Opinions

“Flowers is a viewing experience. Open to interpretation. It’s a piece of moving art and I would dare to even call it a movie. Flowers was written, designed and structured in every aspect to be whatever the viewer wanted it to be or saw what they wanted it to be or believe it to be. It’s a horror film. It’s a nightmare. It’s a journey. It’s an experiment in filmmaking.” – Phil Stevens

Gedurende de 79 minuten die Flowers duurt, wordt er geen enkel woord aan dialoog gesproken. En nee, het is geen silent film, regisseur Phil Stevens heeft simpelweg gekozen zijn verhaal te vertellen met beelden en geluiden, in plaats van met woorden. Dat zal niet iedereen bevallen, maar wie geïntrigeerd is door zoiets, moet Flowers een kansje geven. De kans is klein dat je snel nog een film als dit zult zien: “An abstract, surreal horror film centering around six dead women waking up in the crawl space below their killer’s house, only to discover that they are trapped in their own limbo and purgatory.”

Na een Kickstarter campagne voor slechts $5000, werd Flowers uiteindelijk voor minder dan 20.000 dollar gemaakt, waarvan Stevens na het verschijnen van de film in interviews toegaf, nog steeds de credit card schulden af te betalen. Niet heel raar, want veel markt is er misschien niet voor films als deze. Maar als we het over atmospherische horror hebben, avant-garde, filmkunst (maar dan horror), waar over 40 jaar filmstudenten zich wellicht nog ontsteld over buigen, dan maakt een film als Flowers zeker kans om daaronder te vallen.

Sporadisch open ik een review met bijvoeglijke naamwoorden die een film kenmerken. Even googelen naar Flowers, leerde dat die neiging bij deze film extra sterk leeft. Vies. Walgelijk. Smerig. Grauw. Donker. Ziekelijk. Geschift. Bizar. Vreemd. Surrealistisch. Maar bovenal interessant. Zo opent Bloody Disgusting althans haar artikel, maar die neiging lijkt dus wijdverbreid. Op zich handig, want dan weet je meteen waar je aan toe bent. Precies om die reden opende ik met het feit dat er niet gesproken wordt.

Ik zou zeggen, kijk eerst de trailer.

3,5*

Een Mexicaanse regisseur die een slow-cinema film maakt over enkele mensen binnen een kleine gemeenschap op het Canadese eiland Fogo, dat bij Newfoundland hoort. Je verwacht het niet direct, maar het pakt erg mooi uit. We leren aan de hand van een gesprek tussen twee eilanders, dat de laatste veerboot morgen vertrekt. Ze kunnen het niet geloven, maar wanneer we het desolate landschap zien waarin de 2 figuren moeten overleven, verbaast het niet. In hoeverre Fogo nu documentaire of fictie is, moet de kijker die zich niet heeft ingelezen zelf bepalen.

Is Yulene Olaizola’s Fogo dan een soort filmische Hoe God Verdween uit Jorwerd? Hoe dan ook, het werkt prima in deze film waarin de zorgvuldig gekaderde beelden minstens even belangrijk zijn als de persoonlijke getuigenissen. Een fijne, minimalistische (fictieve) microhistorie.

4*

Hij lag al jaren op de plank, maar nu toch Nolans feature film debuut ook maar eens gekeken. Vanavond Interstellar, waarmee ik dan alle Nolans toch nu toe heb gezien.

Ik heb eigenlijk weinig aan de zo op het eerste gezicht bestaande consensus van hierboven toe te voegen, al neig ik meer naar 3,5 ster. Voor een op de vrije zaterdagen opgenomen, $6.000 dollar kostende film, vond ik Following bepaald niet teleurstellend. Het acteerwerk is boven verwachting goed, de gritty zwart-wit beelden werken uitstekend en ook de soundtrack is zeer behoorlijk. De 'trademark' jumbled narrative werkt daarentegen weer iets minder en écht pakkend werd het daardoor nooit.

