Opinions

Erg vermakelijk sciencefictionklassieker. De film is zeer 'toegankelijk' en het terug-in-de-tijdsverhaal geeft de film iets heel bijzonders mee. Vooral de rol van Christopher Lloyd is memorabel, maar ook de andere rollen worden erg goed ingevuld. Het zijn echter vooral de vormgeving en het geweldige verhaal die het allemaal zo leuk maken om naar te kijken. De tijd vloog als het ware voorbij tijdens het kijken van deze film.

Mooie western met een zeer sterke Richard Widmark en ook een erg mooie rol voor Donna Reed. Het bijzondere verhaal en de prachtige locaties zorgen voor een fijne sfeer en maken dat Backlash zeer vermakelijk is. John Sturges brengt het gecompliceerde verhaal mooi in beeld en weet de sfeer erg goed in te houden. Verschillende westerningrediënten komen erg mooi samen. Indianen komen voorbij, goudzucht speelt een rol, romantiek is nergens ver weg en alles leidt ook nog eens tot een ongewone, maar bijzondere shootout aan het einde. De film steekt daarmee erg goed in elkaar en is zeker het kijken waard.

Bad Company, dat zich richt op een groepje zwervende jongelui, is een atypische western, maar is zeker het bekijken waard. Het is vooral Jeff Bridges die hier als kwajongen (naast een hoop andere dingen) de show steelt. Hij is de tegenpool van Barry Brown, die het in deze film ook zeker niet onaardig doet. De kracht van de film is de onenigheid tussen de hoofdpersonen en af en toe doet dat de spanning dan ook hoog oplopen. De aanwezigheid van o.a. Jim Davis en Tom Huddleston zorgt er daarnaast voor dat het ook op acteergebied wel snor zit met deze alleraardigste Amerikaanse western, die een flink aantal sterke en leuke momenten kent.

Prachtige film van John Sturges met een geweldige Spencer Tracy. Tijdens de Bad Day at Black Rock gebeurt er eigenlijk weinig bijzonders, maar er hangt voortdurend een mysterieuze sfeer die vanaf het begin voor de nodige aandacht zorgt. Het is duidelijk dat de dorpsbewoners iets te verbergen hebben en hoe het allemaal precies in mekaar zit wordt gedurende de film steeds duidelijker.

De samengestelde topcast weet een aantal prachtige rollen te vervullen. De voorbijkomende personages uit het kleine dorpje worden stuk voor stuk erg sterk neergezet. Het kleine, knusse dorpje zorgt er voor dat de film toch wel aanvoelt als een western, al speelt het zich pas na de Tweede Wereldoorlog af. Paarden zijn inmiddels wel vervangen door auto's en ook spijkerbroeken zijn de dorpsbewoners niet vreemd, maar wapens worden er nog wel gewoon gedragen en dat ze openstaan voor vernieuwing kan ook niet meteen gezegd worden gezien de wat ouderwetse uitstraling van het dorpje.

De ongastvrije bewoners van het dorpje lijken iets te verbergen, want ze doen nogal geheimzinnig. De zelfzekere Macreedy (Tracy) is te gast, maar hij voelt dat er iets niet klopt. Langzaam maar zeker komt hij er achter wat zich er in het verleden heeft afgespeeld en uiteindelijk wordt ook duidelijk wat hij in het dorp doet en waar hij op uit is. Tegen het einde volgt een interessante confrontatie tussen Macreedy en de leugenaar die hem al meerdere malen voor de gek heeft gehouden.

Films die het western- en komediegenre combineren zullen mij nooit op basis van (te) hoge verwachtingen tegenvallen. De ongelukkige combinatie tussen die beide genres stelt doorgaans teleur en een film als deze kan dan ook alleen maar meevallen als het een uitzondering op de regel blijkt te zijn. Iets dat deze film niet helemaal is. Slecht was The Ballad of Cable Hogue zeker niet, maar voor een komedie is het niet amusant genoeg en voor een western is het af en toe iets té lollig.

