Opinions

Er was eens een Europese regisseur die het aloude, typische Amerikaanse westerngenre wist te perfectioneren. Sergio Leone heette de man die dit flikte. Met Once Upon a Time in the West bereikte hij het hoogtepunt van zowel zijn eigen loopbaan als die van het hele genre. Uiteraard is niet iedereen het daarmee eens en zullen velen zeggen dat ik daarin ongelijk heb, maar momenteel geldt deze buitengewoon geweldige film voor mij als onovertrefbaar. Nu is er de afgelopen 45 jaar natuurlijk een hoop over de film gezegd en geschreven, maar dat weerhoudt mij er niet van ook even mijn bescheiden mening over deze film te uiten. Want het feit dat ik deze film geweldig vind, wilde ik niet onvermeld laten.

Gisteren had ik de hele dag al een van de nummers van Ennio Morricones geniale soundtrack in mijn hoofd. Het was de typerende muziek die bij Cheyenne hoorde die me al de hele dag bezig hield en omdat het alweer meer dan een jaar(!) geleden was dat ik de film voor het laatst gezien had, heb ik hem gisteravond maar meteen weer eens opgezet.

Daar waar in het verleden de film is besproken, is doorgaans ook het kenmerkende, trage maar o zo sterke begin aan bod gekomen. We mogen, wat dat betreft, wel blij zijn dat de drie mannen geen half uur voor aankomst op het station waren aangekomen want veel langer had het niet moeten duren of de verveling zou hebben toegeslagen. Nu zijn de eerste pakweg 10 minuten echter geniaal en geven ze prachtig weer wat er in het vervolg van de film te wachten staat. Want ook in de rest van de film wordt rustig de tijd genomen en is er eigenlijk maar weinig wat langs de kijker heen zou kunnen gaan.

Ieder karakter dat in de film voorkomt is op zijn eigen manier uniek en origineel, zonder dat het overdreven wordt of dat ze te veel of te opvallend aanwezig zijn. Of het nu gaat om de merkwaardige Harmonica, die met zijn eigenaardige geluiden de meeste aandacht naar zich toe trekt of om Cheyenne, die eveneens zijn eigen herkenbare muziekje met zich meebrengt, allemaal zorgen ze er met hun mysterieuze achtergronden voor dat het vanaf het begin tot aan het einde een genot is om naar te kijken. Ook zet Leone de personages, net als in zijn voorgaande films, erg menselijk neer. Ze hebben zowel hun goede als hun slechte kanten en geen van die beide kanten wordt verborgen gehouden, laat staan dat er persoonlijkheden worden geïdealiseerd.

Toch voelt de film een beetje onrealistisch aan in die zin dat het zich in een heel ander universum lijkt af te spelen. Vooral de traagheid waarin alles gebeurt, geeft je het gevoel dat je naar een hele andere wereld zit te kijken. Met name de tijd die er af en toe wordt genomen om iets te zeggen, geeft een onecht gevoel, terwijl het tegelijkertijd ook wel weer iets magisch heeft. Het is Ennio Morricone die de hierdoor ontstane mysterieuze sfeer vervolmaakt.

Maar goed, wat is een film zonder acteurs? Acteurs die in dit geval stuk voor stuk een topprestatie afleveren. Jason Robards heeft misschien wel de mooiste rol in de film. De rol van Cheyenne past precies bij hem en het is prachtig om te zien hoe hij gedurende de film lijkt te veranderen. Charles Bronson speelt hier volgens mij ook de rol van zijn leven en is samen met Henry Fonda erg sterk in de geweldige, geheimzinnige tweestrijd waarin ze zijn verwikkeld. Claudia Cardinale kan mijns inziens sowieso maar weinig verkeerd doen en brengt dan ook met verve de nodige vrouwelijkheid in de film. Verder verdienen onder anderen Jack Elam, Woody Strode en Gabriele Ferzetti nog een vermelding voor de al dan niet zo grote rollen die ook zij erg goed vertolkten.

Na het sterke begin en het net zo geweldige vervolg daarop weet de film ook nog eens geniaal te eindigen. Een shootout was op zich niet zo vernieuwend en ook van een flashback zoals Leone die hier gebruikt was al een voorproefje te zien in het eerder gemaakte For a Few Dollars More, maar de manier waarop dit wordt gecombineerd en de kwaliteit die er tegelijkertijd vanaf spat zorgen ervoor dat het einde wel even net wat genialer is dan bij de gemiddelde film. Na meerdere malen een wazige, raadselachtige flashback gezien te hebben wordt er met de flashback aan het einde ineens letterlijk en figuurlijk voor opheldering gezorgd. Alles valt daarbij op zijn plaats en een aantal van de hoofdpersonen leken nadien nog een lang en gelukkig leven tegemoet te gaan.

