Opinions

Het isolement van een bergdorpje in het noordoosten van Turkije wordt prachtig weergegeven: weidse sneeuwtapijten, kale bomen, een naaldwoud... Geluiden van de gierende wind en vogels verhogen dit effect.

De verpleegster Aslı rijdt als nieuwkomer het dorp binnen. In afwezigheid van een dokter vervult zij feitelijk die functie. De dorpelingen bekijken haar wantrouwig. Samet helpt haar, maar hij heeft iets excentrieks. Het is geen verhaaltje waarbij je gemakkelijk het onderscheid tussen goed en kwaad kunt maken.

Bovenop die desolate, winterse sfeer komen twee spanningselementen die het verhaal vooruitstuwen. De slager Hasan is een brutale vlerk die z'n zwangere vrouw slecht behandelt en Aslı lastigvalt. Bovendien is minstens één bruine beer uit z'n winterslaap ontwaakt. Die gevaarlijke roofdieren komen veel voor in de provincie Artvin.

De stijl is sober en realistisch, met vloeiende camerabewegingen en veel aandacht voor de natuur. Er is een contrast tussen het felle wit van de sneeuw overdag en de duisternis van de nacht. Merve Dizdar, die al meer dan tien jaar ervaring heeft, speelt een integere hoofdrol. Met Selcen Ergun heeft Turkije er een interessante vrouwelijke regisseur bij.

Er zijn meerdere rustmomenten met aandacht voor het landschap, ongewone camerastandpunten en een dromerige sfeer. Het verhaal draait rond de vraag of een mens kan veranderen en of vergiffenis mogelijk is. Haar echtgenoot verstoot haar zonder een kans op verdediging. Een verrassende wending is dat de verkrachter zelf een brave pater familias blijkt te zijn, iemand die eenmaal zondigde in het verleden. Het eindigt alsnog met een wraakactie, maar niet in de verwachte richting. Je kunt goed meeleven met de vrouw die de confrontatie aangaat met een moeilijke reisroute en met een traumatisch verleden.

Deze romantische komedie speelt zich af in een dorpje met een puriteinse moraal. De liefde tussen de plaatselijke schone en een rondtrekkende schilder wordt bemoeilijkt door een aantal misverstanden en intriges. De grappigste scène vindt plaats op een trein; de pikantste in een schildersatelier.

De inmiddels 93-jarige Ann Blyth is vooral bekend als de narcistische dochter in Mildred Pierce (1945), maar ze heeft ook behoorlijk wat hoofdrollen gespeeld. Ze was een gamine met opgestoken haar, veel make-up en een diepe stem. De mooiste nevenrol is voor Cecil Kellaway als de goeiige ouwe nonkel die schulden maakt door op paarden te wedden. Zulke oude komedies mogen uit de dreigende vergetelheid gered worden.

De thematiek is ernstig. We zien dat een grote keten een klein bedrijf kan opslorpen, hoe moeilijk het kan zijn voor de achterblijvers om een job te vinden en hoe riskant om zelf een bedrijf op te starten. Toch was het bij momenten grappig met wat een opeenhoping van tegenslagen ze te maken kregen en hoe de actrice Kati Outinen daar steeds haar uitgestreken, nimmer lachende gelaatsuitdrukking bij behield.

We krijgen de twee gezichten van de vrijemarkteconomie te zien. Enerzijds is er de hardvochtige kant: de overname van het restaurant, de bank die geen lening wil verstrekken, uitgestotenen die aan de drank raken... Anderzijds komen ze eruit dankzij hun principe "voor wat hoort wat". Ze willen geen uitkering zonder te werken. Haar voormalige werkgeefster geeft haar geen geld, maar ze investeert in de verwachting dat ze winst zal maken.

Kes is kort voor kestrel, Engels voor torenvalk, in dit geval een wijfje. De natuur van Yorkshire, vergezeld van een pastorale fluitmelodie, vormt een contrast met de grauwe mijnwerkerswijk en de strenge school. De valk staat symbool voor vrijheid. Billy zou willen ontsnappen uit een milieu zonder mooie vooruitzichten, waar niemand in hem gelooft. Zijn interesse in de vogel motiveert hem om beter te leren lezen, iets waar z'n leraars nooit in geslaagd zijn.

Typisch voor Ken Loach zijn het realisme, de onbekende acteurs, het dialect en de sociale aanklacht. Het is een ontroerend verhaal met grappige en treurige momenten. Een aanrader voor jong en oud.

