Opinions

Hacksaw Ridge maakt vooral erg veel indruk met de scenes die zich afspelen op de befaamde 'bergrug' waar de titel voor staat. Ik ben eigenlijk zelden of nooit eerder in een film zo weerzinwekkend goed meegesleurd in/door oorlogsgebied; de kogels vliegen je om de oren en dood en verderf worden niet geschuwd. Hier en daar is de film daardoor zelfs gewaagd aan bijvoorbeeld Band of Brothers of het al meermaals genoemde Saving Private Ryan. Mel Gibson komt echter uit Hollywood en hoewel er natuurlijk een aanloop naar het zojuist aangehaalde spektakel benodigd is, wil er in de rest van de film af en toe nog wel iets te veel worden overdreven en lijdt het verhaal onder het feit dat het filmtechnisch mooi en letterlijk wat theatraal gemaakt moest worden. Dat zeg ik met alle respect uiteraard, want Desmond T. Doss wordt zeer terecht als een heldhaftig man neergezet en zijn heldendaden maken een film als deze zeer zeker het kijken waard.

Een tweeënhalf uur durende komedie over vrouwenemancipatie in het Wilde Westen... Als ik dat van te voren geweten had, was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen, maar toen ik een willekeurige dvd uit de kast pakte en Burt Lancaster er voorop zag staan, durfde ik de gok wel te wagen. De regie is van John Sturges en dat is op de een of andere manier wel merkbaar, maar de komische noot sloeg nergens echt aan. Bij spaghettiwesterns wil een vleugje humor nog wel eens succesvol zijn, maar Amerikaanse humor is iets dat een western in mijn ogen niet ten goede komt. Lancaster en Lee Remick doen het aardig, maar hebben het concept niet kunnen doen slagen.

Een van de mindere westerns van Clint Eastwoord maar daarom nog lang niet slecht. Vooral de sterk bezette cast zorgde ervoor dat Hang 'em High eigenlijk geen moment echt verveelt. De aandacht is meteen al gevestigd op het moment dat Jed Cooper (Eastwood) te pakken wordt genomen en vanaf dat moment blijft het eigenlijk voortdurend interessant. Je weet dat Eastwoord niet in een bijrol de gehele film in een cel zal verkeren en dat er wraak volgt op het onrecht dat hem is aangedaan. Daarom hangt er de hele tijd een bepaalde spanning in de lucht die aanhoudt tot het einde. Een spanning die helaas wel iets te veel wordt bijgestaan door veel te harde muziek, die helaas iets te veel aanwezig is. Op zich is er weinig mis met de soundtrack (helemaal zo kort na The Good, the Bad and the Ugly had die veel erger tegen kunnen vallen), maar het volume dat ermee gepaard gaat is in zeker mate ergerlijk te noemen.

Interessant aan de film is dat Eastwood eens aan de kant van de wet staat. Hij werkt samen met een ietwat zelfzuchtige rechter die graag het heft in eigen handen neemt. Of die man nu misbruik maakt van zijn positie is moeilijk te zeggen, maar dat hij zich niet zo heel veel laat beïnvloeden moge duidelijk zijn. Wat hieruit volgt is een prachtige, uitgebreide én bovendien legale ophanging die ik nog nooit eerder zo heb gezien. De film doet, wat dat betreft, zijn naam wel eer aan. Tijdens die ophanging ontsnapt Cooper voor de tweede maal aan de dood en ditmaal was het minstens zo ongeloofwaardig als de eerste keer bij zijn eigen ophanging. Dat is jammer, omdat er voor de rest op dat gebied weinig valt aan te merken.

De kracht van de film zit hem grotendeels in de goede cast. Bruce Dern vind ik altijd erg sterk in zijn schurkenrollen. Mooi dat hij hier een redelijk grote bijrol had. Zo een wat grotere rol had Ben Johnson ook wel mogen hebben. Verder was Eastwood zo goed als ie altijd is en waren er ook mooie rolletjes voor onder anderen Pat Hingle en James Westerfield.