De prachtige titelsong zorgt ervoor dat de sfeer er al vanaf het begin goed in zit. Een behoorlijk aangename, maar anderzijds soms wat te luchtige sfeer die een groot aandeel heeft in het geheel. Jason Robard past daar perfect in en is hier de juiste persoon op de juiste plaats. Hij weet de aandacht vast te houden en zorgt er voor dat het allemaal nog een beetje blijft boeien.

Tegenover de prachtige rol van Jason Robard staat een wat minder interessante situatie in een even oninteressante omgeving. Het originele verhaal zit op zich wel goed in elkaar, maar eigenlijk wist alleen de uiteindelijke wraakactie aan het einde echt te boeien. De rest voelde als nutteloze, maar tijdvullende opvulling tussen het interessante begin en het einde.

"The Ballad of Josie, a story to remember..." zo wordt er aan het begin van de film gezongen. Toch is dit nog niet zo'n onvergetelijk goeie film, al is het verhaal an sich is dan wel weer vrij bijzonder te noemen. Enerzijds stelt het allemaal niet zo gek veel voor maar anderzijds blijft het hele schapengebeuren altijd wel een leuk onderwerp in westerns. Zeker als het dan ook nog eens een western is met een vrouw in de hoofdrol en helemaal als die vrouw Doris Day is. Moet zeggen dat dit pas de tweede film is die ik van haar zie, maar deze doet zeker niet heel veel onder voor die andere (Calamity Jane).

Terwijl in Europa de ene na de andere spaghettiwestern op het witte doek verscheen, was het Andrew V. McLaglen die (net als met name Burt Kennedy) met dit soort prima films het westerngenre nog een tijdje in leven hield in Amerika. En wat werden daar - ook hier weer - een hoop bekende gezichten bij opgetrommeld. Zo wordt Doris Day onder anderen bijgestaan door Peter Graves, George Kennedy en Andy Devine en herkende ik bijvoorbeeld ook mannen als Paul Fix en Harry Carey Jr. Leukste bijrol was echter voor Lonesome Dove's Pea-Eye (Timothy Scott). Leuk om hem eens in een van zijn eerste films te zien.

Bandolero! is een prima en erg vermakelijke film die het vooral moet hebben van een uitstekende cast. Hoofdrollen van James Stewart, Dean Martin en George Kennedy zorgen ervoor dat het van begin tot eind erg lekker wegkijkt en de aanwezigheid van Raquel Welch is daarbij een erg mooi extraatje. Tussen alle spaghettiwesterns door stond Andrew Victor McLaglen eigenlijk altijd garant voor prima westerns van Amerikaanse bodem en met een film als deze bewijst hij toch maar weer een erg goede en constante regisseur te zijn. Want of het nu een John Wayne of een James Stewart is, geef hem de beschikking over een (of meerdere) topacteur(s) en hij geeft je er een zeer vermakelijke western voor terug.

Larry McMurtry, schrijver van het bekende Lonesome Dove, zal de film overigens ook wel gezien hebben want de namen van sheriff July Johnson en deputy Roscoe klonken me wel erg bekend in de oren (na het zien van de miniserie die op zijn meesterwerk gebaseerd is).

Ik kon hier eigenlijk niet zo veel mee. Irritant seksistisch geneuzel, gillende en krijsende vrouwen en kinderen, irritant gefluisterde gedachtenwolkjes, vervelende nasynchronisatie, vage gedachten en overgangen, vreemde/belachelijke verhoudingen en oninteressante bezigheden maakten dit voor mij tot een behoorlijke teleurstellende kijkervaring. Eentje om gauw te vergeten zelfs (maar dat moet wel lukken).

Anthony Mann en James Stewart maakten, naar mijn weten, vijf westerns samen. Met Bend of the River was dit in ieder geval de vierde keer dat ik ze heb zien samenwerken. Wederom mag hen niet verweten worden dat ze er over naar huis schreven, want daar was zeker aanleiding toe. Dit is immers een erg sterke film die absoluut boven de middelmaat uitstijgt.