John Wayne weet van Cahill U.S. Marshall een heel aardige western te maken. Enigszins op de automatische piloot (zo blijkt als je leest dat de gedachten tijdens het filmen wel eens ergens anders zaten), maar nog altijd verre van slecht. Leuk om Wayne eens als vader te zien en interessant hoe de relatie met zijn zoons tot ongemakkelijke situaties leidt, voor zowel hemzelf als de beide zoons. Mooie rol ook van Neville Brand als ervaren scout met het nodige gevoel voor humor. De luchtige ondertoon zorgt ervoor dat de film lekker wegkijkt en hoewel er nogal het een en ander gebeurt dat allesbehalve lachwekkend is, is de film best vermakelijk.

Buster Keaton was een man die voor en achter de camera's te vinden was. Zo ook in deze stille film, als zijn eigen klungelige evenbeeld. Een leuk uitgangspunt, zo blijkt, want The Cameraman is een erg vermakelijk filmpje. Het geklooi met de camera heeft iets komisch, maar ook wanneer de cameraman zich niet bij zijn leest houdt zorgt dat voor een aantal leuke momenten. Memorabel is bijvoorbeeld het moment waarop hij in zijn eentje een honkbalwedstrijd staat na te spelen, of wanneer hij zich aan 't omkleden is voor het zwemmen. Kortom: zeer vermakelijk.

Wat een schoonheden in deze pracht van een jaren 40-western! En dan heb ik het niet alleen over het vrouwelijk schoon maar ook vooral over de wonderschone setting waarin het geheel zich afspeelt. De prachtig geschoten beelden zijn bijzonder mooi ingekleurd en zorgen er haast voor dat de verhalende kant van de film op de tweede plaats komt. Desalniettemin steekt ook dat laatstgenoemde aspect erg goed in elkaar want er komen misschien de nodige cliché's voorbij maar deze zijn op zeer aangename en op volkomen ongeforceerde wijze in het verhaal verweven. Daar komt nog eens bij dat er een aantal behoorlijk sterke acteurs en actrices bij elkaar getrommeld is om de interessante personages tot leven te brengen. Gewoon genieten dus.

Dit was de eerste keer dat ik een zogenaamde B-western zag en als dit het gemiddelde niveau is binnen dat genre staat me nog een hoop moois te wachten. The Carson City Kid is namelijk een vermakelijke film die aardig goed is bevallen.

Ik had gedacht dat dit een strijd zou worden tussen goed en slecht en dat vanaf begin af aan duidelijk zou zijn wie de eer zou opstrijken. Zo simpel was het niet. Joseph Kane probeert de kijker vanaf het begin al op het verkeerde been te zetten, waardoor het einde als een verassing zou moeten aan komen. Destijds lukte zijn truc vast, maar eigenlijk wordt onbedoeld al gauw duidelijk hoe de vork in de steel zit en hierboven staat zelfs in het plot al aangegeven hoe de situatie precies is.

Naast dat dit de eerste B-western is die ik zag, is het ook voor het eerst dat ik een film zie zonder ondertiteling. Een geslaagde poging, waardoor de filmwereld voor mij weer een stuk groter wordt. Voorheen begon ik niet aan een film voordat ik daar op zijn minst een Engelse ondertiteling bij had gevonden, maar ook zonder blijkt het best te doen. Daarom zal ik nu in de toekomst bijvoorbeeld meer van Roy Rogers kunnen zien, die hier in de film een leuke rol heeft. Ook George 'Gabby' Hayes had een mooi rolletje als typische B-western-marshal (gok ik). Een type Walter Brennan en dat vind ik persoonlijk altijd wel wat hebben.

De film duurt 57 minuten en dat is ook wel lang genoeg voor een verhaaltje zoals die hier verteld wordt. Dat zorgt er ook voor dat er geen vrije avonden voor nodig zijn om de film te kijken en hoewel er destijds waarschijnlijk wel avonden voor werden uitgetrokken om een film als deze te kijken zie ik het zelf meer als leuk tussendoortje.

Niet zo schijtlollig als ik verwacht had, maar ook geen grote meevaller. Het feit dat de muziek waarschijnlijk zo'n beetje het enige is wat me zal bijblijven, zegt eigenlijk al genoeg. Jane Fonda en Lee Marvin zijn het op zichzelf al waard om naar te kijken en weten van deze film nog het beste te maken, maar een onvergetelijke indruk laat Cat Ballou niet achter. Het was bij vlagen gewoon moeilijk de aandacht erbij te houden, omdat er eigenlijk opmerkelijk weinig gebeurt. De echte goeie grappen waren schaars, maar ook de 'serieuzere' verhalende kant van de film liet nogal te wensen over. Daarmee weet Cat Ballou eigenlijk nergens echt te overtuigen en wordt met de film bovendien eens te meer bewezen dat een komedie in een westernsetting voor een westernliefhebber toch wel even wat anders is dan een western met een komische noot.

Op het eerste gezicht een bijzonder en in zekere zin origineel verhaal, maar niet interessant genoeg voor een buitengewoon goede film. Daarvoor blijft het allemaal te simpel. Wél een erg sterke rol van Joel McCrea die de film nog een beetje het kijken waard maakt.