Wat ik jammer vond is dat het film een soort open einde heeft. Het is alsof je de woorden "To be continued..." er op het einde zelf bij moet verzinnen, terwijl er eigenlijk helemaal geen vervolg is. Het is op het eind niet zo dat er een hoop onduidelijkheid is over het een of het ander, maar op de een of andere manier voelt de film ook niet helemaal af.

Een prima western met een heerlijke titelsong en een interessant plot. Het geheimzinnige gebeuren over de achtergrond van hoofdpersoon Joe Frail zorgt voor vreemde situaties en onbegrijpelijke handelingen, maar dat wordt later in de film toch wel even mooi 'rechtgetrokken'. Gary Cooper zet dan ook een prima rol neer als de zojuist genoemde dokter. Al lag het ook zeker niet aan de rest van de cast, want met namen als Karl Maden (die ook nog even de regie overnam) en George C. Scott is er wat dat betreft weinig mis. Verder zetten ook Maria Schell en Ben Piazza goede rollen neer en zo wist het gebeuren in het mijnersstadje toch eigenlijk wel heel aardig te boeien.

Leuke film die het vooral moet hebben van de muziek en de manier waarop Sneezy Waters die ten gehore brengt. Van Waters is na deze film nog maar weinig vernomen, maar de rol van Hank Williams past hem als gegoten. De film switcht tussen de zo befaamde autorit en het optreden dat daarna gehouden zou moeten worden. Williams zit in feite in de auto over het optreden te dromen en loopt daarmee zijn show nog eens bij langs. Er komen bekende en minder bekende nummers voorbij en Waters geeft er hier en daar zijn eigen draai aan door bijvoorbeeld de tekst enigszins te veranderen. Het is daarom wel leuk om naar te kijken en luisteren, maar het is natuurlijk een (na)gespeeld concert van anderhalf uur en dat kan toch eigenlijk zelden aan een echt concert tippen.

Een koiboifilm in de Nederlandse bios. Dat komt niet zo vaak meer voor dus als westernfan wilde ik de kans om dit spektakel te aanschouwen niet laten liggen. Zelfs bij ons de buurt draait ie en dat is natuurlijk te danken aan de grote naam van de regisseur. Als Quentin Tarantino een western maakt, blijft dat immers niet onopgemerkt.

Dat het Quentin Tarantino is die de western heeft gemaakt, is ook niet iets dat onopgemerkt blijft. Wanneer films als 'The Thing' en 'Reservoir Dogs' (die ik overigens geen van beide heb gezien) zo een grote inspiratiebron vormen voor een film in het westernlandschap, mag natuurlijk duidelijk zijn dat het hier niet om een doorsnee film gaat. In het begint wordt er nog een heel aardige westernsfeer gecreëerd, waarbij ik zelfs even het idee kreeg dat ik naar een van die heerlijke jaren '50 films zat te kijken, maar naarmate de tijd vordert komt het hoge 'over-the-top'-gehalte, dat Tarantino's films zo kenmerkt, steeds meer naar voren (en neemt het uiteraard de overhand).

Voor mij is het altijd weer even wat wennen aan het begin van een Tarantino-film. Hoe de regisseur het doet weet ik niet (hoef ik ook helemaal niet te weten), maar het spat gewoon van de stijl van acteren af dat hij hier de regie in handen heeft. Het absurde sfeertje dat de beste man creëert ligt tussen naturel en overacting in en als kijker duurt het voor mij altijd even om diezelfde middenweg te vinden en me er op in te stellen. Maar als ik er eenmaal aan gewent ben lukt het me opvallend goed om te genieten van die flauwekul die met een film als deze op het witte doek vertoond wordt.

