Opinions

Nee, hier kon ik eigenlijk niet zo heel veel mee. Het verhaaltje heeft enerzijds wel wat maar is anderzijds veel te simpel om het ook maar enigszins boeiend te houden. Er gebeurd weinig, maar wanneer er dan wat gebeurd ziet het er lang niet altijd even overtuigend uit. Wel zijn er een aantal aardige rolletjes en het zijn toch ook niet de minsten die hun bijdrage aan dit filmpje hebben geleverd. Zo heeft James Stewart een voor hem typische rol en doet ie het prima, maar is zijn optreden zeker niet onvergetelijk. Ben Johnson, Jack Elam, Harry Carey Jr. en Maureen O'Hara verdienen ook een eervolle vermelding, maar Jullie Mills is daarentegen weer irritant en is een grote stoorzender. Regisseur Andrew V. McLaglen liet een jaar hiervoor in elk geval zien dat ie wel een stukje beter kan dan dit.

Een scene die overigens wel overtuigend overkwam, was die van de omvallende wagen, die ook in de trailer te zien is. Deze vond echt plaats zoals deze te zien is en zag er dan ook opvallend ernstig uit. Gelukkig kwamen de stuntvrouwen er goed vanaf.

Rear Window is een pracht van een filmklassieker. Het is vooral de sfeer die er gedurende de hele film hangt die deze film, ondanks de soms hoog oplopende spanningen, erg vermakelijk maakt om naar te kijken. Je zit als kijker als het ware met de geweldig spelende James Stewart mee te kijken uit zijn raampje naar de buren en hebt daarbij eigenlijk een nog mooier uitzicht dan hij, dankzij de fijne en sfeervolle Technicolor-kleuren. Doordat de (huiskamer)sfeer door de mysterieuze praktijken aan de overzijde na verloop van tijd beetje bij beetje grimmiger wordt, hangt er bovendien een bepaalde spanning in de lucht die voor een heerlijke ontknoping zorgt, waardoor het van begin tot eind een genot is om naar te kijken.

Prima TV-film, waarbij iedereen eigenlijk een bijrol speelt. De goedheid van God staat hier immers centraal, en dat is niet iets dat langs je heen zal gaan als je naar deze film zit te kijken. Drew Waters speelt Henry Myers, die veelvuldig met zijn zonden wordt geconfronteerd. Hij wil echter juist het verleden achter zich laten en is een heel nieuw leven begonnen. Een leven dat er steeds religieuzer uit gaat zien, waardoor ook de film nogal Bijbels getint is. Dat laatste is iets wat ik van tevoren wist en dat stoorde daarom niet zo erg. Niet zo erg als de muzikale klanken die ermee gepaard gingen althans. Dat had namelijk wel iets minder gekund. Hier en daar wordt er een gevoelige snaar geraakt, maar vaker wekt de 'ondersteunende' muziek ergernis op. Dat doet echter niets af aan het interessante verhaal (dat zelfs nog ietwat gecompliceerder in mekaar steekt dan je zou verwachten) en de prima acteerprestaties, die deze film zeker eens het bekijken waard maken.

Prachtig vervolg op Lonesome Dove. Het zal dan misschien niet het erop volgende verhaal zijn dat Larry McMurtry, als schrijver van de officiële serie, voor ogen had, maar met de vrijwel intact gebleven cast is er een zeer aangenaam vervolg gemaakt dat net zo genietbaar is als zijn voorloper. Eerst met een lach en een traan, maar nu vooral met een traan.

De rollen zijn wederom stuk voor stuk sterk bezet. Het grootste gedeelte van de belangrijke rollen wordt vervuld door dezelfde acteurs/actrices als in de officiële miniserie en weer worden de karakters sterk neergezet. Twee belangrijke rollen moesten er vervangen worden. Waar Barbara Hershey de rol als Clara Allen van Anjelica Huston met verve overneemt mag Tommy Lee Jones' vervanger Jon Voight ook de nodige complimenten in ontvangst nemen. De nieuwe personages weten middels hun sterk uitgewerkte karakter en dankzij het sterke spel van de nieuwkomers ook te overtuigen. Van de bijna emotieloze Woodrow F. Call (Voight) tot de goedlachse, bereidwillige moeder Sara Pickett (CCH Pounder), allemaal zijn het unieke persoonlijkheden die Return to Lonesome Dove tot een erg leuke miniserie maken.

