Opinions

Ook het oeuvre van Anthony Mann kent mindere films en The Last Frontier blijkt daar een van. Scouts uit het westelijke leger van de VS zijn vaak leuke karakters en komen in westerns vaak goed tot hun recht maar dat blijkt helaas niet altijd het geval. Victor Mature kan niet bepaald overtuigen in de hoofdrol en als daarnaast dan James Whitmore gecast wordt valt het tegen als die laatste maar weinig in beeld is en eigenlijk slechts een bijrol vertolkt. Verder speelt het verhaal zich net iets te veel binnen de grenzen van het niet zo heel sfeervolle fort af en is ook dat - zeker voor een Mann-western - een beetje tegenvallend.

Prima film. Niks mis mee. Bij een film gaat het om vermaak en ik heb me geen moment verveeld tijdens deze film.

Het moge duidelijk zijn dat The Last Outlaw het niet moet hebben van een ingewikkeld verhaal. Graff, type Ben Wade (3:10 to Yuma), is de leider van een groep outlaws die op een gegeven moment niet meer het volste vertrouwen in hem hebben. Nadat ze een bank hebben overvallen is Graff de eerste die wordt opgepakt en zweert hij wraak op zijn ex-collega's. Hij schiet vervolgens, als gevangene, de bankdirecteur te hulp bij zijn zoektocht naar het gestolen geld.

Niet al te ingewikkeld dus, maar het zijn de acteerprestaties die dit alles tot een zeer boeiende film weten te verwerken die eindigt met een interessante shoot-out.

"You want the money, sir? Go get it."

Last Stand at Saber River was de laatste noemenswaardige western van Tom Selleck die ik nog moest zien en het is zeker niet zijn minste. Het is ook niet zijn beste, maar dat is niet reëel om te verwachten en bovendien hoeft dat helemaal niet om dit een geslaagde film te mogen noemen. Want geslaagd is deze film zeker.

Wat vooral een western is, begint wat dramatisch, met onder andere de dood van het jongste gezinslid. Vervolgens wordt het hele verhaal wat geromantiseerd (uiteindelijk weet iedereen wel erg gemakkelijk te overleven) en verliest het zijn realiteit meer en meer (ik heb een onervaren vrouw nog niet eerder zo goed zien schieten). Toch is dit iets dat met een beetje goede wil gemakkelijk door de vingers gezien kan worden en dan verder ook niet hoeft te storen.

De film, gebaseerd op een boek van Elmore Leonard, heeft een mooi verhaal. Een voormalig soldaat aan de kant van de Geconfedereerde Staten van Amerika keert terug naar zijn oude woning. Wat volgt is een strijd met enkele rebellen die zijn huis hebben ingepikt. Het lijkt duidelijk wie er met wie af wil rekenen, maar een interessante plotwending zorgt er voor dat het allemaal niet verloopt zoals het lijkt te gaan lopen. Het ietwat verheerlijkte einde dient ten slotte als een aardige afsluiting van een goed verhaal.

Als de goede vrienden die Anthony Quinn en Kirk Douglas hier neerzetten vrijgezel waren gebleven was Last Train from Gun Hill bij lange na niet zo’n goede film als het nu is, want de manier waarop zij in deze film tegenover elkaar komen te staan is bijzonder interessant om te volgen en maakt dit zelfs tot een van mijn favoriete klassiekers uit het westerngenre. Het grootste gedeelte van de film speelt zich in een dorp af en dan moet het een sterke film zijn wil het blijven boeien, maar dat is bij deze film zeker het geval. Dat komt voornamelijk door het gebruik van tijd, dat net als in bijvoorbeeld High Noon en 3:10 to Yuma een belangrijke rol speelt in de steeds verder oplopende spanning waardoor op geweldige wijze naar een uiteindelijk hoogtepunt wordt toegewerkt.

Goeie western die grotendeels gedragen wordt door Richard Widmark. Hij vervult een glansrol als voormalig ingeburgerde Comanche die zich middels wraakgevoelens in de nesten heeft gewerkt. Zijn verleden bij de indianen komt hem vaak goed van pas maar brengt ook nadelen met zich mee. Als hij op een gegeven moment als een van de weinigen een indianenoverval overleeft wordt het interessant. Enkele, niet altijd even vriendelijke jongelui blijken ook nog in leven en hij moet met hen zien te overleven.