Het is Walton Goggins die de show steelt. Knap om te zien hoe hij er tussen zo'n gezelschap zo bovenuit steekt. Ik mag hem erg graag aan het werk zien, zeker in een rol als deze, die hem op het lijf is geschreven. Daarnaast onderscheidt Jennifer Jason Leigh zich hier natuurlijk ook in meerdere opzichten. Samuel L. Jackson is zo'n beetje zijn eigen zelf en doet dat zeer verdienstelijk. De naam van het karakter dat ie neerzet is overigens een mooie verwijzing naar Charles Marquis Warren, schrijver, producer en regisseur van een flink aantal klassieke western(serie)s.

Al met al gewoon mooi om weer eens een geslaagde komische western te zien en vooral fijn om dat in de bioscoop te kunnen. Wat dat betreft begint het jaar goed, want dit is de eerste van een aantal erg interessant westernprojecten die dit jaar het witte doek zullen sieren. Man, man, wat kijk ik bijvoorbeeld uit naar The Revenant...

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik deze miniserie voor het eerst zag. Toen ik van het bestaan van de serie af wist ben ik er meteen achteraan gegaan. Het laatste waar ik aan dacht was immers dat dit op de Nederlandse televisie te bewonderen zou zijn. Des te verrassender was het dat RTL het ineens aandurfde om de driedelige verfilming van de Hatfield-McCoy vete op de Nederlandse televisie te vertonen (ik zou het ze bijna vergeven dat er bijna elk kwartier(!) reclame was). Perfect moment voor een zogenaamde herziening en ik moet zeggen dat Hatfields & McCoys me de tweede keer wederom erg goed is bevallen.

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met de serie en het bijbehorende verhaal, was ik er een week lang helemaal van in de ban. De Amerikaanse burgeroorlog vind ik op zich al interessant, maar dat deze ‘burgeroorlog’ daarop volgde was me onbekend. Destijds heb ik veel op internet gelezen over de vete en wat vooral opviel was dat deze hele burenruzie vele jaren geduurd heeft. Dat is iets dat uit de serie niet meteen opvalt. Ook is het verhaal letterlijk en in grote mate geromantiseerd. Zo zijn er meerdere dingen die niet exact overeen komen met de werkelijke gebeurtenissen maar gelukkig lijdt de serie daar niet onder. Er wordt gewoon een prachtige weergave gegeven van alles wat er daar in die tijd gebeurd is en hoe het zo ver is gekomen.

Wat de eerste keer voornamelijk het probleem was, was de grote hoeveelheid aan personages die vanaf het begin te zien zijn. De families leven natuurlijk grotendeels samen en doordat beide families nogal wat leden hebben is er niet veel tijd ze te leren kennen. Het fijne bij een herziening is dat het dan allemaal wat bekender voorkomt. Wie er bij welke familie hoort is dan wat duidelijker. Het is overigens mooi om te zien dat de makers van deze miniserie vrij onpartijdig hebben kunnen blijven. Zowel de familie McCoy als de familie Hatfield wordt weleens in kwaad daglicht gesteld en het is niet zo dat een van de families duidelijk als veroorzaker van de onenigheid gezien wordt. Jim Vance was natuurlijk een grote klootzak, maar ook de getraumatiseerde Randall McCoy was erg belangrijk bij het creëren van de negatieve sfeer. Devil Anse Hatfield was vanaf het begin nog de meest vredelievende persoon die er daar te vinden was maar wanneer Randall McCoy hem steeds minder licht in de ogen begint te gunnen krijgt hij het ook steeds moeilijker zich te beheersen.

Dat laatste zorgt voor een heftige, dramatische scène die me waarschijnlijk voor altijd bij zal blijven. Hierbij doel ik op de scène waarin de Hatfields er voor kiezen om de familie McCoy aan huis te bezoeken en daarbij o.l.v. de kwaadaardige Jim Vance mannen, vrouwen en kinderen de stuipen op het lijf jagen. Die hele gebeurtenis wordt erg realistisch weergegeven en maakte op mij toch wel de nodige indruk. Dat is overigens niet het enige indrukwekkende (de moord op de drie moordende broeders is bijvoorbeeld ook erg aangrijpend). De cast is uitstekend en zorgt ervoor dat dit verfilmde familiedrama van begin tot eind een genot is om naar te kijken. Al is de vraag natuurlijk wel in hoeverre dit onder de noemer 'genieten' valt met al dat gevecht en gemoord.