Cattle Empire doet zijn naam eer aan met de immens grote kudde vee die Cord dient te drijven. Mooie beelden van de natuur en de kudde die er doorheen trekt.

Ondanks het feit dat de film een soort voorloper is van de serie Rawhide, kan de film bij lange na niet tippen aan het niveau van de eerste paar Rawhide-afleveringen die ik gezien heb. Ik ben ook blij dat ik al aan de serie begonnen ben, want ik ben bang dat ik er niet aan begonnen was als ik deze film eerst had gezien. Puur omdat deze film niet voortdurend mijn aandacht wist vast te houden.

De zoveelste verfilmde burenruzie tussen verschillende ranchers, maar zeker geen slechte. Robert Taylor maakt een film al gauw de moeite waard en draagt ook dit keer de film. Op zich weet het conflict aardig te boeien en weet deze de aandacht grotendeels wel vast te houden. De sfeer is verder prima en ook het acteerwerk liet helemaal niet zo gek veel te wensen over. Wel was de aanwezigheid van president Arthur wat overbodig en had deze niet echt een meerwaarde. Daarmee is dit eigenlijk een van de minder interessante westerns, maar bewijst die voor mij tegelijkertijd maar weer dat zelfs daaruit nog wel het nodige plezier gehaald kan worden.

Erg goeie western van Andrew V. McLaglen, die hier zijn eigen luchtige interpretatie geeft aan een bijzonder stukje geschiedenis. De Lincoln County War blijkt zich erg goed te lenen voor een vermakelijke/luchtige western en het is mooi om te zien dat er een hoop bekende mensen hebben geholpen deze gebeurtenissen op een mooie manier op het witte doek te krijgen.

Allereerst toont Russ Vickers een aantal mooie schilderijen tijdens de bijzondere intro. Dat het ranchleven zich erg goed leent voor mooie plaatjes, komt bij de opening erg goed naar voren. De prachtige schilderstukken worden ook nog eens bijgestaan door een prima soundtrack, die in de film een aantal keren sfeerverhogend herhaald wordt. De tekst die er bij de in- en outro valt te horen, zou door Merle Haggard te horen zijn gebracht, maar diens stem herkende ik persoonlijk eigenlijk alleen ergens te midden van de film. Dat neemt echter niet weg dat, naast de mooie beelden, ook de muziek erg veel bijdraagt aan de fijne luchtige sfeer.

Er komt verder een keur aan bekende gezichten in deze western voorbij. Naast John Wayne, die de hoofdrol op heel aardige wijze voor zijn rekening neemt, zijn onder meer Ben Johnson en Patric Knowles, maar ook tegenspelers als Forrest Tucker en Christopher George, erg goed op dreef. Ze zetten de machtsstrijd die gaande is, behoorlijk goed neer. Verder worden ook Pat Garrett en Billy the Kid sterk neergezet. Vooral Glenn Corbett had nog wel iets meer in beeld gemogen, als de typische Texaanse goedheid zelve (Garrett).

Ook de minder grote rollen zijn prima bezet. Pamela McMyler, Richard Jaeckel en Bruce Cabot doen bijvoorbeeld precies wat er van hen gevraagd wordt. En de namen van bekende gezichten als die van Robert Donner, Christopher Mitchum, Hank Worden en Pedro Gonzalez Gonzales, heb ik dan nog niet eens genoemd... Chisum is kortom een feest van herkenning van gezichten en clichés uit het westerngenre en weet daarmee behoorlijk goed te vermaken.

Onder John Wayne's kleurenfilms was dit bij mijn weten nog zo'n beetje de enige film die als western bestempeld kan worden en ik nog niet gezien had. En het is ook niet gek dat deze pas als een van de laatsten aan de beurt kwam en dit niet zijn meest populaire film is; hij heeft immers heel wat betere gemaakt. Toch hebben we het hier om John Wayne en maakt die man wat mij betreft een film al gauw het kijken waard. Daarnaast is dit een van de latere films van niemand minder dan Rita Hayworth en zag ik voor het eerst een Claudia Cardinale die niet alleen gecast is voor het mooi zijn (en me opvallend veel aan Roberta Shore in The Virginian deed denken). De film is aan de lange kant maar het wordt gelukkig nergens te langdradig en hoewel het allemaal niet heel hoogstaand is kijkt het op zich best lekker weg.

Alleraardigst drama waarin een deserteur wordt gevolgd in zijn reis terug naar waar hij vandaan komt. Het is echter niet alleen de (ex-)soldaat die op zijn pad de nodige noemenswaardige dingen meemaakt. Ook aan het thuisfront moet er het nodige worden doorstaan. Wanneer het niet de oorlog is die voor problemen zorgt, zijn het wel familiegebeurtenissen die het voor de wachtende geliefde van de aan oorlogsmoeheid lijdende landsverdediger tot een lastige periode maken.

