Opinions

Onderhoudende, maar enorm voorspelbare pastiche van tientallen andere (en betere) seriemoordenaar-thrillers. Angelina Jolie en vooral Ethan Hawke acteren erg goed, maar ik had de hele tijd het idee dat ik het allemaal al een keer gezien had.

De opbouw van de film is dan ook bijzonder routineus, en alle bekende elementen zijn weer van de partij, waaronder de getalenteerde FBI-agente, het slachtoffer, de valse sporen een paar gruwelijke moorden, de twist en de 'talking killer'.

Het is eigenlijk een soort Silence of the Lambs, met de openingsgeneriek van Se7en, een snufje The Bone Collector,een vleugje Psycho en de clou van een gemiddelde thriller mer Ashley Judd.

Zoals gezegd: onderhoudend, maar niet meer dan dat.

2,5 sterren.

Leuke verzameling van vijf korte horrorfilmpjes. Het tempo is misschien wat gezapig en de acteerprestaties eerder middelmatig, maar dankzij de Hammer-achtige sfeer (inclusief Peter Cushing!) en een paar onverwachtste verrassingen is dit toch best een vermakelijke genrefilm.

Vooral de segmenten "Poetic Justice" (een soort Friday 13th, maar dan tijdens Valentijnsdag) en "Wish You Were Here" (een variatie op de Monkey Paw-legende) zijn goed geslaagd. Helaas is de uitsmijter "Blind Alleys" niet om doorheen te komen, al maakt de twist van het omkaderende verhaaltje dat nog enigszins goed.

2.5 sterren.

Warrige, rommelige en vooral slecht getimede komedie die me eigenlijk geen moment kon boeien. Hier en daar zit nog wel een droge grap, maar ik kon me niet van het idee ontdoen dat er té weinig werk in het scenario is gestoken. En helaas zijn Ferrell en Reilly niet sterk genoeg om het zootje met hun vermoeiende improvisaties overeind te houden.

Erg bitter ook dat zelfs de obligate bloopers tijdens de eindgeneriek niet bijzonder grappig zijn. Alleen de spectaculair in beeld gebrachte racescènes zorgen nog voor een beetje afwisseling. Maar voor de rest is dit gedrocht echt niet om aan te zien.

1.5 sterren.

Onverwachts spannende, en bij momenten waarlijk bloedstollende horrortrilogie. De drie verhaaltjes hebben allemaal iets te maken met een vreemde sekte, en hebben allemaal een geweldige (om niet te zeggen gewelddadige) ontknoping. De film werd trouwens volledig opgenomen op high-res video, en voor deze ene keer werkt dat niet storend. In tegendeel zelfs, de fletse beelden en het doffe geluid dragen veel bij tot de akelige sfeer.

'Shakti', het eerste segment, is helaas meteen al het minste van de drie, en heeft te lijden onder een nogal rommelig begin en een matige opbouw. Ook het acteren laat op sommige momenten nogal te wensen over. Gelukkig maakt de waanzinnige clou weer een hoop goed.

Segment twee, 'Devi', is het meest sadistische deeltje, en is vanaf de eerste seconde al ontzettend spannend. Halverwege neemt het verhaal zelfs een bijzonder Lychiaanse wending, en ook deze keer is de ontknoping even onverwachts als gruwelijk.

Deeltje drie, 'Kali', is misschien het meest voorspelbare verhaaltje, maar daarom niet minder spannend. Vooral Matthieu Carrière, als de Jomanda-achtige kwakzalver met een drankprobleem, is een lust om naar te kijken.

Al bij al een geslaagde combinatie van horror en suspens.