Ik had in het begin wat moeite om er in te komen, maar na verloop van tijd wordt het steeds interessanter. Het was ditmaal niet eens zozeer James Stewart die voortdurend het niveau hoog hield. Voor mij was Arthur Kennedy degene die de meest interessante rol neerzette. Even was ik bang dat hij de film vroegtijdig zou verlaten, maar gelukkig hebben ze hem er in gehouden. Hij blijkt uiteindelijk zelfs een erg belangrijke rol te hebben en zorgt voor een boeiende wending in het verhaal.

Het grootste gedeelte van de film speelt zich af onderweg. Waar ze heen gingen mocht dan niet altijd precies vast staan, feit is wel dat ze door een prachtig landschap kwamen dat voor mooie plaatjes zorgde. Opvallend was ook de grote hoeveelheid water die in de film voorkwam. Waar je bij westerns eerder zou denken aan droogte en bijkomende dorst, was het in dit geval eerder het eten dat een belemmering had kunnen vormen.

Zeer goede film over een zeekapitein uit het oosten, die een soort van ontgroening ondergaat in het westen. Dat alles ondergaat hij terwijl hij bij de familie van zijn geliefde Patricia verblijft. En terwijl de familie ondertussen in een conflict met de buren is beland probeert hij uiteindelijk als een soort rijdende rechter de vrede te bewaren.

The Big Country duurt bijna drie uur. Door de lange duur krijg je uiteraard veel te zien en er zijn ook geen scènes die overbodig lijken te zijn, maar toch voelt het als een lange zit. Een lange zit dat echter wel een interessant verhaal verteld. De interessante gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op, waardoor de film nergens inzakt.

Gelet op de combinatie tussen zowel mijn favoriete genre (western) als een van mijn minst favoriete genres (romantiek) is dit een enorme meevaller. Het gaat hier vooral om een western. De romantiek is met mate aanwezig zoals ook enige actie en drama niet ontbreekt.

"All I can say McKay is you take a hell of a long time to say goodbye.”

Leuke documentaire die ik toevallig tegen kwam toen ik gisteren aan 't zappen was. Toevallig, omdat ik Old Crow Medicine Show sinds een paar weken ken.

Het moge duidelijk zijn dat Big Easy Express het van de muziek moet hebben. Het is de muziek die de documentaire zo goed maakt. De bands maken geweldige muziek. Prachtig om te zien hoeveel ze er ook zelf van genieten.

We zien optredens van de bands zelf, maar er komen ook optredens voorbij waarin de drie bands samen spelen met als hoogtepunt het nummer "This Train Is Bound For Glory" dat tegen het eind van de documentaire gespeeld wordt.

"We're playing music on the train with the country, across the country."

Het blijft onvoorstelbaar hoeveel bovengemiddelde westerns John Wayne heeft weten te produceren. Ook Big Jake is een zeer vermakelijke en leuke western die razendsnel voorbijvliegt, zoals dat bij de meeste Wayne-westerns het geval is.

Dat het allemaal van hem moet komen is niet erg. Het acteerwerk van de anderen zal af en toe niet helemaal goed zijn, maar ik heb me er (gelukkig) niet aan gestoord. 'Het kijkt lekker weg' is het cliché dat op eigenlijke bijna elke, maar ook zeker op deze Wayne-film van toepassing is. Van begin tot eind is het gewoon er leuk om naar te kijken en het wordt nergens echt saai. Dat het nergens fenomenaal is doet, voor mij, verder niets af aan de vermakelijkheid van de film.

Een hoop geschiet en een beetje geknok zorgt er voor dat het doel bereikt wordt. Dat daar dan meer verf dan bloed bij vrij komt moet dan maar door de vingers gezien worden, want realiteit is niet hetgeen deze film naar streefde. Het gaat hier puur om het vermaak en met dat in het achterhoofd is dit gewoon een erg geslaagde film.