Deze kwaliteitsvolle spin-off van Secret Army volgt voormalig Sturmbannführer Ludwig Kessler, die tijdens de Tweede Wereldoorlog de leiding had over de Belgische afdeling van de Gestapo. Als je aanvaardt dat iedereen Engels spreekt, raak je algauw meegesleept. Clifford Rose speelt met overtuiging de rol van de meedogenloze man die werkelijk in de idealen van het nazisme gelooft.

Interessant is de tegenstelling tussen de oorspronkelijke oorlogsmisdadigers en de neonazi's die vertegenwoordigd wordt door Kesslers dochter Ingrid Dorff - een vurige vertolking door Alison Glennie. De oude generatie is aan het vergrijzen; de jonge generatie is een hoop ongedisciplineerd krapuul. In de band met z'n dochter krijgt Kessler een menselijke kant, wat van hem een compleet personage maakt. Als je te veel met hem mee gaat leven, moet je terugdenken aan de moorden en folteringen die hij op z'n geweten heeft.

Nog een mooie rol is er voor Nitza Saul als de Mical, een Israëlische die familieleden verloren heeft in de concentratiekampen. Verrassende ontwikkelingen houden de spanning erin tot het diepzinnige einde.

Wie niet sterk is, moet slim zijn. Van in het begin wordt duidelijk gemaakt dat Harold anders is dan z'n broers. Terwijl zij boomstammen aan het versleuren zijn, doet hij de was. In het Wilde Westen werd de Nieuwe Man nog niet als een ideaal gezien, dus is z'n doel te bewijzen dat hij wel degelijk een echte vent is. Wanneer hij het op moet nemen tegen iemand die fysiek sterker is dan hij, komt hij vindingrijk uit de hoek. Soms wordt hij geholpen door het toeval, zoals wanneer de hufter Sandoni een tak tegen z'n hoofd krijgt.

De humor is vaak fysiek, met achtervolgingen en gevechten. Persoonsverwisselingen spelen ook een rol. In bed doet Harold zich als Mary voor, met een paar gordijnringen als primitieve vermomming. Dit bevestigt wel zijn vrouwelijke kant. Een hoogtepunt is wanneer hij op dat scheve spookschip z'n laarzen aan de voeten van het aapje Jocko doet, vooral omdat denkbeeldig geluid hierbij een rol speelt. Dramatische ironie komt voor wanneer het publiek Sandoni kan zien, terwijl Harold zelf dat niet kan.

Een opeenvolging van gags zou niet volstaan om meer dan een uur te boeien. Dat lukt wel doordat de held een zwakte en een drijfveer heeft, en doordat er ook spanning en romantiek in zit. De zachtaardige gelaatstrekken van Jobyna Ralston worden uitgespeeld in close-ups. Voor de scène waarin Harold een boom in klimt om haar langer te kunnen zien, hebben ze een van de eerste cameraliften gebouwd. Afwisselend met het gewone zwart-wit zijn er ook scènes in sepia en in blauw. Daarvoor werd het celluloid in een gekleurde vloeistof gelegd. Het resultaat is meer dan slapstick, een heus kunstwerkje.

Jackie Coogan was het allereerste kindsterretje. Om hem te laten huilen of lachen speelden ze in op z'n emoties, bijvoorbeeld door te dreigen dat hij echt naar een tuchthuis gestuurd zou worden. De werktitel was The Waif, een verouderd woord voor een verwaarloosd kind. Charlie Chaplin speelt de Zwerver, zijn typetje met het grappige loopje dat steevast de armen in bescherming neemt en de strijd aangaat met de machthebbers. Allebei lopen ze gekleed in te wijde, verfomfaaide kleren. De hoofdpersonages zijn geen heiligen. Een ongehuwde vrouw legt haat baby te vondeling, het jongetje is een belhamel en de Zwerver laat hem ruiten ingooien. Toch dwingen ze sympathie af, want ze doen het uit armoede.