Ook het verhaal is weer erg sterk en weet gemakkelijk vijfenhalf uur te vullen. Ondanks het feit dat dit vervolg niet door dezelfde schrijver geschreven is, is men wel trouw gebleven aan de voorafgaande geschiedenis. Alle personages hebben ze hun eigen, doorgaans niet altijd even vrolijke dingen meegemaakt en die dingen hebben hun uitwerking op het verloop van het verhaal. Ook in dit vervolg maken ze weer de nodige aangrijpende dingen mee en moeten ze wederom verschrikkelijke gebeurtenissen zien te doorstaan. Zelf vond ik dit vervolg een stuk aangrijpender en dramatischer dan het officieel. Het belangrijkste punt dat daarvoor zorgde was de ditmaal afwezige relativering, waarvoor Augustus McCrae doorgaans zorgde. Voor de rest is deze miniserie echter in veel dingen gelijk aan zijn voorganger. Zo zorgden de mooie muziek en de prachtige beelden er bijvoorbeeld voor dat er weer dezelfde fijne sfeer aanwezig is.

En zo valt er nog veel meer positiefs te zeggen over dit vervolg. De prachtige locaties waar ze de film hebben geschoten bijvoorbeeld. Of de veel moeilijker waar te nemen grens tussen goed en kwaad. Het ligt niet meer zo voor de hand dat die goed is en die ander slecht en dat wordt erg sterk uitgewerkt. Pas in het laatste deel valt alles op zijn plaats.

Ik wil nog wel even een kleine aanmerking maken over de titel. Toen ze in het derde deel nog geen enkele aanstalten maakten om terug naar hun vertrouwde dorpje te gaan, begon ik me toch wel een beetje achter mijn oren te krabben. De titel slaat als een tang op een varken. En dat terwijl de varkens, naast Augustus McCrae, nou juist de grote afwezigen zijn. Ik weet niet wie de titel heeft bedacht maar hij of zij zal de serie daarvoor wel even snel achteruitspoelend hebben bekeken. Kom op zeg, noem het dan gewoon Leaving Lonesome Dove of Return to Montana. De naam waaronder de miniserie nu bekend staat zorgt in ieder geval voor de nodige verwarring.

Vrij kort, maar bijzonder krachtig, zijn ze, de westerns van Budd Boetticher. Ride Lonesome is daarop geen uitzondering. Randolph Scott steelt weer de show en doet dat ook dit keer met verve. Verder zijn er prima rollen van onder anderen James Coburn, Lee Van Cleef en Pernell Roberts en mag Karen Steele's bijdrage zeker niet onvermeld blijven. De film is prachtig geschoten, sfeervol gekleurd en van prima muzikale ondersteuning voorzien. De zinderende ontknoping, waarbij een man zijn broer van de galg moet zien te redden (waar hebben we dat - ondanks de andere afloop - eerder (of eigenlijk: later) gezien?...), mocht er ook wezen, wat maakt dat de film zich vanaf het begin, richting het einde, naar een mooi hoogtepunt richt.

Trage en ietwat saaie film over een interessant onderwerp. Het is op zich wel aardig om het verloop van de Amerikaanse Burgeroorlog in de westelijke(re) staten eens te zien (het bloedbad van Lawrence voorop) en de setting en vormgeving zijn bewonderenswaardig, maar Ride with the Devil kon niet de volle tweeënhalf uur boeien. Hoofdrolspeler Tobey Maguire loopt rond als een simpele ziel, al weet ik niet of dat aan hem ligt. Wellicht is zijn personage gewoon niet interessant genoeg om de film te dragen. De rollen van Jeffrey Wright en Simon Baker vond ik een stuk sterker en interessanter. Zij wisten wat meer te overtuigen, al hebben ze deze tamme film daar nou ook niet echt mee kunnen redden.

Omdat het boek van Zane Grey zo een grote klassieker is, heb ik me voor het zien van deze boekverfilming voor de verandering eens ingelezen. Normaal doe ik dat niet en hanteer ik in sommige gevallen de omgekeerde volgorde, maar ditmaal heeft het op de ‘officiële’ manier prima uitgepakt. Dit is immers een aardige verfilming van een prachtig verhaal gebleken.

Vooral de locaties zijn knap gevonden en komen behoorlijk goed overeen met de plekken die in het boek beschreven worden. Het verhaal is mooi in beeld gebracht. Wel vond ik dat Bern Venters en de gemaskerde rijder opvallend weinig aandacht kregen in vergelijking tot Jane Withersteen en Lassiter. Hoewel dat het tegelijkertijd voor Ed Harris wel beter mogelijk maakte om de show te stelen. Hij zet hier immers de mooiste rol neer en draagt daarmee de film.

Het voornaamste probleem is wel dat de film te veel van het verhaal wil vertellen in een te kort tijdsbestek. In de anderhalf uur die de film duurt, voelt niet alles even echt aan en komen sommige gebeurtenissen of veranderingen vrij plots en onverwachts. Voor je er erg in hebt, is er bijvoorbeeld liefde in het spel en is Lassister de goedheid zelve. Wat dat betreft zou een miniserie het boek meer eer aandoen, omdat het een en ander dan iets beter zou kunnen worden uitgesmeerd.