The Last Wagon moet het vervolgens niet hebben van een ingewikkeld verhaal, maar de omstandigheden waarin de groep verkeert brengen dusdanig veel problemen met zich mee dat het voortdurend boeiend blijft om naar te kijken. Er is een voortdurende spanning aanwezig omdat de Apachen hen op de hielen zitten. De vraag blijft hoe het hen zal vergaan en hoe het zal aflopen. Als het uiteindelijk is afgelopen gaat de film nog even door met een wellicht wat overbodige rechtszaak, maar persoonlijk vond ik niet dat het afbreuk doet aan de film.

Vermakelijke western van John Sturges, waarin twee topacteurs tegenover elkaar staan en het beste uit elkaar naar boven weten te halen. Robert Taylor is erg sterk als de geteisterde hoofdpersoon, maar Richard Widmark is wellicht nog wel veel beter als de goedlachse schurk. De mooie ruwe landschappen en het prima verhaal dat de film vertelt doen de rest. Er is voortdurend een bepaalde spanning aanwezig, maar tegelijkertijd is de sfeer vrij goed. Interessant hoe de achtergronden van de personages steeds meer aan het licht komen en hoe het steeds duidelijker wordt hoe de vork in de steel zit. De uiteindelijke afloop is bovendien zeer mooi uitgewerkt en maakt dat de film naar een erg sterk hoogtepunt toewerkt.

Veel B-westerns uit de jaren 30 moesten het volgens mij doen met één echte topacteur die de show stal, maar Law en Order is daarop toch wel een uitzondering met Walter Huston en Harry Carey als de twee hoofdkarakters. De twee worden bijgestaan door onder anderen Russell Simpson, Andy Devine en Walter Brennan, wat toch ook geen onbekenden namen zijn. Of dit ook een B-western te noemen valt is dus nog maar de vraag, want de film weet de meeste jaren 30-westerns die ik zag toch wel te ontstijgen.

Huston speelt de pas in Tombstone gearriveerde nieuwe marshal die met zijn broers (of vrienden) naar het stadje is toegetrokken. Dat de film losjes op de avonturen van Wyatt Earp gebaseerd is moge dan ook duidelijk zijn, maar dat dit een heel aardige interpretatie van het verhaal van het tot rust brengen van het stadje is, is ook zeker het melden waard. Gewoon een erg vermakelijk filmpje.

Prachtige film met een bijzonder sterke Burt Lancaster die ik nog niet eerder zo geweldig geniaal aan het werk heb gezien. Gek genoeg kon ik best empathie (en zelfs nog wel wat sympathie) opbrengen voor de meedogenloze marshal Maddox en zijn manier van handelen. Ik kan me zo, vlak na het zien van de film, in elk geval niet direct een moment herinneren waarop ik zijn doen en laten in twijfel trok. Hij doet de titel van de film tenminste wel eer aan en handelt naar de wet zoals een zogenaamde lawman dat hoort te doen.

Hoe dan ook, de problemen die de door Maddox begonnen 'klopjacht' met zich meebrengt, maken dit wel tot een vrij bijzondere film. Met zijn harde aanpak gaat het nodige bloedvergieten gepaard en dat er niet met hem te spotten valt wordt al gauw duidelijk. Daarom is het interessant om te zien hoe er wordt gehandeld door de verdachten en de overige stadsbewoners. Zowel de lafheid als de overmoedigheid die uit de situatie voortkomen zijn herkenbaar en leveren boeiende momenten op.

De onverwachte wending tegen het einde, waarbij Maddox besluit alles toch maar te laten voor wat het is nadat ie de ene na de andere vol overtuiging wist in te pakken, kon ik echter niet helemaal volgen. Laat staan dat ik er ook maar iets van begreep. 'k Dacht aanvankelijk nog dat ie het stadje verliet om zijn ex-vriendin weer terug te winnen, maar nadat haar huidige man zomaar, zonder dat er ook maar een goede (door mij opgemerkte) reden voor is, het loodje moet leggen, was voor mij de enige overgebleven reden voor Maddox's plotselinge vertrek dat hij bang was. Dat lijkt me echter zeer onwaarschijnlijk en het zou dan ook mooi zijn als iemand met een aannemelijkere uitleg van het einde zou kunnen komen, want het slot van de film wordt nogal eens geprezen, en een eventuele opheldering bij mij zou daarom wellicht zomaar een positieve draai aan de toch al niet zo negatieve beoordeling kunnen geven.

