Opinions

Goede western waar eigenlijk alles wel aan klopt. The Tall Men heeft een goed verhaal, bevat prachtige beelden en de spanningen lopen af en toe hoog op waardoor het ook nog eens erg boeiend blijft om naar te kijken. Jane Russell doet dienst als levendige speelbal tussen Clark Gable en Robert Ryan maar staat haar mannetje en doet niet onder voor haar minnaren. Er wordt in westerns nogal eens gedaan alsof er een heel grote kudde vee wordt voortgedreven maar deze worden zelden tot nooit ook daadwerkelijk zo groot in beeld gebracht als hier het geval is. Ik kan me goed voorstellen dat met dit aantal aan koeien en paarden het gewenste geld wel valt te verdienen.

Bijzonder sterke western met een mooie rol van Randolph Scott, die me als acteur altijd wat aan John Wayne doet denken, in die zin dat Scott het net als Wayne niet echt van zijn veelzijdigheid moet hebben. Maar wanneer ie zo veel mogelijk zichzelf mag blijven en een niet al te ingewikkelde rol heeft, is ie altijd erg overtuigend. Zo ook hier in The Tall T, waarin het allemaal om hem draait en hij de ruimte krijgt om zich zijn bijzondere rol eigen te maken. Het is met name de inbreng van Richard Boone die hierin een belangrijke rol speelt en ook de aanwezigheid van Maureen O'Sullivan doet deze film mijns inziens niets dan goed.

Ik blijf de uitroeiing van de indianen een interessant onderwerp vinden dus ik heb geboeid naar deze goed vormgegeven tv-film zitten kijken. Tecumseh: The Last Warrior is een mooie biografische tv-productie over het leven van een van de grote 'vroege' indianenleiders. Het is altijd wel een beetje jammer als indianen (ook onderling) Engels spreken (zeker als ze hun tegenstanders voor 'son of a bitch' gaan uitmaken), maar gelukkig valt daar altijd wel aan te wennen en was het na een tijdje niet zo vreemd meer om de verschillende Shawnees in het Engels te horen praten. Nu wordt er natuurlijk ook niet alleen gesproken in de film. De western bevat daarnaast namelijk een aantal sterke vechtscènes en deze zijn prima in beeld gebracht, waardoor de ontknoping bijvoorbeeld heel aardig is.

Vroeger was misschien niet alles beter, maar de doorsnee western - en zeker die uit de jaren '50 - was wel veel meer het kijken waard dan die van nu. Ook Ten Wanted Men is zo'n film die niet zo zeer een heuse bioscoophit zal zijn geweest, maar wel gewoon bijzonder vermakelijk is. Alleen de cast zegt al genoeg over de invulling van deze western. Prima rollen zijn er onder anderen van bijvoorbeeld Lester Matthews, Dennis Weaver, Lee Van Cleef, Richard Boone en Leo Gordon (die ik nog eens met zijn vijven in een beeld ving) en Randolph Scott zet ook weer een sterke rol neer. Samen maken ze deze korte western behoorlijk krachtig.

Heel mooie film over het simpel ogende leven van een voormalig Texaanse muzikant. Robert Duvall is zowel acterend als op muzikaal gebied bijzonder sterk en steelt de show in een film waarin hij de showbusiness juist achter zich heeft gelaten. Hij begint aan een nieuw leven dat verre van bijzonder maar juist daarom zo geweldig mooi om te zien is. Een leventje dat hem veel goeds brengt en wanneer hij met zijn verleden geconfronteerd wordt, doet laten genieten van de mooie dingen in het leven. Maar dat het leven niet altijd over rozen gaat, komt in Tender Mercies net zo goed naar voren.

Texas Rising is een behoorlijk groots opgezet epos geworden. Met vijf afleveringen van zo’n anderhalf uur zit je wel even aan de buis gekluisterd. Als je tenminste aan de buis gekluisterd zit, want het is niet voortdurend een groot spektakel en het wil nog weleens inzakken hier en daar. Het zijn vaak de verschillende verhaallijnen die miniseries wel interessant maken en de vaart er een beetje in houden, maar wanneer er zoals hier veel van de hak op de tak wordt gesprongen willen ze mekaar nog wel eens in de weg gaan zitten en kan het vervelend gaan worden.