Dat neemt echter niet weg dat dit op zich een best vermakelijke film is en dat er naast de prachtig in beeld gebrachte locaties een aantal erg genietbare scènes in de film zitten. Daarmee is deze verfilming bij vlagen zeker het kijken waard.

Lange tijd heeft de poster die hier op de MovieMeter-site staat me ervan weerhouden de film te gaan kijken. Door de witte achtergrond op de poster verwachtte ik immers een film die zich in de sneeuw zou afspelen, wat me persoonlijk niet echt aansprak.

Grappig hoe het tegendeel waar bleek te zijn, toen ik de film uiteindelijk toch ben gaan kijken. Ik bleek totaal op het verkeerde been te zijn gezet door de poster. De film speelt zich af in een typisch ouderwets western-dorpje. En het is warempel nog mooi weer ook. De droge humor en leuke dialogen zorgen, in combinatie met de warme kleuren, voor een geweldige sfeer. Een fijne sfeer die ik nooit eerder in een film heb ervaren.

Dean Martin en John Wayne stelen de show met hun hoofdrollen. Daarnaast is er echter ook nog ruimte voor andere personages als Carlos en Stumpy. Personages met opvallende karakters die voor de nodige humor zorgen.

Rio Bravo is vooralsnog de beste Amerikaanse western die ik ooit zag met de beide liedjes als absoluut hoogtepunt.

“Just my rifle, my pony and me.”

Nadat de eerste twee delen van de zogenaamde ‘cavalry trilogy‘ van John Ford lichtelijk waren tegengevallen door overbodige liefdesverhalen en nadat ik zag dat romantiek hier zelfs als genre wordt genoemd waren mijn verwachtingen niet al te hoog. Daardoor kon Rio Grande alleen nog maar meevallen.

De romance is verwikkeld in een verhaal dat interessant in elkaar steekt en komt daarnaast niet overdreven veel aan de orde. Het is meer de familieaangelegenheid waar de aandacht naar uit gaat. De drie gezinsleden komen, al dan niet toevallig, terecht in een fort te midden van de indianen en worden daar herenigd. Die hereniging gaat niet gemakkelijk aangezien ze nogal van mening verschillen. Colonel York staat voor een moeilijke keuze tussen zijn (ex-)vrouw en zijn zoon en het is mooi om te zien hoe uiteindelijk beiden tevreden gesteld worden.

Het zijn na She Wore a Yellow Ribbon wederom John Wayne en Ben Johnson die de show stelen. Ben Johnson kreeg net als Victor McLaglen, die ook weer een leuke rol had, voor het gemak ook maar meteen dezelfde naam als in de voorgaande film.

Mooi zwart-wit is niet lelijk. Dat wordt ook maar weer eens duidelijk bij het zien van prachtige beelden van het wonderschone Monument Valley. John Ford heeft daar toch wel weer een zeer aardig filmpje weten te maken.

Rio Lobo staat bekend als tweede remake van de klassieker Rio Bravo omdat Howard Hawks en John Wayne hier op dezelfde manier te werk zijn gegaan als bij de twee voorgaande samenwerkingen. Ook hier gaat het weer om de sfeer, om de karakters en om de dialogen. De vergelijking met zijn voorgangers (het zojuist genoemde Rio Bravo en het latere El Dorado) kan echter pas achteraf gemaakt worden, want in het begin lijkt er nog totaal geen sprake te zijn van opvallende overeenkomsten. John Wayne doet weer mee en trekt met zijn kenmerkende stem meteen alle aandacht naar zich toe, maar met zijn Unie-uitrusting doet hij geenszins denken aan de goedaardige sheriff met zijn pastelkleuren outfit, of aan het vriendje van de dronken sheriff die in dezelfde kledij rondliep.

Het zijn gedeelten van de film die voor herkenning zorgen en die doen denken aan de voormalige samenwerkingen van Hawks en Wayne, maar het is niet zo dat de film hetzelfde verhaal in een nieuw jasje steekt. Sterker nog, Wayne draagt zowat hetzelfde jasje en het verschil zit hem juist in het verhaal. Waar John Wayne in Rio Bravo nog zelf de sheriff was en in El Dorado al een stapje terug deed als vriend van de sheriff, staat hij nu zelfs aan de andere kant. Niet dat hij nu ineens slecht is. Nee, de wetsdienaren, die normaal gesproken als de grote helden worden neergezet, zijn dit keer gewoon de slechteriken en de goedaardige Wayne zal ze wel een lesje leren.