Het meeste is eigenlijk al gezegd in het voorgaande bericht van Brix, maar mij beviel de film volgens mij net een tikkeltje beter. Dit regiedebuut van Charles Marquis Warren viel me namelijk erg mee en voor een cavaleriewestern heb ik er opvallend veel van kunnen genieten. Het is geen heuse topfilm, maar met een hoop bekende gezichten in de cast en een heel aardig verhaal, wist de film me behoorlijk te vermaken. Wat me opviel en wat ik wel mooi vond, is dat het zo een beetje iedereen die met zijn gezicht in de film te zien was ook daadwerkelijk iets te zeggen had. Dat levert binnen de cavaleriepatrouille zo nu en dan leuke en interessante conversaties en situaties op.

Wel moet gezegd dat de titel wat misleidend is. The Little Bighorn speelt wel een rol in de film, maar het staat niet zo centraal als de titel doet vermoeden. We krijgen in deze film dus niet het alom bekende verhaal te zien, maar zien daarentegen vanuit een andere invalshoek verschillende, wat onbekendere (en bovendien waarschijnlijk meer fictieve) gebeurtenissen tijdens de aanloop naar de bekende Last Stand.

Prima vermaak. Bud Spencer en Terence Hill vormen een leuk duo en maken van They Call Me Trinity een leuk filmpje dat zelfs zo'n succes werd dat hier nog de nodige vervolgen uit zijn voortgekomen. Veel meer dan vermakelijk vond ik het echter niet. Leuke, komische momenten zijn die waarin Spencer wordt geactiveerd en de grote grijns van Hill is ook altijd behoorlijk aanstekelijk, maar op momenten dat er weinig te lachen valt, zakt de aandacht vaak wat weg en is het maar moeilijk de gedachten erbij te houden. Neemt niet weg dat ik bij vlagen wel aardig heb kunnen genieten van deze bijzondere spaghettiwestern.

Krachtig small-towndrama, zich afspelend in het soms afschuwelijk mooie Texas, daar waar in multicultureel het woord cultuur nog weinig aan betekenis verloren heeft. Lone Star vertelt een bijzonder verhaal waarbij een oude bekende wordt opgegraven en de plaatselijke sheriff met diverse county-inwoners terugkijkt in het verleden. De vraag die daarbij gedurende gehele film centraal staat blijft lang onbeantwoord en verschillende opties worden opengehouden middels de diverse verhaallijnen die ontstaan. Hier en daar wordt er een beetje verder uitgeweid dan nodig is, maar nergens wordt de hoofdlijn van het verhaal vergeten en de centraal staande kwestie wordt op een mooie manier uitgewerkt.

De opvallend nieuwerwetse western Lonely Are the Brave moet het niet hebben van onbegrijpelijke plotwendingen en vreemde beslissingen die genomen worden door de hoofdpersonages, maar vertelt een vrij simpel verhaal en neemt daar rustig de tijd voor. In het eerste half uur lijkt de film niet eens specifiek ergens naartoe te gaan maar de situatie zoals die vanaf het begin is weet lange tijd genoeg aandacht te trekken. Jack Burns (Kirk Douglas) is een van de laatste echte cowboys en is in een tijdperk beland waarin een paard tot een vrij ongewoon vervoersmiddel verworden is.

De vriendschap met een oude bekende zorgt er op den duur voor dat Burns in moeilijkheden komt. De sheriff (Walter Matthau) komt achter hem aan en de beste man wordt bijgestaan door zijn steun en toeverlaat Harry (William Shallert). Harry mag dan Harry heten maar hij deed me eigenlijk eerder denken aan B100 dan aan Handige Harry. Hoe dan ook, hij is degene de ervoor zorgt dat andere hulptroepen kunnen worden ingeschakeld en ze zelf niet de enigen zijn in de achtervolging op de schuldig bevonden en erg aan Whiskey gehechte cowboy. In de bergen volgt vervolgens een mooie achtervolging waarbij de vervoersmiddelen op hun multifunctionaliteit worden getest.