Het verhaal wordt met beelden verteld, niet met tussentitels. De Zwerver kijkt naar een rioolputje, vervolgens naar de baby. Je kunt je z'n gedachten lezen: toch maar niet dumpen. Op dat moment ontstaat de band waar het vervolg op gebouwd is. Het is een combinatie van humor, sentiment en sociale aanklacht, telkens met de bijhorende muziek: ragtime voor de komische scènes, strijkers voor de sentimentele scènes. Pure slapstick zit er relatief weinig in, al is er wel de achtervolging door de politie. In de boksscène zie je de achtergrond die Chaplin én Coogan hadden in vaudeville, met name wanneer ze elke keer net op tijd wegduiken. Wie niet sterk is, moet slim zijn. Veelzeggend zijn de eetscènes. De snaak krijgt een veel te grote protie stamppot opgeschept, en die laatste pannenkoek wordt netjes in tweeën gesneden. De Zwerver wil hem verwennen ondanks z'n eigen armoede.

Jack Coogan senior begeleidde z'n zoontje en speelde zelf drie nevenrolletjes: zakkenroller in het armenhuis, gast en duivel in de droomscène. In die droomscène komen verschillende personages terug in vervormde toestand. Er zitten ouderwetse effecten in, zoals vliegen met behulp van onzichtbare touwen. De achtervolging over de daken is goed gedaan met de toenmalige technische middelen. Na bijna een eeuw is dit nog steeds genietbaar.

Wat mij betreft horen de drie films die Almodóvar in de vroege jaren negentig maakte bij zijn beste, ook al heeft hij later meer internationale erkenning gekregen.

Dit is een film die je meer dan één keer moet zien om alle verhaallijnen te kunnen volgen. Het is wel handig dat Kika geblondeerd is in de flashbacks.

Er komen twee vormen van voyeurisme in voor. Ten eerste is er voyeurisme in de gewone betekenis, een vorm van seksuele perversie. Dit wordt subtiel aangekondigd met een affiche van Peeping Tom vroeg in de film op de kamer van Ramón - die de fotograferende voyeur blijkt te zijn.

Ten tweede is sensatiejournalistiek een vorm van voyeurisme; geprofessionaliseerd ramptoerisme. Andrea Caracortada (cara cortada = scarface) met haar slechtnieuwsshow is mijn favoriete personage, gespeeld door een knettergekke Victoria Abril. Ze brengt het slechtste, meest sensationele nieuws van de dag: "lo peor del día"). Het doet mij denken aan de krantenkoppen in L. P. Boons Menuet. Over the top? Nee hoor, denk maar aan de helikopterachtervolging van O. J. Simpson of aan "De viervoudige zelfmoord in Kasterlee - Humo sprak met de daders." Door de commercialisering van de media was sensatiezucht een trend in deze periode.

Daar waar Caracortada de werkelijkheid van haar meest gruwelijke kant laat zien, doet het titelpersonage Kika precies het tegenovergestelde. Zij doet de werkelijkheid mooier lijken dan hij is door overal een laag schmink op te leggen. Zelfs een dode krijgt een blos op de wangen.

Dan is er ook nog het lesbische en masochistische dienstmeisje, gespeeld door Rossy de Palma. Deze actrice bewijst dat je met een lelijke kop toch camerageniek kunt zijn.

Enkele elementen herinneren aan ander films van Almodóvar. De bondagescène doet denken aan Átame!, de catalepsie van Ramón aan de comapatiënten in Hable con ella.

Tarantino creëerde een postmoderne mix met elementen van grindhouse, spaghetti, samurai en kung fu. Het is een roetsjbaan met een opeenvolging van actiescènes in een onrealistische, fantastische stijl. In dit universum kan een vrouw in haar eentje Japanse stormtroepen verslaan. De dodenlijst wordt niet chronologisch afgewerkt, maar het is vrij makkelijk te volgen dankzij de tussentitels en de namen die afgestreept worden. De moraal is oog-om-oog, maar ook antiseksistisch.

Uma Thurman kwam zelf met het idee van de Bruid. Ze is stoer en genadeloos. De hoogtepunten in dit eerste deel zijn de confrontatie met Vivica A. Fox, de ontsnapping uit het ziekenhuis en de confrontatie met Lucy Liu. Een mooie nevenrol is er voor Chiaki Kuriyama als Gogo, omdat zij in haar schooluniform tegelijk schattig en agressief is.

De vechtscènes bestaan uit flitsende montages van korte takes, met gebruik van stuntvrouw Zoë Bell. Daartegenover staan lange takes doorheen kamers en over trappen. Wisselende perspectieven, zwart-witbeelden en animatie zorgen voor afwisseling. Er zijn grootse taferelen, maar ook veelzeggende close-ups van de tenen van Uma Thurman of de ogen van Lucy Liu. De dominante kleur geel contrasteert met het rood van het vele nepbloed. De muziek draagt bij aan de retrosfeer met nagalmende gitaren, een virtuoze trompet en een Roemeense fluitist.