'In many ways, it is not unlike Wes Anderson's Bottle Rocket, Paul Thomas Anderson's Hard Eight, or particularly Darren Aronofsky's Pi in that it is quite literally a low-budget test, a warm-up of all that is to come. Regardless of your particular affection for any of these films, they are all the least interesting of the individual auteur's oeuvre', aldus de reviewer van criterionconfessions. Niet iedereen zal het er mee eens zijn vermoedelijk, maar ik denk dat het voor mij inderdaad wel opgaat. Het is leuk om elementen van zijn latere werk proberen te zien, maar net als bij de early Kubricks (nee, Nolan is geen Kubrick, ik weet het) geldt dat het toch echt in de schaduw staat van het latere werk. Maar dat mag misschien geen verrassing zijn.

Gelukkig lijken er enkele meer te hebben overleefd:

Misschien toch eens tijd dat ik er eentje zie... Wat ik hoor in de You Must Remember This podcast, is ze nog interessanter dan ik dacht...

Nog eentje uit 1980. Waar sommige films even wachten met de waanzin, bevat de eerste minuut van Forbidden Zone al meer Bizarro dan menig ander in zijn totale speelduur. Regisseur Richard Elfman is inderdaad de broer van filmcomponist Danny Elfman, die hier (met Oingo Boingo) zijn eerste score aflevert. Door de poster had ik een beetje verwacht dat dit een John Waters films was, vooral omdat ik wat aan Divine moest denken, vermoed ik. Toch is dit wel wat anders.

Elfmans film doet eigenlijk nog het meeste denken aan The Rocky Horror Picture Show, al zag ik ook users Happiness of the Katakuris aanhalen. De film is oorspronkelijk zwartwit opgenomen en zou met de hand ingekleurd worden in China, maar is uiteindelijk omdat dit praktischer was, pas vele jaren later in 2008 digitaal ingekleurd. Nu zou met de hand inkleuren vermoedelijk wel een extra onwerkelijk tintje geven, maar ik ben vooral blij deze mafheid in kleur gezien te hebben. Hoewel ik dol ben op Zwartwit, zou hier toch wel iets verloren gaan.

Genoeg bizarre beelden in Forbidden Zone dat ik van gekheid bijna niet meer weet wat meer screenshot waardig is. Helaas maakt het nog geen goede film, maar als curiositeit die nergens saai wordt, is het alsnog flink de moeite waard. Toch vind ik het als ik zoiets zie wel eens jammer dat ik geen drugs gebruik, of zoals Woland gisteravond zei: 'jammer dat ik niet meer bier op heb'. Helemaal geen bier zelfs in mijn geval, dat krijg je ervan om 13 uur 's middags.

3,5*

Ondergewaardeerde docu wat mij betreft op MovieMeter, het greep mij als liefhebber van vrije journalistiek, fotografie en niet in de laatste plaats mensenrechten erg aan. Fijne score ook, en sowieso erg degelijk geproduceerd. Schrijnende wetenschap dat het nu NOG slechter met de situatie gesteld is dan in 2015, en je vraagt je af waar deze mensen nu zijn. Van een hoeven we niet te raden, die krijgt bij de aftiteling zijn in memoriam al...

4*

Het werd wel een keer tijd...

Frank Henenlotter's film is zo'n titel die je eigenlijk iedere challenge wel een keer voorbij ziet komen, in mijn beleving althans wel. I didn't check. En hoewel ik zijn film Brain Damage (1988) niet heel best vond, heb ik van Basket Case (1982) zeker kunnen genieten. Hoog tijd dus om dit cultfilmpje dat tegelijkertijd prijkt op Badmovies.org's Best B-Movies en TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films eens op te zetten.

Wanneer Jeffrey Franken, een oud-student medicijnen die nu in de elektra zit, zijn verloofde tijdens een tragisch auto-ongeluk verliest, besluit hij haar weer tot leven te wekken. Helaas heeft hij alleen haar hoofd kunnen redden, dus er ontbreekt nog het een en ander om dat te bewerkstelligen. Jeffrey gaat op een queeste met als doel het verzamelen van lichaamsdelen van de mooiste prostituees die hij kan vinden. Die moeten uiteraard wel eerst nog even dood.

Frankenhooker was Henenlotter's grootste productie tot dan toe wat betreft budget, en hij ziet er inderdaad wat gelikter uit dan de vorige films die ik van hem zag. Toch dwong ook de anderhalf miljoen die hij hier tot zijn beschikking had nog steeds om creatieve oplossingen te bedenken, en op zich is dat misschien zo gek nog niet. Een bodemloos budget maakt een genrefilm in mijn optiek zelden beter. Hoe dan ook, Dario Argento noemde het een van de beste films van 1990 en ook Bill Murray sprak publiekelijk zijn bewondering uit. Zelf ben ik iets gematigder in mijn loftuitingen.