Shakti: 2.5 sterren

Devi: 4.5 sterren

Kali: 4 sterren

totaal: 3.5 sterren

Och, met de Amerikaanse propaganda viel het allemaal wel mee, maar waar ik me nog het meest aan stoorde, waren de platte, onuitgewerkte personages. Je komt gedurende de hele film niets (maar dan ook niets) te weten over de achtergrond van eender wie, en het personage van Bruce Willis heeft volgens mij geeneens een naam. Ze spreken hem in elk geval de hele film door aan met "LT". Is het nou echt teveel gevraagd om die mensen wat karakter mee te geven?

Vreemd is ook dat Bruce Willis de hele film door niets anders doet dan militaire commandos blaffen. Blijkbaar vonden de scenaristen het niet nodig om hem ook maar één zinnig dingetje te laten zeggen. En erg stuitend vond ik dat de Nigeriaanse rebellen blijkbaar ook onderling Engels spreken. Weer een typisch voorbeeld van luie filmmakers die bang zijn om hun publiek een paar ondertitels te laten lezen.

Tears of the Sun zit ongetwijfeld vol goeie bedoelingen, maar gaat (zoals wel vaker in Hollywoods) niet dieper dan een theekopje. Een paar pakkende scènes, dat wel, maar verder vreselijk cliché en met een einde dat zowat letterlijk is gepikt uit Three Kings. Willis en Belluci hadden een betere film verdiend.

2 sterren

Tja wat kan ik zeggen. Deel een was stiekem nog wel leuk, deel twee was stiekem nog een guilty pleasure (met dank aan Vanilla Ice en de Ninja Rap), maar deeltje drie heeft helaas helemaal niks meer te bieden. Zelfs de verbluffend goed gemaakte Turtles-pakken van Henson's Creature Shop werden geschrapt ten voordele van (ongetwijfeld goedkopere) afdankertjes met schokkerige mond-en-oog effecten.

Blijven over: eindeloze opeenstapelingen van pseudo-hippe kreten, suffe vechtscènes, tenenkrommende moraaltjes en een slap verhaaltje waarbij April alweeeer in de problemen komt. Ik verwachtte natuurlijk geen grote kunst, maar de rek is er, nu wel heel erg uit. Benieuwd wat John Woo ervan zal bakken met de aangekondigde cgi-Turtles-film. Dit onding was in elk geval "tragically uncool dude!"

1 ster.

Lekkere ontspannen Spielberg met twee ijzersterke troeven: de uitstekende acteerprestatie van Tom Hanks en de gewoonweg waanzinnige sets. Het verhaal mag dan soms een beetje kabbelen, de gezellige sfeer en positieve vibe maken van The Terminal toch wel een erg entertainende film.

3.5 sterren.

Haalt misschien niet het niveau van de vorige twee films, maar ook na de derde keer begint hij nog niet te vervelen. Alleen de wat té nadrukkelijke humor begon me soms wat te storen, al is "Your levity is good, it relieves tension and fear of death" natuurlijk een klassieker.

Nog steeds 4 sterren.

Hey wat leuk, deze heb ik ooit gezien op het Filmfestival van Brussel, in een zaal vol gillende horror-fans. Terror Tract is trouwens een rasechte horror-trilogie in de trend van "Body Bags" of "Cat's Eye" ... drie originele verhalen (plus randvertelling), goed gemaakt, soms een beetje knullig geacteerd, maar fun verzekerd!

3.5 sterren

Heel bizarre, weirde, groteske en totaal onvoorspelbare sequel op het gestroomlijnde origineel. Alle denkbare excessen worden uit de kast gehaald, van gutsende ingewanden, campy humor, eindeloos gillende slachtoffers en véééél maniakaal geschreeuw. Op den duur wordt het allemaal wel wat overdreven, stuurloos zelfs. Ik kan ook niet zeggen dat ik er veel mee kon. Wel leuk om te zien, zeker omdat het zo totaal verschillend is van het origineel, maar uiteindelijk duurt het allemaal iets te lang om écht te boeien. En het volledige herkauwen van de legendarische "family dinner"-scène is nogal een zwaktebod

De bescheiden cultstatus is dan weer wel begrijpelijk. TCM2 ziet er de hele film door feestelijk uit (schitterende locatie ook, dat ondergrondse pretpark, zeker met die lichtjes), het camerawerk is verzorgd en de acteerprestaties nog best aardig. De rol van Dennis Hopper is misschien wat zinloos, maar hij zorgt op het einde wel voor een van de beste momenten. Het kettingzaag-duel is in elk geval fantastisch. En ook het allerlaatste shot is een leuke knipoog naar het origineel.