Lichte tegenvaller. Mooie natuur. Leuk tweewoordenspelletje. Zwak verhaal. Vervelende voice-over. Blonde actrice. Geen Novak-lookalike. Alice Eve? Eendimensionaal personage. Louter object. Twee sterren.

Oude avonturen gingen vaak over fictieve ontdekkingsreizen naar de zuidelijke zeeën. Tegenwoordig zouden het verre planeten zijn in plaats van onontdekte eilanden met prehistorische monsters. King Kong onstond uit een nachtmerrie van screenwriter Merian C. Cooper. Als gevechtspiloot tijdens de Eerste Wereldoorlog droomde hij over het bevechten van een monster vanuit vliegtuigen. Door het derde bedrijf in New York te plaatsen wordt het fantastische met het realistische verenigd.

In de eerste twintig minuten is er nogal wat voorafschaduwing: het kleine aapje, de angstige, opwaartse blik van Fay Wray. Zij verschijnt als onbekwame dievegge, al zijn haar kapsel en make-up iets te mooi voor iemand die geen appel kan betalen. Dit was vóór de Hayscode, wat blijkt uit de gewaagde jurk tijdens de fotosessie.

Koning Kong staat voor mannelijkheid. De Empire State Building is een fallus. Het beest vecht niet uit slechtheid, maar om z'n territorium te verdedigen. Jack lijkt op hem. Ook hij is een macho bij wie de zachtaardige kant geleidelijk naar boven komt. Fay Wray werd de scream queen, een zwakke vrouw die gered moet worden, maar ook de schoonheid die de macho verzwakt. De inboorlingen worden als primitieve wilden voorgesteld, zoals meestal in die ouderwetse avonturen.

De technische middelen van toen werden uitgebuit: stop-motion, miniaturen, poppen, schermen met bewegende beelden als decor... De schreeuw van Kong zou een combinatie zijn van het gebrul van een leeuw en een tijger, achterwaarts en vertraagd afgespeeld. Ook al weet je dat je naar een bewegend poppetje zit te kijken, toch ga je meeleven met het misbegrepen wezen.

Better to be king for a night than schmuck for a lifetime...

Moreel gezien kun je deze film vanuit twee standpunten bekijken. Het gemakkelijkst te verdedigen standpunt is natuurlijk dat van Jerry: als je carrière wil maken, moet je onderaan beginnen en je geleidelijk aan opwerken. Een komiek moet eerst optreden in kleine clubs en hopen dat hij later de kans zal krijgen om grotere podia te bestijgen.

Toch kan ik het gedrag van Robert Pupkin begrijpen - maar niet goedkeuren. Degenen die het tot wereldster schoppen in entertainment, breken meestal op jonge leeftijd door, en het zijn niet noodzakelijk de hardste werkers of de meest getalenteerden. Als je beroemd wil worden, moet je opvallen en assertief zijn. Je moet jezelf weten op te dringen. Er zijn duizenden mensen die het willen maken als komiek (of acteur, zanger etc.). Die hebben zich allemaal de American Dream laten aanpraten: "You can be anything if you really really want to!" En Robert Pupkin, die wil het echt. Hij werkt momenteel in de communicatiesector (telefonist of zo), maar dat is slechts tijdelijk, in afwachting van de grote doorbraak.

Een vraag is of Pupkin eigenlijk een goede komiek is. Zijn optreden van tien minuten was leuk, maar niet fenomenaal. Een komiek beoordelen is ook heel subjectief. Neem nu Urbanus. Mensen beginnen al te lachen voordat hij iets gezegd heeft. Mensen beginnen te lachen als hij bij de bakker binnenkomt. Hij heeft nu eenmaal die kop. Andere komieken hebben misschien sterkere punchlines, maar ze hebben niet die rosse baard. Uiteindelijk blijkt dat Pupkins strategie werkt. Hij heeft zichzelf naambekendheid gegeven en op het einde van film is hij een succes.

