruiken: "de ultieme b-film". Je moet het van tevoren gewoon even weten.

Eigenlijk 1 ster, maar een halfje erbij voor de entertainmentwaarde.

Beetje een slome remake van het pittige Mystery of the Wax Museum uit 1933. Net als in het origineel zit ook hier de sfeer ontzettend goed, en de overbodige verhaallijn (met de drammerige journaliste) is gelukkig weggewerkt. Maar toch (of misschien net daardoor) blijft het wat aan de trage kant. De monstermake-up van VIncent Price en de grimmige, sfeervolle decors zijn weliswaar een lust voor het oog, maar de vlakke acteerprestaties (met name de afgeraffelde rol van Price) maken het er nou niet bepaald spannender op.

Vooral het middenstuk is vreselijk traag (zelfs met een "Intermission"-tussentitel), en regisseur de Toth (wat een naam!) verspilt wat mij betreft té veel tijd met het demonstreren van zijn 3D-kunsten. Geen probleem als het past in het script (zoals vliegende vuisten tijdens een vechtpartij of het wassen hoofd van Bronson), maar die vent met zijn jokarispel en het eindeloze intermezzo met de revuemeisjes leiden enorm af van het verhaal.

Dat gezegd zijnde is ook dit keer het begin én het einde van de film weer om van te smullen. Het verschilt niet veel van het origineel, behalve dat het niet iets spectaculairder en kleurrijker is uitgewerkt. Alleen jammer dat de Toth er niet in is geslaagd het trage middenstuk wat meer vaart te geven.

2 sterren.

Niet meer zo geweldig als ik me kon herinneren, maar nog steeds een erg vlotte en goedgemaakte horrorfilm. Vooral de sfeervolle special-effects en de griezelige decors (met kunstwerken van Günther von Hagens?) deden het bij mij nog steeds. En natuurlijk de geweldige scène waarin Melissa Marr door haar videocamera de gruwelpraktijken van Dr. Vanacutt ziet.

3 sterren.

Hmm, ik vond het juist een vreselijk holle, manipulatieve, ongeloofwaardige en lamlendig geacteerde draak van een film. De meest afschuwelijke dialogen paseeren in revue, en als het plot even nergens naartoe gaat, valt er toevallig net iemand dood, of gebeurt er ergens een vreselijk ongeluk. Zo goedkoop dat ik er soms om moest grinniken. De humoristisch bedoelde scènes waren dan weer té geforceerd, en vooral die scène met het obligate geile hondje was echt te idioot voor woorden.

En die acteerprestatie van Trent Ford sloeg werkelijk alles. Ik heb zelden iemand zo slecht zien acteren. Waardeloos.

1 ster.

De verwachtingen waren ook bij mij hooggespannen, maar helaas is Humains een sof van het zuiverste water. Knullig gemaakt, ondermaats geacteerd en ronduit onnozel. Weer een stapje achteruit voor de momenteel veelgeprezen Franse horrorfilm.

Het probleem wordt eigenlijk al vanaf het eerste moment duidelijk. Molon en Thevenin storten zich meteen in de actie en gunnen de kijker geen seconde de tijd om de (toch al bordkartonnen) personages iets beter te leren kennen. Wat uiteraard betekent dat het me geen fluit kon schelen wie het overleefde en wie niet.

Sfeer is er trouwens totaal niet. Het camerawerk is kleurloos en ongeïnspireerd, het "woeste woud" lijkt op het verwilderde lapje grond dat grenst aan mijn achtertuin, en van echte dreiging is er al helemaal nooit sprake. Daarvoor is het allemaal te belachelijk, van de wild schmierende cast (zelfs Dominique Pinon maakt zich schuldig aan overacting) tot de idiote monsters (neanderthalers in dit geval), die zodra de eerste verbazing is opgetrokken (verbazing in de zin van "goh, dat iemand dit een goed idee vond") hoofdzakelijk op de lachspieren werken. En hoe.

Zelfs voor de gore moet je het niet doen. Zowat alle moorden gebeuren buiten beeld of zijn onspectaculair. Niet echt wat je verwacht van de kerels die de make-up deden van A L'interieur.

Afijn, nog zo'n misbaksel als dit en het is weer uit met de Franse horrorpret.

1.5 sterren.

Ik was er niet zo heel erg weg van. De thema's werden niet echt goed uitgewerkt (en het waren er nogal wat), en ondanks het feit dat de personages voortdurend diepe, doordachte dingen zeiden, bleef het allemaal een beetje aan de oppervlakte. Ook het acteren van de 'sterren' was niet bijzonder boeiend, en vooral Nicole Kidman was eigenlijk miscast.

De flashbacks naar het verleden van Coleman waren dan weer wel uitermate geslaagd en zorgden (vooral in het laatste halfuur) voor de enige echt aangrijpende momenten van de film.

Helaas wordt het belangrijkste aspect (het feit dat Coleman eigenlijk een neger is???) waaraan de hele film wordt opgehangen zo slecht uitgewerkt, dat je als kijker met een aantal kanjers van vragen en een algeheel gevoel van ongeloof blijft zitten. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er in het boek van Philip Roth zo achterloos over de verklaring van Coleman's zwarte roots wordt heengekeken.

The Human Stain is zeker aangenaam om naar te kijken, maar dankzij de soms wat knullige uitwerking en de onopvallende acteerprestaties, blijft het allemaal wat magertjes.

2.5 sterren

Onderhoudende b-film die een beetje sloom op gang komt, maar op het einde toch nog alle remmen losgooit: aggressieve monsters, onfunctioneel naakt, gillende mensenmassa's, een flinke portie ingewanden en de obligate (maar opvallend smerige) ontknoping.

Erg geslaagd waren de low-budget effecten en monster make-up van Rob Bottin (de man die later een Oscar zou krijgen voor The Thing), en de sfeervolle muziek van James Horner, die duidelijk aan het warmdraaien was voor Aliens. Maar helaas zijn het scenario en vooral de acteerprestaties weer net niet goed genoeg om de film boven de middenmoot uit te tillen.

2 sterren.

Ik kon er eigenlijk weinig mee. Goed gemaakt, vol met leuke shots en grappige speciale effecten, maar het slappe verhaaltje en de ellenlange speelduur maakten het niet bepaald boeiend.

1.5 sterren.