De prachtige ruwe natuur waarin het sterke tweede gedeelte van de film zich afspeelt, zorgt niet alleen voor moeilijke omstandigheden maar levert ook nog eens prachtige plaatjes op. De mooie zwart-witbeelden zorgen ervoor dat het ook op visueel vlak (om het ook maar eens professioneel zo te noemen) volop genieten is.

De uitspraak 'Eind goed, al goed' is er een die op mijn beoordeling van films doorgaans letterlijk van toepassing is en ook bij deze film is het einde weer erg sterk. Alles komt erin samen. Er is plaats voor een vleugje humor, de nodige relativering, emotie, hoop en medelijden. Wel jammer dat je de uiteindelijke afloop eigenlijk al van mijlenver had kunnen aan zien komen. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Prachtige serie dit. Enkel het eerste deel weet door de langdradig- en eenzijdigheid niet geheel te boeien, maar als je er eenmaal inzit heb je de neiging om het in één ruk uit te kijken. Hoewel dat in het geval van deze (meer dan) 6 uur durende miniserie wat overdreven zou zijn.

Lonesome Dove heeft alles wat je van een western mag verwachten. Enkel een echte, ouderwetse shoot-out ontbreekt. Verder zien we oude western stadjes, cowboys, buffalo hunters, sheriffs, etc. Alles komt voorbij. Grappig vind ik bijvoorbeeld altijd die koks die meegaan als er een kudde vee wordt weggevoerd. Dat zijn altijd van die gemoedelijke figuren, die hun karretje met eten en een stel paarden meekrijgen om de gehele schare van voedsel te voorzien. Hier zijn het er zelfs twee die de aandacht krijgen.

Duvall is degene die de show steelt. Hij zorgt met zijn personage (Augustus, Gus) voor de nodige actie, humor en vooral relativering. Het is allemaal niet zo erg als het lijkt wanneer Gus in de problemen is. Althans, hij laat zich er niet door beïnvloeden. Hij lijkt altijd vrolijk en is altijd in voor een grap. De manier waarop hij tegelijkertijd met die twee vrouwen omgaat vind ik geweldig.

Naast Gus zijn het vooral Woodrow (Tommy Lee Jones) en Newt (Ricky Schroder) die me bij zullen blijven. Newt, omdat ik mezelf in hem zag. In die zin dat ik me vooral goed in hem kon verplaatsen. Hij is de jongste van een grote groep 'volwassen' cowboys die het allemaal beter denken te weten dan hem. Zo ook Woodrow, zijn vader, die zorgt voor het buitengewoon ontroerend en gedenkwaardige laatste gedeelte van de serie.

"South. That way yonder. If you see a polar bear, you know you went the wrong way."

De Bijbelteksten en christelijke lofbetuigingen vliegen je om de oren maar deze zijn niet zo heel storend en er tussendoor is The Long Ride Home dan ook zeker het bekijken waard. Randy Travis viel me mee en doet het naar behoren, Ernest Borgnine valt zo op de automatische piloot ook niet tegen en naast de goeie rollen van onder anderen Eric Roberts en Vaughn Taylor vond ik ook de jonge Alec Medlock niet tegenvallen. Prachtige locaties en een mooie setting maken het sowieso al fijn om naar te kijken en in combinatie met het boeiende verhaaltje wordt het er niet oninteressanter op. De flashbacks doen af en toe wat amateuristisch aan maar de link die er tegen het eind mee wordt gelegd maakt dat weer helemaal goed.

Lekker luchtige western waarin vooral veel heen en weer wordt geschoten en waarin daarnaast eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gebeurt. De onoverwinnelijkheid van de uiteindelijk aan een confrontatie deelnemende premiejagers en hun voornaamste vijand, zorgt er af en toe voor dat van echte spanning geen sprake is, maar desalniettemin blijft het vermakelijk om naar te kijken. Er wordt zo ontzettend veel geschoten dat ze voor de verandering eens negen van de tien keer mis schieten en niet meteen alles raken maar desondanks alsnog al hun kwaadwillige tegenstanders weten om te leggen. Toch blijken ze niet allemaal even onverslaanbaar en volgt er tegen het einde nog een aardige confrontatie.