Heartworn Highways geeft een prachtig kijkje in het leven van een aantal bijzondere countryartiesten uit de jaren '70. Het zijn niet de minste singer-songwriters die in deze documentaire met name in muzikaal opzicht van zich laten horen. Op muzikaal gebied heeft het allemaal maar weinig weg van Rock 'n' Roll, maar het leven dat de heren muzikanten leiden mag toch wel degelijk onder die term worden geschaard. Guy Clark, Townes Van Zandt, David Allan Coe, Steve Young, en noem ze allemaal maar op: voor hen allen bestaat het leven voornamelijk uit drinken, roken en muziek maken. En dat heeft James Szalapski in deze documentaire op een heel bijzonder mooie manier weten weer te geven.

Als kennismaking met de Johnson County War bleek dit niet helemaal de beste film, want de film staat er niet om bekend een diepgaand onderzoek te hebben gedaan naar de werkelijke gebeurtenissen. Maar laat dat dan ook meteen het enige zijn waar niet overdreven veel geld aan is uitgegeven. De aankleding van de film, de locaties waarop het geschoten is en zelfs Michael Cimino's beruchte perfectionisme zorgen er namelijk voor dat het er allemaal prachtig uitziet. Zijn interpretatie van de betreffende plaatselijke oorlog mag dan wel geflopt zijn in de bioscoopzalen maar is zeker het bekijken waard.

Drie uur en zevenendertig minuten duurt de director's cut die ik gezien heb. Dat is behoorlijk lang maar hoeft zeker geen probleem te zijn als de film een beetje interessant blijft. Iets dat helaas niet helemaal het geval is. Vooral in de eerste helft van de film gebeurt er vrij weinig en weet Heaven's Gate de aandacht maar moeilijk vast te houden. En hoe langer een film duurt, hoe langer ook de helft daarvan is, dus voordat het echt interessant begon te worden, zat er qua speelduur al een reguliere film op.

Toch maakt het tweede gedeelte een hoop goed. Isabelle Huppert die als de befaamde Ella Watson eerst enkel af en toe in haar evakostuum rondliep, trad daarna meer op de voorgrond en voor haar bleek nog een belangrijke rol weggelegd. Ook Kris Kristofferson die als Jim Averill zijn droomrol dacht te gaan spelen, vond ik persoonlijk erg sterk. Belachelijk dat hij hiermee werd genomineerd voor de titel 'slechtste acteur'. Die nominatie is volgens mij alleen maar op de status van de film gebaseerd en zegt niets over Kristofferson zelf, maar goed, gelukkig hebben zulke nominaties verder geen invloed op de film. Die wordt namelijk steeds beter naarmate de tijd vordert. Christopher Walken is als Nathan D. Champion lekker op dreef in de moeizame verstandhouding tussen hem en Averill. En dan heb ik Jeff Bridges nog niet eens genoemd. De beste man speelde zijn aanvankelijk kleine bijrol zo goed dat tijdens de productie is besloten hem wat meer in het verhaal voor te laten komen.

Het verhaal zelf is wel interessant, maar de uitwerking ervan langdradig. Scènes die weliswaar op prachtige locaties geschoten zijn en er geweldig uit zien, duren doorgaans erg lang en beginnen na verloop van tijd te vervelen. Ik denk dat er bij een ingekorte versie ook niet zo gek veel scènes verwijderd zullen zijn maar juist zijn ingekort waardoor het tempo in de film wat toeneemt. Deze langere versie is wat aan de trage kant en daardoor is het soms moeilijk de aandacht erbij te houden. Zelfs de spetterende confrontatie aan het einde duurt zo lang dat de impact die het begin ervan heeft, bij afloop alweer een stuk is afgezwakt. En dan gaat het gerucht ook nog eens dat die clash in de officiële, meer dan vijf uur durende versie de lengte van een doorsnee speelfilm zou hebben gehad (!). Ik denk, wat dat betreft, dat mijn voorkeur bij een eventuele herziening eerder uit zou gaan naar de kortere dan naar de langere versie, omdat zelfs deze versie al een hoop saaie momenten kende.