Gelukkig zijn er de Texas Rangers. Zoals je Texas haast niet zonder haar Rangers voor kan stellen, kan ook deze miniserie niet zonder ze, want zou me worden gevraagd wat de vijf meest interessante karakters uit de serie zijn dan had ik er vijf genoemd uit het groepje waaghalzen dat op aanwijzing van Sam Houston verscheidene smerige klusjes opknapt. Prachtige rol is bijvoorbeeld die van Jeffrey Dean Morgan (die als de steeds zieker wordende topscout Deaf Smith gedurende het filmen bijna 20 kilo is afgevallen, waarmee hij volledig opging in zijn geweldige rol). Daarnaast zetten Jeremy Davies, Stephen Monroe Taylor, Christopher McDonald en Rhys Coiro ook erg leuke karakters neer.

Dan heb je bij dit soort projecten natuurlijk altijd nog het historische aspect. Je kunt je natuurlijk dood gaan ergeren aan het feit dat de kledij niet helemaal past in het tijdperk waarin het verhaal zich afspeelt, dat wapens niet realistisch genoeg worden toegepast of dat er een draai wordt gegeven aan (het verloop van) centraal staande gebeurtenissen, maar als puntje bij paaltje komt doet dat er (voor mij althans) allemaal niet toe en gaat het erom dat de boel een beetje weet te vermaken. Het is immers geen documentaire maar een korte serie en het gaat uiteindelijk minder om wat er precies heeft plaats gevonden dan om wat men in die tijd allemaal wel niet heeft moeten doorstaan. En dat laatste komt gewoon prima naar voren in dit onderhoudend stukje verfilmde Amerikaanse geschiedenis.

Al met al is dit grootse History-project dus zeker geslaagd. Het is jammer dat de serie wat aan de lange kant is en dat het bij vlagen wat traag verloopt, maar aan de andere kant bevat Texas Rising een hoop interessante karakters en vindt er in de serie genoeg plaats om de boel lang genoeg interessant te houden. Dat aan het eind van de laatste aflevering vermeld werd dat de serie een vervolg krijgt onder de naam “Comanche Wars” was in elk geval een aangename verrassing, want meer van dit soort televisie lijkt me zeker niet verkeerd!

The Thin Red Line is een mooie film die af en toe helaas wat inzakt. Of (om het op een positieve manier te brengen): De film kent veel hoogtepunten. Maar tussen deze hoogtepunten voelde het allemaal wat langdradig aan. De flashbacks naar de vrouw van één van de soldaten vond ik bijvoorbeeld wat overbodig, en af en toe zelfs vervelend.

Verder stoorde ik me aan de schakelingen tussen verschillende personen. Er waren nogal wat soldaten die telkens om beurten de hoofdrol leken te hebben. Ik kon ze in ieder geval niet allemaal onthouden. Persoonlijk had ik daarom liever gezien dat de film zich op één bepaald persoon of i.i.g. een kleiner groepje had gericht.

Wat me echter vooral bijblijft aan deze film zijn de prachtig neergezette omgeving en realistisch weergegeven omstandigheden waarin de soldaten zich bevinden. Op de momenten dat er wat meer actie in de film komt, is niet altijd even goed te volgen wat er precies gebeurt en dat is nou precies wat de film zo realistisch maakt. Je krijgt het gevoel dat je zelf één van de soldaten bent.

"You're just running into a burning house where nobody can be saved."

"You ever see that Thunder in the Sun? (...) Worst movie you ever saw" - Jacques Arriett in Craig Johnson's 'Land of Wolves'.

Mijn interesse was gewekt na het lezen hiervan. En het oordeel van de Bask is begrijpelijk moet ik zeggen. Ontzettend slecht vind ik hem persoonlijk niet maar gedateerd is-ie zeker. De film schets, etnisch gezien, wat je mag noemen 'een ongenuanceerd beeld': het zijn zowel indianen als Basken die moeten onderdoen voor en opkijken naar de 'voorbeeldige' Amerikaan in hun midden (en de twee volken trekken ten slotte als gekken tegen elkaar ten strijde). Bovendien heeft de gemiddelde Wagon Train-aflevering een beter verhaal. Er valt dus weinig écht te genieten van deze (gelukkig) korte western, maar ik zou hem niet meteen de allerslechtste ooit willen noemen.

