Opinions

Beetje een rommelige film, volledig in de lijn van The Holy Grail, maar dan net iets minder grappig. Wel erg leuk om te zien hoe Gilliam fragmenten van het gedicht The Jabberwock (van Lewis Carroll, uit Through the Looking Glass) in het script heeft verwerkt. Alleen met het monster zelf doet hij uiteindelijk bitter weinig, maar dat kan op zich niet zo'n kwaad, want het beest ziet er toch niet uit.

Maar op het monster na is de look van de film wel dik in orde, en maakt vooral Michael Palin met zijn gebruikelijk naïeve charme veel goed. En gelukkig is er toch nog één one-liner waar ik helemaal dubbel om lag:

"I saw a doctor once, but he didn't see me. I was hiding".

3 sterren.

Ik had het nooit gedacht, maar ik moest er op sommige momenten erg om lachen. Het is natuurlijk wel een de meest primaire vorm van humor, maar in dit geval is "Schadenfreude" wel degelijk "die beste Freude".

Vooral de openingsgeneriek, de stukjes met de oude mannetjes, de electroshocks en de golfkarretjes waren erg grappig.

3.5 sterren.

Visueel inderdaad erg aantrekkelijk, maar voor de rest een groot, onbegrijpelijk zootje. In dat opzicht een beetje te vergelijken met Nochnoy Dozor, nog zo'n film waarin je al na een halfuur door de bomen het bos niet meer ziet.

Ook van Jadesoturi kan ik me ondertussen al niks meer herinneren, behalve dat ik even in een deuk heb gelegen toen een van de hoofdrolspelers een schijnbaar normale vraag beantwoordde met de onwaarschijnlijke kreet "Yup Yup". Vanilla Ice zou trots zijn...

1.5 sterren.

Geen onverdeeld succes, maar na acht meer of minder identieke delen toch best aardig. Niet dat het nog veel met Jason te maken heeft, maar dit is zeker geen complete miskleun. Je kunt het New Line in elk geval niet verwijten dat ze niets nieuws proberen, ook al gaan de makers net iets té ver over boord. Jason is best een personage dat wat uitdieping kan gebruiken, maar de elementen die hier worden aangesleept, zijn echt om te gieren. Naast het feit dat ze daarmee acht delen te laat komen, missen twists als "een magische dolk, reïncarnatie en Jason-heeft-een-zus" royaal hun doel.

En dat is tragisch, want verder heeft deel 9 eindelijk weer eens wat typische genre-elementen: bakken gore, overdreven veel naakt (en zoniet de langste seksscène uit de geschiedenis van de slasher), prima kills en nog best wat leuke visuele vondsten. De openingsscène is ongetwijfeld de debielste uit de hele reeks, en Jason is nauwelijks in beeld, maar toch was dit pure fun.

Het is bovendien duidelijk dat New Line mikte op een hele reeks kruisingen met andere horroriconen. Naast de legendarische slotscène met de hand van Freddy, is er een leuke knipoog naar Evil Dead en is zelfs Pinhead nooit ver weg (dat offerritueel!).

Wel jammer van de gruwelijke soundtrack en het gebrek aan continuïteit met de vorige delen in de reeks. Een een leuke Jason-resurrection aan het begin had de film goed gedaan.

Nu hou ik het op 2 sterren.

Na de verschrikkelijke sufheid van deel 5, is deel 6 geheel onverwacht een heuse verademing. Speels, vlot, stukken beter geacteerd, prima in beeld gebracht en met een erg goede soundtrack (de föhn-rock van Alice Cooper even buiten beschouwing gelaten).

Alles wat in de vorige delen misging, lukt hier wel. De openingsscène met de herrijzenis van Jason is echt geweldig (inclusief de openingsgeneriek met een geinige knipoog naar James Bond), de humor is wat beter gedoseerd, en film vliegt in zo'n moordend tempo voorbij, dat je niet de kans krijgt om je te vervelen.

Ook de bodycount is aanzienlijk gestegen, en Jason hakt de altijd gewillige nevenpersonages dit keer letterlijk bij bosjes omver. Vreemd genoeg is de gore-factor niet aanzienlijk omhoog gegaan, en ook het naakt ontbreekt volledig.

Maar dat wordt weer ruimschoots goedgemaakt door de leuke personages en het wat jolige sfeertje. Regisseur McLoughlin is zelfs niet vies van wat zelfreferentiële humor, nog altijd een zeldzaamheid in het pré-Scream-tijdperk. En ook Jason krijgt meer screentime dan ooit. Sterker nog, dit is zelfs het eerste deel met wat échte spanning. Van de scène met het meisje voor het open raam schoot ik zowaar uit m'n stoel. En dat heb ik bij een Friday-film nog niet eerder meegemaakt.