Geweldig epos uit 1930, met John Wayne's eerste (grote) rol. Wayne maakte niet alleen naam met deze sterke hoofdrol, maar kreeg hierbij ook zijn inmiddels alom bekende naam. Regisseur Raoul Walsh gaf hem zijn achternaam, waarop al gauw zijn korte en lekker bekkende voornaam volgde. Walsh was ook degene die deze film regisseerde en Wayne voor deze film castte, waarmee hij uiteindelijk natuurlijk veel meer voor hem heeft betekend.

The Big Trail is namelijk een heel mooie film die behoorlijk weet te overtuigen met zowel de grootst opgezette en zeer vooruitstrevende widescreen geschoten beelden als de verhalende en inhoudelijke kant. De personages worden zo nu en dan wel wat overdreven neergezet, maar zorgen hier en daar wel voor een komische noot en/of een vleugje romantiek.

Hoe minder echter op deze personages wordt ingezoomd, hoe realistischer het geheel er uitziet. Om de diervriendelijkheid zal deze film bijvoorbeeld nooit geroemd worden, maar dat op dat gebied bij momenten een realistisch beeld wordt gecreëerd zal toch niet gauw worden ontkent. Ook de noemenswaardige grote gebeurtenissen, zoals de grote indianenaanval en de afdaling van de berghelling, worden erg mooi in beeld gebracht.

Saillant detail is natuurlijk ook dat de ware gebeurtenissen in het Wilde Westen in 1930 minder lang geleden waren dan dat 1930 dat vandaag de dag voor ons is. Dat helpt ook zeker bij de echtheid die deze film uitstraalt en maakt ook dat een hedendaagse remake mijns inziens nooit zo zal overtuigen als dit ouderwets aandoende en ongepolijste pareltje, dat eigenlijk precies de juiste sfeer heeft. Het vakmanschap van Raoul Walsh en de als reisleider dienstdoende John Wayne maken deze film daarbij compleet.

Ik heb Bite the Bullet lange tijd links laten liggen, omdat het verhaal mij niet zo aansprak en ik er eigenlijk niet zo heel veel van verwachte. Na het zien van de film kan ik wel zeggen dat die verwachtingen redelijk zijn uitgekomen.

Voor ik een film kijk lees ik meestal het bijbehorende plot dat op deze site staat nog even door. Deze film heeft een verhaal waarmee je eigenlijk alle kanten uit kunt. Ik wil niet zeggen dat het verhaal de verkeerde kant is uit gegaan, maar erg goed is het me ook niet bevallen. Naast het feit dat er erg veel (hoofd)personen deelnamen aan de wedstrijd werd er ook nog eens veel te snel geschakeld tussen de deelnemers om alles goed te kunnen volgen.

De snelle schakelingen tussen de deelnemers worden ook nog eens afgewisseld met trage dialogen, waardoor de film wat onregelmatig aanvoelt. Het einde van de film leek in eerste instantie nog heel goed te worden, maar de laatste vijf minuten zijn vervolgens te mooi om waar te zijn, en dan druk ik het nog zacht uit.

Bite the Bullet is geen denderende, maar redelijke film die aan mijn verwachtingen voldeed, maar ze zeker niet heeft overtroffen.

“Killing a man, don’t prove you’re a man.”

Een western voor de paardenliefhebber en als je dat nog niet bent, wordt je dat bij het zien van de film haast vanzelf wel. De canyon is gevuld met een grote hoeveelheid aan prachtige wilde paarden, waarvan er één de hoofdrol heeft: een mooie zwarte hengst (dat een behoorlijk onhandig kunstje is aangeleerd). De paarden worden zowel op de ranches als in de canyon mooi in beeld gebracht, en hetzelfde geldt eigenlijk voor de rest van de film. De rollen worden sterk neergezet. McCrea steekt er bovenuit, maar ook Mari Blanchard en Race Gentry doen het heel aardig en dat maakt Black Horse Canyon tot een prima paardenwestern.