Hulp is er ook. Hij hoeft het allemaal niet alleen te doen. Het is Shasta Delaney (Jennifer O’Neill) die hem om hulp vraagt maar ze is zelf ook niet te beroerd om hem bij te staan waar dat nodig is. Verder heeft McNally (Wayne) nog een aantal vrienden over gehouden aan de verschrikkelijke oorlog die aan het begin van de film in volle gang was. Twee vrienden die hij in het heetst van de strijd heeft leren kennen. Geen van de twee is een dronkaard, zoals in Rio Bravo en El Dorado wel het geval was, maar dat wil niet zeggen dat hij altijd op ze kan rekenen. Ze hebben wel goede intenties, maar de een moet hij op den duur zien te bevrijden en wanneer hem dat gelukt is, zorgt de ander wel voor de nodige problemen. De oudjes doen het wat dat betreft vaak een stuk beter. Op hen kan je wel altijd rekenen. Jack Elam is ditmaal Wayne’s oude kreupele, onberekenbare steun en toeverlaat. Hij speelt erg sterk als ene meneer Phillips wiens zoon in gevangenschap verkeert.

De film zit weer vol fijne, leuke en interessante karakters. Doorgaans kun je je binnen drie seconden een beeld vormen van een bepaald persoon, al gaat dit de ene keer wat makkelijker dan de andere. Dat laatste ligt puur aan het acteerniveau. Zo ga je als Jack Elam of Mike Henry ten tonele verschijnt meteen op het puntje van je stoel zitten omdat ze zo overtuigend overkomen, maar heeft dat bij Sherry Lansing en Jennifer O’Neill hele andere redenen.

Nu ben ik zelf natuurlijk degene die deze film weer vergelijkt met zijn twee genoemde voorgangers, maar eigenlijk zijn de overeenkomsten met die films in mindere mate aanwezig dan tussen die twee films zelf. Toch maakt dat Rio Lobo niet uniek genoeg om dit een buitengewone film te noemen. Aan de andere kant is deze laatste Hawks-film ook geen grote tegenvaller en mag dit zeker als een waardige afsluiter van Hawks’ carrière worden gezien.

Aardige western die letterlijk en figuurlijk wat langzaam voortkabbelt. Prima rollen van onder anderen Robert Mitchum en Rory Calhoun maken dat River of No Return van begin tot eind best vermakelijk is om naar te kijken. De studio-opnamen zagen er niet uit, maar het feit dat je daarnaast anderhalf uur lang naar Marylin Monroe zit te kijken, maakt wel het een en ander goed. Een erg bijzondere film was dit echter niet. Bij vlagen ging het allemaal wat te traag en het wist niet altijd even goed te boeien. Gelukkig zijn de momenten waarop er wel wat gebeurt interessant genoeg om de film wat te redden.

Interessante patriottistische oorlogsfilm over een oorlog die niet bepaald is uitgemolken in de Amerikaanse filmindustrie. Films over de Spaans-Amerikaanse Oorlog zijn behoorlijk dun gezaaid en juist daarom is dit toch wel een uniek stukje film. Tom Berenger zet hier Theodore Roosevelt op geniale en zeer komische wijze neer (en hij lijkt warempel ook nog opvallend veel op de aanvoerder van de Rough Riders). Hijs daarbij Sam Elliott in een uniform en je hebt ook de volgende legeraanvoerder te pakken. Die beste man is hier helemaal op zijn plaats. Net als Gary Busey overigens, die hier als Zuidelijke generaal eveneens zeer overtuigend is. Bij vlagen is de film wat aan de langdradige kant, maar met name de actiescènes zijn bijzonder sterk.

Een vermakelijke western die het voornamelijk moet hebben van James Cagney. Hij zet hier een geweldige prestatie neer als de handige Matt Dow die zich na een ongelukkige kennismaking steeds meer thuis begint te voelen in het dorp waar hij terecht komt. De plaatsinnemer van zijn verloren zoon, Davey Bishop (gespeeld door John Derek), die al met hem was voor de ongelukkige intrede in het dorp, kan qua uitstraling bij lange na niet aan hem tippen waardoor het voornamelijk Cagney is die de show steelt. Het prachtig gelegen dorpje is er een waarin de nodige onrust heerst en met Matt Dow aan het roer lijkt alles toch wel in orde. Totdat een samenloop van vervelende omstandigheden er voor zorgt dat de dorpsbewoners hem in twijfel beginnen te trekken en hij het zelf ook nog eens niet meteen bij het rechte eind blijkt te hebben wanneer hij zich heeft vergist in zijn metgezel en deze hem in een moeilijke situatie brengt. Hierdoor loopt de spanning nog even iets op tegen het einde en kent deze over het algemeen toch wel rustig voortkabbelende western nog een interessante ontknoping.