Het a-chronologische begin zorgde ervoor dat het even duurde voor ik er lekker inzat, maar na verloop van tijd wist de film steeds meer te boeien. In beide naar elkaar toe lopende verhaallijnen was er genoeg te beleven en vond er genoeg plaats. Wat wel jammer is, is dat de film van toevalligheden aan elkaar hangt. Natuurlijk speelt toeval in bijna elke film mee en is het zelden storend, maar toen ik er tijdens het kijken van deze film eenmaal op begon te letten, bleek het dit keer toch wel heel erg bepalend.

Het acteerwerk was prima. Van begin af aan is iedereen erg overtuigend. Jude Law is letterlijk een man met vele gezichten. Soms duurde het even voor ik het door had dat hij het was door zijn steeds groter wordende baard en de uitgeputte toestand waarin hij na een tijdje verkeert. Ook zijn beminde, Nicole Kidman, speelt sterk, al werden haar belevenissen wel een stuk interessanter nadat Renée Zellweger haar intrede deed. Met die laatste was het even een vreemde kennismaking door haar sterk aangezette accent, maar daar viel gelukkig vrij snel aan te wennen.

De film teert op de onderlinge relatie tussen Inman (Law) en Ada (Kidman) en juist daarom is het zo opvallend dat er niet voor gekozen is om deze wat beter te belichten. Nu geeft de film namelijk niet meteen het gevoel dat ze een heel sterke band hadden, laat staan dat ze die al een lange tijd hadden. Het kan natuurlijk zo zijn dat er expres voor gekozen is hier niet te veel aandacht aan te schenken en om dit in het midden te laten, maar ikzelf had er in het begin wat moeite mee. Gelukkig wordt er uiteindelijk genoeg blijk gegeven aan de sterke liefdesrelatie die ze wel degelijk leken te hebben en wordt er hiermee nog voor een aardig einde gezorgd.

De samenwerking tussen de schrijver Larry McMurtry en regisseur Simon Wincer zorgde natuurlijk voor de westernklassieker Lonesome Dove maar dat dat geen eenmalig succes was wordt maar even bewezen met deze bijna twintig jaar later gemaakte voorloper. Ga er maar aan staan! Beter kun je het haast niet doen en zo'n miniserie zou toch eigenlijk alleen maar tegen kunnen vallen. Dat zou je zeggen ten minste, maar dat je dan in positieve zin bedrogen uitkomt is dan natuurlijk juist weer een enorme meevaller. Beter dan zijn voorganger vond ik het niet, maar het niveau ligt niet noemenswaardig veel lager.

Dat het Wilde Westen mooi kan zijn had Wincer in Lonesome Dove al aangetoond, maar dat het er in werkelijkheid lang niet altijd genieten was, wordt hier in Comanche Moon maar even duidelijk gemaakt. Waar Lonesome Dove vooral een feelgood western was, is deze miniserie een stuk serieuzer en dramatischer van toon. Een totaal andere aanpak die ervoor zorgt dat een vergelijking eigenlijk alleen opgaat op het gebied van de karakters. De captains Augustus McCrae en Woodrow F. Call staan (weer) in de hoofdrol en het is even wennen in het begin, maar eerlijk is eerlijk: Steve Zahn en Karl Urban doen het bijzonder goed. Al leek het er bij Zahn na verloop van tijd meer op dat ie Robert Duvall nadeed dan dat hij Augustus McCrae speelde. Een gulden middenweg daartussen kon hij niet helemaal vinden...

Hoe dan ook, het draait hier misschien nog wel meer om de excentrieke, botte Woodrow (Urban) en het bijzondere leven dat hij leidt. Als een van de aanvoerders van de Texas Rangers is ie veelvuldig met zijn collega's van huis en zowel aan dat thuisfront als tijdens zijn werkzaamheden gaat niet alles over rozen. Hijzelf lijkt er nog het minst over in te zitten maar dat maakt hem juist zo'n goede Ranger en een interessant persoon. En zo zijn er nog veel meer interessante persoonlijkheden in deze miniserie te vinden. Van de mysterieuze Ahumado (Sal Lopez) tot de bijzondere Comanche-indianen als Buffalo Hump (Wes Studi) en Blue Duck (Adam Beach). De eigenaardige Inish Scull (Val Kilmer) vond ik dan weer wat over-the-top neergezet. Om over zijn vrouw nog maar te zwijgen...

Maar al met al is Comanche Moon het bekijken meer dan waard. De aansluiting op zowel de chronologische voorloper (Dead Man's Walk) als het vervolg (Lonesome Dove) van deze miniserie is erg goed, maar ook zonder enige kennis van de rest van het verhaal is het goed te volgen. Knap hoe dat is bewerkstelligt en misschien wel net zo knap dat alle karakters erg goed worden neergezet en sommigen erg herkenbaar overkomen voor degenen die bijvoorbeeld Lonesome Dove kennen of het boek hebben gelezen. Dat maakt deze miniserie niet alleen bijzonder goed geslaagd maar is ook maar weer eens het bewijs dat Simon Wincer een van de weinige regisseurs is die het westerngenre de laatste tijd nog meermaals eer heeft aangedaan.