Voor mij is Henenlotter op zijn best als hij all out gaat met de bizarre prosthetics, en helaas duurt dat erg lang bij Frankenhooker. Voor het acteerwerk of de dialogen hoef je het niet te doen, en hoewel ook die wel enig vermaak bieden, zit je toch een beetje te wachten op de gekkigheid. De humor was voor mij niet voldoende om op een hoger waarderingen uit te komen, omdat hij vaak wel erg flauw is. Maar een krappe voldoende kan ik aan Frankenhooker toch wel kwijt.

2,8*

Deze Engels gesproken, in Tsjechië opgenomen nederhorror is een titel die ik nooit geneigd was op te zetten, gezien de gemiddelde score op MM en IMDb. Maar door vaak positief genoemd te zijn bij challenges en toplijsten, verscheen hij toch op een gegeven moment op de watchlist. Ondanks die wat bescheiden gemiddelde waardering, mag Frankenstein's Army (2013) Joolstein en Tonypulp met 4,5* onder zijn pleitbezorgers rekenen, en met 4* Onderhond, Woland en beavis. Hoog tijd om eens aan te zwengelen dus. Ik wist dat de eerste 20 minuten niet de beste zijn, maar dat het daarna toffer zou worden. En dat bleek tot op de minuut nauwkeurig te kloppen.

en nu dus ook 4 sterren van mijn kant. Hoop dat ze Raaphorst nog zo'n film laten maken, is hoog tijd... Hij vermaakt zich goed in 'the art department' als ik zijn IMDb zo zie, maar ik zeg geen 'nee' tegen meer van dit.... Mooie sfeer, fijne effecten en erg creatief.

Raaphorst was trouwens afgelopen zomer weer even in het nieuws met deze film. Hoe dan ook, graag nog zoiets.

4*

Niet zo heel makkelijk te vinden zonder specifieke pindakaastoegang, maar wél de moeite vond ik. En Fremmed Banker På is geen foutloze film, zo zijn de dialogen af en toe wat stijfjes en zet de muziek soms net even te nadrukkelijk in, echter worden deze kleine smetjes goedgemaakt door wat deze film wel goed doet.

Er zitten slechts een paar karakters in de hele film, en grotendeels zijn het Birgitte Federspiel en Preben Lerdorff Rye die in beeld zijn. Hij klopt aan, ze worden langzaam verliefd, en wanneer ze eindelijk seks hebben voelt het zo natuurlijk, op een manier die je totaal niet zou hebben verwacht in 1959. Later in het verhaal, wanneer de passie weer toeslaat, in een voor die tijd toch wel erg pikant standje, gebeurt er echter iets heel belangrijks voor het verhaal, waardoor Hollywood het er niet uit kon knippen. Amos Vogel:

Naast de verrassend mooimoderne verbeelding van 'de daad' echter voor die tijd, zijn ook de performances van beide spelers de moeite waard. Mijn versie duurde 78 minuten, en ik heb me geen moment verveeld.

Ik wilde graag een recente Litouwse film zien, en Sarunas Bartas schijnt een van de bekendste regisseurs uit dat land te zijn. Zowel deze film als zijn vorige draaiden op de director’s fortnight in Cannes. Een road movie gecombineerd met de oorlog in Oekraïne, van een geoefend filmmaker. Mooie plek om mee te beginnen.

Helaas gebeurt er niet bijster veel in Frost. Er is weinig drama of karakterontwikkeling en we verkrijgen geen nieuwe inzichten in het conflict, al zijn er verschillende beschouwelijke dialogen. Vanessa Paradis als reporter voelde niet helemaal op haar plaats. Bartas was eerder een cameraman, maar ik kan evenmin zeggen dat ik Frost bijzonder mooi vond geschoten. De film is vaak vrij donker, en de noodzaak van die constante close-ups ontging me een beetje.

Ik lees hier en daar dat Bartas’ eerdere werk beter werd ontvangen, misschien moet ik Trys Dienos (1991) of A Casa (1997) een keer kijken.