Er zijn films die het western- en komediegenre op een geweldige manier hebben weten te combineren, maar dit is er voor mij niet één die daarin geslaagd is. De film moet het hebben van de goede grappen, maar de helft ervan leidt niet eens tot een glimlach. Een film voor de liefhebbers, maar daar ben ik er helaas niet één van.

Blazing Saddles begon hoopvol met een prachtige song van Frankie Laine. Hij lijkt degene die gevraagd is om enigszins een westerngevoel te creëren, maar dat gevoel ebt al gauw weg. Af en toe wordt er nog eens verwezen naar de historie van de western. Zo komt er een misplaatst eerbetoon aan Randolph Scott voorbij en wordt er een maal een historische quote herhaald uit The Treasure of the Sierra Madre. Het westernsfeertje is het Brooks dan ook niet om te doen. Nee, dan maakt ie liever nog ergens een flauwe grap extra.

Flauwe grappen, daar ontbreekt het niet aan. Onder het motto 'hoe meer grappen hoe beter' wordt er van alles uit de kast gehaald om de kijker aan het lachen te maken. Er is voor elk wat wils, wat de grappen betreft. Alle soorten grappen en grollen komen in grote hoeveelheden voorbij, waardoor ik me stoorde aan de grappen die ik minder kon waarderen. Zo zullen er ook mensen zijn die het einde van de film een geweldig spektakel vonden, maar ik vond het eerder lachwekkend in negatieve zin.

Wat heerste er toch een heerlijke chemie tussen deze twee 'blokhoofden'. Ik zie ze doorgaans eigenlijk zelfs liever dan een Charlie Chaplin en/of Buster Keaton, al is een vergelijking met (een van) hen misschien niet een hele logische/terechte. Hoe het ook zij, Stan Laurel en Oliver Hardy maakten een behoorlijke goede overstap van de stille film naar de geluidsfilm en dit is een erg goede komedie uit die laatste categorie. Waar ik in eerste instantie - bij het zien van de WO I beelden - nog eventjes dacht dat deze film (voor hun doen) nog wel eens wat meer verhaal zou kunnen hebben dan gemiddeld, bleek één krantenkop voldoende om een uur lang heerlijk vermaak op het witte doek (dan wel laptopscherm) te toveren.

'k Heb erg genoten van de veelzijdigheid van deze miniserie. Van overwinningen, promoties en familiefeesten tot dramatische slagvelden en sterfgevallen. In zes uur komt er van alles voorbij. Vooral de cast was geweldig. Of het nu gaat om John Hammond of Gregory Peck (die als president Lincoln overigens amper te herkennen was), allen zetten ze hun rol geweldig neer. En dan heb ik er een hele hoop die hier in The Blue and the Gray eveneens een bijzondere rol spelen nog niet genoemd. Stacy Keach, Kethleen Beller en Lloyd Bridges zijn bijvoorbeeld ook geweldig. De ongeloofwaardigheid en toevalligheid doen je zo nu en dan de wenkbrauwen even fronzen maar over het algemeen is 'meeslepend' inderdaad een woord dat perfect weergeeft hoe een familieminiserie als deze kan (en eigenlijk per definitie zou moeten) worden ervaren.

Ik vond dit een behoorlijke meevaller, na de toch wel wat ingetogen commentaren hier en op de rest van het internet. Bone Tomahawk is een rustige film, die in de aanloop naar het spectaculaire einde een mooie en tegelijkertijd grimmige westernsfeer heeft. De film kent een aantal erg sterke dialogen en het is daarmee een heel aardig regiedebuut van de scriptschrijver.

Het begint al met de casting: Richard Jenkins is perfect voor de rol van de ouwe backup-deputy, Kurt Russell is een meer dan prima sheriff, Patrick Wilson is overtuigend genoeg als de geteisterde rancher en mocht er ooit een remake komen van Have Gun - Will Travel dan is Matthew Fox daarvoor de man. Van special effects e.d. heb ik verder totaal geen verstand maar in mijn ogen was ook met de aankleding weinig mis: de groep kannibalen was erg goed in beeld gebracht en ook de streken die ze uithaalden deden me meer dan eens een vies gezicht trekken.