Ik ben opgegroeid met films van Steven de Jong en heb altijd erg genoten van de jeugdfilms die hij maakt(e) maar deze film, die hij daar tussendoor maakte, had ik eigenlijk nog niet eerder gezien. Vond het een heel aardige film over een stukje geschiedenis waarvan het bestaan mij wel bekend was maar waarvan ik lang niet alle feiten kende. Dat laatste zorgt er dan ook voor dat ik geboeid naar dit eerbetoon heb zitten kijken. Het hangt allemaal wel van toevalligheden aan elkaar en ik vroeg me af en toe wel af in hoeverre de film nu precies op waargebeurde feiten gebaseerd is, maar ik kan niet zeggen dat dat de pret gedrukt heeft. Dat de schaatsers die gevolgd worden tot op het bot gemotiveerd zijn en allemaal een (extra) reden hebben om het Elfstedenkruisje te bemachtigen, is een fijn gegeven dat het allemaal net iets interessanter maakt om naar te kijken. De rollen worden ook nog eens prima ingevuld en het was fijn om er af en toe wat Fries tussendoor te horen. Verder is het altijd wel leuk om bekende gezichten als die van Rense Westra in De Jongs films terug te zien en is het rolletje van de regisseur zelf ook wel weer aardig.

Goede film over een man die weet dat ie om 12 uur de dood in de ogen zal kijken. Hij raakt niet in paniek en vraagt zoveel mogelijk mensen om hulp. High Noon kent zijn voor- en zijn tegenstanders. John Wayne, bijvoorbeeld, vond Gary Cooper in deze rol maar een mietje en maakte met Rio Bravo een alternatieve versie van het verhaal waarin de held het wel alleen af kon. De voorstanders zullen daarentegen zeggen dat juist Gary Cooper hier een held is nadat hij, terwijl hij door iedereen in de steek is gelaten en alleen overblijft, zijn belagers een voor een ombrengt. Laat ik nu een van die voorstanders zijn die deze klassieker wel weet te waarderen.

Als je in het begin de fantastische titelsong hoort dan weet je dat het, wat de westernsfeer betreft, eigenlijk niet meer mis kan gaan. Voeg daarbij het bijzondere verhaal van een pas getrouwde (ex-)marshal met vroeg opkomende relatieproblemen die moet zien af te rekenen met vier uitdagers en ook de interesse is gewekt. Vervolgens wordt ook de spanning steeds groter en komt het naderende einde langzaam maar zeker dichterbij.

Het mooie is dat, na een uur met spanning te hebben gewacht, het einde niet tegenvalt. Nadat Will Kane zijn uiterste best heeft gedaan de nodige hulp te verkrijgen is de spanning immers om te snijden en wacht een van de beste shootouts uit de geschiedenis van de western die voor een waardig einde zorgt.

Zeer sterke film van Clint Eastwood die weer ouderwets als man zonder naam het Wilde Westen onveilig maakt. Na enkele malen dollars achterna te hebben gezeten zet hij, als onbekende, dit keer een dorp op stelten. Ditmaal is zijn onbekendheid mysterieuzer dan in zijn dollartrilogie. De vraag is wat hij in het dorp doet en de dorpsbewoners weten niet wat ze met hem aan moeten. Voor de kijker wordt, naarmate de tijd vordert, steeds duidelijker hoe alles in elkaar zit.