In sommige scènes wordt geïmproviseerd. Dat de butler die deur niet meteen open krijgt, stond niet in het script! Hij kreeg ze echt niet open, Jerry reageerde daar slim op en het bleef in de film. Kort daarna volgt een bijzonder grappig moment. Jerry staat al een hele tijd te schreeuwen: "Get out of my house!", waarop Pupkin koeltjes reageert: "Alright, I can take a hint!"

Robert De Niro is in topvorm. Hij speelt de rol van deze ultieme wannabe met zoveel zelfverzekerdheid dat je niet anders kunt dan enige sympathie voor deze schlemiel krijgen. De kledij van Pupkin is ook goed gekozen; hij loopt zo gekleed dat hij elk moment het podium op zou kunnen stappen. De Niro bezorgde trouwens een achttal jaren eerder dit script van Paul Zimmerman aan Scorsese, die er aanvankelijk niet veel in zag.

De fantasiescènes waarin Pupkin zichzelf reeds een beroemdheid waant, onthullen veel over zijn psychologische motivering. In een denkbeeldige talkshow is zijn voormalige schooldirecteur de mystery guest, de man die hem destijds altijd buisde. Pupkins diepere drijfveer is om zo iemand te laten zien dat hij niet de nietsnut is waarvoor hij altijd werd versleten, maar een uitzonderlijk talent. See? I told you I was gonna be someone!

Diahnne Abott en Sandra Bernhard spelen elkaars tegendeel. De eerste zou misschien een relatie met Pupkin willen als deze zich wat normaler gedroeg. De tweede is zo mogelijk een nog ergere celebritystalker dan Pupkin zelf.

Zoals vaak bij Scorsese krijg je marginale figuren te zien die kenmerkend zijn voor het New York van die tijd. Een vrouw bij een publieke telefoon schakelt op enkele seconden tijd over van "You're just wonderful!" naar "I hope you get cancer!"

Het probleem waar dit verhaal om draait, is halverwege de twintigste eeuw ontstaan. Door de opkomst van de massamedia zijn er megasterren gekomen die op korte tijd beroemder werden dan Jezus Christus. Jij kent hen, maar zij kennen jou niet. Dit kan leiden tot ingebeelde relaties die bij sommigen een ziekelijke vorm aannemen. Neem het van mij aan. Ik ben tenslotte persoonlijk bevriend met Ginger Rogers.

Als je historische opnamen van George VI beluistert, hoor je dat hij vooral veel pauzes inlaste, ook op onlogische plaatsen, maar dat hij zelden klanken herhaalde. Colin Firth slaagt erin van dat gestotter geen flauw komisch effect te maken maar een pijnlijke belemmering. De oorzaak was wellicht psychologisch. De vorst was bang van z'n vader en voelde de druk van de verplichtingen en verwachtingen op hem wegen. Hij kon zichzelf niet zijn; moest rechtshandig schrijven terwijl hij linkshandig was.

Portretten van z'n nobele voorouders staren hem berispend aan. De grote microfoon wordt vanuit kikkerperspectief getoond om hem dreigender te maken. Dan komt z'n angstige gezicht in close-up. De technologie, kostuums en decors van de jaren '30 zijn goed gereconstrueerd. Bepaalde details schijnen niet te kloppen, maar je wordt toch wel meegesleept naar een andere tijd. De toespraak op het einde is mooi gemonteerd, met plechtige muziek van Beethoven en reacties van toehoorders uit alle lagen van de bevolking.

Een geweldige nevenrol is er voor Geoffrey Rush. Lionel Logue was een Australiër, maar het is aannemelijk dat hij met een Brits accent sprak, de norm voor eloquent Engels. Hij lijkt op een poppenspeler die de touwtjes in handen heeft, maar met goede bedoelingen. Er is een tegenstelling tussen de echtgenotes van de twee broers. Elizabeth (Helena Bonham Carter) is de zachte kracht op de achtergrond die haar echtgenoot steunt; Wallis Simpson de verleidster die Edward VIII de afgrond in trekt.

Die subjectieve invalshoek was ook aanwezig in de koningsdrama's van Shakespeare. Op die traditie borduurde David Seidler voort toen hij het script schreef. Hij speelde al met het idee voor een toneelstuk in de jaren '70, maar moest wachten tot na de dood van Elizabeth in 2002. Uit het resultaat spreekt een liefde voor de Engelse taal en een vertrouwdheid met de Britse geschiedenis.