Maar over de hele lijn is deze eerste TCM-sequel eerder matig. Al kan Rob Zombie kwalijk ontkennen dat hij deze film niet heeft gezien ...

2.5 sterren.

Was inderdaad niet de flop die ik had verwacht, in tegendeel zelfs, qua ballen komt de nieuwe TCM zelfs nog best in de buurt van het origineel, zij het niet door de groezelige griezelsfeer, maar door de rijkelijk over het scherm gesmeerde walgelijkheden. Hoe hebben ze dit ooit langs de Amerikaanse filmkeuring gekregen?

Toch is het wel jammer dat er zo kwistig gestrooid werd met ingewanden en ledematen, de gore was nou echt niet het aspect dat het origineel zo sterk maakte. Wel goed was de twist op de omkadering met de gevonden 'footage' waarin Leatherface nog een laatste keer zijn ding mag doen.

Ook aan de ontknoping werd naar mijn mening net iets teveel gesleuteld, en dat plotlijntje met de gestolen baby vond ik al helemaal niet geslaagd. Bovendien zijn de personages in de remake over de hele lijn een stuk idioter, wat soms best ergerlijk is. Je WEET toch dat je door een woeste maniak achterna wordt gezeten niet in een schuurtje moet vluchten? In het origineel reageren de personages veel instinctiever, wat het natuurlijk een stuk geloofwaardiger maakt.

En jammer is trouwens ook dat het beruchte family dinner de remake niet heeft gehaald. Dat was toch wel een van de sterkste scènes uit het origineel.

Aan de positieve kant stonden dan weer de prima acteerprestaties van Jessica Biel (wat kan die meid goed bang zijn, zeg), de heerlijke scènes met Leatherface (nog steeds Tha Man!) en de goede sfeerschepping, al wordt het op sommige momenten wel erg sadistisch.

Maar toch, een redelijk geslaagde remake van een film die eigenlijk geen remake behoefde.

3 sterren

Typische jaren '50 b-monsterfilm. Heerlijk geacteerd (vooral door die kerel die de warrige professor speelt) en nog best aardige effecten.

Volgens mij hebben Ridley Scott en James Cameron deze film allebei gezien, de laatste scènes in de riolen van Los Angeles en heeft verdacht veel weg van de slotscènes in de verluchtingskanalen uit "Alien", en het nest van de koningin met de eieren doet dan weer aan "Aliens" denken.

Uiterst vermakelijk, 4 sterren.

Prima b-film met aardige acteerprestaties en redelijke speciale effecten. Het verhaaltje is niet meer dan de absolute standaard, maar dankzij de vlotte regie van Elkayem blijft het wel de hele tijd leuk.

2.5 sterren.

Blijft een schitterende en claustrofobische horrorfilm, ook na de zoveelste visie. Zelfs de magistirale special-effects van Rob Bottin blijven even meesterlijk en goor als altijd.

Ongeëvenaard, 4 sterren

Vreselijke film ... slecht geacteerd, middelmatige regie en een waardeloos scenario.

Het boek was op zich ook al niet geweldig, dus het zal daar wel mee te maken hebben. 1 ster.

Rommelige en barslecht geacteerde horrordrol die me eigenlijk amper kon boeien. Het verhaal ging helemaal nergens over (laat staan ergens naartoe) en de hersenverlammende montage en het willekeurige gebruik van slo-mo maakten het alleen maar erger.