Het blijkt hier om de ultieme wraakfilm te gaan. Wie of wat Clint Eastwood is wordt uiteindelijk niet duidelijk. Het kan een geest zijn, maar het zou ook de herboren overledene zelf kunnen zijn. Wat wél blijkt is dat hij handelt uit de naam van de overleden Marshall Jim Duncan en dat hij gekomen is om wraak te nemen. Iedereen in het dorp wordt te grazen genomen, of ze Duncan nu hebben vermoord of zijn dood hebben toegelaten, reden genoeg om er een grote chaos van te maken. Zijn moordenaars zullen worden afgemaakt en ook de kleinzielige klootzakken, die hem niet hielpen waar dat nodig was, zullen boeten voor hun daden.

Eastwood is de ideale man om deze geheimzinnige rol te spelen. Het spelen kan daarbij letterlijker genomen worden dan anders, want hij maakt dankbaar gebruik van de situatie die zich voordoet. Het is prachtig om te zien hoe hij te werk gaat en hoe gemakkelijk hij overal mee weg komt. Nadat hij in het begin al gauw het vertrouwen heeft gewonnen van de mensen, tolereren ze erg veel en hij is niet te beroerd om daar het nodige plezier uit te halen. High Plains Drifter is daarmee een vrij luchtige western die, ondanks het mysterieuze verhaal, niet al te serieus genomen moet worden.

Best een aardige western van Peter Fonda. Het verhaal is flinterdun en er gebeurt daarom niet bijster veel in de film, maar al met al gaat het wel zijn gangetje en weet het nog wel enigszins te boeien. Het is in het begin wel even inkomen en de wat experimenterende filmstijl doet in eerste instantie wat vreemd aan, maar gelukkig weten de drie hoofdcastleden er nog wel wat van te maken en wordt het richting het einde steeds interessanter.

Met een beetje goede wil is ook uit dit derde deel van Home Alone genoeg plezier te halen. Net als de eerste twee delen komt ie elk jaar wel weer voorbij maar blijft ie gewoon het kijken waard. Er wordt een andere kijk gegeven op hetzelfde principe door er ditmaal vier van die simpele zielen in te verwerken en de hele cast anders in te vullen. Een ander jongetje dus en dat is dan misschien geen verbetering op zich, maar buiten het feit dat de originele Kevin al wat te oud werd, is het wellicht wel beter er op deze manier een verfrissende draai aan te geven. Dat wil niet zeggen dat we dit een spectaculaire film moeten noemen, laat staan een originele, maar vermakelijk is het wel.

Home Alone 4 is te veel van het goede en de druppel die de badkamer deed overlopen was er bij mij een op een gloeiende plaat. Het wordt er namelijk niet beter op. Alles wordt nog een keer over een andere boeg gegooid en er wordt geprobeerd om er nogmaals wat van te maken. Dit keer is het de vraag of geld nu wel of niet gelukkig maakt en het zal nog geen vijf jaar geleden zijn dat ik mij de ogen uitkeek naar al die mooie spulletjes en dure apparaten, maar achteraf was dat gewoon goedkoop scoren want voor de rest valt er eigenlijk maar weinig te genieten van deze armzalige poging tot succes.

In het verleden hebben boeken al vaak aan de basis gestaan van succesvolle films. Zo zijn er zeker in het doorgaans niet al te ingewikkelde westerngenre veel films op welbekende boeken gebaseerd. Tommy Lee Jones maakte bijvoorbeeld al deel uit van de verfilming van Larry McMurtry’s klassieke westernroman Lonesome Dove en schitterde daarnaast in de op Cormac McCarthy’s neo-western gebaseerde film No Country for Old Men. Dat de bekende Glendon Swarthout-klassieker The Homesman nog niet eerder in beeld is gebracht, gaf Jones daarom een interessante mogelijkheid om, na The Good Old Boys, ook als regisseur nog eens een dergelijke poging te wagen.