Ten dele is het een ontroerend familiedrama waarbij de schattigheid van het jongetje uitgespeeld wordt. Het speelt zich echter af tegen de politieke achtergrond van Tsjechoslovakije op het einde van de jaren '80, uitlopend op de Fluwelen Revolutie.

Zdeněk Svěrák, een kruising van Sean Connery en Thienpondt van De Collega's, speelt de cellist Louka. In het begin komt hij als een rokkenjager over, maar dankzij het kind evolueert hij naar grotere emotionele rijpheid en verovert hij de harten. Een individu in conflict met de bureaucratie wekt algauw sympathie op; een kind wiens lot bepaald wordt door de politieke omstandigheden nog meer.

De sobere levensstijl in de satellietstaat is goed verbeeld, bijvoorbeeld met die Trabant, die vierkante Oost-Duitse auto die zo populair was in het Oostblok. Visueel zit het ook goed, vooral met die wolken op het einde. Vogels staan symbool van vrede en vrijheid. De vertelstijl is vlot en met zin voor humor.

Thomas Vinterberg is blijkbaar afgestapt van de rigoureuze Dogmaprincipes, want hij gebruikt achtergrondmuziek en staande camera's. Toch blijft hij binnen de stijl van het Europese realisme, met de klemtoon op de dialogen, de personages en hun sociale en psychologische achtergrond.

Een poster met Jimmy Connors en de liedjes van Cornelius Vreeswijk en Elton John maken duidelijk dat het zich in de jaren '70 afspeelt. De hippiecultuur is overgewaaid naar Scandinavië en een getrouwd koppel besluit een commune op te richten. Het kleine Utopia begint algauw barsten te vertonen. Zo'n commune is aantrekkelijk voor klaplopers; de financiële lasten worden ongelijk verdeeld. Wat vrije liefde is voor de ene, is een beproeving voor de andere. Het is een aanleiding tot het in vraag stellen van samenlevingsvormen. Bij momenten sleept het een beetje, maar het thema, het doorleefde acteerwerk en het bonte allegaartje aan personages houden het toch boeiend.

Waarom wilde ik dit ook alweer zien? Ach ja, omdat Brie Larson erin zit. Zij kan dit gedrocht echter niet redden - en dan heb ik het niet over Kong. Het is symptomatisch voor de grote Amerikaanse producties van de laatste vijftien jaar: peperdure effecten om het gebrek aan originele ideeën te verdoezelen. Hopelijk kiest ons Brie in de toekomst voor interessantere projecten.

Nog vóór de Franse Revolutie vond in Denemarken een kortstondig politiek experiment plaats dat door de ideeën van de Verlichting geïnspireerd was. Dit in combinatie met een driehoeksverhouding leverde materiaal op voor een beklijvend historisch drama.

Kostuums, accessoires en decoratie ademen pracht en praal uit. De architectuur is beïnvloed door Versailles: overdadige versieringen, binnenmuren met een blauwe pastelkleur, symmetrische tuinen waarin cipressen en rotsblokken dezelfde vorm hebben. In fel contrast hiermee staat de armoede van het volk, waarvan de vertegenwoordigers van het ancien régime zich nauwelijks bewust zijn.

Caroline Matilda (Alicia Vikander) komt in een gouden kooi terecht. De Britse prinses werd naar Denemarken gehaald als broedhen. Er heerst een dubbele moraal. De koning mag bordelen bezoeken, maar als zij een minnaar neemt, is het een schandaal.

De omwenteling wordt in gang gezet tijdens de paardenritscène. Struensee (Mads Mikkelsen) heeft bruine kleren en een bruin paard, zij witte kleren en een wit paard. De Duitse arts straalt natuurkracht uit, in tegenstelling tot de gekunsteldheid van het hof. Ze praten over de verlichte filosofen en de belemmeringen van beschaving en huwelijk. Het is de eerste scène waarin intimiteit ontstaat. Het is meer dan een overspelige relatie, het is een poging om uit te breken uit een keurslijf.

Alicia Vikander speelt gracieus, passioneel maar ingetogen. Met een fluwelen stem spreekt ze dat kleurrijke Deense taaltje, dat ze net als haar personage speciaal heeft moeten leren. Mads Mikkelsen overtuigt als de energieke progressieveling. Mikkel Boe Følsgaard laat bewust dubbelzinnigheid bestaan over de vraag in hoeverre koning Christian VII echt krankzinnig was.

