Opinions

Prima animatiefilm met een paar snedige dialogen en een uitstekende stemmenrol van Michelle Pfeiffer. Alleen jammer van het nogal moraliserende verhaaltje en de ronduit spuuglelijke cgi-monsters. Dat gaf de film een nogal onafgewerkte sfeer. Verveeld heb ik me echter niet.

3 sterren.

Grappige, ontspannende, charmante komedie met een bijzonder goede rol voor Campbell Scott. Voor de rest was het vooral Woody Allen light.

3 sterren

Er zijn maar weinig regisseurs met zo'n overduidelijk herkenbare stijl als Wood. Prachtig, en ook deze film is weer een triest hoogtepunt in zijn oeuvre ...

1 ster

Geweldig originele mengelmoes tussen actie, comedy en uitzinnige special effects.

Het is ondertussen al weer een tijdje geleden dat ik hem heb gezien, maar ik weet nog wel dat ik bijna de hele avond krom van het lachen heb gelegen.

een must! stem verhoogd naar 4 sterren

Helaas een wat mindere film van Kitamura. De traditionele combinatie van actie en fantasy is weer aanwezig, maar het belachelijke plot doet deze keer meer kwaad dan goed. Vooral in de tweede helft van de film loopt het verhaal over van de idiote twists en is de geloofwaardigheid allang naar de knoppen.

Gelukkig ziet de film er zoals gebruikelijk bij Kitamura weer fantastisch uit, maar na de zoveelste voor de hand liggende plotwendig is het eigenlijk een beetje wachten op de aftiteling. Volgende keer weer beter.

2,5 sterren

Prima animatiefilm met goeie muziek en uitstekende stemvertolkingen. Inmiddels misschien wat oudbakken geworden, maar toch nog steeds erg genietbaar.

3 sterren.

Ik vond hem anders nog best te genieten. De (uiterst) bevallige Mädchen Amick acteerde in elk geval prima en ook met de gore en de speciale effecten was niets mis. Een fragment van de soundtrack kwam me trouwens erg bekend voor en werd volgens mij door de Fugees gesampled voor hun 'Ready or Not'.

Opvallend geslaagd waren ook de scènes met de tientallen katten die het huis van de sleepwalkers belagen en de moeder in de straat achtervolgen.

Voor de rest vond ik het eigenlijk best een vermakelijke film.

3 sterren.

Aangename, vlotte komedie met ontspannen acteerprestaties van Jack Nicholson en Diane Keaton. In de bijrollen maakt vooral Amanda Peet een blijvende indruk. Waarom die meid eigenlijk nog geen superster is, is me een raadsel. Ze steelt ook hier weer elke scène die ze heeft.

3 sterren.

Verrassend spannend vervolg, en wat mij betreft de beste sequel uit de reeks.

Lon Chaney, die in zijn carrière zowat elk Universal-monster heeft gespeeld, is een uitstekende Dracula (Alucard, get it?), de sfeer zit goed en de acteerprestaties en dialogen zijn meer dan behoorlijk. Creatieve regie ook van Siodmak. Hij voegt met de rookwolk nog een leuke gedaante toe aan het arsenaal vermommingen van Dracula.

Dit is volgens mij trouwens het eerste deel (de Spaanse Dracula even buiten beschouwing gelaten) waarin je de wondjes in de nek eens te zien krijgt. Maar ook in deze film heeft de Graaf nog steeds geen scherpe hoektanden. Ik vraag me toch af in welke film dit voor het eerst wordt getoond. Waarschijnlijk pas vanaf de Hammer-films?

Voor dit deel alvast 3.5 sterren.

Sympatiek filmpje met een interessant uitgangspunt maar een wat vlakke uitwerking en een hele reeks onaanvaardbaar ondermaatse speciale effecten. Ik ben algauw geneigd om een oogje dicht te knijpen voor mislukte effecten (zeker als het om mid- en low-budget producties gaat en er een extra poging wordt gedaan om het plot overeind te houden), maar wat regisseur Hyams hier op het scherm loslaat, is werkelijk onmogelijk.

Vooral de (op zich best spannende) scène in het ondergelopen metrostel wordt volledig verpest door een zielige cgi-slang en achtergrondeffecten die nauwelijks uit hun wire-frame stadium zijn ontsnapt. Ik had gedacht dat je met 30 miljoen toch nog ietswat degelijke effecten kon betalen; maar helaas. Gelukkig zijn de gemuteerde dieren wel van een aanvaardbaar niveau en blijkt ook Edward Burns een behoorlijk stoere actieheld te zijn (die zelfs een sprong uit de dertigste verdieping moeiteloos lijkt te doorstaan).