2,5*

Leuke animatie. Liefst zou ik een 7,5 geven maar een 8 is net te hoog, dus 3,5*+. De animatie ziet er erg goed uit, met name de glinsteringen/reflecties in sneeuw en ijs en de jurken van de prinsessendames zorgden voor een hoge eyecandy factor.

De liedjesfrequentie lag voor mijn smaak net even te hoog, maar het scheelde dat het over het algemeen redelijk leuke liedjes waren. Beetje poppy, maar met het bekende Disney smaakje en qua melodie deed het me erg aan Go the Distance denken van Hercules.

De komische noot is ook zeker aanwezig, met name in de karakters van Olaf en in minder mate Sven, maar ook de belangrijke karakters zorgen af en toe voor wat luchtige momenten, zoals de chocolate cravings van de zusjes. Niet verrassend is Frozen door een vrouw gepend.

Voor de volwassen kijkers zitten er een aantal referenties in de film, waarvan ik niet weet in hoeverre ze bewust zijn, maar ik zag er drie naar Indiana Jones (Snow, it had to be snow.... de manier waarop Christophe zijn hoed over zijn ogen legt in de hooischuur en uiteraard de naam Elsa . Verder wanneer de twee assassins van het oude mannetje Elsa komen vermoorden in het ijspaleis doen de ijspunten die Elsa langzaam op de nek van een van hen doet uitstulpen wel erg denken aan de manier waarop de T-1000 dat doet in T2 (Call John, nowwwww..!). Ten slotte moest ik toen Elsa en Olaf uit het raam gleden van het bevroren paleis over er tegenaan gewaaide sneeuw denken aan Danny die uit het Overlook glijdt, maar dat is wel een beetje een far stretch misschien. Oh ja, en Olaf heeft een Astaire momentje

Wat Disney moraal betreft, uiteraard is die aanwezig, maar onder het toeziend oog van Lasseter als uitvoerend producent is dat gedurende de film minimaal storend. Pasnadat Anna zichzelf opoffert (an act of true love), en de wolken liefde het koninkrijk ontdooien, werd ik een klein momentje onpasselijk, maar dat mocht de pret toch niet drukken.

Het is geen Tangled, zoals al door veel mensen is geroepen. Maar Frozen is een erg leuke en mooi uitgevoerde animatie, die ook voor volwassenen zeer goed te verteren is!


P.s. liehebbervan de film MOETEN even deze naadloze versie van 'Let it Go' kijken in 25 verschillende talen

Ik voeg me daarbij, na Woland ben ik ook maar begonnen met afstrepen (moet er nu nog 4), maar Miss Milton is jarig vandaag en na ons door de sneeuw wandelen vanmorgen koos ze uiteraard Frozen 2 van het lijstje met de 5 Disneysklassiekers die ik haar voorschotelde uit het rijtje ‘ ongezien’.

(Veel) teveel liedjes, te zoet, niet catchy genoeg (step down van Let it Go ook), en Idina Menzel heeft voor mijn oren bepaald niet de meeste prettige zangstem voor al die geforceerde uithalen. Echt voor de kleintjes dit, en Olaf is idd bloedirritant.

Geef maar Moana (2016) maar, zoveel beter. Visueel glimt en glinsterst Frozen als nooit tevoren, maar ik kan hier zeker na Soul en Wolfwalkers als veertiger (zonder kids naast je die het wel geweldig vinden) echt niet veel uithalen. #nietdedoelgroep.

2*

"You shouldn't forget the importance of entertainment."

De eerste keer viel Haneke's Funny Games wat moeilijk. De timing was wellicht niet ideaal, maar sowieso was ik destijds onvoorbereid op Haneke's benadering. Zijn hand rijkt door de lens, door je beeldscherm en tikt je tegen het voorhoofd. 'let je op? kijk je? en waarom? wat vind je hiervan, wat verwacht je nu?'

Haneke is een filmmaker die regelmatig bij filmwetenschap geanalyseerd wordt (ook bij een van mijn filmvakken kwam hij uitgebreid naar voren, en die docent is nog steeds gebiologeerd door de film) en dat is niet zonder reden. Je hoeft hier niet te komen voor een toegankelijke, spannende thriller. Sterker nog, hij lijkt sommige scènes juist bewust te rekken om zijn punt te maken. Wie hier afkerig van is, kan wellicht dan toch beter die natgeregende chica's erin gooien. But you'd be missing out.