Wederom een heerlijke Boetticher-western en helaas alweer de laatste uit de boxset van de beste man. Lest best zou ik niet meteen willen zeggen, omdat het niveau bij alle Budd Boettichers westerns eigenlijk bijzonder hoog ligt, maar dat deze film niet onder dat hoge niveau ligt, zegt eigenlijk al genoeg.

Je zou het haast jammer vinden dat de regisseur niet zo heel erg veel (enigszins bekende) westerns gemaakt heeft, maar Martin Scorsese heeft tegelijkertijd volkomen gelijk als hij zegt dat het goed was dat er op het hoogtepunt een einde aan kwam. Want als onder deze omstandigheden dit soort geweldige films worden gemaakt, kan het daarna natuurlijk alleen maar tegenvallen en ligt er altijd de middelmaat op de loer. Boetticher heeft nu echter een aantal geweldige westerns nagelaten en bijna geen enkele daarvan lijkt slecht te kunnen worden genoemd.

Ook Comanche Station is met vrij beperkte middelen en een bepaalde mate van simpelheid een film die gewoon van begin af aan heerlijk sfeervol en meeslepend is. De verschillende soorten landschappen zijn erg mooi in beeld gebracht en de vrij simpele muziek en prima acteerprestaties weten daar middels een ontspannen sfeer een zeer vermakelijke film van te maken.

Kortom: schitterend in zijn eenvoud.

The Comancheros is geen film van hoogstaand niveau, maar kijkt lekker weg en verveelt geen moment. Er gebeurt genoeg om het verhaal interessant te houden en je valt van de ene gebeurtenis in de andere. De film heeft een prettig tempo, waardoor het verhaal goed tot zijn recht komt.

Wayne zet alweer een goed rol neer. Dit maal als Jake Cutter (of moet ik zeggen Ed McBain?). Maar goed, dat is gewoon de naam die hij dit keer heeft. Eigenlijk is het gewoon weer de grote John Wayne-show, maar het betreft wederom een show die zeer vermakelijk is. Naast Wayne zijn het zijn zoon Patrick en Lee Marvin die een erg goede indruk maakten. Jammer dat ze zo’n kleine rol hadden.

Naast de acteerprestaties zijn het de omgeving en het verhaal die de film voortdurend interessant houden en voor je het weet zijn de 107 minuten al weer voorbij.

“He's just spittin' out words to see where they splatter.”

Niks geen geneuzel over dat Songfestival en al die flauwekul die daarbij komt kijken. Nee, het gaat hier puur om de muziek die gemaakt wordt en al moet de Nederlandse kijker wel eerst in Jip en Janneke-taal uitgelegd worden wat voor muziek ze nu maken en waarom ze dat doen, wanneer dit de gemiddelde kijker een beetje duidelijk is kunnen ze wel echt losgaan en kan er muziek worden gemaakt zoals dat volgens mij ooit bedoeld is.

Het album en de totstandkoming van de liedjes die daarop terecht zijn gekomen staan centraal en aan superlatieven over countrymuziek en lofbetuigingen aan elkaar heeft de documentaire geen tekort. Ilse DeLange en Waylon weten goed wat ze aan elkaar hebben en laten graag weten wat dat dan is en hoe dat dan komt. Ook de bijdrage van Daniël Lohues mag niet onvermeld blijven. Je wordt meegenomen in het lekker sfeertje dat er hangt als het drietal bij mekaar is.

Zowel wanneer ze samen muziek maken als wanneer ze zelf back to basics gaan en een prachtig klein liedje zingen, is het niets dan genieten. Het koppel deed me met de grauwe clip van 'Calm after the Storm' en de zwart-witte albumhoes al wat aan The Civil Wars denken maar met 'Time Has No Mercy' komen ze daar in muzikaal opzicht ook erg dicht bij in de buurt. Hoogtepunten vind ik echter - gek genoeg - hun individuele nummers. Waylons 'Where Do I Go with Me' en DeLange’s eerste zelfgeschreven nummer 'Love Goes On' doen mij erg uitkijken naar het album dat in mei zal verschijnen.

Twee uur was toch wat aan de lange kant voor deze docu. Na anderhalf uur is de boodschap wel duidelijk en begint het zowaar een beetje te vervelen. Zo nu en dan wordt in de herhaling gevallen, waardoor de aandacht steeds verder wegebt. Het eindigt uiteindelijk alsnog met het tot dan toe gemeden Eurovisie Songfestival en hun inmiddels welbekende single 'Calm After the Storm' wordt tegen die tijd nog maar weer eens ten gehore gebracht. Deze is nu intussen al wel een keertje grijsgedraaid, nu de rest nog!