Alleen jammer dat de rest van de film niet meer is dan een geval van 'goed geprobeerd'. En met het verhaal van Bradbury heeft het natuurlijk helemaal niets meer te maken.

2 sterren.

Erg fijne sci-fi film met een intelligent plot en uitstekende acteerprestaties (ook van Heston!).

En natuurlijk een van de beste clous aller tijden.

3.5 sterren

Beetje verouderde komedie met nét te weinig tempo en goede grappen om de hele speelduur te kunnen boeien. Alleen de "Mr. Rental, instant movie"-sketch vond ik écht hilarisch, maar voor de rest was het allemaal nogal melig en flauw.

Spaceballs maakte me vooral nostalgisch naar de oude Star Wars-trilogie. Binnenkort toch maar weer eens kijken...

2 sterren.

Erg leuke misdaadfilm met een paar goede twists en een erg sterk scenario, maar helaas laten de acteerprestaties nogal wat te wensen over. Vooral in het begin acteert de hele cast (met uitzondering van Steve Martin) zo stroef dat het lijkt alsof ze helemaal niet weten wat ze eigenlijk aan het doen zijn. Gelukkig zijn de dialogen sterk genoeg om dit minpuntje nog enigszins te verdoezelen. Maar met een verzorgdere acteursregie had dit nog een veel betere film kunnen zijn.

3.5 sterren.

Bloedstollend spannende thriller, één en al plot, superstrak gefilmd en met schitterende dialogen. Als kijker wordt je aan het begin van de film al meteen in het diepe gegooid, maar met een beetje geduld en volharding worden alle details stilletjesaan duidelijk. Ook van de plottwists (waarvan de best al halverwege de film zit) viel mijn mond open van verbazing, en Val Kilmer is als Agent Scott nog harder en meedogenlozer dan Jack Bauer met een slecht humeur. Fantastisch!

4.5 sterren.

Technisch goedgemaakte, maar weinig boeiende mengeling tussen The Abyss, Alien en 2001. Het plot is op zich nog best interessant, maar helaas werden de interessante personages uit het boek herleid tot een paar mager geschetste idioten, die zich blijkbaar geen raad weten met de situaties en de uiteindelijke 'ontknoping'.

De indeling in hoofdstukken vond ik dan weer wel geslaagd, net als de speciale effecten, decors en de montage (ondanks het feit dat sommige scènes wat ongelukkig in beeld werden gebracht).

Geen echt slechte film, maar het had best een beetje meer mogen zijn.

2.5 sterren

Maar ook zonder bier is deze film nog best te genieten. Het is nou niet bepaald "A Hard Day's Night", maar in elk geval wel stukken minder beschamend dan "Cool as Ice" of "Glitter" ...

3 sterren en een glimlach

Jordy heeft het al zo'n beetje gezegd, en ik sluit me graag bij hem aan, want Spider-Man 2 is een van die zelfdzame sequels die nog beter is dan het origineel. Alle elementen die deel 1 zo goed maakten, zijn weer van de partij, en de actie is zeker bigger-better-faster. Gelukkig heeft Raimi de relatie tussen Peter en MJ niet uit het oog verloren, en de scènes tussen die twee behoren voor mij tot de hoogtepunten van de film.

Wat mij betreft is Doc Oc zelfs een nog charismatischere vijand dan The Green Goblin, en hij wordt op fantastische wijze gespeeld door Alfred Molina. Die armen! Die ogen! Onwaarschijnlijk. Spider-Man 2 is zonder twijfel de beste Hollywood-film van het jaar.

4.5 sterren.

Echt een enorme teleurstelling dit, zeker nadat ik voor de zoveelste keer enorm heb genoten van deel 2.

Het grootste probleem met deel 3 is vooral het magere scenario, barstensvol vergezochte toevalligheden (ja, zelfs voor een superheldenverhaal), te veel slechteriken en een aantal tenenkrommend slechte momenten waar ik echt met plaatsvervangende schaamte aan mijn stoel genageld zat (de Saturday Night Fever-scène? Verschrikkelijk!). Zelfs de langverwachte introductie van Gwen Stacy blijft eigenlijk maar wat in het ledige hangen. Erg opvallend ook dat de speciale effecten soms van middelmatige kwaliteit zijn.