In enkele scènes zit achttiende-eeuwse muziek verwerkt, maar voor de rest is het het soort muziek dat ze bij elk kostuumdrama gebruiken. Het zou interessant zijn om eens voor uitsluitend periodemuziek te kiezen.

Dankzij de acteerprestaties, de historische aankleding, het ideologische conflict en de worsteling van de personages met zichzelf en met hun omgeving is dit een van de hoogtepunten van 2012 en van de Deense cinema.

Dit is geen aanklacht tegen religie in het algemeen, maar tegen één bepaalde richting. Hier heet het broederschap St.-Paulus, maar in werkelijkheid is het gebaseerd op het broederschap van St.-Pius X. Zij zijn tegen het Tweede Vaticaans Concilie en beschouwen zichzelf letterlijk als katholieker dan de paus. De schrijvers hadden hier zelf ervaring mee. Elke episode heeft een thematische link met een van de veertien staties van de via dolorosa. Het geïndoctrineerde meisje waant zich een heilige martelaar.

De dialogen zijn goed geschreven, met als hoogtepunt de confrontatie met de dokter. Lea van Acken speelt deze zware rol overtuigend. Het camerawerk is wel heel statisch. Behalve bij de laatste statie krijg je telkens één stilstaand camerabeeld waarbinnen de acteurs bewegen. Het is alsof ze camerabewegingen ook als demonisch beschouwen.

De montage van korte shots met de handcamera creëert een sfeer van rusteloosheid en geeft je het gevoel dat je er bij bent. Wanneer Claus (Pilou Asbaek, bekend als adviseur in Borgen) voor een moreel dilemma geplaatst wordt, dringt de vraag zich op wat je zelf in zijn situatie gedaan zou hebben. Ze werden beschoten door de taliban, dus hadden ze een geldige reden om terug te slaan. Het is echter onmogelijk om precies te weten wie zich waar bevindt. Bovendien gebruiken de taliban soms kinderen als levend schild, zoals in een eerdere scène te zien is.

In de realiteit maken Amerikaanse miltairen heel veel burgerslachtoffers en worden ze daar zelden tot nooit voor vervolgd. Hier zien we een Deen die zich verantwoordelijk opstelt en de bevolking wil helpen, al maakt hij fouten. Deze chronische escalatie van geweld stelt hem voor ethische problemen die te groot zijn om als individu te overzien. Bovendien moest hij een snelle beslissing nemen in een chaotische en levensgevaarlijke situatie. Het is dus moeilijk om een oordeel uit te spreken.

Het wangedrag van zijn achtergebleven zoon in Denemarken is mogelijk een reactie op zijn afwezigheid. De problemen van z'n vrouw (Tuva Novotny) spelen zich op kleinere schaal af dan de zijne, maar ze heeft toch ook heel wat het hoofd te bieden.

Een vergeten pareltje. Het script van Ingmar Bergman bevat sterke dialogen en personages met psychologische diepgang. Er komen thema's aan bod die in Hollywood onder de Hayscode nog taboe waren.

Martin moet kiezen tussen de goede vrouw Flora en de femme fatale Rut - een klassiek dilemma tussen ratio en passie. Flora is huiselijk gekleed, schikt zich in de rol van plichtsgetrouwe echtgenote, maar is schrander genoeg om de geur van Ruts parfum te herkennen. Rut is vaak in het zwart gekleed, als een verleidelijke wraakengel. Als een zwarte weduwe lokt ze mannen in haar web om hen daarna te kunnen pijnigen. Ze heeft een schilderij gemaakt van haar stiefvader Victor, die ze Satan noemt. In een emotionele scène confronteert ze Victor met het feit dat hij haar op haar twaalfde seksueel misbruikt heeft. Dit biedt een psychologische verklaring waarom ze mannen in het algemeen is gaan haten.

Een thema als seksueel kindermisbruik met z'n traumatiserende gevolgen was toen grensverleggend. Ook het onderwerp prostitutie komt zijdelings aan bod. De titel slaat op het feit dat Martin geobsedeerd is door het lichaam van Rut, maar zich haar gezicht niet voor de geest kan halen.

De regie van Gustaf Molander is beïnvloed door de film noir. Schaduwen en regen worden gebruikt om sfeer te creëren, spiegels om de ruimte te vergroten. In de rokerige hotelbar speelt een pianist Cole Porters Night and Day. De camerastandpunten zijn gevarieerd, met onder andere een shot doorheen een trapleuning.