Er is een periode geweest waarin ik mezelf zonder moeite filmliefhebber zou hebben genoemd. Sinds televisieseries meer en meer mijn nieuwsgierigheid begonnen te wekken en ook andere interesses de kop opstaken, is het kijken van films wat op een lager pitje beland, maar juist die andere interesses zorgen er zo nu en dan voor dat ik weer eens vol verwachting voor ga zitten. Het zijn namelijk de onderwerpen die me moeten aanspreken en niet per se de filmische kunsten van de maker, want hoewel die naar behoren moeten zijn, blijft het voor mij het meest van belang dat de setting en/of hoofdpersonen me kunnen bekoren. En het liefst wil ik daar altijd van te voren een degelijke inschatting van kunnen maken.

Bij A Complete Unknown was ik er niet zo bang voor dat de bezigheden van de hoofdpersoon me zouden tegenstaan. Bob Dylan was namelijk vooral bezig met muziek en de muziek waarmee hij zich (aanvankelijk) bezighield heeft me altijd zeer kunnen bekoren. Heel bekend met (of geïnteresseerd in) zijn hele oeuvre ben ik niet, maar de platen die hij in de jaren '60 heeft uitgebracht heb ik de afgelopen jaren regelmatig gedraaid en zullen de komende jaren zeker af en toe de revue blijven passeren. Dat de nieuwste Dylan-film specifiek over die periode gaat was daarom een aangenaam gegeven dat me gemakkelijk wist te overtuigen er eens naar te kijken.

Nu zullen degenen die een verhalend geheel hadden verwacht nogal bedrogen uitkomen, maar wie net als ik door de muziek werd getriggerd en daarvoor is komen opdraven zal ongetwijfeld een paar plezierige uren doormaken als-ie naar deze film aan het kijken is. Uiteraard worden de liederen niet helemaal willekeurig en zomaar opeenvolgend ten gehore gebracht en de vluchtige fragmenten uit Dylans privéleven vormen aardige bruggetjes, maar die scenes zijn op zich niet beklijvend en fungeren vooral om juist de muziek naar de voorgrond te brengen. Het betreft context in dienst van liedtekst, want daar gaat logischerwijs de meeste kracht vanuit.

Het feit dat de muziek die gebracht wordt krachtig is, is overigens allesbehalve vanzelfsprekend. Het nabootsen van andermans muziek is immers een risicovolle onderneming, waarbij het allemaal nog net even wat nauwer komt dan bij het in de huid kruipen van iemand die alleen aan de hand van dialogen op het witte doek verschijnt. Dat het zowel hoofdrolspeler Timothée Chalamet als de muzikale bijrolacteurs gelukt is de door hen gezongen liederen subtiel maar overtuigend met hun eigen stem te reproduceren, is erg bewonderenswaardig en getuigt van vakwerk als het aankomt op de acteerprestaties die in deze film worden neergezet. Ook de stemmen bij scenes zonder zang waren erg overtuigend en vooral Edward Nortons Pete Seeger zal me wat dat betreft nog wel even bijblijven.

Nu ben ik op basis van het afsluitende, roemruchte optreden op het Newport Folk Festival in 1965 haast geneigd inhoudelijk uit te wijden over de muziek, omdat uit die scenes zo mooi duidelijk wordt hoe smaken verschillen en wat ze teweeg kunnen brengen, maar waar het uiteindelijk om gaat is of deze film goed in de smaak valt en gelukkig is dat inderdaad de conclusie die ik mag trekken. Dat is voornamelijk te danken aan de hoeveelheid muziek die er in terecht is gekomen en daarom indirect aan de hoeveelheid goede muziek die Dylan in de jaren '60 geschreven heeft, want het is van de zotte hoeveel prachtige nummers er voorbij komen en hoe vaak je bij jezelf kunt denken: "O ja, die hadden we ook nog."

Het is, kortom, een prachtige viering van de twintiger jaren van Bob Dylan en een heerlijke ode aan de muzikale kunstwerkjes waarmee de wereld destijds met dank aan hem heeft mogen kennis maken.

Ik heb al vele westerns gezien en de meeste daarvan zijn gemaakt voor een breed publiek. Dat gevoel had ik niet bij deze, wat minder bekende, western. Dit is een western van en voor liefhebbers, en na het zien van de film durf ik mezelf dat ook wel te noemen.

Mijn tweede western met Elliot is me goed bevallen. Tombstone (1993) is uiteraard moeilijk te overtreffen, maar Conagher is eveneens verre van slecht. Ik houd wel van down-to-earth westerns als deze die de realiteit niet vermijden.

De film doet me overigens een beetje denken aan Shane (1953), waarin eveneens een onbekende man bij een gezin/familie terecht komt en langzaam maar zeker deel uit gaat maken van dat gezin.

"That's the life of an outlaw. Tough, ain't it?"