Maar vooral teleurstellend dat een aantal plotwendingen een cruciaal moment uit de eerste film (de moord op oom Ben) in een ander daglicht plaatsen, en uiteindelijk verpesten. In weze is Spider-Man zijn grootste motivatie kwijt om nog langer superheld te zijn. En het maakt de saga toch wel weer erg braafjes.

Uiteindelijk wegen de negatieve elementen zo zwaar door dat ik toch eventjes moest nadenken over de dingen die ik wel goed vond. De geboorte van The Sandman bijvoorbeeld, en de scène in de kerktoren met Venom. Ook Topher Grace was geweldig als Brock, en Bryce Dallas Howard ideaal voor de rol van Gwen. Ook een aantal scènes tussen Peter en MJ werken weer prima.

Maar over de hele lijn leidt Spidey 3 onder het Batman & Robin-syndroom: te volgepropt met vanalles en nogwat, zodat het resulaat een niet meer is dan een frustrerend rommeltje.

2.5 sterren nog, maar wellicht halfje eraf na een tweede visie (als die er ooit van komt)

Technisch heel goed gemaakt, en een fijne voice-over van Matt Damon, maar de film wordt helaas gekraakt door de VERSCHRIKKELIJKE muziek van Bryan Adams. Vreselijk gewoon. De score van Hans Zimmer is zoals gebruikelijk wel weer dik in orde, ik wou alleen dat ze die ballades hadden geschrapt. Tenenkrommend gewoon ...

Toch nog 3 sterren, want verder is "Spirit" een erg sympatieke film.

Nou, achteraf gezien was het helaas niet veel soeps. Comateus geacteerd door de hele cast, voorspelbaar als de pest en geen seconde spannend. Zelfs de aardige worm-effecten maken de film niet het bekijken waard.

1 ster.

Star Trek was gisteren de (uitgebreid aangekondigde) verrassingsfilm op het filmfestival van Brussel (het BIFFF). De duvel en z'n ouwe moer waren komen opdagen, zo'n 1200 man in totaal (waaronder ook festivalgasten als Lucky McKee, Patrick Tatopoulos, John Cho en Karl Urban). De sfeer was geweldig, net als de film.

Echt iets helemaal anders. Nog steeds herkenbaar als Star Trek, maar veel sneller, meer gericht op een breder publiek. De statigheid van de oude films heeft plaatsgemaakt voor een wat luchtigere sfeer (die doet denken aan Firefly), met veel humor, actie en snedige oneliners. Het plot is misschien wat dunnetjes, maar het is wel de ideale kapstok om alle personages uitgebreid aan bod te laten komen.

De casting is uitstekend: Pine en Quinto zijn geweldig als Kirk en Spock (hun pittige woordenwisselingen zijn om van te smullen), Nimoy heeft een verrassend grote rol, en Eric Bana gaat helemaal los als überslechterik Nero.

Abrams zorgt visueel voor een hoop verrassingen: de indrukwekkende setpieces (en sets) zijn haast niet bij te houden en het camerawerk is zwierig en dynamisch zonder in Transformers-achtige chaos te hervallen.

Erg geslaagd vond ik ook de manier waarop Abrams en zijn scenaristen erin zijn geslaagd om de reeks opnieuw op te starten, zonder de ingewikkelde tijdslijnen van de originele series en films te moeten doorbreken (de notie van een parallel Star Trek-universum klinkt misschien flauw, maar het werkt uitstekend).

En een scène behoort nu al tot mijn favoriete filmmomenten van het jaar: de eerste kennismaking met de jonge Kirk. Op de vlucht voor de politie in de gestolen auto van zijn stiefvader, terwijl 'Sabotage' van de Beasty Boys keihard uit de boxen knalt.

Misschien geen Star Trek zoals we het gewend zijn, maar genieten is het wel.

4 sterren.

Wat mij betreft een wat mindere Star Trek, die erg goed begint, maar halverwege behoorlijk in elkaarzakt. Vooral dat hele subplot met de Klingons vond ik erg vervelend (net als de acteerprestatie van Christopher Lloyd trouwens), en ook dat gezeur met Saavik en David vond ik niet zo bijster.

Gelukkig trekt het naar het einde toe nog wat bij (vooral die 'samensmeltingsceremonie' op Vulcan vond ik erg fascinerend), en dankzij de (alweer) prima effecten en de goede muziek van James Horner toch nog het bekijken waard. Allen jammer dat hij nou alwéér het Star Trek-thema niet gebruikt.

3 sterren.