Bij vlagen gebeurde er opvallend weinig en moest de film het slechts van een aantal mooi geschoten beelden en enkele aardige oneliners hebben, maar gelukkig wil een sterk en spannend einde vaak wel het een en ander goed maken. Deze bijzondere en serieuze poging om het horrorgenre met de western te combineren is daarom zeer zeker geslaagd te noemen.

Erg mooie miniserie. Het zou misschien wat te ver gaan om te zeggen dat ik hier geboeid naar heb zitten kijken, maar zo is het wel. De slavernij blijft immers een erg interessant onderwerp. Een onderwerp dat in The Book of Negroes erg sterk wordt aangesneden. De miniserie heeft een mooi begin en een sterk einde, maar bovenal een geweldig verhaal daartussenin. Er gebeurt een hoop in de zes afleveringen en voor een levensverhaal ging het wellicht af en toe wat te snel, maar al met al is het prima te volgen en is er geen moment waarop het wat inzakt. Vooral de hoofdrollen van Aunjanue Ellis en Lyriq Bent zijn erg sterk, maar ook de wat minder grote rollen van Ben Chaplin, en Louis Gossett Jr. mochten er wezen. Een speciale vermelding voor de prima acterende jonge Shailyn Pierre-Dixon is overigens ook wel op zijn plaats.

Prachtig mooie verfilming van een aantal interessante levensjaren van Woody Guthrie. Centraal staan daarin de Grote Depressie en de Dust Bowl, zoals dat natuurlijk ook voor Guthrie's bekendste werk geldt. Muziek is veel aanwezig en daar houd ik wel van. Zeker als het dit soort muziek is en David Carradine zo een goede muzikant blijkt te zijn. Hij brengt de klassiekers op bewonderenswaardig mooie wijze ten gehore en zet hier een pracht van een hoofdrol neer. Verder is ook het optreden van Ronny Cox prima en mag de dubbelrol van Melinda Dillon er ook wezen. Hoewel het met name de muziek is die er een sfeervol geheel van maakt, heeft ook de ouderwets aandoende setting en aankleding een belangrijk aandeel in de fijne manier waarop de film voortkabbelt.

Ik mag Gregory Peck altijd graag aan het werk zien. Ook hier maakt hij als ingetogen, maar tot op het bot geteisterde, rancher een geweldige indruk. Het interessante verhaal wordt op een mooie manier en met een erg fijne sfeer gebracht. Ik vroeg me af en toe wel af of de religieuze invloeden de film nu wel ten goede kwamen, maar zo heel erg veel heeft The Bravados daar nou ook weer niet onder te lijden. Verder is de (weliswaar gedeeltelijk al vroeg op te merken) plotwending aan het einde er een die er mag wezen, waardoor deze western nog een soort extra boodschap aan de kijker meegeeft, of deze in elk geval aan het denken zet.

Zo'n heerlijk ouderwetse trein in een prachtig besneeuwd landschap maakt een film al gauw het kijken waard. Zeker als daarbij ook nog eens een mysterieus sfeertje wordt gecreëerd en zich tijdens zo'n dagenlang durende treinreis een verhaal ontvouwt dat voor een western eens niet zo enorm eenvoudig in elkaar steekt. Nu gaat het ook wat ver om het script een literair hoogstandje te noemen maar de spanning wordt er goed ingehouden. Hoewel de film tegen het einde één cliché bevat dat blijkbaar niet helemaal kon worden vermeden is Breakheart Pass een film die je eigenlijk moeilijk onder een bepaalde noemer kunt plaatsen. Noem het een treinwestern, een sneeuwwestern of een westernmysterie, het is in elk geval geen typische cowboyfilm. Charles Bronson zal nooit mijn favoriete hoofdrolspeler worden maar zet hier een heel prima rol neer. Hij wordt bijgestaan door vrouwlief en een aantal andere zeer goede bijrolspelers (waaronder bijv. Ben Johnson, Ed Lauter en David Hiddleston). Daarmee kijkt de film lekker weg en verveelt hij eigenlijk nergens.