Aan de positieve kant staan dan weer de geweldige make-up van KNB en de ronduit prachtige setdesign, maar helaas is dat niet genoeg om deze film nog enigzins boeiend te maken. Toch wel jammer...

1.5 sterren

Aardig drama, maar soms nogal overdreven melodramatisch (de hypnose-scène, bijvoorbeeld). Ook de dromerige symboliek werkt soms verwarrend, vooral omdat de anders zo nuchtere psycholoog Dr. Franks zich zo weinig vragen stelt bij de bizarre gebeurtenissen.

De flashback-fragmenten naar het verleden van Dr. Franks waren trouwens met afstand het meest interessant, maar dankzij het mooie camerawerk en de goede acteerprestaties was ook de rest van de film zeker het bekijken waard.

3 sterren.

Indrukwekkende, bloedstollende en adembenemend docu-drama. De combinatie tussen flarden interview en nagespeelde scènes werkt perfect, en ondanks het feit dat je van te voren al weet hoe het zal aflopen, zit je de hele film op het puntje van je stoel.

Vooral het verhaal van Joe Simpson is ontzettend aangrijpend. Het is haast onegrijpelijk hoe die man zo boven zichzelf is uitgestegen, en eventjes heeft gebalanceerd op het randje van de waanzin. Maar wat wil je ook als je met een nummer van Boney M in je hoofd zit.

4 sterren.

Inderdaad een erg sterke film. Het wordt allemaal erg klein en subtiel gehouden, maar net daarin schuilt wat mij betreft de kracht.

Regisseur Dercourt rekent volledig op het talent van zijn cast om het (toch wat voorspelbare) verhaal voldoende aan te dikken. Ze doen dat echt voortreffelijk (met speciale pluimen voor Déborah François) en tillen de film naar een hoger niveau.

Nog even over het plot. Want eigenlijk wil ik het liever toch niet voorspelbaar noemen. De richting van het verhaal wordt weliswaar vrij snel duidelijk (de trailer zeker niet kijken!), maar de twists en wendingen in de loop van het verhaal zijn wel erg verrassend. Op een scène na (die met de cello) houdt Dercourt zijn film ook erg homogeen van toon, en bouwt rustig op, om zonder shocks of opgeklopte spanningsmomenten toch bij een verschroeiende finale te eindigen.

Van dit soort strak vertelde verhalen kan ik geen genoeg krijgen.

Dikke 4 sterren.

Nog best een aardige thriller, met goede acteerprestaties van Kevin Bacon en Charlize Theron. Vooral het eerste uur is behoorlijk spannend, en deed me qua sfeer een beetje aan een goede aflevering van "24" denken. Helaas gaat de film in het laatste halfuur behoorlijk uit de bocht, en wordt het allemaal iets te druk en te warrig naar mijn smaak. Vervelend werd het gelukkig nooit, alleen jammer van die ronduit afschuwelijke acteerprestatie van Courteney Love.

2.5 sterren.

Slecht gemaakte, maar enorm onderhoudende low-budget avonturenfilm met één grote (nouja) troef: de werkelijk verschrikkelijke, tenenkrommende, schijnend slechte acteerprestatie van ene Ann Sidney, die de film eigenhandig naar de knoppen helpt, maar wel voor een aantal (onbedoeld) hilarische momenten zorgt. Haar acteerprestatie is zelfs zo slecht, dat ik er graag even een hele paragraaf aan wil wijden.