Een poging die zeer zeker geslaagd mag worden genoemd, want van begin af aan barst de film al van de prachtige, sfeervolle landschapsbeelden en tot het einde toe blijft het heerlijk rustig voortkabbelen. Het verhaal leent zich uitstekend voor een kalme en ietwat trage film als deze. De film kent een duidelijk begin en waar het zal eindigen is ook geen grote verrassing. Daartussen is er daarom een hoop tijd en ruimte om een aantal bijzondere belevenissen tentoon te spreiden en deze gebeurtenissen zijn voor degenen die het boek nog niet gelezen hebben spannend en verrassend genoeg om het gedurende twee uur redelijk boeiend te houden.

Op het acteerwerk valt niet bijster veel aan te merken. Tommy Lee Jones geeft zichzelf de ruimte om de show te stelen en dat doet hij dan ook met verve. Hij wordt bijgestaan door Hillary Swank, die ook een zeer verdienstelijke prestatie levert, en een flink aantal andere bekende acteurs en actrices. Bovendien is het geheel erg mooi vormgegeven en is alles erg mooi in beeld gebracht. De indrukwekkende omgevingen hebben een sfeerverhogende werking en ook de wat terughoudende muzikale klanken hebben een grote invloed op de vrij rustige filmbeleving, waarmee de film erg lekker wegkijkt.

En het mooie is dat het niet alleen mij goed bevallen is. Jones lijkt zelf ook de smaak helemaal te pakken te hebben en schijnt er gewoon meteen weer een western achteraan te doen. Ditmaal een remake van een western en ook die zijn net als boekverfilmingen behoorlijk succesvol geweest de laatste tijd. Wie weet lukt het hem om met een titel als ‘The Cowboys’ deze sterke lijn door te zetten en zichzelf op zijn oude dag nog even onsterfelijk te maken in het westerngenre. Al kan een dergelijke status hem na een western als deze eigenlijk al worden toegeschreven. The Homesman is immers een van de betere westerns van deze eeuw.

Dit had zomaar eens een heel vermakelijke film kunnen zijn, maar dat is het net niet. Ja, de film heeft zijn leuke momenten en hier en daar valt er zelfs wat te lachen, maar verder kan de film er maar moeilijk tempo in houden. Verhaaltechnisch is het allemaal niet bijzonder boeiend en de muziek is (vooral tijdens het eerste gedeelte) ook niet zo heel erg veel aanwezig voor een film met een titel als deze. De hoofdrol is zeker niet een van Eastwoods beteren en ook zijn zoon Kyle ontpopt zich niet meteen als natuurtalent (absurd gebeuren trouwens in het 'hoerenhuis', zoals The One Ring al aanhaalde). Het idee voor de film was erg leuk, maar de uitwerking laat te wensen over.

Een film over de Amerikaanse Burgeroorlog, door John Ford en met John Wayne. Als er dan ook nog eens bij staat dat het een western is, is mijn interesse al gauw gewekt. Het stond daarom bij voorbaat al vast dat ik het wel een aardige film zou vinden, maar meer dan dat is het helaas niet gebleken. Ik zat er wel naar te kijken en het was wel leuk om een snel geprikkelde John Wayne te zien, maar op de een of andere manier boeide het niet. Het verhaal sleepte me niet mee, laat staan dat het zich naar een bepaald punt toe richtte. Er gebeurde van alles, maar het had over het algemeen weinig invloed op het verloop van de film, waardoor van echte spanning geen sprake was.

De muziek uit de Amerikaanse Burgeroorlog is altijd fijn om te horen en met het inzetten van die muziek tijdens de openingstitels werd de toon meteen gezet. Je zit van af het begin in de ouderwetse oorlogssfeer en dat houdt voortdurend aan. Het viel me wel op dat de film het in het begin van kleine dingen moest hebben. Het herhaaldelijk met de hand tegen een lantaarn aanstoten tijdens het salueren bijvoorbeeld. Geinige details die opvallen als je niet op het puntje van je stoel zit, maar er, in plaats daarvan, een fijn en luchtig sfeertje hangt zoals dat hier het geval is. Dat dit geen immens serieuze film zou zijn wist ik dan ook wel van te voren en dat was ook een van de redenen om The Horse Soldiers eens een kans te geven, maar ik kan niet zeggen dat er een gulden middenweg is gevonden tussen de serieuze aangelegenheid die zich in de film voordoet en de wat komische manier waarop Wayne zijn films doorgaans maakt.