Losstaand van Haneke's boodschap echter, die je het beste zelf eruit kunt halen, levert iedereen hier een behoorlijke prestatie af. Tim Roth, Naomi Watts en Michael Pitt spelen geweldige rollen, maar ook de bijrollen tot het kind aan toe zijn uitstekend vervuld. Cameraman Darius Khondji is een begenadigd 'mooifilmer', maar hier is zijn werk uiterst behoudend. En dat geldt evenzeer voor de regie en montage: Het hartzeer wordt extra voelbaar door het gebruik van lange, ononderbroken scènes, gefilmd als één voortdurend statisch shot.

Het is een remake van Haneke's eigen Oostenrijke film Funny Games (1997), en bijna shot-voor-shot. Of dat noodzakelijk was, is een andere discussie, maar bijzonder is het wel en vooralsnog meen ik door de geweldige acteurs, deze remake van zijn eigen hand te prefereren. Met name één bepaalde scène maakt de gemoederen doorgaans los, en ook ikzelf was daar destijds behoorlijk door ontdaan, aangezien het tegen de normale wetten van de film ingaat. Toch meen ik dat de regisseur en film meer verdienen dan een vluchtig (doch voorstelbaar!) onbegrip, om vervolgens opzij te worden geschoven.

Haneke is geen doorsnee filmmaker, en Funny Games is geen doorsnee home-invasion film. De film gaat over onderwerpen als de grens tussen fictie en realiteit, de natuur van geweld, entertainment en de rol van de observator, en is schijnbaar bedoeld als een commentaar op violence & the media.

Na een eerste, wat lauwere kennismaking, viel Funny Games nu heel wat beter. Aanmerkelijk!

3* ----> 4*

Dat viel helaas iets tegen, wellicht door mijn hoge verwachtingen. Gisteren heb ik Fury Road herkeken, en opgehoogd van 4 naar 4,5*. Wat een adembenemend spektakel blijft dat. Er zitten ook enkele bijzonder toffe actiescènes in Furiosa (met name eentje!), maar er leek ook een stuk meer CGI in te zitten. Verder miste ik de fijne cinematografie van zijn voorganger, en bleef ik toch een beetje Thorin Oakenshield vibes houden bij de neus van Hemsworth.

Anya doet het prima, al duurt het een uur voor ze haar opwachting maakt. Het is niet anders, ik had op iets meer gehoopt.

3,6*

Lang niet onaardig, maar ook weer niet compleet geslaagde oorlogsfilm. Met name het acteerwerk is prima, zelfs Shia LaBeouf was verrassend sterk, en ook de mij nog vrij onbekende Logan Lerman bleek passend gecast als de 'greenie' rookie. Ik mag Brad Pitt graag zien als acteur, maar hoewel hij het prima deed, overtuigde hij me niet in dezelfde mate als de meeste andere acteurs, in zijn rol als oude tankofficier.

Ayer lijkt zich vooral te concentreren op de gruwelen van de oorlog en de mannen in de tank. Er is geen achtergrond en weinig historische context, de meeste ontwikkeling zit in het karakter van de nieuweling en de manier waarop wij als kijker naar de mannen in de tank kijken, al leren we ze nooit echt kennen. Wat gaat er schuil achter die zwijgzame façade van Bible (LaBeouf) of die tergend lompe hillbillie (acteur van Shane uit The Walking Dead)? Naast hun onuitstaanbare momenten gloort er toch af en toe opeens een spoortje menselijkheid doorheen. Maar de saamhorigheid van de we few, we happy few, we Band of Brothers, lijkt hier overwoekerd te worden door trauma en onder de oppervlakte aanwezig zijnde wrevel.

Ayer is niet bang om af en toe het verhaal gewoon stil te leggen en even weinig te laten gebeuren, wat meestal ook de momenten zijn dat er wat dialoog plaatsvindt waardoor we iets meer over deze mannen leren. Het verhaal zal echter niet de eerste reden zijn om Fury te kijken.