Beetje knullige en nogal bizarre Star Trek-film die me op sommige momenten eerder aan een domme '80-klucht deed denken dan aan een sci-fi-film. Nimoy en Shatner houden zich nog wel overeind, maar humor is over de hele lijn nogal geforceerd en ook de 'Save the Planet'-boodschap kwam nogal flauw over. Verveeld heb ik me niet, maar voor een Star Trek-film is het toch wel erg mager.

2.5 sterren.

Weer een erg middelmatige Star Trek-film met een allegaartje van thema's (verwerking van trauma's, bestaat God?) die nooit dieper worden uitgewerkt. Kirk, Spock en Bones hebben (ondanks de wat lullige humor) een paar leuke momenten, maar de matige effecten, het slappe scenario en het gebrek aan een sterke ontknoping zorgen ervoor dat er met Star Trek V niet echt veel nieuws te beleven valt. Het enige echte hoogtepunt van de film is dan ook de schitterende muziek van Jerry Goldsmith.

2.5 sterren.

Onderhoudende Star Trek-film, niet zo geslaagd als The Wrath of Khan, maar gelukkig weer heel wat beter dan delen 4 en 5. De grote hoeveelheid flauwe mopjes (die de vorige delen soms zo lullig maakten) wordt drastisch teruggeschroefd en regisseur Meyers focust alle aandacht weer op het verhaal. Alleen jammer dar Christopher Plummer als slechterik een beetje dunnetjes overkomt. Want ondanks het feit dat hij de hele tijd Shakespeare debiteert, is hij maar een dun doorslagje van de charismatische Khan.

3 sterren.

Ik had hem vroeger blijkbaar al eens gezien, maar helaas was First Contact niet zo goed als ik me kon herinneren. Het verhaal was wat aan de magere kant, en ondanks al dat tijdreizen blijft het toch vooral een rechtlijnige actiefilm, zonder veel extra bagage. En de Borg mogen dan in principe akelige slechteriken zijn, er ging helaas niet zo heel veel dreiging uit van die rubberen drones. Een beetje stijf allemaal.

Wel erg goed was de acteerprestatie van Patrick Stewart (vooral tijdens de knappe Moby Dick-scène) en de degelijke speciale effecten en decors. Verbluffend mooie opening ook, die lange zoom vanuit het Borg-schip. Net als de scènes rond de lancering van de raket en het uiteindelijke First Contact trouwens. Ik had eigenlijk geen idee welk buitenaards ras als eerste op Aarde zou landen, maar achteraf gezien, is het natuurlijk meer dan logisch.

Al bij al toch weer een erg vermakelijke Star Trek-film, maar net iets te routineus om er écht bovenuit te steken.

3 sterren.

Ik begin eigenlijk steeds meer waardering te krijgen voor de Star Trek-reeks en -films. In mijn jeugdjaren keek ik regelmatig naar (in het Duits gedubde) afleveringen van The Next Generation, en na het ontdekken van de bioscoopfilms (en wat losse afleveringen van de oude serie) raak ik steeds meer in de ban van dit heerlijk complexe universum met zijn wonderlijke techniek, bizarre werelden en fijne verhalen.

Ik was dan ook aangenaam verrast door deze zevende film. Echt een opsteker in de reeks, vooral na de wat slappe delen 4 en 5. Het werd ook eens tijd voor een castwissel, en het is verfrissend om met Picard een kapitein te hebben die zichzelf en zijn crew niet voortdurend (en vaak roekeloos) in het avontuur stort.

Maar ook zonder Kirk (en helaas ook zonder Spock, toch de spil van de oude films), behoudt de reeks zijn charme. En als het verhaal na de goeie proloog (met een aantal écht grappige momenten) op gang komt, blijft de mix tussen actie/avontuur en een hele reeks persoonlijke momenten bijzonder goed overeind. Niet alleen door de goede acteerprestatie van Patrick Stewart, maar ook door de geloofwaardige dialogen en een aantal erg leuke zijsprongen (ondermeer in de Nexus en in het begin op de driemaster). Zelfs het subplot met de emo-chip van Data vond ik (ondanks de wat onevenwichtige acteerprestatie van Brent Spiner) nog best geslaagd.

Alle nevenverhalen en personages zijn zelfs zo interessant, dat de uiteindelijke hoofdmoot van het verhaal (met een aardige rol van Malcolm McDowell) een beetje flets uitvalt. Gelukkig valt het uiteindelijk allemaal nog in zijn plooi als Kirk er zich mee komt bemoeien, ondermeer door zich (roekeloos?) in het gevaar te storten om Picard te helpen. En wat een goeie laatste woorden, zeg!