Tja, je moet er van houden, zulke drama's die uitgebreid de tijd nemen en af en toe wat traag aanvoelen. Maar als je er van houdt en een beetje geïnteresseerd bent in de realistische achtergrond waarin de film zich afspeelt is dit naar mijn idee gewoon een erg goede film. Ik heb Ronald F. Maxwell sowieso al erg hoog zitten na het zien van Gettysburg (wat voor mij nog altijd dé film over de Amerikaanse Burgeroorlog is), maar nu hij elk decennia een film over diezelfde Amerikaanse oorlog blijkt te maken begin ik hem alsmaar meer te waarderen.

Eerst waren het de beide grote legers waarop de aandacht werd gevestigd, daarna kwam hij met een soort biografische film over een van de zuidelijke generaals en ditmaal werd het gezinsleven ten tijde van de oorlog belicht. Hij blijft dus in dezelfde tijd hangen. Toch maakte hij met Copperhead een heel andere film, die het niet van slagvelden moet hebben maar wordt beïnvloed door politieke onenigheid aan één en dezelfde kant van het front. Daarnaast zijn de vrouwen een veel belangrijkere rol gaan spelen in zijn 'oorlogsfilms'.

De film richt zich op twee buurgezinnen die het niet geheel met elkaar eens zijn. Bij de ene familie (Beech) staan ze bekend als Copperheads, terwijl iedereen in hun omgeving trouw de Unie dient. De familie komt uit voor hun politieke voorkeur en er ontstaat hierdoor al gauw een onaangename sfeer in het dorp. Zelfs in de kerk, waar het hele dorp wekelijks samenkomt, komen ze niet onder die onenigheid uit. Jee Hagadorn is het hoofd van een andere familie en heeft de grootste afkeer tegen de Copperheads. Hij zorgt ervoor dat de omgang tussen de aanvankelijk gemoedelijk samenlevende buurfamilies steeds moeizamer verloopt.

Er wordt geweldig sterk geacteerd. Vooral Billy Campbell (als Abner Beech) en Augustus Prew (als Ni Hagadorn), die ook meteen de belangrijkste rollen hadden, vond ik erg overtuigend. Ook Lucy Boynton, die in de film een keer dienst doet als het alom bekende melkmeisje zoals Johannes Vermeer die schilderde, had een mooie rol. Het romantische gebeuren tussen haar en Jeff (Casey Brown) kon me minder bekoren, maar was gelukkig niet zo storend en bepalend voor de film als het had kunnen zijn.

Voor het scheepsrecht hoefde Ron Maxwell het mijns inziens niet meer te doen, want zijn eerste film uit de inmiddels driedelige serie over de Amerikaanse Burgeroorlog kon hij niet meer overtreffen. Toch weet hij met Copperhead weer een geweldig interessante film af te leveren en kan ik na 1993, 2003, en nu dus 2013 niet wachten tot het 2023 is...

Delmer Daves heeft het westerngenre in de jaren 50 van een aantal sterke, sfeervolle klassiekers voorzien en ook in Cowboy zit het sfeertje er van begin af aan goed in. Daves geeft een interessant kijkje in het cowboywereldje en voltooide een soort trilogie van films waarin hij met Glenn Ford samenwerkte. Na Jubal en 3:10 to Yuma valt deze echter wel wat tegen. Veel meer dan a bunch of cowboys is er in de film namelijk niet te zien. Ford en Lemmon hebben goeie rollen en werken de onberekenbare band die ze als ervaren trail boss en onvoorbereid groentje hebben goed uit, maar verder weet het op een paar leuke oneliners en situaties na niet voortdurend boeiend te blijven en de nodige romantiek heb ik volgens mij nog nooit zo noodzakelijkerwijs en geforceerd in een film verwerkt zien worden.

Goede film over een radeloze man die niet weet wat hij met zijn kudde vee moet. Totdat zijn vriend hem ‘te hulp’ schiet en hem opzadelt met een paar boys. Hij wil er in eerste instantie niets van weten, maar langzamerhand krijgt hij er wel plezier in en ziet hij in dat ze hem de nodige handjes kunnen helpen. Hij schroomt vervolgens niet om de boys te promoveren tot cowboys.

Wayne zet hier een prachtige rol neer als oppas. Hij is als een vader voor de jongens, die overigens ook een knap staaltje (acteer)werk leveren. Roscoe Lee Browne completeert het gezelschap op aangename wijze.

The Cowboys moet het niet hebben van onverwachtse plotwendingen of onbegrijpelijke gebeurtenissen. Je kunt soms op je klompen aanvoelen wat er gaat gebeuren, maar dat is juist de kracht van de film. Het wordt hier niet moeilijker gemaakt dan het is. Je hoeft niet op het puntje van je stoel te gaan zitten, maar je kunt gewoon achterover hangen en je verstand op nul zetten. Dan is het puur genieten van de prachtige beelden en leuke momenten die de film bevat.

Realiteit stond niet zo hoog in het vaandel. Dat is echter niet zo erg, omdat het niet overdreven onrealistisch wordt. Er zijn wel de nodige momenten waarbij je je afvraagt of het niet iets anders kon, maar dat mag de pret niet drukken, want het is gewoon een mooie film die een interessant verhaal op prettige wijze weet te vertellen.