In één woord: Prachtig. Toch lijkt me één woord niet genoeg om al wat zo wonderschoon en fantastisch is aan deze film te beschrijven. Het zijn immers meerdere aspecten die er voor zorgen dat het van begin tot eind niets anders dan genieten is.

De prachtige plaatjes die de weidse omgeving met zich meebrengt zijn voor mij wel zo’n beetje de belangrijkste elementen die deze film tot een groots succes hebben weten te brengen. Ze hebben een aardig plekje uitgezocht om het geheel zich af te laten spelen. De 500 paarden maken de mooie beelden compleet. De natuur brengt een erg fijne sfeer met zich mee en het doet af en toe goed om te zien dat de dienstdoende acteurs/personages eveneens genieten van al het moois om hen heen.

Thomas Haden Church is geweldig in zijn rol. Van Robert Duvall was me al bekend dat hij een buitengewone acteur is en ook hier zet hij weer een geniale rol neer, maar Church had ik nog niet eerder aan het werk gezien. Graag zou ik nu meer westerns van hem zien, maar ik zie dat hij naast deze film alleen in Tombstone een klein rolletje had. Betreurenswaardig, want de rol die hij hier had lijkt hem op het lijf geschreven, voor zover ik dat kan zeggen.

Broken Trail vertelt een erg simpel, maar interessant verhaal, zoals een goede western betaamt. Er gebeurt eigenlijk weinig, maar middels een erg fijn en langzaam tempo weet het gemakkelijk drie uur te vullen. Het is overigens ongelooflijk, hoe bij een film van drie uur de tijd zo snel voorbij vliegt, terwijl het tempo toch wat aan de lage kant ligt.

Het zal dan officieel een miniserie heten, maar voor mijn gevoel zat ik gewoon naar een film te kijken die wellicht wat aan de lange kant is. De eerste keer dat ik de film zag keek ik beide delen in één keer achter elkaar, maar nu ik hem verdeeld over twee dagen bekeken heb moet ik zeggen dat dat geen probleem is. In het tweede deel wordt mede door het wat laag liggende tempo de tijd gegeven om er weer even in te komen, waarna vervolgens een prachtig tweede deel voorgeschoteld wordt.

“So I went and got our horses and our money... had to stretch a fella... and you start a finishing school for Chinese girls.”

Sterke samenwerking tussen Boetticher en Scott, die zich dit keer richt op een wat ongelukkige aankomst in een stadje aan de zuidelijke grensstreek. Het stadje kwam me bekend voor uit Rio Bravo, maar de aankleding van het geheel zag er hier en daar wel even net iets anders uit. Scott heeft een prima rol en de beelden zijn mooi en sfeervol geschoten. Verder zijn het onder anderen L.Q. Jones, Peter Whitney, Barry Kelley en Craig Stevens die eveneens een prima rol neerzetten en bevat de film een aantal interessante actiescènes, waarmee deze luchtige western een zeer vermakelijke is.

Deze vroege Harry Carey uit John Ford's (meteen zeer productieve) debuutjaar doet wat 't moet doen. Dit is volgens mij precies waarvoor mensen naar de film gingen in de jaren '10 van de vorige eeuw. Bucking Broadway lijkt me een korte western waarbij ze waar kregen voor hun geld. Meteen aan het begin van de film wordt een leuke romance gecreëerd en de komst van een vreemdeling zorgt er al gauw voor dat deze op het spel komt te staan. Tijdens de rest van de film is er daardoor eigenlijk wel voldoende spanning en genoeg om op te hopen. De ontknoping valt vervolgens niet tegen.

