Opinions

Deze tweederangs western is eigenlijk nog helemaal niet zo belabberd, al is ie verre van goed. Het idee was erg leuk. De hereniging van een aantal oude van dagen heeft wel wat komisch en leent zich goed voor een vermakelijke western. En ook aan de uitwerking hiervan, door de bekende gezichten, ligt het niet. De rollen worden leuk ingevuld. Richard Widmark voorop. De mooiste rol is voor hem, tussen enkele andere welbekende koppen zoals die van Jack Elam en Willie Nelson (die meer dan vijfentwintig jaar geleden klaarblijkelijk ook al tot de oudjes behoorde maar vandaag de dag gewoon nog steeds in levende wijze onderdeel van die categorie uitmaakt). Dan is het wel wat jammer dat de film maar weinig verhaal heeft en het bij vlagen redelijk saai is, maar dat wil nog niet zeggen dat Once upon a Texas Train geen leuke momenten kent en af en toe best wel het kijken waard is.

Afgelopen zondag heb ik deze film weer eens gezien en dit is voor mij, op de een of andere manier, de ultieme zondagavondfilm. Heerlijk is het om aan het eind van het weekend nog even uit de huidige drukke samenleving te stappen en te genieten van een western als deze met leuke personages zonder overvolle agenda’s die gewoon doen waar ze zin in hebben of in ieder geval de indruk wekken dat ze dat doen. Ik vind het altijd erg prettig om me even helemaal in een heel andere wereld te wanen. En dan is dit voor mij de ideale wereld. Een wereld met paarden, cowboys, sheriffs, saloons en een prachtige omgeving.

Open Range begint ijzersterk. De prachtige beelden van de weidse omgeving volgen elkaar in rap tempo op en het ene beeld is nog mooier dan het andere. Ik word er spontaan blij van als ik aan de schitterende beelden terug denk en het gedeelte van de film voordat ze het stadje intrekken had van mij dan ook gerust een half uur langer mogen duren. Al was het alleen maar om langer van de wonderschone natuur te kunnen genieten. Tijdens het kijken van de film op mijn laptop was ik enkele keren geneigd de film even op pauze te zetten en het beeld “Als bureaublad achtergrond” te gebruiken.

Kevin Costner heeft met Robert Duvall een heel goede metgezel weten te strikken. Duvall, die zoals wel vaker ook in deze film af en toe met zijn tong loopt te pielen, is geniaal en met zijn verbluffende acteerprestatie zet hij zijn rol perfect neer. Kort gezegd: Duvall plays (like a) Boss! Hoewel hij zich niet tussen de minste acteurs/actrices bevindt weet hij toch met gemak boven de rest uit te steken, al draagt zijn rol hier ook aan bij.

Het door enkelen misprezen verhaal was voor mij juist een meevaller. Dit is niet het type western dat belang heeft bij een doordacht en ingewikkeld verhaal. Terwijl het verhaal in één zin is samen te vatten blijft de film immers de gehele tijd te boeien. Het is eigenlijk heel simpel. De één (Baxter) doet de ander (Spearman) iets aan, waarop de gedupeerde besluit wraak te nemen. Toch blijft de film interesseren en gaat het na twee uur nog lang niet vervelen.

“A man's got a right to protect his property and his life, and we ain't letting no rancher or his lawman take either.”

Een van Eastwoods besten. Hij gaat als Josey Wales het verkeerde pad op na door een op een soortgelijk pad geraakte legertroep te zijn beroofd van de meest dierbare dingen die je je kunt bedenken. Een vergelijking met zijn spaghettitrilogie gaat hier eigenlijk niet op, maar de manier waarop hij tegelijkertijd nogal bot overkomt en evengoed sympathie weet op te wekken is vergelijkbaar en even succesvol als tijdens zijn Europese avontuur. De film is wel wat aan de lange kant en had zeker niet veel langer moeten duren, want het mag dan een zeer vermakelijke film zijn, er zijn wel van die momenten dat het even wat minder boeiend is. Toch mag dat de pret die er uit deze film te halen valt niet drukken en is The Outlaw Josey Wales met recht een bijzondere en unieke klassieker uit het genre.