“My name's Homer Weems Mr. Andersen, and I hope I ain't rode all the rough off of her.”

Alleraardigst drama dat met name de minder leuke kant van het artiestenbestaan op een bijzonder aangename wijze belicht. Bad Blake is hierin in de herfst van zijn carrière beland en dat zijn leven niet (meer) over rozen gaat maakt dat hij nou niet bepaald geniet van de alledaagse gebeurtenissen en eigenlijk op zoek is/moet naar de leuke dingen in het leven. Jeff Bridges speelt een heel sterke rol en maakt deze film het kijken meer dan waard. Ook de muziek heeft een groot aandeel in de snelheid waarin de film voorbijvliegt en het genoegen dat daarmee gepaard gaat, al werd er wel een aantal keren opvallend in herhaling gevallen en had er wat mij betreft in muzikaal opzicht best wat meer variatie in gemogen. Desondanks kijkt de film erg lekker weg en is het mooi om te zien dat Crazy heart naast een dramatische kant ook de nodige feelgood momenten kent.

Prachtige film over de gek geworden broer van Frank en Ronald de Boer die een stuk land in zijn bezit wil hebben en om die reden probeert een relatie aan te gaan met de weduwe Anne Rodney. Ze krijgen echter te maken met een voor hen onbekende man die, naar eigen zeggen, gestuurd is door Anne’s overleden man om op zijn overgebleven bezit te passen.

Dat het verhaal dan niet origineel is zal allemaal wel, maar volgens mij is het gewoon een zeer interessante situatie voor een film als deze. En dat blijkt ook wel. Interessante dialogen, die aan de ene kant wat overbodig lijken, maar aan de andere kant geweldig realistisch zijn, zorgen er samen met de nodige actie voor dat de film voortdurend blijft boeien. Ook is op een fantastische manier te zien hoe de vrouw twijfelt en langzaam maar zeker van de ene naar de andere kant overloopt, omdat dat het beste is voor haar land.

Over de acteerprestaties hoor je me sowieso niet gauw klagen, maar hier wordt door iedereen gewoon erg sterk geacteerd. Tom Selleck zet een erg goede Rafe Covington neer, Virginia Madsen speelt geweldig als alleenstaande vrouw en Mark Harmon is zeer overtuigend in zijn rol als de op land beluste Bruce Barkow. De rest van de cast is eveneens verre van slecht.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige landschappen die we in Crossfire Trail te zien krijgen. Het geheel speelt zich af in een zeer mooie omgeving en prachtig vormgegeven setting.

"Well, it ain't heaven... but it's near enough."

"Kid, cowboying is something you do when you can't do nothing else."

Prachtige bijzondere western die zich niet richt op premiejagers, bandieten, sheriffs en/of marshals, maar die het harde leven van enkele échte cowboys belicht. Het woord wordt doorgaans nog weleens gebruik, maar in de gemiddelde western zul je bijna nooit een cowboy tegenkomen. Jammer, want als er een cliché is met betrekking op het Wilde Westen dat mij erg aanspreekt is het wel de aanwezigheid van cowboys. Omdat échte cowboyfilms zelden voorkomen hebben de films die er wel over gaan bij mij dan ook al gauw een streepje voor. The Culpepper Cattle Co. is dan ook een goed voorbeeld van een cowboyfilm zoals ik die graag zie.

De film moet het hebben van zijn eenvoud. Alles is erg realistisch vormgegeven. De gebouwen zijn niet van dure hardhouten balken en perfect op maat gemaakte platen, maar zien er uit alsof ze er honderd jaar ervoor ook hadden kunnen staan zonder dat er iemand met onwijs veel bewondering naar had staan kijken. Ook de rest ziet er allemaal zeer overtuigend ouderwets en realistisch uit. Zo zien we bijvoorbeeld dansende en spelende kinderen (die zich niets van een paar onbekende mannen aantrekken), een hebzuchtige grondbezitter en een kapsalon, bordeel en saloon in één.

Tegenover de realistische aankleding staat een wat minder geloofwaardig verhaal. Het zou allemaal best gebeurd kunnen zijn en het is ook geen fantasieverhaal, maar waar de gebouwen er uitzagen alsof ze de Amerikaanse Burgeroorlog nog meegemaakt hadden lijkt het me niet echt waarschijnlijk dat een groep cowboys op een zogeheten cattle drive zo overdreven veel dingen mee zou maken. Aan de andere kant was het natuurlijk maar een saaie boel geweest wanneer er niets was gebeurd en stoort het verhaal ook niet dusdanig dat het vervelend wordt.

Er zijn opvallend weinig (voor mij) bekende gezichten te spotten in deze film. Enkel Matt Clark, Geoffrey Lewis, William O'Connell en Anthony James had ik al eens eerder gezien in even kleine rollen als hier. De overige, onbekende acteurs zag ik nooit eerder, maar lieten allen een erg goede indruk achter.