Jack Benny speelt de rol van zijn leven in deze Hollywoodklassieker die de wereld wilde laten lachen tijdens een zwaarmoedige tijd. Doordat wegens bepaalde gebeurtenissen rondom deze film het publiek het lachen verging voordat de film in première ging heeft het even geduurd voordat de film op waarde werd geschat maar gelukkig wordt deze heerlijk vermakelijke film vandaag de dag (zeer terecht) in diverse toplijstjes van het komediegenre opgenomen. De beide hoofdrollen van Dhr. en Mw. Tura worden erg goed ingevuld en daarnaast vind ik, als het op humor/komedie aankomt, bepaalde duo's ook altijd voor een goede komische noot zorgen. In dit geval zijn het zowel Greenberg en Bronski als Ehrhardt en Schultz die een flinke steen bijdragen aan het succes van dit bijzonder leuke pareltje.

Het verhaal van Tom Horn was me nog onbekend maar dat toont voor mij meteen maar weer eens aan hoe bomvol het Wilde Westen van de bijzondere verhalen zit. En in de tijd waarin de western toch eigenlijk op sterven na dood werd bevonden, was deze verfilming van Horn's verhaal toch wel eventjes wat meer dan een kleine stuiptrekking. Het feit dat de ervaren Tom Horn - die werkelijk fenomenaal wordt neergezet door niemand minder dan Steve McQueen (in een van zijn laatste films) - in de verfilmde fase van zijn leven in Wyoming terecht gekomen is, maakt dat de uitgelezen kans om de wonderschone omgeving veelvuldig ter sfeerverhoging in beeld te brengen wel met beide handen aangegrepen moest worden en dat komt de film dan ook zeker ten goede. Samen met de prima invulling van de overige rollen, door onder anderen Richard Farnsworth en Linda Evans, maakte dit alles dat deze film een zeer aangename kennismaking met dhr. Tom Horn was.

Onlangs opnieuw genoten van deze prachtige TV western. The Tracker is eigenlijk vrij onbekend en juist daarom is het opvallend hoe goed de film eigenlijk is. Kris Kristofferson is hierin erg sterk en speelt de beste rol die ik tot nog toe van hem gezien heb, maar het is Mark Moses die hier als zijn zoon de beste indruk achterlaat.

Het goede en mooie verhaal over een alom bekende, gepensioneerde 'spoorzoeker' die gevraagd wordt zijn ervaring en kennis nog één maal te benutten is interessant en weet van begin tot eind te boeien. Vooral omdat, voor zowel de kijker als voor zijn assisterende zoon, deze vakkundige kant van Noble Adams onbekend is. Het wordt steeds duidelijker dat Adams niet voor niets de enige is die de marshal kan helpen, terwijl ook de spanning steeds meer toeneemt naarmate de wetsdienaren (lawmen) de moordenaars naderen.

Eigenlijk is het gewoon de goeien tegen de slechten, maar hierbij wordt het geheel niet verheerlijkt. Zo komt er welgeteld één iemand (een goeie, dat dan gelukkig weer wel) levend uit de strijd en moeten zowel de marshal als zijn gewenste helper het loodje leggen. Vreselijk voor Adams die in eerste instantie niet eens geïnteresseerd was in de, voor hem, dodelijk gebleken expeditie, maar natuurlijk evenzogoed voor zijn liefhebbende zoon, wat er voor zorgt dat deze goede western ook een (lichtelijk) dramatische kant kent.

Goede televisiewestern die alleen al met de mooie setting en aankleding weet te overtuigen. De sfeer zit er vanaf het begin goed in door de prima muziek en mooi geschoten beelden. Ook het acteerwerk is prima. Lou Diamond Phillips speelt de hoofdrol met verve en wordt bovendien door geen van de anderen in de steek gelaten. Ernest Borgnine en Marina Black spelen bijvoorbeeld eveneens prima rollen. Het verhaal is niet bijzonder ingewikkeld of diepgaand, maar de film heeft wel genoeg inhoud om gewoon anderhalf uur behoorlijk goed te vermaken. Daarbij is er zowel plaats voor een lach als een traan en leidt alles zelfs tot een boeiende ontknoping.

Onder het motto ‘ken je klassiekers’ heb ik deze film zojuist bekeken en deze film blijkt alles te hebben wat een klassieker nodig heeft. The Treasure of the Sierra Madre vertelt een prachtig en interessant verhaal, kijkt lekker weg en is zoals elke klassieker uniek in zijn soort. Dit is een geweldige film gebleken die niet voor niets is uitgegroeid tot één van de beste films van de vorige eeuw.