De Tank Battles zijn ontzettend strak geregisseerd, er wordt niet geschroomd on de gruwelen van oorlog in al zijn akeligheid te laten zien. Het is verfrissend dat de Amerikanen hier niet als helden worden geportretteerd, maar eerder als getraumatiseerde, wraak- en oorlogszuchtige mannen (met name wat SS-erg betreft), die behoorlijk fucked up zijn. 'Best job I ever had...', zeggen ze tegen elkaar in de tank, maar het is mij niet duidelijk of ze het zelf geloven of voor willen houden als een manier om ermee om te kunnen gaan. Ik vermoed sterk dat laatste.

Ik vond Fury absoluut het kijken waard, maar voor doorgewinterde oorlogsfilmkijkers weet hij behalve het realistische strijdgeweld weinig nieuws te brengen. Qua grittiness is goed naar Saving Private Ryan gekeken, maar hoewel ook die film alles behalve perfect is, haalt Fury dat niveau niet voor mij. Daarvoor is er een te groot gebrek aan betrokkenheid met deze mannen en plot- of karakterontwikkeling. Natuurlijk maakt vooral Logan Lerman's greenie een ontwikkeling door, maar deze blijft vrij eenzijdig en gaat te snel voor mijn gevoel. Ook de scène met het karakter Emma kwam voor mij niet helemaal uit de verf. Met name hoe het afloopt niet. Maar wat een heerlijke dame. Het was hem gegund.

Wie echt een goede oorlogsfilm wil zien en de iets mindere beeld en geluidskwaliteit geen probleem vindt, raad ik Idi I Smotri aan. Qua verhaal niet direct vergelijkbaar met Fury, maar wat mij betreft de beste oorlogsfilm ooit.

Maar Fury is lang niet onaardig, alles bij elkaar opgeteld. 3,5*

The Fury is De Palma's opvolger op zijn klassieker Carrie, en naast Body Double een van de bekendere titels die ik nog niet had gezien. Wederom met Telekinese, en ook Amy Irving is weer van de partij. Niet vervelend, want ze heeft een leuk gezicht om naar te kijken. Het niveau van Carrie haalt The Fury wat mij betreft niet, al is een iets minder indrukwekkende De Palma nog steeds een genoegen om te zien. Scènes als deze zijn toch een stukje filmisch genieten. En ik vind het nog steeds een genoegen hoe De Palma Slow-motion gebruikt.

Peter Sandza (Kirk Douglas) is een ex-agent die op zoek is naar zijn zoon Robin. Robin is vanwege zijn telepathische gaven ontvoerd door een oude vriend van van Peter, Ben Childress (John Cassavetes). Tijdens zijn zoektocht stuit Peter op Gillian Bellaver, een meisje die dezelfde gave heeft als zijn zoon.

De 112 minuten zijn net iets teveel voor deze film als je het mij vraagt, maar het is alsnog een ruime voldoende.

3,7

Samen met Nélson Pereira dos Santos' drama uit 1963, Vidas Secas (1963) ("Barren Lives"), en Glauber Rocha's film Deus e o Diabo na Terra do Sol (1964) uit 1964 ("Black God, White Devil"), maakt The Guns deel uit van Brazilië's "Gouden Trilogie" van Cinema Novo en wordt beschouwd als een van de belangrijkste films die wereldwijde aandacht vestigden op de Braziliaanse cinema.

Rug Guerra’s ‘Os Fuzis’ (The Guns) was de laatste van deze drie klassiekers die ik nog niet zag, en aangezien de Cinemateca Brasileira de film mooi gerestaureerd heeft, was het nu hoog tijd. De sepia kleur die Pippo hierboven nog moest dulden is nergens te zien, en de film kan nu in contrastrijk zwart-wit bewonderd worden.

De New Cinema films van de jaren ‘60 en ‘70 legden de nadruk op sociale gelijkheid en intellectualisme, in een reactie op de sociale onrust door klasseverschillen en raciale ongelijkheid. Tijdens een periode van extreme droogte, komt de bevolking van een arme regio in het Noordoosten van Brazilië in opstand, en probeert de voedselvoorraad van een rijke burgemeester te plunderen, terwijl ingehuurde soldaten dat moeten proberen te voorkomen. Inderdaad iets heel anders dan de synopsis nu verkondigt, en een correctie waard.

De film is langzaam, maar vakkundig geschoten, en is net als zijn twee kompanen in de Gouden trilogie makkelijk 3,5* waard. Iets meer zelfs, wat mij betreft.

3,8*