Sowieso was het wel bijzonder om Joel McCrae eens met de nodige gezichtsbeharing te zien, maar hij zet daarmee nog een prima rol neer ook. Uit het leven van Buffalo Bill is de periode die in het eerste uur van de film centraal staat volgens mij het interessantst, dus de film wist wat dat betreft lange tijd goed te boeien. De strijd met de indianen wordt mooi in beeld gebracht en ook Bills overige belevenissen zijn het bekijken waard. Het laatste half uur, dat zich voornamelijk in het oosten afspeelt, sprak me echter wat minder aan. Buffalo Bill is derhalve wel een aardige film, maar in zijn geheel weet hij niet bepaald de middelmaat te ontstijgen.

Een van de beste dingen die de filmwereld ooit is overkomen moet wel de samenwerking tussen de Italianen Sergio Leone en Ennio Morricone zijn geweest. Ze werkten sinds het begin van de dollartrilogie in 1964 samen steeds verder naar een hoogtepunt toe. En of dat hoogtepunt nu in 1966 of in '68 zou zijn bereikt, met The Good, the Bad and the Ugly waren de beide heren op de toppen van hun kunnen en de wereld is sindsdien een klassieker van formaat rijker.

Alleen al de manier waarop de drie hoofdpersonages worden geïntroduceerd en de tijd die daarvoor genomen wordt, is uiterst uniek en briljant. Net zo geniaal is de manier waarop hun wegen elkaar vervolgens kruisen en hun verstandhoudingen veelvuldig op het spel komen te staan. Vooral de band tussen Blondie (Clint Eastwood) en Tuco (Eli Wallach) ondergaat de nodige beproevingen. Als puntje bij paaltje komt is het ieder voor zich, maar ze kunnen elkanders hulp zo nu en dan ook wel erg goed gebruiken. Schitterend om te zien hoe Angel Eyes (Lee Van Cleef) in hun avonturen verstrikt raakt omdat hij op het goud uit is dat alleen zij gezamenlijk kunnen vinden.

Het is, naast deze geweldige rollen van Eastwood, Wallach en Van Cleef, natuurlijk de combinatie tussen Leone's lange shots en Morricone's fenomenale muzikale begeleiding die er voor zorgt dat deze trage en langdradige film gewoon geen minuut verveelt. De weidse Europese vlakten worden zo nu en dan mooi in beeld gebracht en alles doet vrij Amerikaans aan, met name door de setting. Het sfeertje van de Burgeroorlog wordt aardig neergezet, en er wordt bovendien af en toe leuk op ingespeeld.

Tegen het einde van de film komt alles op een zeldzaam mooie manier bijeen. Het slot van de film wordt natuurlijk niet voor niets bijna als een meesterwerkje op zich gezien en sluit het hele gebeuren erg mooi af. De karakteristieke koppen van de drie goudzoekers worden door Leone als nooit te voren in beeld gebracht en Morricone weet een erg bijzondere spanning te creëren, waardoor het bij aftiteling eigenlijk jammer is dat de drie uur er al weer op zitten.

Meeslepend en meelijwekkend drama dat zich richt op wat na(ast) de Slag bij de Little Bighorn waarschijnlijk één van de bekendste indianenverhalen uit de geschiedenis is. Het verhaal dat er in Bury My Heart at Wounded Knee om het bloedbad heen is gebouwd, is erg aangrijpend. Met name Adam Beach had een erg goede rol in dat verhaal en onder anderen August Schellenberg en Aidan Quinn zetten ook interessante (non-fictieve) personages neer. Hoewel het meeste begrip al gauw naar de Sioux-indianen uitgaat, zijn de gebeurtenissen redelijk objectief verfilmd. Het blijft bizar hoe ze zijn behandeld en hoe ze in het nauw zijn gedreven, maar het blijft tegelijkertijd een interessant stukje geschiedenis, waarvan het mooi is dat het op zo'n mooie en eerlijke manier in beeld is gebracht.