Het eerste uur heb ik met gemengde gevoelens zitten kijken en dat kwam allemaal door één man: Walter Huston. Enerzijds zet hij een geweldig personage neer op bewonderenswaardige wijze. Anderzijds kon ik hem moeilijk volgen doordat hij ongelooflijk snel en soms wat onduidelijk praatte. De ondertiteling heeft hierbij enigszins weten te helpen, maar doordat ook die het moordende tempo van zijn gepraat bij moest zien te houden kreeg ik ook daar niet alles van mee. Maar goed, om hem nu langzamer te laten praten zodat ik het beter kan verstaan is wat overbodig en bovendien hoort het bij het karakter van de persoon die hij hier neer zet. Een karakter dat ik juist wel kon waarderen.

Tijdens het tweede deel begon ik in te zien dat niet alles wat gezegd werd belangrijk was voor het verdere verloop van de film en kon ik die ergernis loslaten. Ik ben me vervolgens meer gaan richten op andermans ergernissen. Ik was tijdens het kijken van de film immers niet de enige die zich ergerde. De personages uit de film hadden eveneens hun dingetjes om over in te zitten, doordat ze elkaar steeds minder konden vertrouwen. Dat alles zorgde voor interessante taferelen die leidden tot de vreemdste situaties. Precies op het moment dat de film lang genoeg geduurd heeft wordt het geheel uiteindelijk op een mooie manier beëindigd.

“You know, the worst ain't so bad when it finally happens. Not half as bad as you figure it'll be before it's happened.”

Samen met Open Range (2003), Broken Trail (2006) en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) is dit toch wel één van de beste westerns van deze eeuw. Deze True Grit is een hele goede remake van de film uit 1969. Persoonlijk vind ik hem zelfs beter dan het origineel.

Vooral Heilee Steinfeld kwam overtuigend over als de wraakzuchtige Mattie Ross. Zij schakelt marshall Cogburn in. Een man met true grit. Cogburn strooit met oneliners, al kom je daar pas achter als je de ondertiteling leest. Prachtig hoe hij bijvoorbeeld steeds die LaBoeuf te kijk zet.

Waar we bij 3:10 to Yuma (2007) nog zagen dat het verhaal enigszins gewijzigd was t.o.v. de voorganger, zien we hier een film die over het algemeen vrij veel lijkt op de film waarop het gebaseerd is. Waarschijnlijk komt dat ook omdat er zo min mogelijk wil worden afgeweken van het boek, maar persoonlijk vind ik het sowieso een goede keus. Dat wat de film uit ’69 zo goed maakt (het verhaal) is overgenomen en het niveau van acteren (en dan doel ik vooral op de actrices in de rol van Mattie Ross) zorgt er voor dat de film zijn voorganger zelfs overstijgt.

"You must pay for everything in this world, in one way or another. There is nothing free, except the grace of God.”

Goeie avonturenwestern. Twee mannen ontsnappen uit een werkkamp en maken vervolgens van alles mee. Ze maken een tocht door de wildernis richting Texas om daar vervolgens in de Texaanse Revolutie te vechten.

Two for Texas bestaat eigenlijk uit twee delen. In het eerste deel zijn ze op de vlucht en in het tweede deel dienen ze in het leger van generaal Houston. Wat in het begin lijkt op een avontuur in de jungle eindigt uiteindelijk met een geschiedenisles. Het probleem daarbij vind ik vaak dat de combinatie tussen de harde feiten en de fictieve verhaallijn het geloofwaardigheidsgehalte wat omlaag haalt. Over het algemeen zie ik het liefst een van beiden, maar in dit geval gaat het aardig samen en heeft het me niet heel erg gestoord.

Kris Kristofferson heeft toch wel een van de meest mannelijke stemmen die je je maar kunt bedenken. Gelukkig is hij niet onvoorstelbaar veel aan het woord en zegt hij niet al te veel essentiële dingen, want ik kan hem niet altijd even goed verstaan. Juist daarom zie ik hem altijd graag. Alleen al door zijn stem komt hij op mij altijd erg realistisch over. Ook Scott Bairstow heeft een leuke rol, al heb ik me wel erg geërgerd aan de romance met Sana (Irene Bedard). Dat had van mij niet gehoeven. Vooral die hereniging op het laatst ging wel erg makkelijk en kwam zeer ongeloofwaardig over.