Een speciale vermelding verdienen ook de muziek van Dennis McCarthy en de uitstekende digitale- en miniatuureffecten. Vooral de crash van de Enterprise schotel is een knap staaltje miniatuurwerk. Allemaal ingrediënten voor een van de betere Star Trek-films. Moeiteloos entertainend en zelfs met de nodige diepgang. Als ik niet oplet, wordt ik nog een Trekkie...

3.5 sterren.

Nog een tamelijk onderhoudende Star Trek-film (en lang niet zo godsgruwelijk als de Trekkies uit mijn naaste omgeving beweren), maar het scenario is zo rommelig en onsamenhangend, dat het wel lijkt alsof er even snel twee losse afleveringen aan elkaar werden geplakt.

Jammer eigenlijk, want zoals gebruikelijk zitten er weer een aantal bijzonder goede vondsten in. Vooral de (overduidelijke, maar onuitgesproken) parallel tussen de deportatie van de inwoners van Ba'ku en de Jodenvervolging tijdens WOII ("How many people have to be deported before it becomes wrong?", aldus Picard), vond ik best geslaagd. Sci-fi is nooit een genre geweest dat zijn ogen sluit voor de geschiedenis en het is verfrissend om te zien dat ook Star Trek die traditie een beetje hoog houd.

Natuurlijk is dit geen diep filosofisch epos (de discussie tussen Anij en Picard over 'de tijd' was bijvoorbeeld behoorlijk knullig), maar daar moet dit deel het duidelijk niet van hebben. Actie en humor staan deze keer voorop, zij het met wisselend succes. Alhoewel het natuurlijk altijd kostelijk is om Patrick Steward kurkdroog bevelen zien te geven terwijl hij een vreemdsoortig hoofddeksel draagt.

Helaas stonden de humor en grappige zijsprongen niet bepaald in functie van het plot. De verhaallijn met de 'slechte' Data is nogal verwarrend (zal in de serie wel beter aan bod zijn gekomen) en die oersaaie achtervolging tussen Ryker en de vijandige schepen overbodig. Eigenaardig ook dat de speciale effecten ineens een heel stuk minder zijn dan anders. De hele cyclus door zie je de effecten beter en beter worden, terwijl de kwaliteit bij Insurrection ineens weer terugzakt naar pre-Star Wars niveau. Vooral de vijandige ruimteschepen en de houterig bewegende mini-teleporters waren van een nogal bedenkelijk niveau.

Maar ondanks de minpunten zal ik wel nooit een hekel krijgen aan de Star Trek-reeks. Daarvoor valt er telkens weer té veel te beleven.

2.5 sterren.

Ik ben geen overdreven grote Star Trek-fan (al vond ik The Next Generation altijd erg leuk), maar ook als gewone filmliefhebber was Nemesis meer dan behoorlijk te pruimen.

De effecten waren prima (en soms beter dan die van het matige EPII), het script was best origineel en vooral de acteerprestaties van Tom Hardy en Patrick Steward waren ronduit fantastisch. Ze zijn er echt in geslaagd om hun bombastische dialogen op een geloofwaardige manier te brengen, en geven de film het nodige gewicht. Ook de ontknoping was spannend, alleen jammer dat het subplot met Jonathan Frakes niet beter werd uitgewerkt. De verhaallijn met Data werkt dan weer wel, en de scènes tussen Data en zijn 'broertje' B4 vond ik nog het beste geslaagd. Kortom, ook de tweede keer heb ik me weer geen seconde verveeld.

Halfje erbij, 3.5 sterren.

Prima sci-fi film met prachtige effecten en een uitstekende soundtrack van Jerry Goldsmith.

Ik vraag me trouwens af waar die spottende bijnaam "The Slow-Motion Picture" vandaankomt, aangezien ik me tot mijn eigen verbazing geen moment heb verveeld. Het tempo is natuurlijk best gezapig, maar er is wat mij betreft genoeg verhaal (en een sublieme ontknoping) om de film drijvende te houden. Ook de acteerprestaties vond ik erg goed, en vooral William Shatner komt erg sympatiek over als Kirk, ondanks het feit dat hij zijn functie als Kapitein van de Enterprise eigenlijk op een nogal dubieuze manier naar zich toetrekt.

Voor mij alvast een erg aangename kennismaking met de 'oude' generatie van de Enterprise.

4 sterren.