In het begin lijkt The Treasure of the Amazon op een niet al te originele avonturenfilm, met wat leuke natuurbeelden, een beetje gore en veel stoere mannen met baarden. Maar vanaf het moment dat twee avonturiers (die dan ook nog eens Clark en Dick heten) samen met Barbara (Ann Sidney) op een geheime missie gaan om diamanten te zoeken, kan de pret beginnen. Het eerste onverwachtse hoogtepunt komt als Clark met het watervliegtuig wegvliegt en de twee anderen alleen in de jungle achterlaat. Dick gaat op zoek naar een grot om te overnachten, en Barbara blijft achter om op de spullen te letten, angstig ineengekrompen bij een boom. Maar wat is dat? Een eng geluid! Barbara begint als een wilde om zich heen te schieten, en als Dick komt kijken wat er aan de hand is, valt ze in zijn armen en roept: "I heard noises and I thought it was you!" Om je te bescheuren. Zeker omdat ze het nog eens verschrikkelijk ongeloofwaardig brengt, en ze haar geweer net niet achterstevoren vasthoudt. Bovendien kan ze maar moeilijk beslissen of ze nu keurig Brits of slepend Texaans wil spreken, en houdt ze het maar op een accent dat nergens op lijkt.

En ander, minstens even sterk moment zit verderop in de film. Dick is ondertussen onthoofd door inboorlingen, en Barbara wordt (in hoge hakken en een doorzichtige bh!) op sleeptouw genomen door Gringo. Op een gegeven moment valt ze weer flauw omdat ze flashbacks krijgt van haar overleden partner. En uiteraard roept ze: "Leave me here, I can't go on. I keep seeing Dick!" Ik lag echt dubbel van het lachen.

Jammer genoeg is de rest van de film maar half zo leuk. De dialogen zijn, zoals verwacht bij een film van dit kaliber, nogal voorspelbaar en de personages (behalve Barbara dan) niet bijster interessant. Allen Donald Pleasance probeert nog wat leuks te doen met zijn rol als gevluchte Nazibeul, maar wordt helaas in elke scène overschaduwd door zijn topless slavin die vroeger ongetwijfeld een man is geweest.

Nouja, hoogstaand is het allemaal niet, maar The Treasure of the Amazon is (zeker in een melige bui) meer dan de moeite waard. Al kan ik er natuurlijk geen voldoende voor geven.

1.5 sterren.

Toch weer een mooie Disney-film dit ... misschien niet zo sterk als "Lilo & Stich" of "Atlantis", maar toch zeker de moeite waard. Vooral de animatie en de design van de schepen zijn bijzonder goed geslaagd, net als de combinatie tussen CGI en traditionele animatie. Ook het verhaal van Stevenson werd behoorlijk origineel herwerkt naar een soort sci-fi avontuur.

Alleen jammer dat het verhaaltje op zich een beetje dun is, en niet alle personages even goed zijn uitgewerkt. Vooral Jim komt niet goed uit de verf, hij is niet meer dan een generische tienerjongen op een queeste, en dat hebben we nu al te vaak gezien in dit soort tekenfilms ...

Ondanks deze minpuntjes toch een prima film, een aanrader voor de liefhebbers van animatie en/of piratenfilms.

3.5 sterren

Grappige, oprechte en onderhoudende docu over het hele Star Trek-fangebeuren. De geïnterviewde personen zijn zowel verschrikkelijk geobserdeerde nerds als vrijblijvende liefhebbers die graag naar de verschillende conventies trekken. Ook de voornaamste Star Trek-acteurs mogen hun zegje doen.

Meest opmerkelijke moment: een Trekkie (of is het nu Trekker?) die voor de camera aan het uitleggen is wat de serie voor hem betekent en net op dat moment gebeld wordt door een vriend. Zijn reactie:

"Hello? Well, you couldn't have called at a worse time. Go away!"

3.5 sterren.

Qua stijl is het zeker een lust voor het oog, alleen jammer dat het geheel qua verhaal wat tekort schiet. Gelukkig wordt het nooit vervelend, vooral omdat er altijd wel wat leuks te zien is.

Les Triplettes is dus eerder een aaneenschakeling van grappige, ontroerende of ronduit bizarre momenten die echter altijd de bovenhand hebben op het grote verhaal. Een klassieker zou ik het niet durven noemen, wel een uitstekend staaltje Europese animatie.