3 sterren.

Opnieuw een leuke poging om wat nieuws te doen met Jason, maar op een andere locatie en wat aardige vondsten na (een cameo voor Cronenberg, Cyber-Jason!) is het vooral business as usual. Veel doelloos geloop, makke acteerprestaties, vreselijke speciale effecten en opnieuw weinig spanning, naakt of gore.

Toch heb ik me bij Jason X niet zo verveeld als anders. Het scenario is nog steeds frustrerend knullig, en de film is soms een beetje sloom (om nog maar te zwijgen over het enorme Aliens-ripoff-gehalte), maar toch vond ik het nét iets leuker dan de meeste andere delen. Wellicht was het vooral de nieuwe setting die het hem deed. Maar daarmee is het allemaal wel gezegd. Want ook na tien films blijft Jason té eendimensioneel om er echt iets mee te kunnen.

Bij nader inzien verlaagd naar 1.5 sterren.

Ik vond het verrassend genoeg nog een best goeie film. Natuurlijk kan hij niet tippen aan Jaws, maar voor een sequeltje best okee, en in vergelijking met "Jaws 3-D" en "Jaws: The Revenge" een heus meesterwerk

***1/2

Beetje saaie thriller met (té) veel kleurloze hoofdpersonages en nodeloos veel exposure. Maar het geweldige design van de Creeper, het fantastische camerawerk en het spannende laatste halfuur maken deze sequel nog best te genieten.

2.5 sterren.

Wat mij betreft een van de meest spannende films uit de Masters of Horror-reeks. Argento tovert een paar mooie shots uit zijn mouw en laat de doodenge Jenifer naar hartelust moorden, verleiden en verminken. De ontknoping zie je weliswaar van een kilometer ver aankomen, maar als een lekker tussendoortje kan dit best tellen.

3.5 sterren.

Gezellige, ontspannen en vooral erg vriendelijke film van Kevin Smith, niet echt iets was we van hem gewend zijn. Geen echte komische hoogtepunten (behalve dan misschien de scène tussen Liv Tyler en Ben Affleck in de douche, en Gertie's versie van Sweeny Todd), maar dankzij de goede dialogen en de grappige cameo's best de moeite waard.

3 sterren.

Inderdaad een erg rommelige film, maar ik heb me er eigenlijk geen moment bij verveeld. Alleen dat hele sub-plot met de politieagent was in principe vrij overbodig en maakte de film alleen maar nodeloos lang.

Gelukkig was er nog de bijzonder wilde ontknoping die het gedeeltelijk weer goedmaakte.

3 sterren.

Vond dit ook een van de betere afleveringen uit het eerste seizoen. Vooral de ontknoping... daar krijg ik nog steeds de kriebels van als ik eraan terugdenk.

4 sterren.

Erg onderhoudende docu. Veel onthullingen zitten er niet in, en Bush blijkt ook achter de schermen niet meer te zijn dan een naïeve grappenmaker. Toch vond ik het wel erg dapper van Pelosi dat ze hem vaak zulke scherpe vragen durfde te stellen, al pleitte het niet voor Bush dat hij er altijd zo omheen lulde. Ook de cynische commentaren van de journalisten ("An election is like a bologne sandwich") bewezen meermaals dat ze weinig vertrouwen hadden in Bush als president. Dat hij het uiteindelijk toch geworden is, is na het zien van deze docu een nog grotere schande dan het al was.

3.5 sterren.

Behoorlijk spannende horrorfilm met een aantal geweldige shocks, maar helaas een beetje mager qua verhaal. Ook het einde is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar dat neemt niet weg dat ik op sommige momenten behoorlijk zat te huiveren.

3.5 sterren.

Pakkend en hartverscheurend! Ik was tot tranen toe geroerd, prachtige film.

4.5 sterren

Erg goed gemaakte jeugdfilm. En niet onbelangrijk: de digitale effecten blijven ondanks hun respectabele leeftijd nog prima overeind. Zeker in combinatie met de uitstekende animatronics.

Ook het uitgangspunt vond ik bijzonder origineel en de uitwerking niet al te braaf. Geen (of weinig) moraaltjes, veel spektakel, schitterend camerawerk en voldoende vaart om de hele speelduur te blijven boeien.

3.5 sterren.