De beide Johns hebben samen veel betere films gemaakt en daarom valt deze film wel wat tegen. Het lijkt een beetje een tussendoortje dat op halve kracht gemaakt is. Wayne speelt een beetje eenzelfde soort rol als hij in de zo'n tien jaar eerder gemaakte cavalry trilogy speelde, met als groot verschil dat nu niet de indianen maar de zuidelijke Amerikanen als zijn vijand fungeren. Ford was weer de regisseur en Wayne kwam hiermee in een vertrouwde omgeving terecht, waarbij uiteraard ook op zijn minst een van zijn vaste sidekicks aanwezig moest zijn. Toch mag hij blij zijn dat hij steun kreeg van William Holden. Zonder hem was de film een veel grotere teleurstelling geweest. De iets teveel aanwezige Constance Towers was ik daarentegen liever kwijt dan rijk.

Interessante historische tv-western over hoe Sam Houston naar zijn hoogtepunt toe werkte. Sam Elliott speelt misschien wel een van zijn beste rollen ooit en komt bijzonder overtuigend over als de gouverneur, revolutionair en generaal die in het tijdperk na deze film zelfs nog verscheidene jaren als president van Texas door het leven ging. Een staat die, zoals in de film te zien is, in zijn beginnersjaren nou niet meteen als eerst in zijn hoofd op zou zijn gekomen wanneer het over zijn toekomst ging, maar een staat waarin hij zich uiteindelijk meer dan thuis voelde.

En de manier waarop Houston in Texas terecht kwam is juist precies waar deze film over gaat en wat deze biografische prent vanuit historisch perspectief zo boeiend maakt. De bijna onvoorstelbare Slag bij San Jacinto is natuurlijk bijzonder om verfilmd te zien worden en ook Houstons rol bij de Slag om de Alamo is een belangrijke, maar de periode die er aan vooraf gaat en de persoon Sam Houston maken dit net zo goed tot een heel boeiende film die met zijn 144 minuten erg goed is uit te zitten.

Erg sterk mijnwerkersdrama van John Ford over een geteisterde familie uit Wales. Vooral de jonge Roddy McDowall liet op mij een prima indruk achter. Als de jongeling uit de familie zet hij toch een behoorlijk sterke prestatie neer, al neemt dat natuurlijk niet weg dat onder anderen Walter Pidgeon, Donald Crisp, Maureen O'Hara en Anna Lee ook prima rollen vertolken. Het familie- en gemeenschapsleven in de vallei wordt door Ford alleraardigst belicht en mooi in beeld gebracht. Het verhaal van de familie Morgan mag dan wat sentimenteel zijn, maar is tegelijkertijd meeslepend en oprecht ontroerend.

Ik heb me prima vermaakt met deze film. De reputatie die de film hier op MovieMeter heeft deed althans erger vermoeden. Ik moest in het begin wel wennen aan Karl Maden en Tudor Owen die dienst deden als hoofd van hun familie. Ik had kabouter plop immers nog nooit zonder muts gezien.

Met het acteren is uiteraard niets mis. Hoe kan het ook anders met zo’n sterrencast. Toch weet dit de film niet geheel te redden. De film ging m.i. iets te veel van de hak op de tak, waardoor ik de zusjes bijvoorbeeld niet altijd even goed uit elkaar kon houden.

Het duurde wel een tijdje voor ik Henry Fonda herkende met zijn snor en lange haren. Toen ik in de gaten had dat hij het was, zat zijn screentijd er al weer bijna op.

Mooie scène is die waarin honderden buffels een ‘dorpje’ verwoesten. Ik heb zelden zoveel buffels bij elkaar gezien (in een film).

"That? That ain’t crying. That’s just new life going on."