3 sterren

Overdreven, kleurloze pastiche van alle mogelijke andere (en betere) epische films, met Ridley Scott's Gladiator als voornaamste inspiratie.

Vooral het eerste anderhalf uur is onnoemelijk frustrerend, en ik voelde me als kijker op geen enkel moment bij de actie betrokken. Dat heeft grotendeels te maken met het gebrek aan één duidelijk hoofdpersonage, en het rusteloze heen-en-weer gespring tussen de sterren begon behoorlijk op m' zenuwen te werken, zeker als ze (zoals hier) zo flinterdun zijn uitgewerkt. Al die bombast is gewoon weggegooid als de personages je geen reet kunnen schelen.

Pas als in het tweede deel Hector en Achilles meer op de voorgrond treden, komt er eindelijk een beetje spanning in, en het gevecht tussen de twee voor de poorten van Troje, was echt indrukwekkend. Ook de scène daarna, waarin Priamus in de tent van Achilles het lijk van zijn zoon komt terugvragen, was erg ontroerend. Maar daarna gaat het weer aan hetzelfde stoeve tempo voort, en de uiteindelijke climax komt, ondanks het feit dat het zo in de Ilias staat, behoorlijk ongeloofwaardig over. Een beetje meer uitwerking had echt geen kwaad gekund. De verschrikkelijk dissonante, clichématige muziek doet op dit moment trouwens meer kwaad dan goed, en als er al eens een mooi thema in zit, komt dat letterlijk uit de soundtrack van Gladiator.

Helaas viel ook het acteren over de hele lijn nogal tegen, en zijn het vooral Eric Bana, Rose Byrne en Peter O'Toole die het suffe zootje nog een beetje leven inblazen. En was het nou echt nodig om Orlando Bloom een actiescène te geven waarin hij zijn truukjes uit LOTR nog eens letterlijk overdoet? Het laatste was je bij een peperdure productie als deze wil, is de herinnering aan andere films oproepen.

En tot overmaat van ramp wordt alle 'magie' uit de Ilias gewoon genegeerd, doordat de Goden buiten beeld te blijven, en scenarist Benidoff in het midden laat of Achilles nu écht onsterfelijk is of niet. Een gemiste kans.

2 sterren.

Bijzonder ontroerende film, ik was echt gepakt door het verhaal. Opvallend toch hoeveel onrecht mensen (zelfs zusjes!) elkaar kunnen aandoen op basis van politieke en religieuze overtuigingen. Hartverscheurend.

Maar opvallender is misschien nog wel de kwaliteit van de film zelf. Alles klopte, van de muziek tot decors, acteerprestaties en camerawerk. Ik heb zelden een Nederlandse film gezien die er zo verzorgd en authentiek uitziet. Zelfs op de allerkleinste details werd gelet; zo hoor je bijvoorbeeld hoe de twee zusjes eerst allebei perfect Duits spreken, maar dat Lotte na verloop van tijd een Nederlandse slag in haar uitspraak krijgt. Schitterend gewoon.

Bovendien werd er een (voor mij) nog onbekend facet van de Nazi-terreur belicht. Ik wist namelijk niet dat er tijdens de oorlog Poolse loonarbeiders in Duitsland aan de slag werden gezet zodat de Duitse fabrieksarbeiders naar het front konden. Nog maar eens een bewijs hoe akelig georganiseerd de Duitse oorlogsmachine functioneerde.

4.5 sterren.

Prachtige exploitation-rommel met een aantal geweldige gore-momenten, creatieve sterfscènes, melige countrymuziek en gepast waardeloze acteerprestaties. Het is natuurlijk allemaal erg amateuristisch, maar net daarom ook enorm charmant. En gelukkig verveelt het geen seconde.

1 welverdiende ster.

Vreselijk generische rom-com met twee hoofdrolspelers op autopiloot. Wel een paar hilarische one-liners en een prima uitsmijter, maar verder schrijnend middelmatig.

2 sterren.