The Long Kill is nou niet bepaald exceptioneel, maar het is wel geinig om die countrysterren (weer) eens te zien acteren. Of het nu Kris Kristofferson, Willie Nelson of Travis Tritt is, eigenlijk spelen ze allemaal wel een leuke rol en zorgen ze er zelfs voor dat je voor de grootste schurken nog sympathie weet op te wekken. Ook Waylon Jennings heeft een heel aardige bijdrage en Chad Willett zet zijn typische groene zoon prima neer. De eveneens typische (en volgens mij zelfs gejatte) muziek die hier en daar valt te bespeuren is niet bepaald het grote pluspunt van de film (al maakt hun eigen muziek wel het een en ander goed), en ook inhoudelijk gezien is het geen meesterwerk, maar de uitwerking is prima. Verre van hoogstaand, maar redelijk vermakelijk dus.

"Hey Lullaby, wake up. It's time to go to sleep."

Ongelooflijk slecht is deze western niet, maar hij zal waarschijnlijk nooit in een top 100 John Wayne-Films belanden. Daarvoor is ie niet goed genoeg. John Wayne heeft wel een leuk rolletje in deze ongewone western die eens niet gaat over paarden en koeien, maar waarbij ook auto's en vliegtuigen ingezet worden. Moderne vervoersmiddelen uit die tijd. De film lijkt zich ook af te spelen in de jaren '30.

Dat de western zo 'modern' is maakt het een unieke film binnen het genre, maar daarmee is niet gezegd dat het ook een goede film is. Helaas niet. Het acteerwerk in Overland Stage Raiders is af en toe lachwekkend slecht en laat nogal wat te wensen over. Ze kijken mekaar soms al aan voor de ander wat gezegd heeft...

De film komt uit 1938. Dat is het jaar voordat o.a. Stagecoach en Destry Rides Again uitkwamen. Op de één of andere manier had ik daardoor ook hoge verwachtingen, omdat ik dacht te weten waartoe men in die tijd in staat was. Oudere films vind ik doorgaans altijd lastig te beoordelen en ik probeerde me daaraan vast te houden, maar al gauw bleek het om een film te gaan die niet kan tippen aan de genoemde klassiekers. Op zich is dat niet erg, want van een onbekende film als deze mag je natuurlijk niet te veel verwachten.

Over het algemeen ben ik geen groot liefhebber van series, maar als er één serie is die vandaag de dag op de Nederlandse televisie is die ik wel kan waarderen is het wel Flikken Maastricht. Als die serie op tv is blijf ik regelmatig hangen en ik wist daarom al ongeveer hoe de (hoofd)rollen verdeeld zijn. Ik pak af en toe een afleveringetje mee, maar volg de serie niet. Daarom vond ik het juist wel mooi dat er vanavond een extra lange, op zich zelf staande aflevering op tv was die voor de verandering het verhaal eens in een keer verteld. De film kan echter niet tippen aan het niveau dat in de serie gehaald wordt.

Het grootste minpunt van De Overloper vond ik (net als in de serie overigens) Angela Schijf. Hoewel ik me over het algemeen bij het kijken van een film zelden druk maak over het al dan niet zo goede acteerwerk kan ik haar altijd maar moeilijk serieus nemen. Ze maakt op mij altijd een hele 'neppe' indruk. Ze speelt niet zichzelf, maar ik heb ook niet het idee dat ze iemand anders aan het spelen is, waardoor ze op mij overkomt als een vrij emotieloze rechercheur, die trouwens ook het nodige geluk aan haar zijde heeft.

Er moet nogal eens wat door de vingers gezien worden, wil je een beetje genieten van deze film. Niet alles komt even realistisch over, maar die ingewikkelde en doordachte verhalen, zoals die ook in de serie verwikkeld zitten, maken voor mij een hoop goed. Ik kan me er als misdaad-leek altijd ongelooflijk druk om maken dat ik het allemaal niet goed begrijp en moeilijk kan volgen, maar als alles dan op het laatst op zijn plek valt ben ik altijd wel opgelucht. Dan blijk ik vaak toch niet zo dom als ik dacht dat ik was... Dat maakt dat ik wel met een voldaan gevoel achterbleef, wat niet wil zeggen dat dit een topfilm was, maar slecht was het ook absoluut niet.